Filipe V de España

Filipe V de España, nado no Palacio de Versalles o 19 de decembro de 1683 e finado en Madrid o 9 de xullo de 1746, alcumado o Animoso, era duque de Anjou e neto do rei de Francia Luís XIV e da raíña consorte a infanta de España María Tareixa. Foi rei de España dende o 15 de novembro de 1700 ata a súa morte; sucedeu o seu tío-avó (último monarca da Casa de Habsburgo) Carlos II. Desta maneira vai ser o primeiro monarca da Casa de Borbón.

Filipe V de España
Rei de España, Nápoles, Sicilia e Sardeña, duque de Milán e soberano dos Países Baixos
Felipe V de España, Rey de
Filipe V, Rei de España
Rei de España
16 de novembro de 170015 de xaneiro de 1724
PredecesorCarlos II
SucesorLuís I
6 de setembro de 17249 de xullo de 1746
PredecesorLuís I
SucesorFernando VI

Outros títulosDuque de Anjou (1683-1700)
Nacemento19 de decembro de 1683
Royal Standard of the King of France.svg Versalles, Francia
Falecemento9 de xullo de 1746 (62 anos)
Madrid, España
Consorte
  • Casa realCasa de Borbón
    ProxenitoresLuís, Gran Delfín de Francia
    María Ana de Baviera

    Escudo de Filipe V de España

    Ascenso ó trono de España

    Felipe V de España
    Filipe V de España.

    Philippe de Bourbon, duque de Anjou, naceu en Versalles como segundo dos fillos de Luís, Gran Delfín de Francia, (1661-1711) e de María Ana de Baviera, neto polo tanto do rei Luís XIV de Francia e María Tareixa de Austria, nacida Infanta de España.

    Ao non se tratar do primoxénito, as súas posibilidades de herdar o trono de Francia parecían pouco probables, ao igual que o da Monarquía Hispánica, posto que a súa avoa paterna María Tareixa (filla de Filipe IV -do seu primeiro matrimonio, con Isabel de Borbón- e polo tanto medio irmá do rei Carlos II de España -nacido do segundo matrimonio daquel, con Mariana de Austria-) renunciara aos seus dereitos ao trono español para poder casar co rei de Francia (que, por outro lado, era tamén primo irmán seu, tanto por parte de pai coma de nai). De feito, Luís XIV e os demais reis europeos xa pactaran que o herdeiro do trono de España sería José Fernando de Baviera, ante a previsible morte sen herdeiros de Carlos II. Este primeiro Tratado de Partición, asinado na Haia en 1698 adxudicaba a José Fernando os reinos peninsulares (exceptuando Guipúscoa), Sardeña, os Países Baixos e os territorios americanos. Francia quedaría con Guipúscoa, Nápoles e Sicilia, e Austria co Milanesado.

    Á morte de José Fernando de Baviera en 1699, negóciase un novo Tratado ás costas de España e o seu rei, o Tratado de Partición de Londres de 1700. Nel recoñecíase como herdeiro ao Arquiduque Carlos, asignándolle a península, os Países Baixos e as Indias; Nápoles, Sicilia e Toscana serían para o Delfín; Leopoldo, duque de Lorena, recibiría Milán a cambio de ceder Lorena e Bar ao Delfín. Mentres que Francia, Holanda e Inglaterra estaban satisfeitas co acordo, o Emperador non o estaba e reclamaba a totalidade da herdanza española, xa que pensaba que o propio Carlos II nomearía herdeiro universal ao arquiduque.

    Non obstante, antes de morrer, Carlos II nomeou como herdeiro ao seu sobriño-neto Filipe, coa esperanza de que Luís XIV evitase a división do seu imperio, ao ser rei de España o seu propio neto. Pouco despois, o 1 de novembro de 1700 morría Carlos II, e Filipe de Borbón, duque de Anjou, aceptaba a Coroa o 15 de novembro.

    Chegada a España

    Arbre-xenealoxico-Filipe5-gl
    Árbore da xenealoxía ascendente de Filipe V de España.

    A noticia da morte de Carlos II o 1 de novembro de 1700 en Madrid chegou a Versalles o día 6 de novembro [8][9]. O 16 de novembro de 1700, Luís XIV anunciou no tribunal español, que acepta a vontade do seu primo, irmán e sobriño. A continuación, preséntase ao seu neto, de dezasete anos, á Corte con estas palabras: «Señores, aquí o rei de España». Entón díxolle ao seu neto: «Pórtate ben en España, que é o teu primeiro deber agora, pero recorda que naciches en Francia, para manter a unión entre as nosas dúas nacións é o xeito de facelos felices e preservar a paz de Europa».

    Tras o evento, todas as monarquías europeas, e o Imperio Español, recoñece o novo rei. Filipe V deixou Versalles o 4 de decembro, sempre con instrucións en 33 artigos, escrito por Luís XIV e resumir a súa visión do poder. Chegou a Madrid, no 22 de xaneiro de 1701. Pero despois duns meses, os erros políticos acumúlanse:

    • O 1 de febreiro de 1701, o Parlamento de París conserva cartas de dereitos a Filipe V, ao seu dereito ao trono de Francia.
    • En febreiro de 1701, Luís XIV, a petición do Consello de Rexencia español, envía tropas a ocupar as gornicións holandesas na fronteira dos Países Baixos españois como cuarteis instalados nun tratado bilateral asinado en 1698;
    • Tras o falecemento no exilio de Xacobe II de Inglaterra, en setembro de 1701, Luís XIV recoñeceu como rei de Inglaterra e Escocia o seu fillo Xacobe Estuardo 'o vello pretendente', con grande indignación do rei Guillerme III de Inglaterra.
    • Os franceses establecéronse nos altos cargos en Madrid e a nova forma de orientar a política española.

    Aínda que a maioría dos países aceptaron o novo rei, o Emperador Leopoldo negouse a facelo, a considerar que o Arquiduque Carlos de Austria, o seu segundo fillo, tiña máis dereitos ao trono. Pouco despois, Luís XIV, recoñecía que os dereitos sucesorios á Coroa de Francia do seu neto segundoxénito, o novo rei de España, permanecían intactos. A pesar de que a posibilidade de que Filipe herdase o trono francés era remota, xa que o fillo de Luís XIV, o Gran Delfín gozaba dunha excelente saúde, e o fillo deste e irmán maior de Filipe, estaba tamén en idade de reinar e casado, a perspectiva dunha unión de Coroas de España e Francia baixo a Casa de Borbón, pilotada dende a corte de Versalles, era temida polo resto de potencias. Ante esta situación, Inglaterra-Escocia, as Provincias Unidas (ambos os dous países baixo a autoridade de Guillerme III de Inglaterra, Rei de Inglaterra e Escocia e estatúder das Provincias Unidas), e os Habsburgo austríacos, asinaron en setembro de 1701, o Tratado de A Haia.

    Previamente, o rei francés establecera unha alianza formal co elector de Baviera no tratado de Versalles de marzo de 1701,[10] e en setembro de 1701, Luís XIV logrou que Filipe V casase con María Luísa Gabriela de Savoia, que se convertería no seu maior apoio nos difíciles momentos que pronto terían lugar; xa o seu irmán, o duque de Borgoña, casara coa irmá de María Luísa, co que o matrimonio das dúas irmás con dous irmáns ía dirixido a lograr unha alianza con Savoia e a facilitar a entrada francesa en Italia.

    En maio de 1702, a Grande Alianza de Haxa declarou a guerra a Francia e España, dando así comezo a Guerra de Sucesión Española (1702-1714).

    Guerra de Sucesión Española (1700–1714)

    A Guerra de Sucesión tratábase dun conflito internacional, pero tamén dun conflito civil, pois mentres a Coroa de Castela e o Navarra mantivéronse fieis ao candidato borbónico, a maior parte da Coroa de Aragón prestou o seu apoio ao candidato austríaco. No interior os combates foron favorables ás tropas filipistas, que tras a vitoria de Almansa (1707) obtiveron o control sobre Aragón e Valencia.

    En 1713 o Arquiduque Carlos foi elixido emperador de Alemaña. As potencias europeas, temorosas agora do excesivo poder dos Habsburgo, retiraron as súas tropas e asinaron ese mesmo ano o Tratado de Utrecht, nos que España perdía as súas posesións en Europa e conservaba os territorios metropolitanos (a excepción Xibraltar e Menorca, que pasaron a Gran Bretaña) e de ultramar. Porén, Filipe foi recoñecido como lexítimo rei de España por todos os países, con excepción do Emperador, que seguía reclamando o trono español.

    Política exterior (1715 – 1724)

    Isabel de Farnesio
    Retrato de Isabel de Farnesio, por Louis-Michel van Loo (c. 1739). Óleo sobre lenzo, 150 x 110 cm, Museo do Prado (Madrid).

    Os protagonistas deste período foron Isabel de Farnesio e o primeiro ministro Julio Alberoni, axente da corte de Parma que negociara o seu enlace matrimonial e que funcionou como o home forte na Corte. A morte de Luís XIV produciu o ascenso como rexente de Francia do Duque de Orleans, inimigo persoal de Felipe V, frustrando toda posible aspiración a intervir de ningún modo en Versalles. Isto levou a un xiro na política exterior, que se suma ao producido no interior.

    Cabe destacar desta fase a política exterior, que partiu do rexeitamento dos tratados de Utrecht e Baden e tivo como obxectivo a recuperación dos territorios italianos para situar neles os fillos de Isabel de Farnesio e crear Estados satélites de España.

    En 1717 as tropas españolas tomaron Sardeña e invadiron Sicilia ao ano seguinte. Por iso, Gran Bretaña, Francia, Holanda e Austria asinaron a 'Cuádruplo Alianza' contra España. Unha escuadra inglesa destruíu a armada española en Cabo Pesaro e os aliados solicitaron a dimisión de Giulio Alberoni, promotor desta política, como condición para a paz.

    Reinado de Luís I de España (1724)

    Artigo principal: Luís I de España.
    Luis I, rey de España
    Retrato de Luís I, rei de España, por Jean Ranc (c. 1724). Óleo sobre lenzo, 108 x 84 cm, Museo do Prado (Madrid).

    O 10 de xaneiro de 1724 o rei Filipe V asinou un decreto polo que abdicaba no seu fillo Luís. O príncipe recibiu os documentos o 15, sendo publicada a disposición ao día seguinte.

    Os motivos desta abdicación aínda non foron aclarados. Algúns historiadores afirman que desexaba acceder ao trono de Francia ante a previsible morte de Luís XV, que lle permitiría converterse en rei de Francia sempre e cando non ocupase o trono español (posto que o tratado de Utrecht prohibía que o rei de España e de Francia fosen unha mesma persoa). Outros en cambio afirman que Filipe V era consciente de que non estaba en condicións de gobernar a causa da súa enfermidade.

    A pesar diso, Filipe e Isabel seguiron dominando a política española dende o seu retiro de A Granxa de San Ildefonso, mentres que Luís I, que aínda era demasiado novo, se converteu nun monicreque do seu pai e a súa madrasta. Luís I reinou só durante sete meses. Á súa morte, Filipe V reasumiu as súas funcións de goberno en contra dos dereitos do seu fillo Fernando, o novo príncipe de Asturias.

    Política exterior (1725–1746)

    Utrecht Treaty
    Perdas territoriais como consecuencia do Tratado de Utrecht.

    En 1725 asínanse tratados de paz e alianza con Carlos VI do Sacro Imperio Romano Xermánico e ao ano seguinte comeza a guerra hispano-británica. Esta rivalidade, orixinada nas vantaxes que obtivera Inglaterra no Tratado de Utrecht, marcará o resto do reinado con incesantes incidentes marítimos (dende 1739 a coñecida co nome de Guerra da orella de Jenkins).

    A organización da Liga de Hannover entre as potencias europeas receosas do tratado hispano-austríaco obrigou a denuncialo e a asinar o Convenio de El Pardo (1728) que recoñeceu definitivamente a vixencia do Tratado de Utrecht. Baixo a dirección de Patiño reorientouse a política exterior, buscando a alianza con Francia a través de o primeiro Pacto de Familia 1733), no contexto da Guerra de Sucesión Polaca. A ambivalente posición fronte a o tratado de Utrecht e a política europea de Francia tamén tivo como obxectivo a recuperación dos territorios italianos para situar neles os fillos de Isabel de Farnesio e crear estados satélites de España. A tarefa foi encomendada a Carlos, o futuro Carlos III de España, que empezou por Piacenza, Parma e Toscana (1732) para logo ocupar o trono de Nápoles (1734) (os tres ducados houberon de ser devoltos a Austria, para ser máis tarde recuperados, menos Toscana, polo infante Filipe).España volveu ser unha potencia naval dominando o Atlántico, e a ter en conta no Mediterráneo Occidental (aínda que Inglaterra segue controlando Xibraltar e Menorca). O novo ministro José del Campillo e Cossío, no contexto da Guerra de Sucesión Austríaca levou ao Segundo Pacto de Familia (1743).

    O rei favoreceu o comercio de España coas súas posesións americanas. Durante este comercio atlántico xurdiron importantes figuras da historia naval de España, entre as que figura Amaro Pargo. O monarca frecuentemente beneficiou ao corsario nas súas incursións comerciais e corsarias.[11]

    Sacro Imperio Romano Xermánico

    Artigo principal: Tratado de Viena (1725).

    O tratado de Viena de 1725 foi asinado por Carlos VI do Sacro Imperio Romano Xermánico e Filipe V de España. Segundo os termos do acordo Carlos VI renunciaba ás súas aspiracións ao trono español mantidas durante a guerra de sucesión española, mentres Filipe V renunciaba aos territorios do imperio en Italia e os Países Baixos.

    Na sinatura do tratado compareceron Euxenio de Savoia, Filipe Ludovico e Gundavaro Thomas en nome de Carlos VI e Juan Guillerme Ripperdá, en representación de Filipe V.

    Dinamarca

    Artigo principal: Tratado de San Ildefonso (1742).

    O tratado de Santo Ildefonso Ildefonso de 1742, asinado entre Filipe V de España (España) e Cristián VI de Dinamarca (Dinamarca), foi un tratado de amizade, navegación e comercio polo que se establecían as condicións polas que se rexerían as relacións comerciais entre ambos os dous países.

    Na sinatura do tratado compareceron José del Campillo e Cossío en nome de Filipe V e Federico Luís, barón de Dehn, por parte de Cristián VI, axustaron o acordo no Palacio Real da Granxa de San Ildefonso o 18 de xullo de 1742. En 1753 o acordo quedaría anulado.

    Francia, Nápoles e a República de Xénova

    Artigo principal: Tratado de Aranjuez (1745).

    O Tratado de Aranjuez de 1745 foi unha alianza militar pactada entre os reinos de España, Francia e Nápoles coa República de Xénova, para apoiar a esta última fronte aos ataques de Sardeña e Austria, no marco de a Guerra de Sucesión Austríaca.

    Á redacción e sinatura do tratado, concluído en Aranjuez o 1 de maio de 1745, asistiron Sebastián de la Cuadra, en nome de Filipe V de España, Luís Guido Guerapin Baureal, en representación do rei Luís XV de Francia, Esteban Reggio e Gravina, enviado de Carlos VII de Nápoles, e Jerónimo Grimaldi en nome da república de Xénova.

    Pactos de Familia

    Artigo principal: Pactos de Familia.

    Os Pactos de Familia foron tres alianzas acordadas en distintas datas do século XVIII entre as monarquías de España e Francia. Deben o seu nome á relación de parentesco existente entre os reis asinantes dos pactos, todos eles pertencentes á Casa de Borbón. España decátase de que é necesaria unha política de amizade con Francia, polo que se asina un acordo, polo que se ligaban militarmente, dous deles asináronse na época de Filipe V, os pactos levan a España a unha serie de guerras europeas da época:

    • Primeiro pacto: Asinado en 1734, fai intervir a España na guerra de sucesión de Polonia,que remata co tratado de Viena en 1738. Neste tratado, o príncipe Carlos, obtén Nápoles e Sicilia.
    • Segundo pacto: España entra na guerra de sucesión de Austria en 1743, e cando remata esta guerra no 1748, Filipe V morrera, e por o tratado de Aguisgrán, o príncipe Filipe obtén os ducados de Parma, Plasencia e Guastalla.
    FelipVTomba
    Sepulcro de Filipe V na Real Colexiata da Santísima Trindade, anexa ao Palacio Real da Granja de San Ildefonso (Segovia).

    Morte

    En 1746 morre Filipe V e é sucedido polo seu fillo menor Fernando VI, fillo da súa primeira esposa María Luísa de Savoia. Por expreso desexo do monarca, o seu corpo non foi enterrado no adusto mosteiro de O Escorial, como o foran os reis da casa de Austria, e tamén o serían os seus sucesores Borbón, (salvo, tamén, Fernando VI), senón no Real Sitio da Granxa de San Ildefonso en Segovia, que fora preferido por el tamén en vida, como un capricho arquitectónico moito máis do seu agrado e que o recordaba á anhelada corte francesa.

    Os restos do primeiro monarca Borbón de España repousan nun mausoleo situado na chamada Sala das Reliquias, así como Cenotafio Real, á súa vez situada na Real Colexiata da Santísima Trindade, templo inserido no Palacio Real da Granxa de San Ildefonso, cerca de Segovia.

    Notas

    1. Thomas Henry Dyer, The history of modern Europe from the fall of Constantinople: in 1453, to the war in the Crimea, in 1857, Volumen 3, Ed. J. Murray, (1864), pág.206
    2. Data da conquista de Gaeta Bromley, J.S., The rise of Great Britain and Russia, 1688-1725, Volumen 6 de The New Cambridge Modern History, Ed.CUP Archive (1970). El 7 de julio ya había caído Nápoles A handbook for travellers in southern Italy, ed. J. Murray (1868),Thomas, Francis Sheppard, Historical notes, 1509-1714, volumen 2, Ed. G.E. Eyre and W. Spottiswoode, (1856)
    3. 3,0 3,1 3,2 No artigo 30 do tratado de Baden (7 de setembro de 1714) Francis Coghlan, Hand-book for central Europe, ed. H. Hughes (1845), o rei de Luís XIV de Francia recoñeceu ao Emperador a posesión dos territorios que entón tiña en Italia, e o 30 de abril de 1725, no artigo 5 do tratado de Viena, o rei Filipe V de España fixo similar recoñecemento.
    4. Data da rendición do vicerrei borbónico, marqués de Xamaica Thomas, Francis Sheppard, Historical notes, 1509-1714, volumen 2, Ed. G.E. Eyre and W. Spottiswoode, (1856), Smyth, William Henry, Sketch of the present state of the island of Sardinia, ed.John Murray (1828)
    5. Burrows, Donald, The Cambridge companion to Handel. Cambridge companions to music, ed. Cambridge University Press, (1997)
    6. Pütz, Wilhelm, Manual of ancient geography and history, ed.D.Appleton (1857)
    7. Recherches sur les monnaies des comtes de Namur, Renier Hubert, Ghislain Chalon, (1860). Porén, na Batalla de Ramillies, o 23 de maio de 1706, os aliados do rei rival de España Carlos III apropiaranse xa de gran parte do territorio.
    8. Carlos II
    9. Biografía de Carlos II
    10. Thomas Henry Dyer, 'The history of modern Europe from the fall of Constantinople: in 1453, to the war in the Crimea, in 1857, Volume 3,', Ed. J. Murray, (1864), pág.175
    11. El corsario de Dios. Documentos sobre Amaro Rodríguez Felipe (1678-1747)

    Véxase tamén

    Bibliografía

    • Calvo, José. La guerra de Sucesión. Madrid: Anaya, 1988.
    • Graullera Sanz, Vicente. Los notarios de Valencia y la guerra de Sucesión. Valencia: Colegio Notarial de Valencia y Universitat de Valencia, 1987.
    • Kamen, Henry. La guerra de Sucesión en España, 1700–1715. Barcelona: Ediciones Grijalbo, 1974.
    • León Sanz, Virginia. Entre Austrias y Borbones. El archiduque Carlos y la Monarquía de España (1700–1714). Madrid: Sigilo, 1993.
    • Voltes, Pedro. La guerra de Sucesión. Barcelona: Planeta, 1990.
    • John Lynch, El siglo XVIII, Crítica, Barcelona, 1991 (1989)
    • Antonio Béthencourt. Patiño en la política de Felipe V. Valladolid: CSIC, 1954.
    • Fernández Durán Reyes. Gerónimo de Uztáriz (1670–1732). Una política económica para Felipe V. Madrid: Minerva Ediciones, 1999.
    • Gómez Molleda, D. Gibraltar: una contienda diplomática en el reinado de Felipe V. Madrid: CSIC, 1953.
    • Kamen, Henry. Felipe V. El rey que reinó dos veces. Madrid: Editorial Temas de Hoy, 2000.
    Predecesor:
    Carlos II
     Rei de España 
    1700 - 1724
    Escudo de Felipe V de España Toisón y Espiritu Santo Leones de gules
    Sucesor:
    Luís I
    Predecesor:
    Luís I
     Rei de España 
    1724 - 1746
    Escudo de Felipe V de España Toisón y Espiritu Santo Leones de gules
    Sucesor:
    Fernando VI
    26 de decembro

    O 26 de decembro é o 360º día do ano do calendario gregoriano e o 361º nos anos bisestos. Quedan 5 días para finalizar o ano.

    28 de febreiro

    O 28 de febreiro é o 59º día do ano do calendario gregoriano. Quedan 306 días para finalizar o ano, 307 nos anos bisestos.

    Bieito XIV, papa

    Bieito XIV, nado co nome de Prospero Lorenzo Lambertini en Bologna o 31 de marzo de 1675 e finado en Roma o 3 de maio de 1758, foi un relixioso, Papa n.º 247 da Igrexa católica entre 1740 e 1758.

    Carlos III de España

    Carlos III (Carlos Sebastián de Borbón y Farnesio), nado en Madrid o 20 de xaneiro de 1716 e finado o 14 de decembro de 1788, foi rei de Nápoles e Sicilia entre 1734 e 1759 e de España entre 1759 e 1788, pertencente á Casa de Borbón.

    Era o terceiro fillo home de Felipe V, o primeiro que tivo coa súa segunda muller, Isabel de Farnesio, polo que foi o seu irmán paterno Fernando VI quen sucedeu ao seu pai no trono español. Carlos serviu á política familiar como unha peza na loita por recuperar a influencia española en Italia: herdou inicialmente da súa nai os ducados de Parma, Piacenza e Toscana (1731); pero máis tarde, ao conquistar Filipe V o Reino de Nápoles e Sicilia no curso da Guerra de Sucesión de Polonia (1733-1735), pasou a ser rei daqueles territorios co nome de Carlos VII. Contraeu matrimonio en 1729 con María Amalia de Saxonia, filla do Rei de Polonia.

    Casa de Borbón

    A casa de Borbón (en francés: Bourbon, en italiano: Borbone) é unha casa real de orixe francesa (aínda que a primeira coroa á que accedeu foi a do Reino de Navarra), actual casa reinante en España e no Gran Ducado de Luxemburgo. Gobernaron primeiro en Navarra e Francia, pero para o século XVIII os membros da casa de Borbón chegaron aos tronos de España e sur de Italia, destacando o Reino das Dúas Sicilias, ademais de varios pequenos ducados e condados.

    Castelo de Santo Antón

    O castelo de Santo Antón é un castelo construído no século XVI que formaba parte, xunto co castelo de Santa Cruz (en Liáns) e o castelo de San Diego (en Oza, hoxe desaparecido), dunha rede estratéxica de castelos e baterías para a defensa da cidade da Coruña. Foi declarado Monumento Histórico Artístico en 1949 e desde o ano 1994 pasou a ter a consideración de Ben de Interese Cultural coa categoría de monumento. Dende a súa inauguración no ano 1968 alberga o Museo Arqueolóxico e Histórico da Coruña.

    Ducado de Milán

    O Ducado de Milán, tamén chamado Milanesado ou Estado de Milán, foi durante a Idade Media a principal potencia do norte de Italia.

    O ducado foi creado en 1395 por Gian Galeazzo Visconti, señor de Milán. Cando a dinastía Visconti se extinguiu en 1447, Milán foi declarado unha República, a pesar das pretensións do duque de Orleáns, lexítimo herdeiro. Orleáns foi incapaz de tomar posesión da súa herdanza, pero a República durou pouco. O aventureiro Francesco Sforza, casado cunha filla do último Visconti, tomou Milán en 1450, autoproclamándose duque.

    Fossar de les Moreres

    O Fossar de les Moreres (en galego: Camposanto das Moreiras) é unha praza da cidade de Barcelona onde hai un memorial de guerra polos mortos que houbo no Sitio de Barcelona, no marco da Guerra de Sucesión Española. O motivo polo que se atopa o memorial de guerra é que este lugar era, durante o asedio, a fosa común adxacente á basílica de Santa Maria del Mar, onde foron enterrados moitos dos defensores da cidade.

    Cataluña, que en virtude do Pacto de Xénova aliñárase, xunto co resto de territorios que formaban a Coroa de Aragón, co arquiduque Carlos de Austria e en contra de Filipe V e Castela, acabou perdendo a guerra e, coa derrota, perdeu tamén todas as súas liberdades políticas. Os subseguintes Decretos de Nova Planta abolían todas as leis e institucións catalás, prohibían o uso da lingua catalá e sometían ao país a pesadas cargas impositivas.

    Xa no século XIX, durante o ano 1821, o cemiterio das Moreres e a praza foron pavimentados, obedecendo, xa baixo o reinado do rei Fernando VII de España, o seguido de reais cédulas que o rei Carlos III de España ditara case cen anos antes, no que se ordenaba a urbanización dos cemiterios parroquiais e a construción de necrópoles extramuros, por razóns de saúde pública.

    Na actualidade, a praza é un lugar onde cada 11 de setembro conmemórase o Día Nacional de Cataluña e réndese homenaxe aos defensores da cidade, mortos e enterrados neste lugar despois de que a cidade rendésese ante as tropas de Filipe V de España.

    Nunha lápida no fondo da praza hai unha placa de mármore posta en 1915 polo Casal Nacionalista Martinenc i Joventut Nacionalista els Néts dels Almogàvers onde inscribiu o seguinte texto, fragmento dun poema orixinal de Frederic Soler "Pitarra", en conmemoración da heroica resistencia barcelonesa:

    Al fossar de les Moreres no s'hi enterra cap traïdor, fins perdent nostres banderes serà l'urna de l'honor.

    (No fossar de les Moreres non se enterra a ningún traidor, ata perdendo as nosas bandeiras será a urna da honra.)

    Guerra de Sucesión Austríaca

    A Guerra de Sucesión Austríaca (1740 - 1748) chegou a ser inevitable despois de que María Tareixa I de Austria sucedera en 1740 ó seu pai Carlos VI nos seus dominios converténdose en raíña de Hungría e de Bohemia, arquiduquesa de Austria, duquesa de Parma, de Piacenza, e de Guastalla. Que unha muller herdara tan extensos territorios, na súa época, implicou moitas complicacións e o emperador Carlos VI anticipounas de longo, conseguindo aprobar a Pragmática Sanción de 1713. O plan estaba en ser ela elixida para os dominios hereditarios dos Habsburgo e e o seu marido, Francisco I, duque de Lorena, ser elixido emperador.

    En principio Francia, Prusia, Rusia, Gran Bretaña e as Provincias Unidas apoiaban a María Teresa pero apareceron outros aspirantes ó trono: Carlos Alberte de Baviera e Augusto de Saxonia, xenros de Xosé I, irmán e antecesor no trono imperial de Carlos VI. Querían, respectivamente, Bohemia e a Coroa imperial e Moravia. Carlos Manuel de Sardeña reclamaba o Milanesado. Filipe V de España reclamaba os ducados de Parma e Piacenza.

    Nesas condicións, as hostilidades comezan coa invasión de Silesia por Federico II de Prusia, en decembro de 1740. O novo monarca de prusiano - o seu pai morrera 0 31 de maio de 1740 -, beneficiase da debilidade austríaca para intentar dar unha unidade xeográfica ó seu territorio. Silesia, con un millón de habitantes é unha terra rica. María Teresa conta entón con Xurxo II de Gran Bretaña para intervir, sen éxito: Robert Walpole rexeita implicar o seu país no conflito. Moi rapidamente, o 16 de decembro, Federico II gaña as súas primeiras vitorias cun exército pequeno pero moi ben adestrado e equipado. Captura as fortalezas de Glogów, de Brzeg e de Neisse, o que lle permite capturar Silesia permitíndolle dobrando a poboación do seu reino e dotala dunha importante industria.

    Na batalla de Dettingen (xuño de 1743) o "Exército Pragmático" (Gran Bretaña, Austria, Hannover e Hesse), derrotou ós franceses. Na batalla de Fontenoy (maio de 1745) en Flandres, os franceses derrotaron aos austríacos e iniciaron a conquista dos Países Baixos austríacos, que terminou coa vitoria francesa en Rocourt (Flandres) (outubro de 1746). En Italia enfrontáronse españois e franceses, por unha banda, e austríacos por outro. A Guerra do rei Xurxo constituíu a fase americana da Guerra de Sucesión Austríaca. e a primeira das guerras carnáticas constituíu a fase India, ambas as dúas entre Francia e Gran Bretaña.

    O Tratado de Aquisgrán puxo fin á Guerra de Sucesión Austríaca en 1748 así como á chamada Guerra do rei Xurxo. Establecía que tódalas conquistas realizadas devolvéranse ós seus donos orixinais. María Teresa I conservou os seus territorios, salvo Silesia, que cedeu a Prusia. Filipe V de España conseguiu os ducados de Parma, Piacenza e Guastalla. O tratado devolveu Louisbourg (Canadá) a Francia e entregou Madrás (India) ós británicos.

    A decisión de Austria de recuperar Silesia levou á Guerra dos Sete Anos (1756-1763), que deu continuación ó conflito entre Francia e Gran Bretaña polas súas colonias en América e India.

    Guerra de Sucesión Española

    A guerra de Sucesión española foi un conflito que tivo lugar entre 1701 e 1713, a primeira grande guerra europea do século XVIII. A sucesión ao trono de España trala morte sen descendencia de Carlos II "o enfeitizado", era disputada por Filipe de Anjou, neto de Luís XIV de Francia, ó que Carlos II deixara as súas posesións, e o arquiduque Carlos de Austria, que logo se convertería en emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico co título de Carlos VI.

    A guerra en realidade tiña unha raíz máis profunda: a do repartimento de poder en Europa. Se Filipe V de Borbón conservaba o trono, en sinerxía con Francia, a alianza entre España e Francia tería unha grande hexemonía en Europa.

    Jean Ranc

    Jean Ranc, nado en Montpellier o 28 de xaneiro de 1674 e finado en Madrid o 1 de xullo de 1735, foi un retratista barroco francés, que serviu na corte de Luís XV de Francia e de Filipe V de España.

    María Luísa de Savoia

    María Luísa de Savoia, nada como María Luísa Gabriela de Savoia o 13 de setembro de 1688 en Turín e finada o 14 de febreiro de 1714 en Madrid, foi a primeira esposa de Filipe V de España e como tal, raíña consorte de España, Dúas Sicilias, Sardeña, duquesa consorte de Milán e soberana consorte dos Países Baixos entre 1701 e 1714. En ocasións tamén foi raíña rexente e tivo moita influencia sobre o seu marido.

    Montgat

    Montgat é un municipio catalán da comarca do Maresme, na provincia de Barcelona. O seu nome provén do latín monte katum (monte dos gatos), que era o nome co que se coñecía o pobo popularmente durante o imperio romano.

    É o municipio máis meridional da comarca do Maresme, situada na costa no límite coa comarca do Barcelonès, entre Badalona e el Masnou.

    Pactos de Familia

    Os Pactos de Familia (1733-1789) foron tres alianzas acordadas en distintas datas do século XVIII entre as monarquías do Reino de España e o Reino de Francia contra o Reino de Gran Bretaña.

    Deben o seu nome á relación de parentesco existente entre os reis asinantes dos pactos, todos eles pertencentes á Casa de Borbón.

    Dous dos pactos asináronse na época de Filipe V, e o terceiro na de Carlos III.

    Parets del Vallès

    Parets del Vallès é un municipio español, pertencente á provincia de Barcelona, en Cataluña. Forma parte da comarca do Vallès Oriental e está situado a 7 km de Granollers e a 23 km de Barcelona.

    Países Baixos españois

    Países Baixos españois foi o nome que, na historiografía internacional, se lle daba aos territorios do noroeste europeo, coñecidos en España como Flandes (Flandres), que permaneceron baixo o dominio da rama española da casa de Habsburgo, no período que trascorreu entre 1555, cando o emperador Carlos V como duque de Borgoña cedeu estes territorios ao seu fillo Filipe, daquela príncipe, até 1713, en que, en virtude dos tratados Utrech-Rastatt —conxunto de tratados asinados polos Estados contendentes na Guerra de Sucesión española entre os anos 1713 e 1715 na cidade holandesa de Utrecht e na alemá de Rastatt— os territorios que aínda estaban en poder da coroa española pasaron á soberanía dos Habsburgos austríacos, obtendo así o emperador Carlos VI o control dos Países Baixos.

    Cómpre sinalar que algúns historiadores sitúan como data de inicio deste período a da independencia das Provincias Unidas, en 1581.

    Reino de Nápoles

    O Reino de Nápoles foi un reino que ocupou os territorios da Italia meridional (Nápoles) e durante algúns períodos tamén a illa de Sicilia. En 1442 Afonso V, rei de Aragón, conquistou Nápoles que foi un dominio da dinastía Anxevina dende o ano 1266. Dende o século XV, Nápoles estivo en poder tanto de Aragón, Francia (durante un curto prazo), España e Austria e finalmente independente dende 1734 ata 1860, ano no que quedou incorporado ao proceso de unificación de Italia. Respecto de Sicilia foi un dominio da dinastía normanda de Hauteville desde o ano 1071, pasou a ser dominio dos Hohenstaufen en 1194, da dinastía Anxevina en 1266 e dominio aragonés dende 1282.

    Sant Martí de Provençals

    Sant Martí de Provençals é un barrio do distrito de Sant Martí da cidade de Barcelona. Atópase por encima da Gran Via de les Corts Catalanes, limita con La Sagrera ao norte e con La Verneda i la Pau e El Clot polo leste e oeste, respectivamente.

    É un antigo municipio creado logo das reformas de Filipe V de España do Decreto de Nova Planta, localizado no sector nordés da chaira de Barcelona. O pobo e municipio tivo desde o século X unha poboación discreta, que foi aumentando considerablemente durante o século XIX e principios do século XX a causa da influencia expansiva da veciña Barcelona e a crecente industria asentada no municipio. O contacto entre este municipio e outros da chaira de Barcelona xunto co crecemento previsto da cidade coa aplicación de planes como o de Ildefons Cerdà levaron a anexión de varios destes municipios a Barcelona en 1897, entre eles o de Sant Martí de Provençals.

    Na última división administrativa do Concello de Barcelona en 1984, recoñécese unha identidade e autonomía local en gran parte do territorio do antigo municipio de Sant Martí de Provençals ao facelo coincidir co distrito de Sant Martí. Desde 2006, un barrio do distrito de Sant Martí recibe o nome do antigo municipio.

    Sardeña

    Sardeña (en sardo: Sardigna, en italiano: Sardegna, en catalán: Sardenya, en corso: Sardegna) é a segunda illa máis grande do mar Mediterráneo despois de Sicilia. Cunha superficie de 24.090 km², é unha das vinte rexións de Italia, posuíndo un estatuto especial de autonomía rexional.

    Sardeña ademais é unha das dúas rexións cuxos habitantes foron denominados "popolo" (pobo diferenciado) polo parlamento italiano, xunto coa rexión do Véneto. A orixe do nome da illa é incerta, mais é posible que proveña dunha tribo chamada os Sardi. Foi ademais chamada Ichnusa polos fenicios e Sandalyon polos gregos, xa que a súa forma lembra unha pisada.

    Outros títulos
    Rei de Sicilia
    16 de novembro de 170013 de agosto de 1713[1]
    Predecesor Carlos III
    Sucesor Vítor Amadeo II de Savoia
    Rei de Nápoles
    16 de novembro de 170030 de setembro de 1707[2]
    Predecesor Carlos V
    Sucesor Carlos VI (intitulado como Carlos III de España)[3]
    Rei de Sardeña
    16 de novembro de 170013 de agosto de 1708[4]
    Predecesor Carlos II
    Sucesor Carlos III (intitulado como Carlos III de España)[3]
    16 de novembro de 170024 de setembro de 1706[5]
    Predecesor Carlos II de España
    Sucesor Carlos de Habsburgo (intitulado como Carlos III de España)[3][6]
    16 de novembro de 170022 de xuño de 1711[7]
    Predecesor Carlos II de España
    Sucesor Maximiliano II Manuel de Baviera

    Outras linguas

    This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
    Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
    Images, videos and audio are available under their respective licenses.