Illa de Creta

A illa de Creta (Grego Κρήτη / Kriti) é unha illa mediterránea, a maior e máis poboada das illas gregas, sendo a súa situación xeográfica o punto máis meridional de Europa.

Reincorporada á Grecia no 1913, é unha das trece periferias (rexión administrativa).

Forma unha parte importante da economía e o patrimonio cultural de Grecia, mentres que mantén o seu propios trazos culturais locais (como o seu propio dialecto, poesía e música). Creta é o berce da civilización minoica, da cal Cnossos é o corazón e o sitio arqueolóxico máis importante.

Creta
Κρήτη
Lake Voulismeni Agios Nikolaos 4-2004 2
Cidade de San Nicolás en Creta.
Periferia Kritis
Localización da illa
Situación
PaísGrecia
PeriferiaCreta
MarMar Mediterráneo
Coordenadas35°12′36″N 24°54′36″L / 35.21000, -24.91000Coordenadas: 35°12′36″N 24°54′36″L / 35.21000, -24.91000
Xeografía
Superficie8.331´2 km km²
Perímetro1.046 km
Punto máis alto2.456 m. Monte Ida
Demografía
CapitalHeraklion (pob. 224.253)
Poboación623.065 hab. (2011)
XentilicioCretense
Lingua propiaGrego
Map Minoan Crete-en
Creta minoica.

Nome

A illa foi primeiro coñecida como Kaptara nos textos da cidade Siria de Mari que data do século 18 a.C., repetiu máis tarde nos rexistros do Imperio Neoasirio e na Biblia (Caphtor). Tamén era coñecida no antigo Exipto comoKeftiu, suxerindo unha forma similar aos dous foi o nome minoico da illa.

O nome Grego micénico de Creta é descoñecido, non se menciona nos textos existentes de Lineal B. O nome de Creta (Κρήτη) aparece por primeira vez na Odisea de Homero. A súa etimoloxía é descoñecida. Unha das propostas especulativas é que se deriva da hipótese da palabra Luvian * Kursatta 'illa'. En latín, converteuse en Creta.

O nome orixinal en árabe de Creta foi Iqrīṭiš (árabe: اقريطش‎ < (της) Κρήτης), pero logo de que o Emirato de Creta establecera a súa nova capital en ربض الخندق Rabḍ al-ḫandaq (actual Iraklion), tanto a cidade como a illa coñécense como Χάνδαξ (Khandhax) ou Χάνδακας (Khandhakas), , que se converteu en latín e Veneciano en Candia, de aí o francés Candie e o inglés Candy ou Candia. Baixo o Imperio Otomán, en lingua turco otomán, Creta chamábase Girit ( Turco Otomán:كريت, segundo o rexistrado por Piri Reis).

Historia

Feather prince
O Príncipe dos Lirios (Knossos, c. 1550 AC)
AMI - Tänzerin
Fresco fragmento dunha bailarina (Knossos, 1600–1450 AC)
The Cretan Saracens defeat the Byzantines under Damianos
Ataque bizantino en Creta 828, representado por Ioannes Scylitzes (ver Skylitzes Chronicle)

Cronoloxía

  • A partir do -7000 (época neolítica), a illa foi invadida por pobos procedentes de Anatolia que practicaban a agricultura e a gandería. As máis antigas vasillas atópanse en Cnossos e Phaistos. Culto da «Gran Nai», deusa da fertilidade.
  • Período prepalatial: -2600 - -2100. Novos inmigrantes veñen do leste. As vasillas son máis finas, o traballo do cobre e do bronce xeneralízase.
  • Período paleopalatial: -2100 - -1650. Creta acada unha posición prominente no mar Mediterráneo.
  • Período neopalatial: -1650 - -1450. Ocorren catástrofes naturais, sismos e tsunami xuntamente coa explosión do Santorin, a construción de sitios máis grandes á imaxe de Cnossos.
  • Período pospalatial: -1450 - -1200. A cultura minoica declina rapidamente. Os Micénicos invaden Creta.
  • -1200- -67: Creta vive segundo a organización social dórica e á sombra da cultura grega clásica.
  • -67 - 395: Creta pasa ao Imperio Romano. Gortyna convértese na capital da Creta e da provincia, que comprende a Cyrenaica.
  • 395-824 : A Creta fai parte do imperio bizantino.
  • 824-861 : Ocupación árabe.
  • 861-1204 : Reconquista polos bizantinos.
  • 1204-1669 : Despois da toma de Constantinopla polos cruzados, Candia (Creta) pasa a ser veneciana.
  • 1669: Os turcos conquistan Heraklion e dominan a illa durante 200 anos.
  • 1898: Creta acada a autonomía e o príncipe Georgios de Grecia é o seu alto comisario.
  • 1913: Creta únese a Grecia.

Os homínidos establecéronse en Creta hai polo menos 130.000 anos. Máis tarde no Neolítico e no período da Idade de Bronce, baixo os Minoicos, Creta tiña unha civilización moi desenvolvida, foi gobernada por diversos estados gregos antigos, o Imperio Romano, o Imperio Bizantino, o Emirato de Creta, a República de Venecia e o Imperio otomán. Logo dun breve período independente (1897-1913) cun goberno provisional en Creta, uniuse ao Reino de Grecia. Foi ocupada pola Alemaña nazi durante a Segunda Guerra Mundial.

Creta prehistórica

Artigo principal: Creta prehistórica.

Os primeiros asentamentos humanos en Creta datan de antes de fai 130.000 anos, durante o Paleolítico.[1][2][3]
Os asentamentos datan do neolítico precerámico no sétimo milenio antes de Cristo, tiñan vacas, ovellas, cabras, porcos e cans, e cultivaban cereais e legumes, a antiga Knossos foi un importante xacemento Neolítico (posteriormente Minoico).[4] Outros asentamentos neolíticos foron os de Kephala, Magasa e Trapeza.

Civilización minoica

Artigo principal: Civilización minoica.

Creta foi o centro da primeira civilización avanzada de Europa, os Minoicos (. C 2700-1420 aC). Esta civilización, creou a escritura aínda sen descifrar coñecida como lineal A. A historia temperá de Creta está ateigada de lendas como as de rei Minos, Teseo e o Minotauro, transmitidas oralmente a través de poetas como Homero. A erupción volcánica de Thera devastou a civilización minoica.

Civilización micénica

Artigo principal: Período micénico.

Comezando o ano 1420 a.C., a civilización minoica foi invadida pola civilización micénica da Grecia continental. As mostras máis antigas da escritura en lingua grega, identificadas por Michael Ventris, son o Lineal B no arquivo de Knossos, datado aproximadamente no 1425-1375 a.C.[5]

O dominio romano

Artigo principal: Creta et Cyrenaica.

Creta estivo involucrada nas Guerras Mitridáticas, inicialmente repelendo un ataque do xeneral romano Marcus Antonius Cretico no 71 antes de Cristo. Pronto foi seguida dunha feroz campaña de tres anos baixo o mando de Quintus Caecilius Metellus Creticus, equipado con tres lexións, Creta foi conquistada por Roma no 69 aC, gañando Metelo o título "Cretico". Gortina foi declarada capital da illa, e Creta converteuse nunha provincia romana, xunto con Cirenaica que se chamou Creta e Cirenaica. Cando Diocleciano dividiu o Imperio, Creta colocouse, xunto con Cirene, na diocese de Moesia, e máis tarde por Constantino I na diocese de Macedonia.

Imperio Bizantino - primeiro período

Artigo principal: Creta bizantina.

Creta foi separado de Cirenaica no 297. Seguía sendo unha parte do imperio romano, Creta foi obxecto dun ataque dos vándalos no 467, sufriu os grandes terremotos de 365 e 415, unha incursión dos eslavos no ano 623, incursións árabes en 654 e na década de 670, e outra vez no século VIII. Cara ao ano 732, o emperador León III transfire a illa da xurisdición do Papa á do patriarcado de Constantinopla.[6]

Emirato de Creta

Artigo principal: Emirato de Creta.

Na década de 820 Creta formaba parte do Imperio Bizantino, foi capturada polos árabes de Andaluces dirixidos por Abu Hafs[7] que estableceu o Emirato de Creta. Bizancio lanzou unha campaña para reconquistar a illa de novo en 842 e 843 baixo o mandato de Theoktistos con certo éxito. Outras campañas bizantinas en 911 e 949 fracasaron. No ano 960/1 Nicéforo II restaurou con éxito Creta a Bizancio.

Imperio Bizantino - segundo período

Artigo principal: Creta bizantina.

No ano 961 Nicéforo II devolveu a illa á dominación bizantina logo de expulsar aos árabes.[8] En 1204, a cuarta cruzada tomou e saqueou a capital imperial de Constantinopla. Creta foi concedida inicialmente ao líder da cruzada Bonifacio de Montferrato na repartición do botín que lle seguiu. Con todo, Bonifacio vendeu a súa parte á República de Venecia, cuxas forzas eran a maioría na cruzada. A República de Xénova, rival de Venecia, inmediatamente apoderouse da illa e non foi ata 1212 que Venecia consolidou Creta como colonia.

Dominio veneciano

Artigo principal: Reino de Candia.
Chania - Venetian harbor 1
O porto veneciano de Chania

A partir de 1212, durante o dominio de Venecia, que durou máis de catro séculos, estendeuse pola illa o Renacemento como é evidente pola gran cantidade de obras de arte que datan dese período. Coñecido como a escola cretense ou postarte bizantina, é unha das últimas floracións das tradicións artísticas do imperio caído. Os representantes máis notables deste renacemento cretense foron o pintor El Greco e os escritores Nicholas Kalliakis (1645-1707), Georgios Kalafatis (profesor) (1652-1720), Andreas Musalus (1665-1721) e Vitsentzos Kornaros.[9][10][11] Baixo o dominio da católica Venecia, a cidade de Candia tiña fama de ser a mellor cidade fortificada do Mediterráneo Oriental.[12] Os tres fortes principais estaban situados en Gramvousa, Spinalonga e Fortezza en Rethymnon. Outras fortificacións incluían a fortaleza Kazarma en Sitia. En 1492, xudeus expulsados de España establecéronse na illa.[13] En 1574-77, Creta estaba baixo o dominio de Giacomo Foscarini como Proveditor Xeral, Sindace e Inquistor. Segundo Starr (1942), o goberno de Giacomo Foscarini foi unha época escura para os xudeus e gregos. Baixo o seu mandato, os non católicos tiñan que pagar altos impostos, sen concesións. En 1627, había 800 xudeus na cidade de Candia, ao redor dun sete por cento da poboación da cidade.[14]

Map of Venetian Fortresses on Crete.pdf
Mapa das fortalezas máis importantes de Venecia na illa de Creta, construídas durante a época do imperio veneciano e o Renacemento

Dominio otomán

Artigos principais: Creta otomana e Revolta de Creta de 1866-1869.
Arkadi Cretan flag
Bandeira dos revolucionarios durante a Revolta de Creta de (1866-1869)

Os otománs conquistaron Creta en 1669, despois de que o asedio de Candia. Moitos cretenses gregos fuxiron a outras rexións da República de Venecia logo das Guerras turco-venecianas, algúns ata prosperando como a familia de Simone Stratigo (1733 - 1824), que emigrou a Dalamatia de Creta en 1669.[15] A presenza islámica na illa, á parte do interludio da ocupación árabe, foi consolidada pola conquista Otomán. A maioría dos musulmáns cretenses eran conversos locais gregos que falaban grego de Creta, pero no contexto político da illa no século XIX, chegaron a ser vistos pola poboación cristiá como turcos.[16] As estimacións contemporáneas varían, pero na véspera da Guerra de Independencia grega, ata un 45% da poboación da illa podía ser musulmán.[17] Unha serie de ordes Sufis estaban estendidas por toda a illa, a orde Bektashi era a máis frecuente, posuía polo menos cinco tekkes. Moitos deles eran cripto-cristiáns que se converteron ao cristianismo nos anos seguintes, mentres que moitos outros fuxiron de Creta por mor dos disturbios, establecéndose en Turquía, Rodas, Siria e outros lugares. En 1900, o 11% da poboación era musulmá. Os restantes foron recolocados en 1924 nun Intercambio de poboación entre Grecia e Turquía.

Durante a Pascua de 1770, foi iniciada, unha gran revolta contra o goberno otomán, en Creta, por Daskalogiannis, un armador da Sfakia a quen se lle prometeu o apoio da frota Orlov, que nunca chegou. Daskalogiannis finalmente entregouse ás autoridades otomanas que p pelaron vivo. Na actualidade, o aeroporto de Chania noméase na súa honra.

Creta foi deixada fóra do estado grego moderno polo Protocolo de Londres de 1830, e logo foi cedida a Exipto polo sultán otomán. O dominio exipcio durou pouco e foi devolto á soberanía do Imperio otomán polo Convenio de Londres o 3 de xullo de 1840.

Heraklion estaba rodeada por altos muros e baluartes e estendeuse cara ao oeste e cara ao sur polo século XVII. A zona máis opulenta da cidade era o cuadrante nordeste, onde residía á elite. A cidade recibira outro nome baixo o dominio dos otománs, "a cidade deserta". A política urbana que aplicaron os otománs en Candia foi un dobre enfoque. A primeira foi a dotación relixiosa. Fíxose que a elite otomana contribuíra á construción e rehabilitación da cidade en ruínas. O outro método consistía en aumentar a poboación e a renda urbana mediante a venda de propiedades urbanas. De acordo con Molly Greene (2001) houbo numerosos rexistros de transaccións inmobiliarias durante o dominio otomán. Na cidade deserta, as minorías recibían igualdade de dereitos na compra da propiedades. Os cristiáns e os xudeus tamén foron capaces de comprar e vender no mercado de bens raíces.

Estado de Creta 1898-1908

Flag of Cretan State
A bandeira histórica do Estado cretense
Artigo principal: Estado de Creta.

A raíz dos repetidos levantamentos do pobo de Creta, en 1889, 1895 e 1897, en marzo de 1897, as grandes potencias decidiron restaurar a orde na illa temporalmente a través dun comité de catro almirantes que permanecían no cargo ata a chegada do príncipe Jorge de Grecia como o primeiro Alto Comisionado de Creta autónoma, efectivamente separada do Imperio Otomán, o 9 de decembro de 1898. O 25 de agosto, en 1898, unha turba turca masacraron a centos de gregos de Creta, ao cónsul británico e 17 soldados británicos. Como resultado diso, as forzas turcas foron expulsados da illa polas grandes potencias, en novembro de 1898, e fundouse un estado autónomo cretense, baixo soberanía otomá. Estaba guarnecido por unha forza militar internacional, e o seu Alto Comisionado foi proporcionado por Grecia. O 29 de abril, o Principe George formou o seu primeiro goberno, cos seguintes Ministros: Eleftherios Venizelos - Xustiza, Manousos Koundouros - Interior e Transportes, Nicholas GIAMALAKI - Educación Pública e Relixión, Constantino Lampblack - Economía e Skyllianakis Hassan - Seguridade Pública.

Creta declarou unilateralmente a unión con Grecia en 1908, pero isto non foi recoñecido internacionalmente ata o 1 de decembro de 1913.

Segunda Guerra Mundial

Artigos principais: Batalla de Creta e Resistencia cretense.

Durante a Segunda Guerra Mundial, a illa foi escenario da famosa Batalla de Creta en maio de 1941. Os paracaidistas alemáns sufriron case 7.000 vítimas, encontraron unha feroz resistencia dos habitantes e das forzas da British Commonwealth, ao mando do Tenente Xeral Sir Bernard Freyberg. Como resultado diso, Adolf Hitler prohibiu novas operacións aéreas a grande escala. Durante a ocupación, os escuadróns alemáns utilizaron habitualmente pelotóns de fusilamento para executar varóns civís, que estaban reunidos ao azar nas aldeas locais, en represalia pola morte dos soldados alemáns, como en Kondomari.

Xeografía

Creta é a illa máis grande de Grecia e a segunda máis grande no leste do Mar Mediterráneo (logo de Chipre). Atópase situada na parte sur do Mar Exeo que separando o mar Exeo do mar de Libia.

Morfoloxía da illa

A illa ten unha forma alargada: esténdese 260 km. de leste a oeste, é 60 km. no seu punto máis ancho, e redúcese a tan só 12 km. (reto de Ierapetra. Creta ten unha extensión de 8.336 km², cunha costa 1046 km.. Ao norte, limita co Mar de Creta (en grego: Κρητικό Πέλαγος), ao sur, co Mar de Libia (en grego: Λιβυκό Πέλαγος), no oeste, co Mar Mirtoico, e cara ao leste co Mar de Karpathos. Atópase aproximadamente a converter 160 km. ao sur da península grega.

Creta conta oficialmente con aproximadamente 300.000 oliveiras.

Montañas e vales

Creta é moi montañosa, e o seu carácter defínese por unha alta cadea montañosa que cruza de oeste a este, formada por tres grupos diferentes de montañas:

Estas son as marabillas de Creta cos vales, como o Val de Amari, mesetas fértiles, como as meseta Lasithi, Omalos e Nidha, as covas, como a Diktaion e Idaion (o lugar de nacemento do antigo deus grego Zeus), e unha serie de barrancos.

Gargantas, ríos e lagos

A illa ten unha serie de barrancos como o famoso desfiladeiro de Samaria, o desfiladeiro Imbros, a garganta Kourtaliotiko, a garganta Ha, a garganta Platania, a Crebada dos Mortos (en Kato Zakros, Cerca), e o Richtis Gorge e a fervenza de Exo Mouliana en Sitia.

Os ríos de Creta son o Río Ieropotamos, o Koiliaris, a Anapodiaris, Almiros, e Potamos Megas. Só hai dous lagos de auga doce: Lago de Kournas e o Lago de Agia, que ambos na prefectura de Chania, o Lago Voulismeni na costa, en Agios Nikolaos, antes era un lago de auga doce, pero agora está conectada co mar, en Lasithi.

Illas que a rodean

Un gran número de illas, illotes e rocas rodean a costa de Creta. Moitas son visitadas polos turistas, algunhas son visitadas só polos arqueólogos e biólogos. Algunhas son de protección ambiental. Unha pequena mostra das illas inclúen:

  • Gramvousa (Kissamos, Chania) a illa de pirata fronte á lagoa de Balo.
  • Elafonisi (Chania), que conmemora un naufraxio e unha masacre otomana.
  • Illa Chrysi (Ierapetra, Lasithi), que alberga o máis grande bosque natural de Cedro de Líbano Cedro en Europa.
  • Illa Paximadia (Agia Galini, prefectura), onde naceron o deus Apolo e a deusa Artemisa.
  • A fortaleza veneciana e colonia de leprosos de Spinalonga fronte á praia e augas pouco profundas da Elounda ( Ag. Nikolaos., Lasithi).
  • Dionysades illas que se atopan nunha zona ambientalmente protexida xunto ao Bosque de Palm Beach Vai no municipio de Sitia, Lasithi.

Clima

Creta está dacabalo entre dúas zonas climáticas, o Mediterráneo e Norte de África, principalmente na primeira. Como tal, o clima en Creta é principalmente tépedo. O ambiente pode ser moi húmido, en función da proximidade ao mar, mentres que o inverno é bastante suave. As nevadas son frecuentes nas montañas entre novembro e maio, pero pouco frecuente nas zonas baixas. Mentres as cimas das montañas permanecen cubertas de neve todo ano, preto da costa a neve só queda no chan durante uns minutos ou horas. Con todo, unha onda de frío excepcional varreu a illa en febreiro de 2004, período durante o cal toda a illa estaba cuberta de neve. Durante o verán de Creta, as temperaturas mínimas medias alcanzan os 20 - 30 graos Celsius, cunhas medias máximas de 30 a 40 graos.

Na costa sur, incluíndo a Meseta Mesara e as Montañas Asterousia, caen na zona climática do Norte de África, e polo tanto goza de máis días asollados e temperaturas altas durante todo o ano. Alí, a palmeiras datileras da seu froito, e as anduriñas permanecen todo o ano en lugar de emigrar a África. A fértil rexión ao redor de Ierapetra, na esquina sueste da illa, é recoñecida pola súa excepcional produción agrícola todo o ano, con todo tipo de verduras de verán e a froita producida en invernadoiros durante todo o inverno.

Principais cidades

  • Agios Nikolaos.
  • Chania.
  • Cnossos.
  • Heraklion.
  • Ireapetra.
  • Paleohora.
  • Rethymno.
  • Sfakia.
  • Spili.
  • Timbaki.

Notas

  1. "Strasser F. Thomas et al. (2010) Stone Age seafaring in the Mediterranean, ''Hesperia (The Journal of the American School of Classical Studies at Athens''), vol. 79, pp. 145-190". Scribd.com. 15 December 2010. Consultado o 13 September 2012.
  2. Wilford, J.N., On Crete, New Evidence of Very Ancient Mariners The New York Times, 15 February 2010.
  3. Bowner, B., Hominids Went Out of Africa on Rafts Wired, 8 January 2010.
  4. C. Michael Hogan. 2007 Knossos fieldnotes The Modern Antiquarian
  5. Shelmerdine, Cynthia. "Where Do We Go From Here? And How Can the Linear B Tablets Help Us Get There?" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 03 de outubro de 2011. Consultado o 27 March 2008.
  6. Kazhdan (1991), p. 546
  7. Reinhart Dozy, Histoire des Musulmans d'Espagne: jusqu'à la conquête de l'Andalousie par les Almoravides (French) pg. 711–1110, Leiden, 1861 & 1881, 2nd edition
  8. Panagiotakis, Introduction, p. XVI.
  9. Tiepolo, Maria Francesca; Tonetti, Eurigio (2002). I greci a Venezia. Istituto veneto di scienze. p. 201. ISBN 9788888143071. Cretese Nikolaos Kalliakis
  10. Boehm, Eric H. (1995). Historical abstracts: Modern history abstracts, 1450-1914, Volume 46, Issues 3-4. American Bibliographical Center of ABC-Clio. p. 755. OCLC 701679973. Between the 15th and 19th centuries the University of Padua attracted a great number of Greek students who wanted to study medicine. They came not only from Venetian dominions (where the percentage reaches 97% of the students of Italian universities) but also from Turkish-occupied territories of Greece. Several professors of the School of Medicine and Philosophy were Greeks, including Giovanni Cottunio, Niccolò Calliachi, Giorgio Calafatti...
  11. Convegno internazionale nuove idee e nuova arte nell '700 italiano, Roma, 19-23 maggio 1975. Accademia nazionale dei Lincei. 1977. p. 429. OCLC 4666566. Nicolò Duodo riuniva alcuni pensatori ai quali Andrea Musalo, oriundo greco, professore di matematica e dilettante di architettura chiariva le nuove idée nella storia dell’arte.
  12. M. Greene. 2001. Ruling an island without a navy. A comparative view of Venetian and Ottoman Crete. Oriente moderno, 20(81), 193–207
  13. A.J. Schoenfeld. 2007. Immigration and Assimilation in the Jewish Community of Late Venetian Crete (15th–17th centuries). Journal of Modern Greek Studies, 25(1), 1–15
  14. Starr,J. (1942), Jewish Life in Crete Under The Rule Of Venice, Proceedings of the American Academy for Jewish Research, Vol. 12, pp. 59–114.
  15. Carlo Capra, Franco Della Peruta, Fernando Mazzocca (2002). Napoleone e la repubblica italiana: 1802-1805. Skira. p. 200. ISBN 9788884914156. Simone Stratico, nato a Zara nel 1733 da famiglia originaria di Creta (abbandonata a seguito della conquista turca del 1669)
  16. Demetres Tziovas, Greece and the Balkans: Identities, Perceptions and Cultural Encounters Since the Enlightenment; William Yale, The Near East: A modern history Ann Arbor: The University of Michigan Press, 1958)
  17. William Yale, The Near East: A modern history by (Ann Arbor, The University of Michigan Press, 1958)

Véxase tamén

Ligazóns externas

Aeroporto de Chania

O aeroporto internacional de Chania, "Daskalogiannis" (IATA: CHQ, ICAO: LGSA) é un aeroporto internacional situado na illa de Creta en Grecia. Serve á cidade de Chania, que se atopa a 14 km das súas instalacións, e ademais é unha porta de entrada ao oeste de Creta para un crecente número de turistas. O aeroporto foi bautizado co nome Daskalogiannis, na honra dun rebelde cretense dó século XVIII contra o goberno otomán. É o quinto aeroporto máis concorrido de Grecia en termos de tráfico de pasaxeiros. Dende o ano 2010 ata o 2016 tivo un gran incremento no número de pasaxeiros, de ao redor do 100%. O aeroporto está conectado cuns 30 países de Europa e Asia, especialmente durante a estación do verán, e ten voos cara Grecia e Chipre durante todo o ano. No ano 2016 pasaron polo aeroporto de Chania un total de 3 010 509 pasaxeiros.

Aeroporto de Heraclión

O aeroporto internacional de Heraclión “Nikos Kazantzakis” (IATA: HER, ICAO: LGIR) é o principal aeroporto da illa de Creta, e o segundo máis concorrido de Grecia despois do aeroporto de Atenas. Está situado a uns 5 km ao leste do centro da cidade de Heraclión, preto do municipio de Nea Alikarnassos. O aeroporto comparte instalacións civís e militares. O aeroporto foi bautizado na honra do escritor e filósofo Nikos Kazantzakis, nativo de Heraclión.

Alexandre V, antipapa

Pietro Philargi de Candia ou Pietro de Candia, (nado en 1340 e finado o 3 de maio de 1410) foi elixido papa en Pisa baixo o nome de Alexandre V durante o Gran Cisma de Occidente. Como todos os papas de Avignon e os papas de Pisa desta época, é considerado hoxe pola Igrexa católica como un antipapa, aínda que a devandita postura non foi historicamente uniforme como o demostra o feito de que o seguinte papa que adoptou o nome de Alexandre, Roderic Borja y Borja, utilizou o numeral VI.

Arte minoica

A arte minoica ou arte da antiga civilización minoica desenvolveuse entre o 3 000 e o 1 100 a.C. tanto na illa de Creta, como en diversas rexións do Exeo e o Mediterráneo, lougares onde a influencia minoica foi forte por mor do comercio intenso con potencias e pobos dos arredores.

Civilización minoica

A civilización minoica desenvolveuse na illa de Creta (actual Grecia) ó longo da primeira metade do segundo milenio antes de Cristo. Os minoicos eran unha cultura prehelénica anterior ás culturas heládica ou micénica. Sorprende polas súas realizacións en case tódolos aspectos, a pesar de a illa dispor de recursos escasos.

A importante artesanía cretense contribuíu ó incremento da riqueza e do comercio con Exipto. O goberno -forte e centralizado- convértese no centro da vida cretense. Os palacios son residencia de gobernantes e funcionarios, centros relixiosos de culto e ata centros de distribucións de mercadorías.

Ata o de agora atopáronse catro palacios na illa: Cnosos, Festos, Malia e Kato Zakro. As comodidades e os luxos que reflicten as escavacións arqueolóxicas revelan unha forma de vida refinada e de alto nivel, entregada ó ocio e ás diversións, o que nos indica que o conxunto da estrutura social funcionaba de bo xeito.

Creta e Cirenaica (provincia romana)

Creta e Cirenaica (latín: Provincia Creta et Cyrenaica) foi unha provincia senatorial do Imperio romano, establecida no 67 a.C. Comprendeu a illa de Creta e a rexión de Cirenaica na actual Libia.

Cícladas

As Cícladas ou Cíclades, do grego Κυκλάδες, que significa "circular", é un arquipélago no sur do mar Exeo. O seu nome indica as illas que forman un círculo arredor da illa sagrada de Delos, (patria dos deuses Apolo e Ártemis), en contraposición ao resto das illas do Exeo ás que chamaron Espóradas (do grego: Σποράδες, dispersas).

Elafonisi

Elafonisi (grego: Ελαφονήσι "illa dos cervos") é unha illa situada preto da esquina suroeste da illa de Creta no Mediterráneo, da que forma parte administrativamente, na unidade rexional de Chania. Cando o tempo permíteo, é posible camiñar ata a illa a través das augas pouco profundas. A illa é unha reserva natural protexida.

Elephantidae

Os elefántidos (Elephantidae) son unha familia de mamíferos placentarios da orde Proboscidea. Antigamente clasificábanse, xunto con outros mamíferos de pel grosa, na orde agora inválida dos paquidermos (Pachydermata). Existen hoxe en día tres especies e diversas subespecies. Entre os xéneros extintos desta familia salientan os mamuts.

Os elefantes son os animais terrestres máis grandes que existen no presente. O período de xestación é de 22 meses, o máis longo en calquera animal terrestre. O peso ó nacer usualmente é de 120 kg. Normalmente viven de 50 a 70 anos, pero rexistros antigos documentan idades máximas de 82 anos. O meirande elefante do que se ten rexistro pesou arredor de 11 000 kg (Angola, 1956), chegando a unha altura na cernella de 3,96 m, un metro máis alto que o elefante africano medio. O elefante máis pequeno, de arredor do tamaño dunha cría ou un porco grande, é unha especie prehistórica que existiu na illa de Creta, Mammuthus creticus, durante o Plistoceno.

Gato bravo

O gato bravo, ou gato montés (Felis silvestris) é un mamífero placentario da orde dos carnívoros e familia dos félidos moi parecido ao gato doméstico. Recibe tamén os nomes de gato do monte e gato fero.

A subespecie Felis silvestris silvestris é a que habita en case toda Europa; Felis silvestris cretica está restrixida á illa de Creta, e Felis silvestris libyca é a propia de África.

Grecia

Grecia ( pronunciación ) (en grego: Ελλάδα/Elláda, [eˈlaða] (AFI), escoitar ou Ελλάς/Ellás), oficialmente República Helénica ( pronunciación ) (en grego: Ελληνική Δημοκρατία/Elinikí Dimokratía, [eliniˈci ðimokraˈti.a] (AFI)) é un país do sueste meridional europeo, situado ao sur da Península Balcánica. Fai fronteira con Albania, Macedonia do Norte e Bulgaria polo norte e con Turquía polo leste. O Mar Exeo atópase no leste e sur da Grecia continental, mentres o Mar Xónico se atopa no leste, a través do cal ten ligazóns con Italia, e con Albania. Tanto no seu leste coma no seu oeste, Grecia posúe unha gran cantidade de illas, sendo a maior a Illa de Creta.

Grecia atópase na conxuntura de Europa, Asia e África. A Grecia actual constitúese como herdeira do patrimonio da Grecia antiga, o Imperio Romano o Imperio Bizantino, e o Imperio Otomán. Así mesmo, Grecia é o berce da democracia, a filosofía occidental, os Xogos Olímpicos, a literatura occidental e historiografía, as ciencias políticas, os principios matemáticos, e o drama occidental incluíndo a traxedia e a comedia.

A Grecia actual é un país do primeiro mundo, membro da Unión Europea dende 1981, da Unión económica e monetaria dende 2001, da OTAN dende 1952, da OCDE dende 1961, e da Axencia Espacial Europea dende 2005. Atenas é a súa capital; Salónica e Patras son xunto a capital, as principais cidades do país.

Helike (lúa)

Helike (en grego antigo Ελίκη), ou Xúpiter XLV, é un satélite irregular retrógrado de Xúpiter. Foi descuberto por un equipo de astrónomos da Universidade de Hawai dirixidos por Scott S. Sheppard no 2003, e déuselle a designación provisional de S/2003 J 6.Helike ten uns 4 quilómetros de diámetro, e orbita Xúpiter a unha distancia media de 20,540 millóns de kms, tarda en facer unha órbita 601,402 días, ten unha inclinación de 155° con respecto á eclíptica (156° ao ecuador de Xúpiter), e posúe unha excentricidade de 0,1375.

Foi bautizado en marzo de 2005 como Helike, unha das ninfas que coidaron de Zeus (Xúpiter) durante a súa infancia, que a pasou na illa de Creta.Helike pertence ó grupo de satélites Ananke, un grupo de lúas retrógradas irregulares que orbitan ó redor de Xúpiter a unha distancia media de entre 19,3 e 22,7 millóns de km, con inclinacións duns 150°

Lista de illas de Grecia

Esta é unha lista dalgunhas das 6.000 illas e illotes de Grecia, das que 227 están habitadas. Apenas 78 illas teñen máis de 100 habitantes.

A illa grega máis grande por superficie é Creta, que se atopa no extremo sur do Mar Exeo. A segunda illa máis grande é Eubea, que está separada do continente polo Estreito de Euripo de 60 m. de ancho, e adminístrase como parte da perifieria de Grecia Central. Despois están a terceira e cuarta illas gregas, Lesbos e Rodas, o resto das illas son as dúas terceiras partes da superficie de Rodas, ou máis pequenas.

As illas gregas están tradicionalmente agrupadas nos seguintes grupos: As illas Argo-Sarónico no golfo Sarónico preto de Atenas, as Cícladas, unha gran pero densa colección, ocupando a parte central do mar Exeo, as Illas do Exeo Norte, unha agrupación da costa oeste de Turquía, o Dodecaneso, outro conxunto disperso no sueste entre Creta e Turquía, as Espóradas, un grupo moi pequeno fronte ás costas de Eubea, e as Illas Xónicas, situadas ao oeste da península no Mar Xónico (unha destas illas, Citerea, está na punta sur da Península do Peloponeso e forma parte da periferia Ática, pero se consideran parte das illas Xónicas, principalmente debido a razóns históricas). Tamén hai moitas illas, illotes e rocas que rodean a costa de Creta.

Mar de Creta

O mar de Creta (grego: Κρητικό Πέλαγος, "Kritiko Pelagos") é un mar, parte do Mar Exeo, situado na súa extremidade sur. O mar esténdese ao norte da illa de Creta, ao leste das illas de Citerea e Antikythira, ao sur das Cícladas e ao oeste das illas do Dodecaneso de Rodas, Karpathos e Kasos. O mar contiguo cara ao oeste é o Mar Xónico. Ao Noroeste está o Mar de Myrtoan, unha subdivisión do Mar Mediterráneo que se atopa entre as Cícladas e Peloponeso. Ao Leste-SE é o resto do Mar Mediterráneo, ás veces acreditado como o mar Levantino. Ao outro lado da illa de Creta, ná beira oposta comenza o mar Mar de Libia. As rutas de transbordador cara a e desde O Pireo e Heraklion, así como ás illas do Exeo e o Dodecaneso do Sur, pasan por esta área. Xusto ao longo da costa nordés de Creta, o mar alcanza unha profundidade máxima próxima aos 3.294 m. [Cómpre referencia] Outras fontes (mapas) mostran unha profundidade máxima de 2.591 m..

Rea (deusa)

Na mitoloxía grega, Rea era unha titánida, filla de Urano e de Gaia; esposa de Cronos foi nai de Hestia, Deméter, Hera, Hades, Poseidón e Zeus.

Riano de Creta

Riano de Creta (en grego Ῥιανὸς ὁ Κρής), nado en Creta en -275 e finado en -195, foi un poeta e gramático grego nado en Creta, amigo e contemporáneo de Eratóstenes.

Rodas

Rodas (grego: Ρόδος, Ródos roðos) é a illa máis grande das illas do Dodecaneso en términos de superficie e tamén a capital histórica do grupo de illas. Administrativamente a illa forma un municipio separado dentro da unidade rexional de Rodas, que é parte da rexión administrativa do Exeo Meridional. A cidade principal da illa e a sede do municipio é Rodas. A cidade de Rodas tiña 50.636 habitantes en 2011. Está situada ao nordés da illa de Creta, ao sueste de Atenas e xusto á beira da costa anatolia de Turquía. O alcumo de Rodas é "A illa dos cabaleiros", nomeada logo de que os Cabaleiros de San Xoán de Xerusalén, a conquistaran.Historicamente, Rodas era famosa en todo o mundo polo Coloso de Rodas, unha das sete marabillas do mundo antigo. O casco antigo medieval da cidade de Rodas foi declarado Patrimonio da Humanidade. Hoxe en día, é un dos destinos turísticos máis populares de Europa.

Zeus

Na mitoloxía grega Zeus (en lingua grega Ζεύς), Zeús Kroniōn («descendente de Crono») ou Dias (Δίας, «rei divino») foi o líder dos deuses e o deus do ceo e mais do trono.

Deus supremo da relixión grega, Zeus, Xúpiter para os romanos, foi fillo de Cronos e de Rea, pai dos deuses e dos homes. Cronos devoraba a tódolos fillos que lle daba a súa muller, quen ao estar embarazada de Zeus fuxiu, para salvalo, á illa de Creta, onde tivo o seu fillo e retornou ao Olimpo, simulando alí un segundo parto. A Cronos entregoulle unha pedra envolta en teas, simulando ser un meniño, e aquel tragouno sen decatarse do engano.

Outras linguas

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.