Imán

Un imán[1] é un obxecto que posúe un campo magnético, dentro do cal exerce unha forza de atracción ou repulsión sobre outros imáns e sobre certos metais. O seu magnetismo explícase por causa das pequena correntes eléctricas que se dan no interior da materia, producidas debido ao movemento dos electróns nos átomos, dando cada unha orixe a un xeito de "imán microscópico". No imán, cada unha desta polaridades está aliñada coas outras, sumando as súas propiedades[2].

Historia

Lendas

As dúas lendas que tradicionalmente se relacionan co descubrimento dos imáns[3]:

  • A do pastor Magnus, que coidando do seu rabaño polo monte, notou que o seu caxato, que tiña punta de ferro, era atraído con gran forza por unha pedra negra, ata o punto de quedar de pé sobre ela e de non poder separalo dela. Noutras versións, o pastor queda pegado á pedra misteriosa por causa dos remaches de ferro do seu calzado.
  • A do barco cargado con armas que acabou esnaquizado contra uns cantís que o atraían sen que velas ou remos puideran evitalo.

Ciencia

Magnet0873
Liñas de forza dun campo magnético dun imán.

A pedra de imán natural é a magnetita. Debe o seu nome á rexión grega de Magnesia, en Tesalia, onde se cre que foi descuberta por primeira vez. Segundo escritos posteriores, o primeiro en describir as súas propiedades foi o prescrático Tales de Mileto. Así , segundo Aristóteles:

Platón no seu diálogo Ión di que a magnetita non só atrae aneis de ferro, tamén lles imparte un poder similar para atraer a outros aneis. Deste xeito fórmanse cadeas de aneis colgados uns dos outros. Estes eran chamados os aneis de Samotracia, illa grega onde os mineiros descubriran este fenómeno que hoxe chamamos magnetización por indución[4].

Pero, parece que foi Empédocles o primeiro en tratar de atopar unha explicación ao fenómeno. Para el, o ferro é "empurrado" cara ao imán porque produce emanacións e porque o imán é unha substancia porosa, de xeito que o tamaño dos poros do imán corresponde ao das emanacións do ferro, así este á arrastado tras das emanacións e atraído. Unha explicación moi semellante á dada por Lucrecio na súa obra De rerum natura[5].

O primeiro estudo con carácter científico da magnetita realizouno Pierre Pelerin de Malicourt (século XIII). Foi o primeiro en definir os polos magnéticos e as leis da atracción e da repulsión.

En 1600, William Gilbert, na súa obra De magnete describiu as propiedades dos imáns e foi o primeiro en considerar a Terra como un xigantesco imán para poder explicar así o funcionamento do compás[3].

Terminoloxía[6]

  • Coercitividade (HCI ou IHC): resistencia dun material magnético á desimantación. Mídese en Oersteds ou en Amperios por metro A/m. Dun xeito sinxelo, canto meirande sexa este número, tanto mellor manterá un imán a súa magnetización cando sexa exposto a un campo magnético oposto[7].
  • Remanencia (BR): indución magnética que queda no material magnético despois de ser imantado a saturación e preparado para o seu uso final. Mídese en Tesla (T) ou en Gauss (G). A maior valor, máis forte é o imán[8].
  • Sinterización: tratamento térmico a temperaturas elevadas, polo que as pezas prensadas diminúen o seu volume e se homoxeneízan. Os imáns de ferrita, necesitan de 1.200 °C a 1.250 °C, e os lantánidos de 1.050 °C a 1.200 °C
  • Temperatura de Curie (TC): temperatura por enriba da que os materiais magnéticos perden todas as súas propiedades magnéticas permanentes. Depende normalmente da composición química do material magnético.
  • Temperatura máxima de traballo: temperatura máxima de exposición que un imán pode resistir sen que se produzan cambios estruturais ou inestabilidades nas súas propiedades.
  • Oersted: unidade de forza de campo magnético, H, no sistema electromagnético GSM. 1 Oersted (Oe) = 0.8A/cm.
  • Tesla ou Gauss: unidades de medida da indución. 1 Tesla = 10.000 Gauss.

Tipos

Magnetite444
Magnetita.

Na natureza só atopamos un tipo de imán, a magnetita, unha variedade de óxido de ferro. Nunca perde a súa capacidade magnética. Pode ser utilizada para crear imáns temporais. Presenta unha división natural en dous polos ou metades (positiva e negativa), tal que se o dividimos en varias partes, cada unha delas será ás súa vez un novo imán. Os polos de mesmo signo exercen unha forza de repulsión entre eles, os polos de distinto signo atráense. Ambos polos exercen unha forza de atracción sobre o ferro non imantado.

Os imáns manufacturados, fabricados polo ser humano, poden ser permanentes ou electroimáns. Os primeiros están feitos de materiais que, unha vez imantados, e dentro duns determinados parámetros, manteñen a súa magneticidade. Os segundos, están feitos de material non magnetizado, pero que se converte en imán polo paso dunha corrente eléctrica.

Imáns permanentes

Ikosaeder mit flachen Spitzen NdFeB 5025
Icosaedro feito con imáns de neodimio.

Poden estar feitos de distintos tipos de materiais[6]:

  • De álnico: compostos de aliaxe de aluminio, níquel e cobalto, están fabricados por fundición ou sinterización. Posúen o mellor comportamento a temperaturas elevadas. Teñen unha elevada remanencia, pero a súa coercitividade é bastante baixa.
  • De ferrita: tamén coñecidos como imáns cerámicos, están fabricados dun composto de oxido de ferro e carbonato de bario/estro. Son máis fortes que os de álnico pero más febles que os de neodimio e samario. Fabrícanse mediante prensado en molde e posterior sinterización[9]. Son os máis utilizados pola súa relación calidade/prezo. Existen moitas calidades diferentes en función da súa aplicación. Presentan unha boa resistencia á desimantación.
  • De neodimio: compostos por neodimio, ferro e boro (Nd.Fe.B). Son os imáns coas mellores características magnéticas existentes actualmente, é dicir, os máis potentes.
  • De samario-cobalto: fabricados a partir de elementos da familia dos lantánidos. A súa potencia magnética permite reducir as súas medidas. O seu produto de enerxía é elevado. Ten un comportamento moi bo a temperaturas elevadas.

Electroimáns

Un electroimán é un imán artificial que consta dun núcleo de ferro puro, e rodeado por unha bobina de cable pola que pasa unha corrente eléctrica[10]. A súa grande vantaxe reside en que permite activar e desactivar a vontade o efecto magnético. O seu inconveniente é que depende sempre dunha fonte de enerxía eléctrica para funcionar.

Usos

O imán é, en boa medida, unha tecnoloxía oculta. Está presente en case toda a tecnoloxía que usamos, pero apenas os percibimos, posto que na meirande parte dos seus usos os atopamos formando parte de outras máquinas ou dispositivos máis complexos.

Materiais con propiedades magnéticas non permanentes

O seu principal uso é o almacenamento de información, aínda que a chegada de novas tecnoloxías o está deixando obsoleto. Trátase de materiais facilmente magnetizables, orientando as súas moléculas segundo un código determinado pode almacenarse e, posteriormente, co lector axeitado, recuperarse información. Por exemplo:

Imáns permanentes

Lautsprecher Aufbau
Altofalante desmontado, a peza circular negra da base é o imán.
  • O primeiro e máis importante uso: compás, clave na historia da navegación marítima e os descubrimentos.
  • Imaxe e son: altofalantes.
  • Motores eléctricos: o estator dos motores de indución é un imán, ou grupo deles, permanente.
  • Fogar:
    • Peche: porta das neveiras, pequenas portas, bixutería...
    • Xoguetes.
    • Artigos de decoración.
  • Pseudociencias: uso na chamada magnetoterapia[11] (soletas, pulseiras, apósitos...) a pesar de que se ten demostrado que a súa efectividade non pasa dun simple placebo[12]. Así o resume un empresa adicada a este eido[13]:

Electroimáns

Loading Machine Scrap 01
Grúa móbil cun electroimán.

A posibilidade de poder activar ou desactivar a vontade o magnetismo dun obxecto ten amplas aplicacións:

  • Industria: mover cargas que teñan suficiente metal como para ser atraídas magneticamente.
  • Timbre eléctrico: o paso de corrente activa un mecanismo, a xeito de badal, que percute na campaíña do timbre.
  • Pechaduras automáticas: ao accionar o mecanismo, un electroimán atrae magneticamente a peza metálica que fai de peche. Caso de porteiros automáticos, portas de ascensores etc.
  • Transporte
    • Freo eléctrico, utilizado en vehículos pesados[14] para controlar a velocidade sen sobrecargar os freos convencionais, permite regular a cantidade de electricidade que se uso e, polo tanto, a potencia magnética e de freado.
    • Tren de levitación magnética: aínda en fase experimental. "A tecnoloxía deste tren está baseada na enerxía magnética que crean os grandes imáns colocados por todo o percorrido do tren"[15].
  • Medicina: resonancia magnética nuclear, unha técnica de diagnóstico por imaxe, especialmente útil para estudar o tecido brando do organismo.
  • Investigación e alta tecnoloxía:
Railgun usnavy 2008
Proba de lanzamento dun proxectil cun canón de raíl, o lume que se observa non é debido á ignición da pólvora, senón á intensa calor xerada polo sistema de disparo.
    • Canón de raíl[18]: Unha nova arma que está nas fases finais de probas. O proxectil é impulsado por electroimáns que o van acelerando conforme se despraza polo canón. Pode acadar unha velocidade de saída sete veces superior á do son. Esta velocidade, aínda nun proxectil de masa relativamente pequena, proporciona unha enorme enerxía e, polo tanto, unha gran capacidade destrutiva, ademais pode alcanzar obxectivos situados a máis de 170 quilómetros de distancia.
    • No Salón do Automóbil de Xenebra de 2016, a compañía Goodyear, presentou un pneumático experimental, o Eagle-360, pensados para os futuros coches autónomos[19]. Estes pneumáticos son esféricos e non teñen eixo nin ningún punto de contacto co coche. Conéctanse mediante electroimáns, de xeito que o coche levita sobre as catro esferas que fan de rodas:

Notas

  1. Definicións no Dicionario da Real Academia Galega e no Portal das Palabras para imán.
  2. http://www.teinteresasaber.com/2011/02/que-son-los-imanes.html
  3. 3,0 3,1 http://www.teinteresasaber.com/2013/09/historia-y-leyendas-sobre-el-magnetismo.html
  4. http://bibliotecadigital.ilce.edu.mx/sites/ciencia/volumen2/ciencia3/056/htm/sec_3.htm
  5. http://rincondelaciencia.educa.madrid.org/Curiosid/rc-65/Rc-65.html
  6. 6,0 6,1 "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 28 de maio de 2016. Consultado o 03 de maio de 2016.
  7. https://www.supermagnete.es/faq/Que-significa-coercitividad
  8. https://www.supermagnete.es/faq/Que-significa-remanencia
  9. http://www.permanentmagnet.com/spain/ceramic_magnet_ferrite_magnet.html
  10. http://comofunciona.org/que-es-y-como-funciona-un-electroiman/
  11. http://www.citun.com/articulov3.aspx?id=302
  12. http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/10714732
  13. https://www.supermagnete.es/faq/Venden-ustedes-tambien-imanes-curativos
  14. http://www.frenelsa.es/es/producto-aplicaciones/como-funciona.asp
  15. El País. El tren japonés 'Maglev' levita a diez centímetros del suelo
  16. http://home.cern/about/engineering/pulling-together-superconducting-electromagnets
  17. https://www.iter.org/mach/magnets
  18. https://www.washingtonpost.com/news/checkpoint/wp/2015/02/06/the-pentagons-electromagnetic-rail-gun-makes-its-public-debut/
  19. http://www.goodyear.eu/corporate_emea/news-press/articles/goodyear-unveils-eagle-360-a-visionary-tire-concept-for-future-autonomous-vehicles-_183444

Véxase tamén

Outros artigos

Ligazóns externas

Aeroporto Internacional Atatürk

O Aeroporto Internacional Istanbul Atatürk (IATA: IST, ICAO: LTBA) é o principal aeroporto internacional de Istambul e o aeroporto máis grande de Turquía por número de pasaxeiros, destinos e movemento de avións. Inaugurado en 1924 en Yesilköy, na parte europea da cidade, está situado a 24 km ao oeste do centro da cidade e serve como centro de conexións principal para Turkish Airlines. O outro aeroporto internacional da cidade é o máis pequeno de Sabiha Gökçen. En febreiro de 2017 tiña 273 destinos, sendo o segundo aeroporto do mundo con máis destinos tras o Aeroporto de Frankfurt.Foi chamado orixinalmente Aeroporto Yesilköy. Nos anos 80 foi renomeado Aeroporto Internacional Atatürk na honra de Mustafa Kemal Atatürk, o fundador e primeiro presidente da República de Turquía. No ano 2015 pasaron polas súas instalacións máis de 60 millóns de pasaxeiros, converténdoo no 11º aeroporto máis concorrido do mundo en termos de pasaxe. En 2017 é o quinto aeroporto máis concorrido de Europa tras Londres-Heathrow, París-Charles de Gaulle, Frankfurt e Ámsterdam-Schiphol, despois de caer dende o terceiro posto debido a temores pola seguridade.

Aeroporto Internacional de Dubai

O Aeroporto Internacional de Dubai (IATA: DXB, OACI: OMDB) é unha terminal áerea localizada na cidade de Dubai, nos Emiratos Árabes Unidos.

Este aeropuerto é base da aeroliña Emirates.

A causa da grande cantidade de tendas no aeroporto, este lugar é considerado o maior aeroporto en vendas libres de impostos no país, aínda que de feito os prezos son máis altos que noutros aeroportos do mundo.

O Aeroporto Internacional de Dubai será complementado co Aeroporto Internacional Jebel Ali, un novo aeroporto de 140 Km² que axudará a manexa-lo de pasaxeiros no futuro.

Aeroporto de Antalya

O Aeroporto de Antalya (IATA: AYT, ICAO: LTAI) é un aeroporto internacional turco situado a 13 km ao nordés do centro da cidade de Antalya. É un gran destino durante a tempada estival europea debido a que se atopa na costa mediterránea do país. No asno 2016 pasaron polo aeroporto un total de 18 741 659 pasaxeiros, sendo o terceiro máis concorrido de Turquía e o 30º de Europa. O aeroporto ten dúas terminais internacionais e unha doméstica. Antalya é un dos principais aeroportos do suroeste de Turquía, sendo os outros dous os de Bodrum e Dalaman.

Aeroporto de Esmirna-Adnan Menderes

O aeroporto de Esmirna-Adnan Menderes (IATA: ADB, ICAO: LTBJ) é un aeroporto internacional que serve á cidade de Esmirna e a gran parte da súa provincia en Turquía. Chámase así na honra do antigo primeiro ministro turco Adnan Menderes. Está situado a 18 quilómetros ao suroeste do centro de Esmirna, no distrito de Gaziemir. A súa nova terminal internacional, deseñada por Yakup Hazan Architecture, inaugurouse en setembro de 2006, e a nova terminal doméstica abríuse en marzo de 2014.

Aeroporto de Moscova-Sheremetyevo

O aeroporto de Moscova-Sheremetyevo (IATA: SVO, ICAO: UUEE) é un aeroporto internacional ruso situado no distrito de Molzhaninovsky District, a 29 km ao noroeste do centro de Moscova. É un centro de conexións para os voos de pasaxeiros da aeroliña nacional rusa Aeroflot, e é un dos tres grandes aeroportos que serven á capital do país, xunto cos de Domodedovo e Vnukovo (o código conxunto para os tres aeroportos é MOW). No ano 2016 pasaron polas súas instalacións 34 030 000 pasaxeiros e houbo 272 970 movementos de avións, sendo o aeroporto máis concorrido de Rusia e da antiga Unión Soviética.

Aeroporto de Pulkovo

O aeroporto de Pulkovo (IATA: LED, ICAO: ULLI) é un aeroporto internacional que serve á cidade rusa de San Petersburgo. Atópase a 23 km ao sur do centro da cidade. O aeroporto é centro de conexións de Rossiya Airlines (anteriormente Pulkovo Aviation Enterprise), e é unha cidade focal para Nordavia.

Aeroporto de Zvartnots

O aeroporto internacional de Zvartnots (IATA: EVN, OACI: UDYZ) é un aeroporto situado preto de Zvartnots, a 12 quilómetros ao oeste de Iereván, a capital de Armenia. É o principal aeroporto internacional e o aeroporto máis concorrido do país, ademais de ser o principal centro de conexións internacional de Iereván.

Aeroporto de Ámsterdam-Schiphol

O aeroporto de Ámsterdam-Shiphol (IATA: AMS, ICAO: EHAM), en neerlandés Luchthaven Schiphol e en inglés Amsterdam Airport Schiphol (pronuncia [ˈsxɪpɦɔl]) é o maior aeroporto de Holanda e o quinto da Unión Europea por número de viaxeiros, 54 millóns en 2014. Shiphol está situado a 15 km de Ámsterdam e comunicado coa cidade por autoestrada (E19), trens rexionais (baixo o aeroporto está a estación de tren con ligazón coa estación de Amsterdam Centraal), autobuses e taxis. Ten vos directos dende o Aeroporto da Lavacolla.

Schiphol é centro de conexión para KLM e a súa afiliada rexional KLM Cityhopper, ademais de para Corendon Dutch Airlines, Martinair, Transavia e TUI fly Netherlands. O aeroporto tamén serve como centro de conexións europeo para Delta Air Lines e como base para easyJet, Small Planet Airlines e Vueling.

Campo magnético

Un campo magnético é o campo producido por cargas en movemento, que resulta no exercicio dunha forza sobre outras cargas en movemento non paralelo. Esta forza é proporcional ao campo magnético xerado, isto é, ao valor de indución magnética (B) que é unha magnitude vectorial empregada para caracterizar un campo magnético; proporcional á carga que sofre a acción do campo, á velocidade desta carga e ao seno do ángulo que forman a velocidade da carga e o vector indución magnética.

Os campos magnéticos son producidos por calquera carga eléctrica en movemento e o momento magnético intrínseco das partículas elementais asociadas cunha propiedade cuántica fundamental, o seu spin. Na relatividade especial, os campos eléctricos e magnéticos son dous aspectos interrelacionados dun obxecto, chamado tensor electromagnético. As forzas magnéticas dan información sobre a carga que leva un material a través do efecto Hall. A interacción dos campos magnéticos en dispositivos eléctricos tales como os transformadores estúdase na disciplina dos circuítos magnéticos.

Confusion Is Sex

Confusion is Sex é o primeiro álbum de Sonic Youth, orixinalmente editado en 1983 polo selo independente Neutral Records. Foi reeditado no ano 1995 pola DGC con máis temas tirados do EP Kill Yr. Idols. A imaxe da portada é un bosquexo feito pola baixista Kim Gordon do guitarrista Thurston Moore. Esta imaxe foi usada en cartaces de concertos nas primeiras etapas da banda.

O álbum é a segunda edición da banda, despois do EP Sonic Youth lanzado en 1982. Inicialmente foi concibido como un sinxelo, pero a banda decidiu gravar todas as novas cancións compostas para conformar o álbum. As baterías foron gravadas por Jim Sclavunos, excepto un par de temas gravados por Bob Bert.

As cancións do álbum saíron dunha segunda sesión de gravación das mesmas, despois de que as cintas das sesións orixinais fosen borradas accidentalmente cando Thurston Moore ou Lee Ranaldo as transportaron dentro do seu amplificador de guitarra de camiño a unha actuación en Europa, descoñecendo que o imán do altofalante podía borrar as cintas.

A portada do disco é un bosquexo de Thurston Moore feito por Kim Gordon usado no cartaz dun dos seus primeiros concertos, o 8 de maio de 1981. A contraportada é a fotocopia dunha fotografía da banda en directo.

Dínamo

Unha dínamo é unha máquina destinada á transformación de enerxía mecánica en eléctrica, producindo corrente continua mediante o fenómeno da indución electromagnética producida por un imán ou un electroimán rotatorio sobre unha bobina fixa ou viceversa.

Guitarra

A guitarra, un instrumento musical de corda pulsada, evolución da vihuela, é un invento español, desenvolto nos séculos XVI a XVIII e perfeccionada polo lendario Antonio de Torres que lle deu a forma e estrutura que aínda ten hoxe. A guitarra clásica, de concerto ou española, está feita de madeira (normalmente nobres) e ten seis cordas, os tres bordóns graves metálicas e as agudas de nailon ou carbono; antigamente as cordas eran de tripa. No século XX apareceron outros tipos de guitarra nos Estados Unidos, primeiro a chamada acústica, con cordas de aceiro, e despois a guitarra eléctrica, que ten unha pastilla ou imán bobinado que transforma as vibracións nun sinal eléctrico que se pode amplificar.

A guitarra está afinada por tres cuartas, unha terceira e unha cuarta máis (dende o bordón grave ó agudo): Mi, La, Re, Sol, Si, Mi.

Imán (relixión)

Un imán (en árabe, إمام) é a persoa que dirixe a oración colectiva no islam. O islam carece de clero, e un imán, en principio, pode ser calquera que coñeza ben os rituais da relixión. Sitúase fronte aos fieis nas mesquitas e serve de guía para realizar as oracións, aínda que non é obrigatorio seguilo.

Agás no clero xiíta, a elección dun imán recae, en principio, na comunidade que o vai seguir, aínda que existe xente que seguen estudos específicos para dedicarse a esta tarefa.

Magnetismo

O magnetismo é unha propiedade física relacionada cos campos magnéticos, así como as interaccións entre imáns naturais, é un fenómeno consistente na atracción e repulsión de forzas saídas de obxectos, que se atraen ou repelen. Hai algúns materiais que presentan propiedades magnéticas detectables como o níquel, o ferro, o cobalto e as súas aliaxes. Con todo, todos os materiais son influídos, de maior ou menor xeito, pola presenza dun campo magnético.

Ata o século XIX foi considerado como unha parte independente da física, limitándose nese tempo a analizar e experimentar coas interaccións entre imáns. Unha aplicación moi importante deste fenómeno, dado que a Terra funciona tamén como un imán, foi o compás, que non é mais que un imán que se orienta debido ó campo magnético da Terra.

O magnetismo tamén ten outras manifestacións físicas, particularmente como un dos dous compoñentes da radiación electromagnética, como por exemplo, a luz.

Motor eléctrico

Un motor eléctrico é un tipo de máquina eléctrica que transforma a enerxía eléctrica en enerxía mecánica.

É o máis usado de todos os tipos de motores, pois combina as vantaxes da enerxía eléctrica - baixo custo, facilidade de transporte, limpeza e simplicidade de comando- coa súa construción simple, custo reducido, grande versatilidade de adaptación ás cargas dos máis diversos tipos e mellores rendementos.

A tarefa reversa, aquela de converter o movemento mecánico na enerxía eléctrica, é realizada por un xerador ou por un dínamo. En moitos casos os dous dispositivos difiren soamente en súa aplicación e detalles menores de construción. Os motores de tracción usados en locomotoras executan frecuentemente ambas as tarefas se a locomotora for equipada cos freos dinámicos.

Omsk

Omsk (en ruso: Омск) é unha cidade ao sueste ruso de Siberia, capital do óblast homónimo. Cunha pobación duns 1.166.092 habitantes, é a segunda maior cidade de Rusia ao este dos Urais despois de Novosibirsk, e a sétima en nivel nacional en termos de tamaño. Durante a era da Rusia Imperial, a cidade era a sé do Gobernador Xeral da Siberia occidental, e despois do Gobernador Xeral das Estepas. Por un breve período durante a guerra civil rusa de 1918-1919 foi proclamada a capital de Rusia e resgardase as reservas de ouro do Imperio. Omsk é o centro administrativo dos Cosacos de Siberia, a sede do bispado de Omsk e Tara do imán de Siberia. Foi a sé do primeiro reactor nuclear para o uso civil en 1954.

Xiísmo

O xiísmo (árabe: شيعة, Shīʻah), é a segunda meirande rama do islam, logo do sunnismo. É o nome tradicional polo que se coñece á escola de xurisprudencia Islámica Xa'farita. Os seguidores do xiísmo chámanse xiítas. "Shīʻah" é a abreviatura da frase histórica Shīʻatu ʻAlī (árabe: شيعة علي), que significa "seguidores de Alí", "facción de Alí" ou "partido de Alí".A semellanza doutras escolas de pensamento no islam, o xiísmo baséase nas ensinanzas do libro sagrado do islam, o Corán e a mensaxe do último profeta do islam, Mahoma. Ao contrario que outras escolas de pensamento, o xiísmo mantén que a familia de Mahoma, a Ahl al-Bayt ("a Xente da Casa"), e certos individuos entre os seus descendentes, coñecidos coma imáns, teñen unha autoridade espiritual e política sobre a comunidade. Os xiítas cren que Alí, o curmán de Mahoma e xenro, foi o primeiro deste imáns e foi o sucesor lexítimo de Mahoma rexeitando así a lexitimidade dos tres primeiros califas.Os xiítas recoñecen a Alí coma a segunda figura máis importante logo do profeta Mahoma. Segundo eles, Mahoma suxeriu en varias ocasións durante a súa vida que Alí debería ser o líder dos musulmáns logo do seu pasamento. De acordo con esta perspectiva, Alí coma sucesor de Mahoma non só gobernaría sobre a comunidade, senón que tamén interpretaría a xaria e o significado esotérico do Corán. Polo tanto considerouse coma libre de erro e pecado (infalible) e designado por Deus por orde divina (Nass) para ser o primeiro imán. Alí é coñecido coma o "home perfecto" (al-insan al-kamil) semellante a Mahoma segundo a perspectiva xií. Como resultado, os xiítas empregan hadiths atribuídos a Mahoma e aos imáns, e dan credibilidade á familia do Profeta e aos socios achegados, en contraste coas tradicións sunnitas nas que a sunnah é narrada en boa parte por compañeiros. Posteriormente, as diferenzas dos hadiths entre os xiítas e os sunnitas son unha das principais razóns das friccións entre eles, xa que os sunnitas non aceptan os hadiths xiítas e viceversa.O xiísmo é profesado por cerca do 15% dos 1600 millóns de musulmáns existentes no mundo.

Outras linguas

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.