Manuel Becerra Bermúdez

Manuel Becerra Bermúdez, nado en Castro de Rei o 20 de outubro de 1820[1] e finado en Madrid o 19 de decembro de 1896, foi un matemático e político galego. Foi ministro con Amadeo I, Alfonso XII e durante a Rexencia de María Cristina. Así mesmo, foi un destacado masón, e Gran Mestre do Gran Oriente de España.

Manuel Becerra Bermúdez
Manuel Becerra
Nacemento20 de outubro de 1820
 Castro de Rei
Falecemento19 de decembro de 1896
 Madrid
SoterradoSanta María graveyard
NacionalidadeEspaña
Ocupaciónpolítico

Traxectoria

Afamado matemático, titulouse como enxeñeiro civil na Academia de Enxeñeiros Civís, e foi membro de número da Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas e Naturais. Politicamente destacou polas súas ideas progresistas e revolucionarias que o levaron a participar activamente na Revolución de 1848 o que lle valeu ser encarcerado en varias ocasións e ter que buscar refuxio no estranxeiro noutras.

En 1854 volveu participar nos movementos revolucionarios que deron lugar ao Bienio Progresista (1854-1856) e foi detido tras o golpe de estado do xeneral O'Donnell que lle puxo fin, desterrado a Bilbao e posteriormente exiliouse en Francia.

Manuel Becerra volveu á vida política do país con ocasión da Revolución de 1868 formando parte, como deputado, da Xunta Superior Revolucionaria entre o 5 de outubro e o 19 de outubro de 1868. Tras as eleccións de 1869 resultou elixido deputado en Cortes pola provincia de Lugo aínda que finalmente optou pola circunscrición de Madrid e como tal ocupou a carteira de ministro de Ultramar entre o 13 de xullo de 1869 e o 31 de marzo de 1870 durante a rexencia do xeneral Francisco Serrano Domínguez.

Tras volver resultar elixido deputado nas eleccións de 1871 e 1872 ocupará a carteira de ministro de Fomento entre o 19 de decembro de 1872 e o 12 de febreiro de 1873, xa baixo o reinado de Amadeo I.

Ocupará ese mesmo ministerio no primeiro goberno da Primeira República Española entre o 12 de febreiro e o 24 de febreiro de 1873 baixo a presidencia de Estanislao Figueras.

Coa restauración monárquica formou parte de tres dos gobernos presididos por Práxedes Mateo Sagasta como ministro de Ultramar: entre o 11 de decembro de 1888 e o 21 de xaneiro de 1890, entre o 21 de xaneiro e o 5 de xuño de 1890 e entre o 12 de marzo e o 4 de novembro de 1894.

Predecesor:
Juan Bautista Topete
 Ministro de Ultramar 
1869 - 1870
Sucesor:
Segismundo Moret
Predecesor:
José Echegaray
 Ministro de Fomento 
1872 - 1873
Sucesor:
Eduardo Chao
Predecesor:
Trinitario Ruiz Capdepón
 Ministro de Ultramar 
1888 - 1890
Sucesor:
Antonio María Fabié
Predecesor:
Antonio Maura Montaner
 Ministro de Ultramar 
1894 - 1894
Sucesor:
Buenaventura Abarzuza Ferrer

Vida masónica

Foi un destacado masón: Soberano Gran Comendador do Supremo Consello nos anos 1884-1889 e Gran Maestre do Gran Oriente de España.

Notas

  1. Couceiro Freijomil dá como ano de nacemento 1823 no Diccionario Bio-bibliográfico de Escritores, tomo I páx. 137.

Véxase tamén

Ligazóns externas

19 de decembro

O 19 de decembro é o 353º día do ano do calendario gregoriano e o 354º nos anos bisestos. Quedan 12 días para finalizar o ano.

20 de outubro

O 20 de outubro é o 293º día do ano do calendario gregoriano (294º nos anos bisestos). Quedan 72 días para finalizar o ano.

Eleccións Xerais 1873 en España

A eleccións xerais de 1873 en España celebráronse o 10 de maio de 1873 baixo sufraxio universal masculino. Foron convocadas polo presidente da Primeira República Española, Estanislao Figueras, coa intención de elaborar unha nova constitución. En total foron escollidos uns 383 deputados, ademais dos 15 de Porto Rico e 18 de Cuba.

As eleccións, con todo, desenvolvéronse en condicións moi pouco ortodoxas, e a súa representatividad resultou ridícula ata para a época, pois non se presentaron ás eleccións nin os monárquicos carlistas, que estaban en guerra desde 1872, nin os monárquicos alfonsinos de Cánovas del Castillo, nin os republicanos unitarios, nin tan sequera as incipientes organizacións obreiras adscritas á Internacional, que se pronunciaron pola abstención. Foron posiblemente os comicios coa participación máis baixa da Historia de España.

Eleccións xerais de España de 1869

As eleccións xerais de España de 1869 foron convocadas para o 15 de xaneiro de devandito ano baixo sufraxio universal masculino. Foron as primeiras realizadas trala revolución de 1868, encabezada polos xenerais Juan Prim e Francisco Serrano Domínguez que supuxo a abdicación de Isabel II e o fin do goberno de Narváez, xefe do Partido Moderado. Realizáronse durante o Goberno Provisional de 1868-1871, primeiro período do Sexenio Democrático.

En total foron elixidos 352 deputados, separadamente dos 11 de Porto Rico e 18 de Cuba. O xeneral Prim encabezou unha coalición monárquica formada polo Partido Progresista, a Unión Liberal e os demócratas "cimbrios", que gañou as eleccións. O sector republicano maioritario no Partido Demócrata, que o había refundado baixo o nome de Partido Republicano Democrático Federal, e que estaba encabezado por Pi i Margall, Nicolás Salmerón e Emilio Castelar, obtivo un bo resultado. Tamén se presentaron os carlistas, aínda que non obtiveron os resultados que esperaban.

Foi nomeado Presidente do Congreso dos Deputados o demócrata "cimbrio" Nicolás María Rivero, que foi substituído o 18 de xaneiro de 1870 polo progresista Manuel Ruiz Zorrilla.

O xefe de goberno foi o xeneral Prim ata que foi asasinado o 27 de decembro de 1870, tras conseguir a aprobación da Constitución de 1869 (214 votos contra 55) e a elección como rei de España de Amadeo de Savoia. O almirante Juan Bautista Topete e Serrano organizaron o goberno ata que se convocaron novas eleccións en marzo de 1871, que foron as primeiras do reinado de Amadeo I.

Eleccións xerais de España de 1871

As eleccións xerais de España de 1871 foron convocadas para o 8 de marzo baixo sufraxio universal masculino. Foron as primeiras eleccións celebradas durante o breve reinado de Amadeo I, unha vez aprobouse a Constitución de 1869. Exercía a funcións de Presidente do Consello de Ministros no momento Francisco Serrano Domínguez, sucesor político de Juan Prim tralo seu asasinato. Para aproveitar a división existente entre os partidarios do Antigo Réxime (carlistas, monárquicos isabelinos, liberais partidarios de Ramón María Narváez), presentáronse xuntos o Partido Progresista de Manuel Ruiz Zorrilla, a Unión Liberal de Francisco Serrano e o Partido Democrático de Nicolás María Rivero, encabezados por Serrano. Era unha coalición similar á das eleccións de 1869.

A oposición estaba formada polos federalistas republicanos de Francesc Pi i Margall, os carlistas e o Partido Moderado de Alejandro Mon. En total foron elixidos 391 deputados, ademais dos 11 de Porto Rico e 18 de Cuba. Foi nomeado Presidente do Congreso dos Deputados o progresista Salustiano de Olózaga, que foi substituído o 6 de outubro por Práxedes Mateo Sagasta. O Presidente do Senado foi Francisco Santa Cruz.

O goberno de Serrano durou ata o 24 de xullo, cando foi substituído por Ruiz Zorrilla, quen o 5 de outubro foi substituído por José Malcampo, e este o 12 de decembro por Práxedes Mateo Sagasta, quen ante a situación política inestable convocará eleccións en abril de 1872.

Eleccións xerais de España de 1891

As Eleccións Xerais de 1 de febreiro de 1891 en España foron convocadas na minoría de idade de Afonso XIII, sendo rexente a súa nai María Cristina de Habsburgo-Lorena. A súa base legal foi a Constitución española de 1876, vixente ata 1931, na coñecida como Restauración borbónica en España.

Eleccións xerais de España de abril de 1872

As eleccións xerais de España de abril de 1872 foron convocadas o 3 de abril baixo sufraxio universal masculino. Foron as segundas eleccións convocadas durante o breve reinado de Amadeo I, debido á división interna do Partido Progresista que provocou a súa división en dúas forzas políticas, o Partido Demócrata-Radical dirixido por Manuel Ruiz Zorrilla e o Partido Constitucional dirixido por Práxedes Mateo Sagasta, que incorporara algúns membros da Unión Liberal de Francisco Serrano Domínguez.

En total foron elixidos 391 deputados, ademais dos 11 correspondentes a Porto Rico e 18 de Cuba. Os Progresistas presentáronse en coalición cos conservadores e gañaron as eleccións. Os federales de Pi i Margall quedaron segundos (abstivéronse os federalistas intransixentes). Foi nomeado presidente do Congreso dos Deputados o conservador Antonio de los Ríos Rosas, e presidente do Senado Francisco Santa Cruz Pacheco. Práxedes Mateo Sagasta foi nomeado xefe de goberno, pero o estallido da Terceira Guerra Carlista o 15 de abril dificultó as tarefas de goberno, e foi substituído por Francisco Serrano Domínguez o 26 de maio, quen dimitiu tamén o 13 de xuño, sendo nomeado xefe de goberno Manuel Ruiz Zorrilla, quen ante a imposibilidad de formar goberno estable convocou novas eleccións para o 24 de agosto de 1872.

Goberno provisional de España de 1868-1871

O Goberno provisional de 1868-1871 foi o executivo transitorio que se formou en España tras o triunfo da Revolución de 1868 —a Gloriosa—, que puxo fin ao reinado de Isabel II e que constitúe o primeiro período do Sexenio Democrático (1868-1874). Dividiuse en dúas etapas:

a primeira, caracterizada pola elaboración da nova Constitución de 1869 baixo un goberno provisional integrado polas forzas políticas asinantes do Pacto de Ostende que lideraron a Gloriosa —o Partido Progresista encabezado polo xeneral Prim e a Unión Liberal liderado polo xeneral Francisco Serrano, e do que finalmente quedou fora o terceiro partido asinante do pacto, o Partido Demócrata, que se transformaría no Partido Republicano Federal—;

e a segunda, que comezou coa aprobación da nova Constitución en xuño de 1869 e o nomeamento como rexente do ata entón presidente do Goberno Provisional, o xeneral Serrano, asumindo o xeneral Prim a presidencia do Goberno, e que rematou o 2 de xaneiro de 1871 co xuramento ante as Cortes Constituíntes do novo rei elixido por elas, Amadeo I de España.

La Opinión (1868)

La Opinión foi un periódico editado en Vigo en 1868.

Manuel Becerra

O nome de Manuel Becerra pode referirse a:

Manuel Becerra Bermúdez, matemático e político galego (1820-1896);

Manuel Becerra Armesto, político galego (1843-1912);

Manuel Becerra Fernández, enxeñeiro e político español (1867-1940);

Manuel Becerra Acosta, escritor mexicano (1932-2000).

Miguel García Camba

Miguel García Camba, finado en Pontevedra o 30 de outubro de 1892, foi un maxistrado e político galego.

Revolución de 1846

Revolución de 1846, levantamento de 1846, pronunciamento de 1846 ou sublevación liberal de 1846, son os nomes que recibe o alzamento do coronel Miguel Solís o 2 de abril de 1846 en Lugo (ó que se uniron posteriormente A Coruña o día 5, Pontevedra o 9, e o día 10 Tui e Vigo) contra o goberno de Ramón María de Narváez. A conspiración foi dirixida desde A Coruña, impulsada por Juana de Vega, condesa de Espoz y Mina e viúva do ministro Francisco Espoz y Mina; en Vigo foron Benigno Cid, Ramón Buch e Juan Nogueira, en contacto co exiliado Mártir Molíns; e en Ourense, algúns militares. Gerónimo Piñeiro de las Casas facía de correo entre eles, e fixaron a data do alzamento para o mes de abril.

Outras linguas

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.