Leite frito

O leite frito (ou leite fritido) é un doce elaborado con fariña e azucre cocidos en leite até formaren unha masa homoxénea que, ao arrefriar, córtase en porcións cuadrangulares, se reboza con fariña e ovo, se frixe en aceite.[1]

Adoita servirse coma sobremesa, cuberta con azucre e canela en po. É tipico da gastronomía de Galicia, así como doutras zonas do norte peninsular.

Leite frito, Galicia (Spain)
Leite frito galego.

Na literatura galega

Xaquín Lorenzo Fernández fala dalgúns doces de Galicia entre os que nomea o leite frito na súa obra Etnografía, cultura material de 1962:

...conta dos moitos doces que na Galiza se fan prós días de festa. Esí remataremos coa fórmula doutro prato que tamén se cociña d'abondo , o leite fritido , non sen adevertir denantes que tamén os nosos campesiños saben faguer outros moitos que son correntes en todas partes, coma ocorre coas cremas de ovo, os flans, os biscoitos, as cremas, as chulas doces, as empanadillas, os merengues, as tortas, os doces de froitas etc . Veleiquí agora o leite fritido. Misturan-se xemas de ovo, leite, fariña triga, zucre e limón. Remexe-se todo ben e pón-se ó lume deica estar ben espeso; logo, pón-se a arrefriar nunha fonte e cando está frío, corta-se en anacos que se van untando en ovo....[2]

Preparación

Por mor a que segue a ser tradicional elaborar o leite frito de xeito caseiro e artesanal, existen moitas variantes tanto na receita como na forma de preparación e a presentación final. Todas elas teñen en común a cocedura do leite con azucre, canela en rama e opcionalmente pela de limón. Nun cunco mestúranse azucre, fariña e xema de ovo, incorporando despois o leite morno para mesturar ben e cocer a pouco lume (lume maino). Obtense así unha masa mesta que se dispón nunha fonte untada con manteiga (que obviamente debe estar fundida), cun espesor de 1 a 2 cm, e se deixa arrefriar para despois cortala en porcións alongadas, cadradas, rectangulares ou romboidais. Rebózanse estas en fariña e ovo batido e se friten, servindo empoadas con azucre e canela. Poden facerse con outro sabor, como é o chocolate, engadindo unha ou dúas culleradas de cacao en po á mestura da fariña.

Notas

  1. Denominación do doce en galego e definición en VV. AA. (2012) Dicionario de alimentación e restauración, Santiago de Compostela, Termigal. Xunta de Galicia. Real Academia Galega
  2. En Tesouro Informatizado da Lingua Galega

Véxase tamén

Outros artigos

A cociña galega

A cociña galega é un libro de Álvaro Cunqueiro publicado en 1973 por Galaxia e reeditado en varias ocasións pola mesma editorial (3ª edición en 1980). Foi incluído despois na Biblioteca Básica da Cultura Galega (1983), 168 páxs. ISBN 978-84-7154-441-4. Foi traducido ao castelán como Cocina gallega (1982), Everest. A mesma Galaxia publicou en 2004 La cocina gallega.

Galería de imaxes de sobremesas de Galicia

Galería de imaxes de sobremesas de Galicia.

Ruente

Ruente é un concello da comunidade autónoma de Cantabria (España). Está situado na zona occidental da comunidade, dentro do val do Saja. É un dos tres municipios que forman o Val de Cabuérniga, dentro da Comarca de Saja-Nansa. Limita ao norte cos municipios de Valdáliga e Cabezón de la Sal, ao sur con Cabuérniga e Los Tojos, ao oeste con Cabuérniga e ao leste con Cieza. A súa cota máxima, situada no Alto de Espinera é de 967.1 metros e, a súa cota mínima, algo inferior aos 170 metros.

A capital é a localidade de Ruente, situada nunha veiga xunto ao nacemento de La Fuentona. Dista 7 quilómetros de Cabezón de la Sal e a 52 quilómetros da capital, Santander, a capital autonómica.

Torrada (doce)

Este artigo trata sobre o doce feito con pan, leite e ovo, para a rebanda de pan torrada véxase: torrada.

A torrada é unha sobremesa doce que consiste nunha rebanda de pan (adoita estar reseso) enchoupada en leite e ovo batido, frixida nunha tixola en aceite e cuberta de azucre. Existen variantes enchoupadas en viño e adozadas con mel. Aromatízanse tamén con canela ou algún licor.

Na bibliografía galega noméase dende os textos do Rexurdimento; fálase en numerosas obras que describen a vida cotiá: torradas de viño, ovos pras torradas, torradas de mel e manteiga..., polo que se demostra que era un doce común nas casas galegas calquera día do ano. Noutras zonas de España comíanse na Coresma e na Semana Santa, xa que, sendo un alimento de orixe humilde, logo enche ao comensal especialmente na época na que os católicos deixan de comer carne.

Val de Fornela

O Val de Fornela (ou de Forniella na súa forma autóctona popular e como consta no arquivo municipal de Peranzais) é de orixe glaciar e está situado na bisbarra do Bierzo, provincia de León, comunidade autónoma de Castela e León (España). Encóntrase dentro da Reserva Nacional da Serra de Ancares (Lugo e León), lindeira cos concellos asturianos de Ibias e Degaña. O eixe principal do val é o río Cúa que percorre de norte a sur, encaixado entre altas montañas que acadan os 2000 m.

O acceso ao val pódese realizar cruzando Fabeiro e Bárcena de la Abadía.

Outras linguas

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.