Leite en po

O leite en po[1] ou leite deshidratado obtense mediante a deshidratación de leite pasteurizado. Este proceso lévase a cabo en torres especiais de atomización, onde a auga que contén o leite é evaporada, obtendo un po de cor branca amarelada que conserva as propiedades naturais do leite. Para bebera, cómpre disolver o po en auga potábel. Este produto é de grande importancia xa que, a diferenza do leite fluído, non precisa ser conservado en frío e polo tanto a súa vida útil é máis prolongada. Presenta vantaxes como ser de menor custo e de ser moito máis doado de almacenar. Malia posuir as propiedades do leite natural, nunca ten o mesmo sabor do leite fresco. Pódese atoparen tres clases básicas: enteiro, semi-descremado e descremado. Ademais pode ou non estar reforzado con vitaminas A e D. O leite en po contén un elevado contido en calcio. Así por 100 g de leite enteiro en po obtéñense 909 mg de calcio fronte aos 118 mg que se obteñen pola mesma cantidade de leite enteiro líquido. Soamente certos queixos superan estas taxas tan elevadas de calcio, como o Emmental1180 mg ou o Parmesano relado 1027 mg.

Flour and milk
Leite en po.

Historia

O leite en po foi producido por vez primeira en 1802 polo doutor ruso Osip Krichevsky. Áchase abundantemente en moitos países en vías de desenvolvemento por mor do seu baixo custo de transporte e almacenamento (xa que non precisa refrixeración), doce meses se se empaqueta en saquetas de 25 kg e de seis meses no caso de paquetes de 200 e 400 kg (a cantidade do produto no envase é un factor importante). Ao igual que outros produtos secos, é considerado non-perecedeiro e é favorito por supervivencialistas, e outras persoas que cómpren de alimentos non perecedeiros doados de preparar.

Procesado

A característica principal do procesado é a atomización (o denominado sistema spray). O procesado depende en gran parte da temperatura necesaria para a súa elaboración, que adoita ser por regra xeral alta (180 °C), media ou baixa (temperatura de pasteurización). Vixíase en todo momento a existencia de xermes ou de impurezas que induzan a unha diminución da calidade do produto final. O proceso de deshidratación é capaz de reducir ao 50 % dos contidos hídricos existentes no contenido do leite inicialmente. O envasado máis efectivo para este produto lácteo é o de envases de folla de lata ao que se lle adoita engadir unha certa cantidaed de dióxido de carbono. Unha das maiores industrias no procesado e produción do leite en po é a multinacional da alimentación Nestlé.

Nutrición

Hoxe en día o leite en po forma parte de ser un dos primeiros candidatos a ser alimentos funcionais e por esta razón adóitaselle engadir vitaminas A e D3. O leite en po pode conter até un máximo dun 4 % de materia graxa (a maioría do leite en po elabórase a partir de leite desnatado), sendo un terzo aproximadamente do seu peso de proteína. O leite en po considérase dixestíbel e por esta razón aconséllase para aquelas persoas que deban facer esforzos prolongados.

Usos

Este tipo de leite é comunmente usado en preparacións no forno, naquelas receitas onde o leite líquido pode facer que a preparación quede demasiado lixeira. Emprégase xeralmente con auga quente, que lle fai recobrar en aparencia o aspecto orixinal do leite. Con 125 g de leite en po pódese reconstruír case un litro de leite líquido, é dicir, por cada quilogramo do produto desecado chéganse a obter oito litros de leite para o consumo.

Tamén se pode utilizar coma se fose un substituto de crema para o café, dando como resultado un café con leite ao gusto. Emprégase moito no cátering das aeroliñas.

Véxase tamén

Outros artigos

Ligazóns externas

  1. Denominación e definición galega en Diccionario galego de termos médicos, Santiago de Compostela, Xunta de Galicia, 2002
Ama de leite

Unha ama de leite, ama de cría ou nutriz é unha muller que aleita a un lactante que non é o seu fillo. Hoxe en desuso na meirande parte de Occidente, o emprego de amas de cría remóntase á prehistoria, e foi común ata o século XIX para alimentar a nenos cuxas nais non podían ou non desexaban facelo.

Anita Roddick

Anita Lucia Roddick, DBE, nada o 23 de outubro de 1942 en Littlehampton, Sussex Occidental, e falecida o 10 de setembro de 2007 en Chichester, foi unha empresaria inglesa do ramo da cosmética e tamén escritora, coñecida polo seu activismo ecoloxista.

Chocolate

O chocolate (náhuatl xocolatl) é o alimento que se obtén mesturando azucre con dous produtos derivados da manipulación das sementes do cacao: unha materia sólida (a pasta de cacao) e unha materia graxa (a manteiga de cacao). A partir desta combinación básica, elabóranse os distintos tipos de chocolate, que dependen da proporción entre estes elementos e da súa mestura ou non con outros produtos tales como leite e froitos secos. O chocolate atópase en moitas sobremesas así como na repostaría, galletas, bolos, sorbetes, tortas, bebidas.

Chocolate branco

O chocolate branco é un produto doce obtido da mestura de manteiga de cacao, leite en po ou produtos lácteos e azucre (59,4%) e esencia de vainilla. Inventado en Suíza após a Primeira Guerra Mundial, foi divulgado nos anos 80 pola Nestlé.

O punto de fusión da manteiga de cacao é elevado de abondo para manter o chocolate branco sólido a temperatura ambiente, mais suficientemente baixo como para facer que se funda na boca. En troques da cor normalmente escura do chocolate, o chocolate branco é amarelado claro ou marfil, o que ás veces leva a pensar que non contén cacao. O cacao engádese en forma de manteiga no canto de sólidos, polo que houbo certa discusión sobre se o chocolate branco é chocolate auténtico.

Conservación de alimentos

Baixo o termo conservación de alimentos inclúese o conxunto de técnicas encargadas de aumenta-la vida útil e dispoñibilidade dos alimentos para o consumo humano e animal, mediante a inactivación dos microorganismos presentes, a protección do alimento que evite recontaminacións posteriores e a creación de condicións que impidan as reaccións químicas de degradación que se producirían no alimento en condicións normais. Os diferentes métodos de conservación aplícanse desde a prehistoria, con continuas melloras e innovacións introducidas ao longo do tempo.

Copra

A copra é a polpa seca do coco, máis ben a medula do coco (parte sólida do endosperma), partida en anacos e desecada, utilizada para a obtención do aceite de coco. O nome deriva dunha palabra en malayalam, koppara que significa coco seco. A palabra copra non é o nome científico do coco (Cocos nucifera Linnaeus, Arecaceae).

Cronobacter sakazakii

Cronobacter sakazakii é o nome dunha especie bacteriana da familia das Enterobacteriaceae, que antes de 2007 recibía o nome de Enterobacter sakazakii (xa non válido). Son bacterias gramnegativas, con forma de bacilo, patóxenas. Esta bacteria é ubicua e foi illada en moitos ambientes e alimentos. A maioría de casos de infección por Cronobacter sakazakii prodúcense en adultos, e ademais pode causar máis raramente unha infección invasiva en nenos pequenos, que historiacemente chegou a ter taxas de mortalidade elevadas (40–80%).En nenos pode causar bacteremia, meninxite e enterocolite necrotizante. Algunhas infeccións neonatais por C. sakazakii estiveron asociadas co consumo de leite en po maternizado contaminado coa bacteria. Tamén pode contaminar outros produtos como tampóns.Os casos de meninxite neonatal producidos nos últimos 30 anos nun estudo feito en 6 países débense todos a unha soa liñaxe xenética da especie Cronobacter sakazakii chamada "Secuencia Tipo 4" (ST4)..

Segundo os estudos de análise de secuencias multilocus, C. sakazakii orixinouse dentro do xeu xénero hai ~15-23 millóns de anos..

Inmunohistoquímica

A inmunohistoquímica (IHQ ou IHC, polas súas siglas en inglés) é a técnica que obtén selectivamente imaxes de antíxenos proteicos das células dunha sección dun tecido utilizando anticorpos que se unen especificamente aos antíxenos de tecidos biolóxicos. A inmunohistoquímica recibe este nome das raíces "immuno", que fan referencia aos anticorpos usados no procedemento, e "histo," que significa tecido (compárese con inmunocitoquímica, que se aplica a células). Albert Coons foi quen primeiro conceptualizou o procedemento en 1941.A tinguidura inmunohistoquímica utilízase amplamente no diagnóstico de células anormais como as que se encontran en tumores canceríxenos. Os marcadores moleculares específicos son característicos de estados ou eventos celulares particulares como a proliferación ou morte celular (apoptose).

A inmunohistoquímica utilízase moito tamén en investigación básica para comprender a distribución e localización de biomarcadores e proteínas expresadas diferencialmente en distintas partes dun tecido biolóxico.

A visualización da interacción anticorpo-antíxeno pode realizarse de varias maneiras. No caso máis común, un anticorpo é conxugado cun encima, como a peroxidase, que pode catalizar unha reacción produtora de cor (ver tinguidura con inmunoperoxidase). Alternativamente o anticorpo pode tamén ser etiquetado cun fluoróforo, como a fluoresceína ou a rodamina (ver inmunofluorescencia).

Iogur

O iogur é un derivado lácteo, de cor branca, sabor ácido e consistencia semilíquida, obtido da fermentación do leite pola acción de microorganismos acidófilos: estreptococos e lactobacilos. A este método de obtención débelle o nome de leite fermentado ou leite acidificado.

Pode elaborarse a partir de calquera tipo de leite, se ben resulta absolutamente predominante o elaborado con leite de vaca.

A definición oficial de iogur, en España, é a seguinte:

Produto elaborado a partir de leite coagulado obtido por fermentación láctica mediante a acción de Lactobacillus bulgaricus e Streptococcus thermophilus a partir de leite pasteurizado, leite concentrado pasteurizado, leite total ou parcialmente desnatado pasteurizado, leite concentrado pasteurizado total ou parcialmente desnatado, con ou sen adición de nata pasteurizada, leite en po enteiro, semidesnatado ou desnatado, soro en po, proteínas de leite ou outros produtos procedentes do fraccionamento do leite. Os microorganismos produtores da fermentación láctica deben ser viables e estar presentes no produto terminado en cantidade mínima de 10 000 000 de colonias por gramo ou mililitro (RD 179/2003).Outros derivados lácteos semellantes ó iogur, obtidos tamén por fermentación do leite, son o lassi, da India, o kumis e o quefir.

Leite

O leite é unha secreción nutritiva de cor branca opaca producida polas células secretoras das glándulas mamarias ou mamas (chamadas peitos, no caso da muller, e ubres ou tetos nos mamíferos domésticos) das femias dos mamífero (incluídos os monotremos). Esta capacidade é unha das características que definen aos mamíferos. A secreción láctea dunha femia días antes e despois do parto chámase costro. A principal función do leite é a de nutrir aos fillos ata que son quen de dixeriren outros alimentos. Ademais cumpre as funcións de protexer o tracto gastrointestinal das crías contra patóxenos, toxinas e inflamacións e contribúe á saúde metabólica regulando os procesos de obtención de enerxía, en especial o metabolismo da glicosa e a insulina. É o único fluído que inxiren as crías dos mamíferos (do neno de peito no caso dos seres humanos) ata a desteta. Hai evidencias de que ademais o leite de case todos os mamíferos, incluídos os humanos, contén derivados da morfina chamados casomorfinas, que se encargan de manter certo nivel de adicción nos lactantes para incentivar o seu apetito, así como de tranquilizar ao lactante nas súas primeiras etapas da nova vida. Estas substancias poderían explicar porque moitas persoas son adictas ao leite ou os seus derivados aínda na idade adulta. O leite dos mamíferos domésticos adoita formar parte da alimentación humana na inmensa maioría das civilizacións: a de vaca, principalmente, pero tamén a de ovella, cabra, egua, camela etc.

O leite é a base de numerosos produtos lácteos, como a manteiga, o queixo, o iogur, entre outros. Adóitase empregar os seus derivados nas industrias agroalimentarias, químicas e farmacéuticas en produtos como o leite condensado, leite en po, caseína ou lactosa. O leite de vaca emprégase tamén na alimentación animal. Componse principalmente de auga, ións (sal, minerais e calcio), hidratos de carbono (lactosa), materia graxa e proteínas. O leite dos mamíferos mariños, como por exemplo as baleas, é moito máis rica en graxas e nutrientes que a dos mamíferos terrestres.Tamén se denomina leite o zume de certas plantas o froitos: leite de coco, leite de soia, leite de arroz ou leite de améndoa. Non obstante, o termo leite non é aplicado aos zumes de noz.

Leite condensado

O leite condensado é leite esterilizado concentrado, parcialmente hidratado, ao que se lle engade unha proporción importante de sacarosa (azucre), até adquirir unha consistencia de mel espeso. Pode conservarse durante varios anos envasado sen refrixeración mentres non se encetase. Aínda que teñen existido produtos de leite condensado non azucrado, estragábanse con moita facilidade, polo que son pouco comúns na actualidade. O leite condensado utilízase en numerosas sobremesas de moitos lugares, incluídos Brasil, Hong Kong e Rusia, onde é coñecido coma "сгущёнка" (sgushchyonka, literalmente "[o que está] mesto").

Un produto relacionado é o leite evaporado, que sufriu un proceso máis complexo e non é azucrado. En Alemaña, o leite evaporado é moito máis común que o condesado (o termo é alemán é Kondensmilch).

Nestlé

Nestlé (Nestlé S.A. ou Société des Produits Nestlé S.A.) é unha empresa suíza de alimentación con sede en Vevey. Nestlé é a maior empresa alimenticia do mundo por volume de vendas, ten unhas 461 fábricas en 83 países.

Onde o aire non era brisa

Onde o aire non era brisa é unha novela da escritora María Victoria Moreno Márquez.

Pan

O pan (do latín panis) é un alimento básico que forma parte da dieta tradicional en Europa, Oriente Medio, India, América e Oceanía. Adóitase preparar mediante o enfornado dunha masa, elaborada fundamentalmente con fariña de cereais, sal e auga; en ocasións engádense outros produtos para conferirlle determinadas calidades, como especias, froitos secos, froitas confitadas, mel etc. A mestura, na maioría das ocasións, adoita conter lévedos para que fermente a masa e sexa máis esponxosa e tenra.A adición do lévedo provoca a fermentación da masa antes do enfornado, e como consecuencia, proporciónalle volume e esponxosidade debido á produción de pequenas burbullas de dióxido de carbono (CO2) que quedan inmersas entre a masa húmida da fariña. Ao pan elaborado sen o emprego de levedo chámaselle pan ácimo e, debido a esa falta de lévedo, carece da esponxosidade típica dos pans "inchados" ou "lévedos"; pode ser cocido no forno, asado nunha prancha ou mesmo frito.

É moi posible que as elaboracións máis primitivas de pan non levasen lévedo, e a fariña consistise en grans malamente moídos mesturados con auga que se deixaban secar ao sol ou que acababan entre as cinzas dun lume. Os pans aplanados, moi populares nalgunhas culturas, é moi posible que sexan os de fabricación máis antigos. Unha variante do pan con denominación propia, son as galletas e os pasteis, que posúen diferentes masas azucradas. É moi posible que xurdisen do coñecemento panadeiro como unha necesidade de facer pans "máis manexables" e nutritivos.Á masa pódenselle dar diferentes formas, debido ao emprego de diversos moldes e técnicas de amasado. Desta forma existen: as barras, os moletes, os roscóns, o pan de molde, as roscas etc.

A fariña máis habitual é a de trigo, pero tamén se elabora coa fariña doutros cereais, como o centeo, cebada ou millo (a broa) e mesmo doutros produtos, como o arroz, a pataca e a soia.

As partes principais son a codia (parte exterior, que adoita ser rexa e torrada) e mailo miolo (parte interior branda e esponxosa).

O pan foi tan importante na alimentación humana, que se considera como sinónimo de alimento en moitas culturas. Así mesmo, participa en moitos rituais relixiosos e sociais, como o matzoh, na Pascua xudía, a hostia na eucaristía cristiá, o rito de benvida dos pobos eslavos que involucra o pan e o sal etcétera.

Antigamente nas zonas rurais, o pan era elaborado nos núcleos familiares e os poucos establecementos para dispensar o pan, as panaderías, foron cobrando importancia nas zonas urbanas. Hoxe en día existen electrodomésticos específicos cos que se pode elaborar pan de forma moi sinxela, como por exemplo na máquina panificadora.

Na actualidade o pan é un dos alimentos básicos que pode atoparse en case calquera tenda de alimentación e grandes superficies. O seu valor fai que se poidan calcular índices económicos de referencia, como o índice de prezos ao consumo (IPC), empregado para determinar a evolución do custo de vida nas nacións.

Produtos lácteos

Os lácteos, tamén chamados produtos lácteos, son o grupo de alimentos que está comprendido polo leite así como os seus derivados procesados (xeralmente fermentados). As plantas industriais que producen estes alimentos pertencen á industria láctea e caracterízanse pola manipulación dun produto altamente perecedoiro que debe ser vixiado e analizado correctamente durante todos os pasos dentro da cadea de frío ata a chegada ao consumidor.

O leite empregado maioritariamente na elaboración dos lácteos provén do leite de vaca, pero tamén pódese empregar outros tipos de leite procedente doutros mamíferos como as cabras, as ovellas e nalgúns países procedente da búfala, camela, iacs, eguas etc. Na actualidade a maior parte dos alimentos funcionais son elaborados a partir de produtos lácteos. O consumo de produtos lácteos experimentou dende a década dos 50 un considerable crecemento na demanda mundial que levou á industria a superar retos tecnolóxicos importantes.

Tripsina

A tripsina é un encima (co número EC 3.4.21.4) do grupo das serina proteases, que se encontra no aparato dixestivo de moitos vertebrados, onde intervén na hidrólise dixestiva de proteínas. A tripsina prodúcese no páncreas en forma do proencima inactivo tripsinóxeno. A tripsina cliva as cadeas de péptidos principalmente polo grupo carboxilo dos aminoácidos lisina ou arxinina, excepto cando calquera deles vai seguido de prolina. Utilízase tamén en moitos procesos biotecnolóxicos. A súa acción denomínase xeralmente proteólise por tripsina ou tripsinización, e as proteínas que foron dixeridas/tratadas con tripsina dise que foron tripsinizadas.

Vaca

A vaca (Bos taurus) é un animal doméstico orixinario de Europa. Utilízase para a produción de leite, carne e coiro e tamén é animal de traballo, dependendo da raza e o grao de tecnificación do lugar. As femias coñécense como vacas e os machos como bois ou touros. As crías denomínanse puchos, cuchos, cuxos, becerros ou tenreiros, e desde o ano de idade ata que paren, xovencas. Existen os adxectivos vacún/vacúa e bovino.

Segundo a FAO, no ano 2005 existían no planeta 1.272 millóns de vacas, incluíndo nesta cifra a cebús e iacs. En 2009 a cifra ascendía a 1.382.241.378. Delas corresponderían 270.675.336 a África, 509.551.701 a América, 439.175.098 a Asia, 38.616.809 a Oceanía e 124.222.434 a Europa. Destas, 6.020.200, están en España, que ocupa o sétimo lugar do continente e o sexto da Unión Europea por número de cabezas de gando bovino.

Western blot

O western blot (ás veces chamado inmunoblot de proteínas ou transferencia western) é unha técnica analítica moi utilizada para detectar proteínas específicas nunha mostra de homoxenado de tecidos ou extracto. Utiliza electroforese en xel para separar as proteínas nativas pola súa estrutura tridimensional ou proteínas desnaturalizadas pola lonxitude da súa cadea polipeptídica. As proteínas son despois transferidas a unha membrana (tipicamente de nitrocelulosa ou PVDF), polo que é unha técnica de blotting ou transferencia. Unha vez na membrana son marcadas con anticorpos específicos para a proteína diana. O paso de electroforese en xel está incluído nas análises de western blot para resolver o problema da reactividade cruzada dos anticorpos.

Hai moitas empresas fornecedoras de reactivos que se especializan en proporcionar anticorpos (monoclonais e policlonais) contra decenas de miles de proteínas diferentes. Os anticorpos comerciais poden ser caros, aínda que o anticorpo non unido pode ser reutilizado en distintos experimentos. Este método úsase nos campos da bioloxía molecular, inmunoxenética e outras disciplinas da bioloxía molecular. Disponse de varios motores de busca, como CiteAb, Antibodypedia, e SeekProducts, que poden axudar aos investigadores a encontrar os anticorpos axeitados para o seu uso no western blot.

Outras técnicas relacionadas son a análise dot blot, a inmunohistoquímica e a inmunocitoquímica, onde se usan anticorpos para detectar proteínas en tecidos e células por inmunomarcaxe, e ensaio inmunoabsorbente de encima ligado (ELISA).

O método orixinouse no laboratorio de Harry Towbin no Friedrich Miescher Institute, en Suíza. O nome western blot deullo a esta técnica W. Neal Burnette facendo un xogo de palabras coa técnica coñecida anteriormente Southern blot e cos puntos cardinais xeográficos, a cal é unha técnica para a detección de ADN desenvolvida por Edwin Southern (o nome procede do seu apelido, polo que Southern blot se escribe con maiúscula). A detección de ARN denomínase northern blot e foi desenvolvida por George Stark na Universidade Stanford, en California. O western blot non é necesario escribilo con maiúscula, xa que non procede dun apelido, pero moitas veces aparece escrito con maiúscula por analoxía coa técnica Southern.

Outras linguas

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.