Lontra

A lontra[1] ou londra[2] (Lutra lutra) é un animal mamífero pertencente á orde Carnivora e á familia dos mustélidos. Ten unha distribución principalmente euroasiática, incluíndo Galicia. É o membro da subfamilia das lontras (Lutrinae) de máis ampla distribución, e encóntrase en vías fluviais e costas de Europa, moitas partes de Asia e partes do norte de África. Come principalmente peixes e é fortemente territorial. Está en perigo en parte da súa área de distribución, pero está recuperándose noutras. Non se debe confundir coas lontras americanas do xénero Lontra, actualmente clasificadas separadas do xénero do Vello Mundo Lutra, ao que pertence esta especie.[3]

Lontra
Fischotter, Lutra Lutra

Estado de conservación
Case ameazada (NT)

Case ameazada
Clasificación científica
Reino: Animalia
Filo: Chordata
Subfilo: Vertebrata
Clase: Mammalia
Subclase: Theria
Infraclase: Placentalia
Orde: Carnivora
Suborde: Caniformia
Familia: Mustelidae
Subfamilia: Lutrinae
Xénero: Lutra
Especie: L. lutra
Nome binomial
'Lutra lutra'
(Linnaeus, 1758)
Distribución Lutra lutra

Distribución Lutra lutra
Distribución da especie

Distribución da especie

Descrición

Esta londra euroasiática é unha especie típica da súa subfamilia. É un animal longo e delgado de hábitos acuáticos, de cor marrón por arriba e crema por debaixo. Os seus ósos mostran osteosclerose, incrementando a súa densidade para reducir a flotabilidade.[4] Esta lontra difire da Lontra canadensis norteamericana polo seu pescozo máis curto, cara máis larga, maior espazo entre as orellas e cola máis longa.[5] Porén, a especie euroasiática é a única lontra que hai en gran parte da súa área, polo que raramente se pode confundir con outro animal. Normalmente, esta especie ten unha lonxitude de 57 a 95 cm, sen contar a cola, que mide outros 35 a 45 cm. A femia é menos longa que o macho.[6] O peso seu medio é de 7 a 12 kg, aínda que ocasionalmente un macho vello grande pode acadar os 17 kg.[7][8] O maior espécime rexistrado en fontes fiables pero non verificadas, pesaba uns 24 kg.[9] Ese animal posúe unha pelaxe con dúas capas, unha externa impermeable e outra interna usada para o illamento térmico. Deste xeito pode mergullarse frecuentemente e durante longo tempo para buscar alimento. O corpo é hidrodinámico, preparado para nadar a alta velocidade. De vista reducida, pecha os oídos e o nariz cando se mergulla, polo que confía moito no tacto dos seus bigotes para pescar, que lle permiten detectar pequenas vibracións da auga en condicións difíciles. Xeralmente a lontra ten hábitos nocturnos, durmindo de día na marxe do río e espertando de noite para buscar alimento. Os grupos sociais están formados polas femias e as súas crías. Os machos non viven en grupos e só se xuntan coas femias na época de procreación.

Distribución e hábitat

É a especie de lontra máis amplamente distribuída, a súa área esténdese a partes de Asia, toda Europa e parte do norte de África. Aínda que se cre que agora está extinta en Liechtenstein e Suíza, é moi común en Letonia, ao longo da costa de Noruega, e tamén se está facendo máis abondosa en Galicia, Portugal e Gran Bretaña, especialmente nas Shetland.[10] As lontras irlandesas están moi espalladas xeograficamente e considéranse a poboación máis estable de Europa.[11] En Italia, pode encontrarse en partes do sur da península. A poboación de Corea do Sur está en perigo. Na India a especie está distribuída nas faldras do Himalaia, o sur dos Ghats occidentais e na zona central do país.[12]

Nos últimos anos as súas poboacións están progresando en cifras xerais[13] en Europa, e en particular en Galicia.[14]

En xeral, as súas dietas son variables e adaptables e necesitan vivir en corpos de auga doce non contaminados, incluíndo lagos, regatos, ríos e lagoas, sempre que a fonte de alimento sexa axeitada. En Andalucía pode vivir mesmo en campos de golf.[15] Poden vivir tamén na costa, en auga salgada, pero cómprelles un acceso regular á auga doce para limpar a súa pel. Aínda que ás veces viven frecuentando o mar, non deben confundirse coas verdadeiras londras mariñas de América, moito máis adaptadas a ese tipo de vida.

A lontra de río xaponesa (Lutra lutra whiteleyi), xa extinguida, considérase xeralmente que era unha subespecie de L. lutra.

Dieta

European Otter
Lontra alimentándose de peixe
Vídeo de lontras comendo peixe conxelado no Acuario de Xixón, Asturias

Comen principalmente peixe.[16] O peixe é a súa comida preferida na zona mediterránea e hábitats de auga doce temperados.[17] Porén, durante o inverno e en ambientes máis fríos, o consumo de peixes é significativamente menor, e utilizan outras fontes de comida, como anfibios,[18][19] crustáceos, insectos, aves e ás veces pequenos mamíferos, incluído crías de castor.[20]

Reprodución

Lutra lutra 03 MWNH 414
Cranio dunha lontra europea

Son animais moi territoriais, que viven en soidade a maior parte do tempo. O territorio dun individuo pode variar entre 1 e 40 km de longo, e o máis habitual é uns 18 km. A lonxitude do territorio depende da densidade de comida dispoñible e a anchura da auga axeitada para cazar (é máis curta nas costas, onde a anchura axeitada é moito maior, e máis longa en ríos estreitos). Usan as súas feces para marcar o seu terriotorio e priorizan o uso dos recursos ante outros membros do grupo.[21] Os territorios só se defenden contra outros individuos do mesmo sexo, polo que os territorios de machos e femias poden solaparse.[22] O apareamento ten lugar na auga. Non se reproducen estacionalmente (machos e femias reprodúcense en calquera momento do ano) e a súa tempada de apareamento é probablemente determinada simplemente pola madurez reprodutiva e estado fisiolóxico da lontra. As femias son sexualmente maduras entre os 18 e 24 meses de idade e a idade media do primeiro apareamento é de 2 anos e medio. A xestación dura de 60 a 64 días, e as crías pesan ao nacer un 10% da masa corporal da femia. Despois do período de xestación nacen de unha a catro crías, que serán dependentes da nai durante uns 13 meses.[23] O macho non intervén directamente nos coidados parentais, pero o territorio dunha femia coas súas crías está xeralmente completamente dentro do territorio do macho.[22] A caza do alimento ten lugar principalmente de noite, mentres que o día o animal o pasa na súa toqueira, que xeralmente é un burato escavado ou un tronco oco na ribeira do río, ao que ás veces se pode entrar só mergullándose por debaixo da auga. Aínda que durante moito tempo se pensaba que cazaba só valéndose da vista (que non é moi boa) e o tacto (teñen sensibles vibrisas), hai probas de que pode tamén cheirar baixo a auga, posiblemente de xeito similar ao do tálpido Condylura cristata.[24][25]

Conservación

As poboacións desta lontra declinaron en case toda a súa área de distribución na segunda metade do século XX[26] principalmente debido á contaminación por pesticidas como os organoclorados e bifenilos policlorados. Outras ameazas son a perda de hábitat e a caza, tanto legal coma ilegal.[27] Agora as poboacións estanse a recuperar en moitas partes de Europa. Por exemplo, no Reino Unido, o número de lugares con presenza de lontras aumentou e as lontras regresaron a todos os condados de Inglaterra cando antes desapareceran de todos menos o West Country e partes do Norte de Inglaterra.[28] A súa recuperación débese en parte á prohibición dos pesticidas máis nocivos que se aplica en Europa desde 1979,[29] en parte pola mellora na calidade das augas co conseguinte aumento das poboacións de peixes, e en parte pola protección legal directa da Directriz de Hábitats da Unión Europea[30] e a lexislación nacional de varios países europeos.[31][32] En canto a Galicia, nos últimos anos as súas poboacións están progresando en cifras xerais, estendendo a súa área de distribución á costa (o 70% da costa galega ten poboacións de lontra)[14]. Entre 1981 e 2004, a lontra aumentou ata un 20% no territorio galego, particularmente nas provincias setentrionais[14]. De feito a existencia de lontras en Galicia vese reflectida na toponimia, así temos os exemplos da Cova da Lontra en Tirán, Moaña ou As Lontreiras, zona litoral rochosa que se atopa no faro da Illa de Sálvora.[33]

En Asia, está na lista de animais en perigo en Paquistán, India, Bangladesh, Myanmar e Tailandia, e está en perigo crítico en Mongolia.[34] En Hong Kong é unha especie protexida pola Ordenanza de Protección de Animais Silvestres Cap 170. Clasifícase como case ameazada na Lista Vermella da IUCN.[34]

A maioría das especies que son vítimas dun declive da súa poboación ou unha perda de hábitat adoitan acabar perdendo as súas dierenzas xenéticas debido á endogamia en pequenas poboacións. Un estudo realizado en 2001, examinou se as poboacións desta lontra sufrían ou non unha falta de variabilidade xenética. No estudo, examináronse os dentes e cranios conservados no Museo Zoolóxico de Copenhague e no Museo de Histoeia Natural de Aarhus. As mostras foran recollidas entre 1883 e 1963 en Dinamarca (Funen, Zelandia e Xutlandia). Estudáronse os tecidos dos dentes e dos cranios determinándose a súa variabilidade xenética facendo análises de ADN. En conclusión, descubriuse que malia o declive das poboacións actual, a especie non presentaba unha diminución da súa variabilidade xenética.[35]

O declive das poboacións de peixes e auga doce nativos, que son os preferidos destas lontras, nos ríos da península Ibérica, xunto coa expansión de especies exóticas de peixes como os centrárquidos poderían potencialmente poñer esta lontra en risco de extinción. [36]

Na literatura

O naturalista escocés Gavin Maxwell escribiu un libro clásico sobre lontras, Ring of Bright Water, onde narra a convivencia de anos coa súa lontra Edal, ata que esta faleceu no incendio da casa de Maxwell.

Notas

  1. Definicións no Dicionario da Real Academia Galega e no Portal das Palabras para lontra.
  2. Definicións no Dicionario da Real Academia Galega e no Portal das Palabras para londra.
  3. Wilson, Don; Reeder, DeeAnn, eds. (2005). «Genus Lutra». Mammal Species of the World (en inglés) (3ª edición). Baltimore: Johns Hopkins University Press, 2 vols. (2142 pp.). ISBN 978-0-8018-8221-0.
  4. Hayashi, S.; Houssaye, A.; Nakajima, Y.; Chiba, K.; Ando, T.; Sawamura, H.; Inuzuka, N.; Kaneko, N.; Osaki, T. (2013). "Bone Inner Structure Suggests Increasing Aquatic Adaptations in Desmostylia (Mammalia, Afrotheria)". PLoS ONE 8 (4): e59146. Bibcode:2013PLoSO...859146H. PMC 3615000. PMID 23565143. doi:10.1371/journal.pone.0059146.
  5. Godman, John Davidson (1836) American Natural History, Hogan & Thompson.
  6. Hans, Kruuk (2007). Otters ecology, behavior and conservation. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-856587-1.
  7. European Otter. theanimalfiles.com
  8. European otter Arquivado 23 de decembro de 2011 en Wayback Machine.. purpleopurple.com
  9. Wood, Gerald L. (1983) The Guinness Book of Animal Facts and Feats. Sterling Pub Co Inc., ISBN 978-0-85112-235-9
  10. "Shetland Otters". Shetland Otters. Consultado o 2010-03-15.
  11. "Vincent Wildlife Trust, Ireland: Otter". Consultado o 28 October 2018.
  12. "Joshi, AS, Tumsare, VM, Nagar, AK, Mishra, AK and Pariwakam, MP (2016). Photographic Records of Eurasian Otter Lutra lutra from the Central Indian Landscape. IUCN Otter Spec. Group Bull. 33 (1): 73 - 78". www.otterspecialistgroup.org. IUCN. 2017. Consultado o 2017-01-27.
  13. All About Otters, in Birds, revista da RSPB, febreiro-abril 2008, vol. 22, nº1
  14. 14,0 14,1 14,2 A lontra expándese en Galicia e ocupa xa máis do 70% da costa, La Voz de Galicia, 06.02.08
  15. "The Use of Artificial Lakes on Golf Courses as Feeding Areas by the Otter (Lutra lutra) in Southern Spain".
  16. Jędrzejewska, B.; Sidorovich, V. E.; Pikulik, M. M.; Jędrzejewski, W. (2001). "Feeding habits of the otter and the American mink in Białowieża Primeval Forest (Poland) compared to other Eurasian populations". Ecography 24 (2): 165–180. doi:10.1034/j.1600-0587.2001.240207.x.
  17. Clavero, Miguel; Prenda, José; Delibes, Miguel (2003-05-01). "Trophic diversity of the otter (Lutra lutra L.) in temperate and Mediterranean freshwater habitats". Journal of Biogeography 30 (5): 761–769. ISSN 1365-2699. doi:10.1046/j.1365-2699.2003.00865.x. hdl:10272/2962.
  18. Pagacz, Stanisław; Witczuk, Julia (2010). "Intensive exploitation of amphibians by Eurasian otter (Lutra lutra) in the Wolosaty stream, southeastern Poland" (PDF). Annales Zoologici Fennici 47 (6): 403–410. doi:10.5735/086.047.0604.
  19. Weber, J.-M. (1990). "Seasonal exploitation of amphibians by otters (Lutra lutra) in north-east Scotland". Journal of Zoology 220 (4): 641–651. doi:10.1111/j.1469-7998.1990.tb04740.x.
  20. Kitchener, Andrew (2001). Beavers. Whittet Books. p. 144. ISBN 978-1-873580-55-4.
  21. Kruuk, H. (1992-06-20). "Scent marking by otters (Lutra lutra): signaling the use of resources". Behavioral Ecology 3 (2): 133–140. ISSN 1045-2249. doi:10.1093/beheco/3.2.133.
  22. 22,0 22,1 Erlinge, S. (1968). "Territoriality of the otter Lutra lutra L.". Oikos 19 (1): 81–98. JSTOR 3564733. doi:10.2307/3564733.
  23. Hauer, Silek; Ansorge, Hermann; Zinke, Olaf (2002). "Reproductive performance of otters Lutra lutra (Linnaeus, 1758) in Eastern Germany: Low reproduction in a long-term strategy". Biological Journal of the Linnean Society 77 (3): 329. doi:10.1046/j.1095-8312.2002.00097.x.
  24. Alleyne, Richard (2010-06-05). "Can otters smell underwater?". Daily Telegraph (London). Arquivado dende o orixinal o 2010-06-06. Consultado o 2010-06-06. Hamilton James dixo: “Eu sempre tiven a sospeita de que as lontras podían cheirar baixo a auga e quería probalo. Como estaba escuro e os peixes totalmente submerxidos, iso probaba que as lontras tiñan que estar usando un sentido distinto ao da vista e o tacto para localizalos. Despois de revisar a gravación decateime que unha pequena burbulla golpeaba o peixe e era aspirada pola lontra.”
  25. Director: Richard Taylor Jones; Camera Operators: Richard Taylor Jones, Charlie Hamilton James; Producer: Philippa Forrester (2010-06-06). "Late Summer". Halcyon River Diaries. Episodio 4. London. BBC. BBC One.
  26. "The Eurasian Otter (Lutra lutra)". English Nature. Consultado o 2010-03-15.
  27. "Otter: Background to selection". Jncc.gov.uk. Consultado o 2010-03-15.
  28. Michael McCarthy (2011-08-18). "Otters return to every county in England". The Independent. Consultado o 2011-08-19.
  29. "Council Directive 79/117/EEC of 21 December 1978". Eur-lex.europa.eu. Consultado o 2010-03-15.
  30. "Council Directive 92/43/EEC of 21 May 1992". Eur-lex.europa.eu. Consultado o 2010-03-15.
  31. "Species other than birds specially protected under The Wildlife and Countryside Act, 1981: Schedule 5 (Animals)". Jncc.gov.uk. 2005-08-30. Arquivado dende o orixinal o 22 de xaneiro de 2009. Consultado o 2010-03-15.
  32. "Wildlife Act 1976 (Ireland)". Internationalwildlifelaw.org. 1976-12-22. Arquivado dende o orixinal o December 8, 2006. Consultado o 2010-03-15.
  33. Otters of the world. otter.org
  34. 34,0 34,1 {{{assessors}}} (2008). "Lutra lutra". Lista Vermella da IUCN de Especies en Perigo (en inglés). IUCN 2008. Consultado o 21 March 2009. Database entry includes justification for why this species is near threatened
  35. Pertoldi, Cino; Hansen, Michael Møller; Loeschcke, Volker; Madsen, Aksel Bo; Jacobsen, Lene; Baagoe, Hans (2001-09-07). "Genetic consequences of population decline in the European otter (Lutra lutra): an assessment of microsatellite DNA variation in Danish otters from 1883 to 1993". Proceedings of the Royal Society of London B: Biological Sciences 268 (1478): 1775–1781. ISSN 0962-8452. PMC 1088808. PMID 11522195. doi:10.1098/rspb.2001.1762.
  36. Blanco-Garrido, F., Prenda, J., Narvaez, M. “Eurasian otter (Lutra lutra) diet and prey selection in Mediterranean streams invaded by centrarchid fishes.” Springer Science+Business Media B.V., 2007.

Véxase tamén

Outros artigos

Bibliografía

  • de la Fuente, J. C.: "Nutrias costeras en Lugo", na revista Quercus. Novembro 2013 (en castelán).

Ligazóns externas

  • ARKive Fotografías e vídeos.

Outros artigos

Carpaccio

O carpaccio é unha preparación en finas láminas dunha carne ou peixe, crus. Dentro das carnes a máis usada é a de tenreira. Bótaselle aceite de oliva e algunhas gotas de limón, todo iso decorado con labras de queixo Grana Padano. É posible encontrar carpaccio de ñu ou bovino, avestruz, touro, angus, cabalo ou lontra.

Dances with Wolves

Dances with Wolves (Bailando cos lobos) é un filme de temática épica estadounidense dirixido, producido e protagonizado por Kevin Costner, que foi estreado en 1990. É unha adaptación do libro homónimo de 1988 de Michael Blake, e conta a historia dun tenente do Exército da Unión que viaxa á fronteira do oeste americano ata un posto militar abandonado, onde fai amizade coa tribo síux dos Lakota.

Costner desenvolveu o filme durante un período de 5 anos, contando cun orzamento inicial de $15 millóns. Dances with Wolves tivo elevados valores de produción e gañou sete Premios Oscar, incluíndo o premio ó mellor filme, e un Globo de Ouro ó mellor filme dramático. Moitos dos diálogos están en lakota con subtítulos, traducidos por Albert White Hat, presidente do Departamento de Estudos Lakota da Universidade Sinte Gleska. Foi rodado en Dacota do Sur e Wyoming.

O filme considérase un grande influente na revitalización do xénero western no cinema de Hollywood. No 2007, Dances with Wolves foi seleccionado para a súa preservación polo National Film Registry da Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos de América por ser "cultural, histórica ou esteticamente significativo."

Felinos

A dos felinos (Felinae) é unha subfamilia de mamíferos carnívoros, a máis importante das dúas que integran a familia dos félidos, xa que inclúe 13 dos 18 xéneros desta.

Lontra (xénero)

Lontra é un xénero de londras ou lontras que vive nas Américas. O xénero inclúe varias londras de río e a londra mariña de Suramérica Lontra felina. Todas as especies do xénero estaban antes incluídas no xénero Lutra, xunto coa londra euroasiática (a que vive en Galicia), pero posteriormente foron movidas a un xénero separado.

O xénero comprende catro especies vivas nunha especie fósil coñecida:

Lontra canadensis, fluvial e norteamericana

Lontra provocax, fluvial e suramericana

Lontra longicaudis, fluvial e suramericana e centroamericana

Lontra felina, mariña e suramericana

† Lontra weiri (fósil)

Lontra felina

Lontra felina é unha especie de londra que habita nas costas pacíficas de Suramérica. É a especie máis pequena e a única mariña do xénero Lontra, que inclúe ademais varias especies fluviais americanas. En Norteamérica vive outra londra mariña máis grande da especie Enhydra lutris.

Lontra mariña

A lontra mariña (Enhydra lutris) é unha especie de mamífero carnívoro da familia dos mustélidos. É a única especie existente do xénero Enhydra. Habita no Pacífico Norte, dende o norte do Xapón até Baixa California, en México. Os adultos desta especie pesan entre 14 e 45 quilogramos, sendo o máis pesado dos ​​mustélidos, e ó mesmo tempo, un dos máis pequenos mamíferos mariños. A diferenza doutros mamíferos mariños, esta especie ten como principal forma de illamento unha capa de pelaxe moi grosa, a máis densa de tódolos mamíferos. Malia que pode saír a terra firme, a lontra mariña vive case exclusivamente no mar. Habita preto das costas onde se mergulla até o leito mariño para facerse con comida. Aliméntase principalmente de invertebrados mariños como ourizos, moluscos, crustáceos e algúns peixes. Os seus costumes alimenticios son notables en varios aspectos. En primeiro lugar, o emprego de rochas para abrir as carapas dalgunhas das súas presas convérteo nun dos poucos mamíferos que usa ferramentas. Por outro banda, na meirande parte da súa área de distribución, é unha especie chave polo control que exerce sobre a poboación de ourizos de mar, os cales doutro xeito ocasionarían un dano extenso nos ecosistemas de bosques de algas mariñas. A súa dieta inclúe peixes de valor comercial para a industria pesqueira, propiciando un conflito entre as lontras mariñas e os pescadores.

A poboación da especie, cuxo número orixinal roldaba entre os 150 000 e os 300 000 animais, foi cazada intensamente, por mor da súa pel, entre 1741 e 1911, até reducirse nun momento dado soamente a 1000 ou 2000 exemplares. Unha prohibición internacional da súa caza, esforzos de conservación e programas de reintrodución contribuíron ó aumento da poboación. Malia isto, a especie ocupa aproximadamente unha terceira parte da súa área de distribución orixinal. A recuperación da lontra mariña considérase un fito importante na conservación mariña, pero a poboación das illas Aleutianas e de California recentemente diminuíu ou tense estancado no seu crecemento.

Lutra

Lutra é un xénero de mamíferos carnívoros da subfamilia Lutrinae e da familia Mustelidae. Inclúe tres especies de londras (ou lontras). Anteriormente neste xénero incluíanse especies americanas, que hoxe están clasificadas no xénero Lontra.

Lutrinos

Os lutrinos (Lutrinae) son unha subfamilia de mamíferos que comprende as londras ou lontras, das que existen actualmente 13 especies. En Galicia vive a especie Lutra lutra. Todas as londras son animais semiacuáticos ou acuaticos de auga doce ou mariños, con dietas baseadas nos peixes e invertebrados. Lutrinae é unha rama da familia das denosiñas (mustélidos), na que tamén están incluídos os teixugos, rateis, martas, visóns, furóns e glutóns.

Montes do Invernadeiro

O Invernadeiro é un espazo natural de carácter montañoso situado nos montes de Vilariño de Conso(Ourense), ó sur do macizo central na provincia de Ourense. O Invernadeiro foi declarado parque natural o 5 de xuño de 1997, cunha superficie de 5.722 ha. Está situado entre os ríos Ribeira Grande e Ribeira Pequena, e formado polas serras de San Mamede, Queixa, Manzaneda e o Fial das Corzas, que constitúen o Macizo Central Ourensán, con altitudes contorno ós 1.000-1.600 m.

As altas montañas de cumes cubertos de pastos mostran nas súas abas grandes extensións de queirogais que, en chegando ás ribeiras dos ríos, ceden o protagonismo ás fragas e soutos fluviais nos que a vida bole de forma sorprendente. Aquí e alí, escuras e espalladas manchas de piñeiros recordan a que foi a árbore predominantes no pasado. A fauna que ten aquí o seu fogar asombra pola súa riqueza e adaptación ó medio.

O espazo destaca pola súa riqueza faunística, botánica e enorme interese xeomorfolóxico e paisaxístico.

Conta coa categoría de parque natural desde o 5 de xuño de 1997 , pero foi refuxio de caza como espazo natural en réxime de protección xeral coa Orde do 15 de novembro de 1989 e coa regulación das actividades de uso público segundo a Orde do 8 de xaneiro de 1990, ocupando unha extensión de 5.500 ha.

Parque Natural Posets-Maladeta

O Parque natural de Posets-Maladeta atópase na comunidade de Aragón. Concretamente nas comarcas de Ribagorza e Sobrarbe, na parte máis oriental do Pireneo Aragonés. Trátase dun parque natural de alta montaña, e como tal máis da metade dos seus picos superan os 3000 metros. Nomear especialmente o Aneto, o segundo pico máis alto da Península Ibérica por detrás do Mulhacén, e os dous picos que dan nome ó parque: o Maladeta con 3.308 metros e o Posets con 3.375.

Salientar a presenza de glaciares, formadores e modificadores da paisaxe montañesa; estando moitos deles protexidos pola figura legal de Monumento natural. Moitos destes glaciares están ocupados por ibones ou lagos de orixe glaciar que poden estar conxelados ata seis meses ó ano. Os máis coñecidos son o de: Sein, Millares, Barbarisa, Ballibierna o Batisielles. Porén o glaciar do sistema Aneto-Maladeta con 100 ha é o máis extenso, non só do Parque senón de todos os Pireneos.

A riqueza botánica e ampla, dende árbores de alta montaña coma os abetos e piñeiros negros, ata as flores alpinas de gran beleza coma a azucena pirenaica, a azucena silvestre ou o dente de can (Erythronium dens-canis).

Ademais de Parque natural a zona foi declarada coma ZEPA por contar con especies tan importantes coma o Quebraosos,a aguia real, o voitre leonado, a pita do monte, a Lagopus muta, o gabeador vermello ou o moucho de Tengmalm.

Entre os mamíferos cóntanse a lontra , o rebezo, o corzo e o cervo.

Pteronura brasiliensis

Pteronura brasiliensis, xeralmente chamada na literatura internacional cun nome equivalente a londra xigante, é unha especie de animal carnívoro fluvial de Suramérica da familia dos mustélidos, na cal é a especie de maior tamaño, de aí o seu nome, xa que chega aos 1,7 m de lonxitude. A diferenza do que é característico nos mustélidos, a londra xigante é unha especie social que forma grupos familiares xeralmente de tres a oito membros. Os grupos están baseados nunha parella reprodutora dominante, están extremadamente cohesionados e son moi cooperativos. Aínda que xeralmente son pacíficas, a especie é territorial e observáronse agresións entre distintos grupos. É un animal diúrno, activo exclusivamente nas horas de luz solar. É a especie de londra máis ruidosa, e documentáronse dela diferentes vocalizacións que expresan alarma, agresividade e serven para tranquilizar.

A área de distribución da londra xigante abrangue a parte central norte de Suramérica, e vive principalmente na cunca do río Amazonas e na rexión do Pantanal.

A súa distribución viuse moi reducida nas últimas décadas e agora é descontinua. Décadas de furtivismo para obter a sú pel aveludada, que chegaron ao seu máximo nas décadas de 1950 e 1960, fixeron diminuír considerablemente as súas poboacións. A especie está na lista das especies en perigo desde 1999 e a súa poboación silvestre estímase que está por debaixo dos 5 000 exemplares. As Güianas son un dos últimos bastións reais para a especie, que tamén ten un menor número de exemplares, pero unha protección significativa na cunca amazónica peruana. É unha das especies de mamíferos máis ameazadas no Neotrópico. A degradación e perda do seu hábitat é a súa maior ameaza actual. A londra xigante é tamén rara en catividade; en 2003, só había en catividade 60 destes animais.A londra xigante mostra unha serie de adaptacións axeitadas para a súa forma de vida anfibia, como un pelame excepcionalmente denso, unha cola con forma de á, e pés palmados. A especie prefire ríos e correntes de auga doce que adoitan inundarse estacionalmente, e pode tamén atoparse en lagos e mananciais de auga doce. Constrúe grandes campamentos preto das súas áreas de alimentación, limpándoas de gran cantidade de vexetación. A súa dieta é esencialmente piscívora, baseada maiormente en peixes caraciformes e siluriformes, mais tamén come ás veces cangrexos, tartarugas, serpes e pequenos caimáns. Non ten predadores naturais importantes agás os humanos, aínda que debe competir polos recursos alimenticios con outras especies, como as londras da especie Lontra longicaudis e especies de caimáns.

Reservas Naturais Parciais de Cataluña

Ademais das reservas naturais incluídas dentro dos Parques Naturais e Nacionais, a Generalitat de Cataluña creou unha serie de reservas naturais illadas. O obxectivo destas reservas naturais é a protección puntual daquelas especies animais en perigo de extinción e así garantir a súa preservación no territorio catalán. A lontra, a fauna forestal pirinenca (coma o oso pardo ou a pita do monte) ou as aves estépicas coma a ganga son algunhas das especies obxectivo destas reservas.

Río Cabe

O río Cabe é un río galego que discorre pola provincia de Lugo. É un dos principais afluentes do río Sil pola súa marxe dereita.

Case a totalidade do río Cabe está dentro das zonas especiais de conservación (ZECs) do río Cabe e dos canóns do Sil.

Río Lor

O Lor é un río galego, afluente do Sil, situado na provincia de Lugo, e que discorre polas montañas do Courel.

Río Miño

O Miño (en portugués: Minho) é o río máis longo de Galicia, cunha lonxitude de 307,5 km . Pasa polas cidades de Lugo e Ourense e polas vilas de Rábade, Portomarín, Ribadavia, Melgaço, Monção, Tui e Valença do Minho.

Río Tea

O río Tea é un afluente do río Miño, duns 50 quilómetros de longo, que atravesa a bisbarra do Condado, no sur da provincia de Pontevedra.

Serra do Suído

A serra do Suído é un sistema montañoso galego, que fai de fronteira entre as provincias de Pontevedra e Ourense. Nesta provincia sitúase nos concellos de Avión e Beariz, e nela nace o río Avia, na de Pontevedra espállase polos concellos da Lama, Fornelos de Montes e Covelo.

Villacarriedo

{{Cidade

|bandeira =

|escudo = Escudo de Villacarriedo (Cantabria).svg

|situación = [[Ficheiro:Villacarriedo (Cantabria) Mapa.svg

|país = España

|bandeirapaís =

|división 1 = Comunidade Autónoma

|nome división 1 = Cantabria

|división 2 = Comarca

|nome división 2 = Valles Pasiegos

|altitude = 211

|superficie = 50,74

|poboación = 1.765 hab. (2009)

|densidade = 34,79 hab./km²

|xentilicio = Carredano/a

|código postal = 39640

|alcalde = Ángel Sainz Ruiz (PRC) (2007)

|sitio web = www.aytovillacarriedo.org

}}

Villacarriedo, en montañés Villacarrieu, é un concello da comunidade autónoma de Cantabria. Limita polo norte con Saro e Villafufre, polo sur con Vega de Pas e Selaya, polo oeste con Santiurde de Toranzo e polo leste con San Roque de Riomiera. Encóntrase na comarca do Pas-Miera e polas súas terras atravesa o río Pisueña, principal afluente do río Pas.

Outras linguas

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.