Graxa

En bioquímica, graxa é un termo xenérico para varias clases de lípidos, aínda que xeralmente se refire aos acilglicéridos, ésteres de glicerol e ácidos graxos. Estes últimos poden ser un, dous ou tres, e darán lugar a monoglicéridos, diglicéridos ou triglicéridos, respectivamente. Outros compoñentes das graxas de grande importancia serían, por exemplo, o colesterol e os fosfolípidos.

Trimiristina
Estrutura química da timiristina, un triglicérido

Características

As graxas están presentes en moitas formas de vida, e teñen funcións tanto estruturais como metabólicas (fundamentalmente, enerxéticas).

O tipo máis común de graxa é aquel no que tres ácidos graxos están unidos á molécula de glicerina, recibindo o nome de triglicéridos ou triacilglicéridos. Os triglicéridos sólidos a temperatura ambiente son denominados como graxas, mentres que os que son líquidos, tamén son coñecidos como aceites. Os aceites son transformados en graxas artificialmente mediante hidroxenación para obter manteigas ou graxas hidroxenadas.

Todas as graxas son insolubles en auga tendo unha densidade significativamente inferior (flotan na auga).

Tipos de graxas

As graxas que inxerimos cos alimentos poden ser de orixe animal ou de orixe vexetal. As primairas están formadas principalmente por ácidos graxos saturados e adoitan ser sólidas a temperatura ambiente. As graxas de orixe vexetal adoitan ser líquidas (aceites) e habitualmente son máis ricas en ácidos graxos insaturados, moitos deles esenciais na nutrición ó non poder ser sintetizados no organismo.

En función do grao de saturación dos ácidos graxos formantes da graxa (é dicir, do número de dobres enlaces na molécula), podemos distinguir entre:

  • Graxas saturadas: formadas por ácidos graxos saturados, é dicir con enlaces simples entre os seus átomos de carbono (-CH2-CH2). Están presentes, por exemplo, no touciño, no sebo etcétera. Estas graxas son sólidas a temperatura ambiente. Aquelas formadas polos ácidos graxos láurico, mirístico e palmítico son as graxas máis prexudiciais para o organismo. Con todo, graxas saturadas baseadas no esteárico teñen un efecto neutro. Exemplos: sebos e manteigas.
  • Graxas insaturadas: é dicir con enlaces dobres entre os seus átomos de carbono (-CH2=CH2), formadas por ácidos graxos insaturados como o oleico ou o palmitoleico. Son líquidas a temperatura ambiente e comunmente coñécense como aceites. Poden ser, por exemplo, o aceite de oliva, de xirasol, de millo.
    • Graxas monoinsaturadas: cando posúen un único dobre enlace. Atópanse no aceite de oliva, o aguacate, e algúns froitos secos. Son as que aumentan o colesterol bo (HDL) e reducen o colesterol malo (LDL).
    • Graxas poliinsaturadas: cando posúen dous ou máis dobres enlaces. Estas non son tan beneficiosas como as monoinsaturadas, pero tampouco son tan daniñas como as saturadas. Atópanse no peixe azul, sementes e froitos secos.

Funcións das graxas

  • Son a principal fonte de enerxía: 1 g de calquera graxa produce unhas 9 kilocalorías de enerxía (37,7 kJ), máis do dobre que a enerxía que proporcionan os carbohidratos ou as proteínas.
  • Son vehículo das vitaminas liposolubles (A, D, E, K).
  • Son fonte de ácidos graxos esenciais
  • Forman parte de estruturas celulares fundamentais (por exemplo, da membrana celular).

Ademais, as graxas cumpren numerosas outras funcións, como contribuír ó sabor e apeticibilidade dos alimentos, dar sensación de saciedade etc. Noutra orde de cousas, forman o panículo adiposo que protexe aos mamíferos contra o frío.

Véxase tamén

Ligazóns externas

Estrutura química das graxas

Adipocito

Os adipocitos, células adiposas ou lipocitos son as células que forman o tecido adiposo. Son células arredondadas, de 10 a 200 microns, cun contido lipídico que representa o 95% do peso celular e que forma o elemento constitutivo do tecido graxo. A súa característica fundamental é que almacenan unha gran cantidade de graxas (triglicéridos), que, no caso dos adipocitos do tecido adiposo branco (o máis abondoso no organismo humano adulto) se agrupan formando unha gran pinga que ocupa a maioría da célula, desprazando ao resto do citoplasma, orgánulos e núcleo á periferia da célula.

O tecido conectivo areolar está tamén composto por adipocitos.

Ademais de almacenaren graxa como reserva enerxética, os adipocitos teñen tamén funcións endócrinas, xa que producen estróxeno, o que é unha razón potencial que explica que o sobrepeso ou o peso moi baixo sexan factores de risco da infertilidade.

Axila

A axila, sobaco ou sobrazo é a parte do corpo imediatamente oposta á parte exterior do ombro, ou dito doutra maneira, a parte inferior da unión do brazo co tronco, exactamente na articulación .

É un espazo cheo de graxa, con forma de cono truncado, e está situada entre a parede torácica e lateral do brazo. No seu ápice é delimitada polo bordo superior da escápula, o bordo externo da primeira costela e o terzo medio da clavícula. A base da axila está formada pola pel e tecido subcutáneo. A través da axila as estruturas pasan a partir do triángulo posterior do pescozo ao membro superior.

Bile

A bile é unha substancia líquida, verdosa-amarela, amarga, e lixeiramente alcalina producida polo fígado de moitos vertebrados. Intervén nos procesos de dixestión das graxas funcionando como emulsionante dos ácidos graxos, é dicir, converten a graxa en finas pinguiñas que poden ser atacadas con maior facilidade polos encimas dixestivos. Contén principalmente sales biliares, proteínas, colesterol, e auga (que é o maior compoñente e supón case o 97% do total).

A súa produción é continua e realízase nos hepatocitos do fígado, e nos períodos interdixestivos almacénase na vesícula biliar, e vértese no duodeno tras a inxestión de alimentos. Na vesícula biliar a bile concéntrase por absorción de auga e ións e queda reducida á 10ª parte do seu volume. A intensidade da secreción de bile pode modificarse por estimulación vagal, a hormona secretina, o rego sanguíneo hepático e a presenza de moitos sales biliares no sangue. No baleiramento da vesícula biliar inflúe principalmente a hormona colecistoquinina. Cando comemos, a bile sae da vesícula biliar polas vías biliares ao intestino, verténdose na súa luz pola papila da ampola de Vater, a uns 10 cm do píloro, e mestúrase coas graxas dos alimentos. Os ácidos biliares emulsionan as graxas no contido acuoso do intestino, dun modo semellante a como actúan os deterxentes ao lavaren a graxa. Cando as graxas xa están emulsionadas, os encimas do páncreas e da mucosa intestinal dixírenas. Segréganse de 600 a 700 mL de bile diarios.

Crema de leite

Este artigo trata sobre a materia graxa do leite, para a sobremesa véxase crema de ovo.

A nata ou crema de leite, é unha substancia graxa de consistencia espesa e tonalidade abrancazada ou amarelada, que se atopa de xeito emulsionado no leite.

Está constituída principalmente por glóbulos de materia graxa que se achan na tona do leite cru; por iso disque é unha emulsión de graxa en auga. Esta tona pódese apreciar deixando certa cantidade de leite, sen homoxeneizar nin descremar, nun cunco: pódese ollar como unha primeira camada colle forma na superficie. Esta tona de graxa sepárase mediante un proceso de centrifugación e envásase por separado para o seu uso en gastronomía.

Cómpre non confundirmos esta "nata fresca" coa tona que se forma cando se ferve o leite, e que se produce pola aglomeración da albumina do leite desnaturalizado pola calor. A tona que se forma na superficie do leite fervido, malia ter un aspecto semellar á "nata fresca" transformouse quimicamente por efecto da calor e ten un sabor e unha textura lixeiramente diferente.

Empanada

Unha empanada ou bola é unha preparación culinaria consistente nunha masa e un recheo que se frixe ou coce no forno.

Consiste nunha masa de fariña, elaborada máis ou menos como unha masa de pan rechea de carne ou outros produtos (tamén verduras, peixes, ou mariscos variados), previamente cociñados de formas moi variadas segundo a gastronomía local, pero sendo con moita cebola frixida en aceite o modo tradicional en Galicia. Este é un tipo de alimento de orixe moi antiga que se dá en case tódalas culturas.

A masa está preparada xeralmente con trigo, pero pode estar feita con outros cereais, como o millo, engadíndoselle ás veces na preparación algún tipo de graxa (que pode ser aceite, manteiga ou graxa de porco).

Glándula

Unha glándula é un epitelio especializado na secreción de substancias, que se desenvolve a partir das superficies epiteliais invaxinándose no tecido conectivo subxacente. Estas substancias poden ser excretadas dentro do sistema circulatorio ou fóra del. No primeiro caso a glándula ten unha función endócrina e no segundo unha función exócrina. Unha glándula pode conter os dous tipos de función ao mesmo tempo. O páncreas, por exemplo, posúe as dúas funcións: o páncreas endócrino é responsábel da produción de insulina e o páncreas exócrino é responsábel da produción de enzimas dixestivos (lipase e amilase) responsábeis por axudar na dixestión das proteínas.

O tecido adiposo é a maior glándula endócrina do organismo humano, como quedou probado hai pouco tempo, cando se recoñeceu a liberación de diversas substancias polos adipocitos (células de graxa), no canto do fígado, anteriormente detentor deste título.

Hipoderma

O hipoderma é a capa máis profunda do sistema tegumentario dos vertebrados, situada debaixo da derme . Ás veces utilízase para referirse a el o termo "tecido subcutáneo", que é anatomicamente máis impreciso e máis inexacto. O hipoderma consiste principalmente en tecido conxuntivo laxo e lóbulos de graxa. As súas fibras coláxenas e elásticas discorren principalmente paralelas á superficie da pel, continúanse coas da derme e conectan coas estrutruras máis profundas; son numerosas na planta dos pés e palmas das mans, onde fixan fortemente a pel ás estruturas inferiores, pero noutras zonas do corpo a cantidade de fibras é menor. Contén vasos sanguíneos máis grandes ca os da derme e nervios. Os tipos de células que se encontran no hipoderma son fibroblastos, adipocitos, e macrófagos. A función do hipoderma é principalmente protectora e de almacenamento de graxa.

O hipoderma deriva do mesoderma embrionario.

Leite

O leite é unha secreción nutritiva de cor branca opaca producida polas células secretoras das glándulas mamarias ou mamas (chamadas peitos, no caso da muller, e ubres ou tetos nos mamíferos domésticos) das femias dos mamífero (incluídos os monotremos). Esta capacidade é unha das características que definen aos mamíferos. A secreción láctea dunha femia días antes e despois do parto chámase costro. A principal función do leite é a de nutrir aos fillos ata que son quen de dixeriren outros alimentos. Ademais cumpre as funcións de protexer o tracto gastrointestinal das crías contra patóxenos, toxinas e inflamacións e contribúe á saúde metabólica regulando os procesos de obtención de enerxía, en especial o metabolismo da glicosa e a insulina. É o único fluído que inxiren as crías dos mamíferos (do neno de peito no caso dos seres humanos) ata a desteta. Hai evidencias de que ademais o leite de case todos os mamíferos, incluídos os humanos, contén derivados da morfina chamados casomorfinas, que se encargan de manter certo nivel de adicción nos lactantes para incentivar o seu apetito, así como de tranquilizar ao lactante nas súas primeiras etapas da nova vida. Estas substancias poderían explicar porque moitas persoas son adictas ao leite ou os seus derivados aínda na idade adulta. O leite dos mamíferos domésticos adoita formar parte da alimentación humana na inmensa maioría das civilizacións: a de vaca, principalmente, pero tamén a de ovella, cabra, egua, camela etc.

O leite é a base de numerosos produtos lácteos, como a manteiga, o queixo, o iogur, entre outros. Adóitase empregar os seus derivados nas industrias agroalimentarias, químicas e farmacéuticas en produtos como o leite condensado, leite en po, caseína ou lactosa. O leite de vaca emprégase tamén na alimentación animal. Componse principalmente de auga, ións (sal, minerais e calcio), hidratos de carbono (lactosa), materia graxa e proteínas. O leite dos mamíferos mariños, como por exemplo as baleas, é moito máis rica en graxas e nutrientes que a dos mamíferos terrestres.Tamén se denomina leite o zume de certas plantas o froitos: leite de coco, leite de soia, leite de arroz ou leite de améndoa. Non obstante, o termo leite non é aplicado aos zumes de noz.

Manteiga

A manteiga é a emulsión de auga en graxa obtida como resultado do desoro, lavado e amasado dos conglomerados de glóbulos graxos que se forman polo batido da crema de leite e apta para consumo, con ou sen maduración biolóxica producida por bacterias específicas.

É un alimento moi graxo, rico en graxas saturadas, colesterol e calorías, polo que é recomendable para deportistas ou persoas que requiran un importante consumo enerxético. Ademais non é un alimento que estea rifado cunha dieta sa e equilibrada e é moi doada de dixerir a pesar do seu contido graxo.

Necrose

A necrose é a morte celular traumática. Prodúcese cando os danos causados nunha célula son moi graves. Os primeiros indicios de lesión son alteracións no Retículo Endoplásmico, Mitocondria, Membrana plasmática e Núcleo. Cando se tinxen estas células aparece un citoplasma máis eosinófilo do habitual e alteracións xenómicas irreversibles. A cromatina pode condensarse (picnose), romper (cariorrexe) e disolverse (cariólise).

Existen varios tipos de necroses en función do tecido e axente causal:

Necrose coagulativa: é típica das lesións isquémicas, agás a isquemia cerebral.

Necrose licuefactiva: está producida ou ben por unha isquemia cerebral ou por unha infección por xermes pióxenos. A diferenza histolóxica entre ambos é que no segundo caso aparece un elevado número de neutrófilos. No caso da isquemia cerebral, pode haber unha reversión do absceso, quedando un pseudoquiste residual.

Necrose caseosa: deixa o tecido afecto cun aspecto cremoso, coma de queixo. É típica da tuberculose.

Necrose graxa: é un tipo de necrose no que se elimina moito tecido graxo, sobre o que se depositan despois sales de calcio. Aparece na pancreatite aguda.

Necrose gomosa: aparece un tecido degradado coma de caucho. Ocorre na sífilis.Tras o proceso necrótico libéranse unha serie de substancias pro-inflamatorias, que xeran un proceso inflamatorio secundario á necrose. Os restos celulares son fagocitados polo sistema inmune. Tamén se incrementarán os niveis sanguíneos de GOT e LH, así como doutras substancias (TNF...)

Obesidade

A obesidade (do latín obesitāte) é unha condición médica producida pola acumulación excesiva de graxa no organismo. Isto pode provocar efectos adversos na saúde, como a redución da esperanza de vida e o aumento de problemas derivados. Unha persoa é considerada obesa cando o seu índice de masa corporal (IMC), un indicador que se obtén ó dividir o peso da persoa en quilos entre o cadrado da altura en metros, excede 30 os kg/m2. Considerado dun xeito técnico, sempre que se dea unha inxestión de calorías (a través dos alimentos) maior que o gasto enerxético do corpo haberá un cúmulo de calorías en forma de graxa. O corpo humano almacena calorías extras nesta forma porque é o medio máis eficaz, almacenando o dobre de calorías no mesmo peso do que se almacenaría como carbohidratos ou proteína.

A obesidade incrementa a probabilidade de padecer diversas doenzas, particularmente doenzas do corazón, diabetes tipo 2, certos tipos de cancro, e artrose. A causa máis común da obesidade é a combinación do consumo excesivo de comida, falta de actividade física e a susceptibilidade xenética. Malia isto, algúns casos son causados polos xenes, desordes endócrinos, fármacos ou enfermidades mentais. As probas que apoian que hai persoas obesas que aínda comendo pouco gañan peso son limitadas; de media, as persoas obesas teñen un gasto enerxético maior que as que non o son debido á enerxía necesaria para manter un incremento de masa corporal.A dieta e o exercicio físico son os piares do tratamento da obesidade. A calidade da dieta pode mellorar reducindo o consumo de alimentos con altos niveis de graxa ou azucre, e incrementando o consumo de fibra alimentaria. Os medicamentos anti-obesidade poden ser tomadas para reducir o apetito ou inhibir a absorción de graxa xunto cunha dieta saudable. Se a dieta, o exercicio e a medicación non son efectivos, os balóns gástricos poden axudar na perda de peso e tamén existe a posibilidade de recorrer á cirurxía para minguar o volume do estómago e lonxitude do intestino, o que supón unha redución da sensación de fame e da capacidade para absorber os nutrientes da comida.A obesidade é a principal causa de mortes previsibles en todo o mundo, e está a ter un incremento da incidencia tanto en adultos coma en nenos. Para as autoridades é un dos máis serios problemas de saúde pública do século XXI. Socialmente, está estigmatizada na meirande parte do mundo (particularmente no occidente), malia ser vista como un símbolo de saúde e fertilidade noutras épocas da historia, como segue a ser nalgunhas partes do mundo. No 2013, a "Asociación Médica Americana" clasificou a obesidade como unha doenza.

Organismo aerobio

A aerobiose é un proceso metabólico, tamén denominado respiración celular, que recorre á oxidación dos elementos nutritivos (glícidos ou graxa) para producir enerxía. Aínda que o termo é máis amplo, adoita aplicarse á capacidade dos microorganismos de crecer en presenza ou ausencia de osíxeno.

As necesidades de osíxeno dos microorganismos son variables e hainos que necesitan a presenza de osíxeno no ambiente para multiplicarse: microorganismos aerobios, e outros que poden crecer en ausencia de osíxeno: microorganismos anaerobios.

Hainos tamén que, precisando normalmente este elemento, poden adaptarse a súa ausencia e mante-lo metabolismo, ou os que, pola contra, crecendo habitualmente en ambientes sen osíxeno, poden crecer tamén con el presente. Son os chamados aerobios ou anaerobios facultativos.

Se non posúen esta capacidade de adaptación e só poden vivir en presenza ou en ausencia de osíxeno, denomínanse aerobios ou anaerobios obrigados, respectivamente.

A distinta concentración de osíxeno no medio no que crece o microorganismo dá lugar a ambientes aerobios (ricos en osíxeno), anaerobios (ausencia de osíxeno) ou microaerofílicos, cando está nunha concentración moi baixa.

Peixes

Os peixes (Pisces) son animais vertebrados, ovíparos, acuáticos e con respiración branquial. A especialidade da zooloxía que se ocupa especificamente dos peixes chámase ictioloxía. O grupo dos peixes é un taxon parafilético, é dicir, un caixón de xastre definido pola exclusión dun taxon (os tetrápodos) doutro maior (os vertebrados), e non pola posesión de características derivadas comúns. Inclúense nesta definición os mixíns, a lamprea, os condrictios (ou peixes cartilaxinosos) e os osteíctios (ou peixes óseos), así coma diversos grupos relacionados extintos. A maioría dos peixes son ectotérmicos, é dicir, dependen de fontes externas para obter calor, o que provoca que a temperatura do seu corpo varíe segundo a temperatura do ambiente. Algúns dos grandes peixes coma o tiburón branco e o atún teñen unha temperatura máis alta de seu. Como é propio dos primeiros vertebrados, son acuáticos e, a diferenza do que observamos nos tetrápodos, a respiración prodúcese por branquias situadas nas fendeduras da farinxe. A locomoción baséase nunha forma hidrodinámica, con movementos laterais do corpo auxiliados por extremidades que son aletas.

Os peixes son abundantes en tódalas masas de auga da Terra e poden ser atopados en case tódolos ambientes acuáticos, dende as correntes de alta montaña ata as zonas máis profundidades dos océanos. É un grupo moi heteroxéneo con preto de 32.000 especies, máis ca ningún outro grupo de vertebrados.

Queixo

O queixo ( pronunciación ) é un alimento feito co leite callado de varios animais, incluíndo vacas, cabras, ovellas, búfala ou camelo femia.

Salchicha

A salchicha é un produto de forma alongada e cilíndrica elaborado cunha mestura de carne e graxa picadas (xeralmente de porco), sazonada con sal, pementa e outros condimentos e aditivos, embuchada nunha tripa natural ou artificial, que pode comercializarse cru, cocido ou afumado. É un preparado cárnico de orixe alemá, semellante aos chourizos.

Para a súa elaboración adóitase aproveitar as partes do animal que, aínda que sexan comestibles e adoito nutritivas, non teñen un aspecto particularmente apetitoso, como a graxa, as vísceras e o sangue. Esta carne é introducida nunha envoltura, que tradicionalmente é o intestino do animal, aínda que actualmente se utiliza coláxeno, celulosa ou incluso plástico, especialmente na produción industrial.

Os bocadillos de salchicha (en inglés hot dog) son unha especie de sándwichs de salchicha feitos cun pan alongado da mesma lonxitude que a salchicha e aos que se lle engaden a miúdo ketchup e mostaza.

Túnidos

Os túnidos son un grupo de peixes teleósteos, da orde perciformes, familia escómbridos, coñecidos comunmente como atúns ou bonitos.

Tódalas especies son mariñas, peláxicas, normalmente de grandes tamaños e de carne rica en graxa (peixes azuis). Boa parte delas son de elevado interese comercial: segundo a FAO, capturáronse máis de 6 millóns de toneladas no ano 2002.

Vitamina B3

A niacina, ou ácido nicotínico, vitamina B3 ou vitamina PP, é unha vitamina hidrosoluble cuxos derivados, NADH e NAD+ , e NADPH e NADP+, xogan roles esenciais no metabolismo enerxético da célula e da reparación do ADN . A designación vitamina B3 tamén inclúe ás correspondentes amidas, nicotinamida ou niacinamida, con fórmula química C6H6ON2.

Co termo xenérico de niacina enténdese o ácido nicotínico, a súa amida (a nicotinamida) e todos os derivados biolóxicos que se poden transformar en compostos bioloxicamente activos. Polo xeral defínese a actividade da niacina nos alimentos como a concentración de ácido nicotínico formado pola conversión en niacina do triptófano contido nos alimentos. Esta é bioloxicamente precursora de dúas coenzimas que interveñen en case todas as reaccións de oxidorredución: o nicotín adenín dinucleótido (NAD+) e o nicotín adenín dinucleótido fosfato (NADP+).

A nicotinamida e o ácido nicotínico atópanse abundantemente na natureza. Hai unha predominancia de ácido nicotínico nas plantas, mentres que nos animais predomina a nicotinamida. Atópase principalmente no lévedo, o fígado, as aves, as carnes sen graxa, os froitos secos e os legumes. O triptófano, precursor da niacina, atópase abundantemente na carne, o leite e os ovos.

A niacina participa nas reaccións que xeran enerxía grazas á conversión bioquímica de hidratos de carbono, graxas e proteínas. NAD e NADH son fundamentais para utilizar a enerxía metabólica dos alimentos. A niacina participa na síntese dalgunhas hormonas e é fundamental para o crecemento.

As necesidades diarias recomendadas de equivalentes de niacina (NE) para un adulto son: 6,6 NE por 1.000 kcal e non menos de 13 NE por consumo de calorías inferior a 2.000 kcal. Para os nenos de ata seis meses, cunha dieta calórica de 1.000 kcal ao día, son de 8 NE/día. Para idades superiores as necesidades diarias dependen de cantas calorías se inxiren. As mulleres embarazadas necesitan suplementos de 2 NE ao día, as que aleitan necesitan 5 NE ao día.

A pelagra é a consecuencia dunha carencia de vitamina B3 (de aí o nome de factor PP, Preventivo da Pelagra) e de triptófano ou do seu metabolismo.

Ácido pentadecanoico

O ácido pentadecanoico ou ácido pentadecílico é un ácido graxo saturado con 15 átomos de carbono. A súa fórmula molecular é CH3(CH2)13COOH, e simbolízase como C15:0. É raro na natureza, e supón o 1,2% das graxas do leite de vaca. A graxa do leite de vaca é a súa principal fonte dietaria e utilízase como marcador do consumo de graxas do leite. O ácido pentadecanoico tmén parece en graxa de cordeiro hidroxenada. Tamén supón o 3,61% das graxas do froito do durián (Durio graveolens). Ademais de aparecer en pequenas cantidades en produtos lácteos, aparece nun 0,43 % das graxas da carne dos ruminantes. Identificouse no cafè, tanto verde coma torrado, en concentracións de 0,38 ppm e 2,7 ppm, respectivamente.Nun estudo feito en Tanzania o contido nos ácidos pentanoico e láurico no leite materno estaba correlacionado cun incremento de transmisión do VIH por lactación materna, mentres que o contido en ácidos n-6 poliinsaturados estaba correlacionado cunha diminución da transmisión por esa vía.

Ácido ruménico

O ácido ruménico, tamén coñecido como ácido bovínico, é un ácido linoleico conxugado que se encontra na graxa dos ruminantes e en produtos lácteos. É unha graxa trans omega-7. O seu nome abreviado é ácido cis-9, trans-11 18:2.

O nome de ácido ruménico foi proposto por Kramer et al. en 1998. Fórmase xunto co ácido vaccénico por biohidroxenación de ácidos graxos poliinsaturados da dieta, que ocorre no rume dos ruminantes.

Pode considerarse como unha forma dietaria principal, xa que supón do 85 ao 90% do total do contido de ácido linoleico conxugado dos produtos lácteos.

Outras linguas

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.