Fernando VI de España

Fernando VI de España, chamado «o Prudente» ou «o Xusto», nado en Madrid, España, o 23 de setembro de 1713 e finado en Villaviciosa de Odón, España, o 10 de agosto de 1759, foi rei de España desde 1746 ata 1759. Foi o cuarto fillo de Filipe V e da súa primeira esposa María Luísa Gabriela de Savoia. Casou na igrexa de San Juan Bautista de Badaxoz con Bárbara de Braganza en 1729, que foi raíña de España ata a súa morte en 1758. Autorizou a Gran Redada que procuraba o xenocidio dos xitanos.

Fernando VI de España
Rei de España
King Fernando VI
Fernando VI de España

Nacemento23 de setembro de 1713
Madrid, España
Falecemento10 de agosto de 1759
(45 anos)
Villaviciosa de Odón, España
PredecesorFilipe V
SucesorCarlos III
ConsorteBárbara de Braganza
Casa realCasa de Borbón
ProxenitoresFilipe V
María Luísa Gabriela de Savoia

Escudo de Fernando VI de España

Príncipe de Asturias

Cando Fernando naceu o 23 de setembro de 1713, que foi bautizado sen gran solemnidade na igrexa franciscana de San Gil, o 4 de decembro, tiña por diante na sucesión ao trono a dous irmáns maiores Luís e Felipe Pedro, nados en 1707 e 1712, respectivamente e un terceiro irmán, maior ca el, morrera en 1709 a pouco de nacer. Pero cando tiña seis anos faleceu Felipe Pedro, polo que Fernando quedou o segundo na sucesión tralo príncipe de Asturias, Luís, seis anos maior ca el.[1]

A infancia de Fernando estivo marcada polo feito de que a súa nai, a raíña María Luísa Gabriela de Savoia, falecera aos cinco meses do seu nacemento, e de que o seu pai contraeu novas nupcias, sete meses logo de enviuvar, coa princesa do ducado de Parma, Isabel de Farnesio, que lle deu seis fillos que prosperaron, dos que o primeiro foi o infante Carlos nacido o 20 de xaneiro de 1716. Así a nova raíña preocupouse máis pola sorte e o futuro dos seus propios fillos ca pola dos seus fillastros, adicando todos os seus esforzos en lles conseguir en Italia un estado propio sobre o que puidesen reinar, o que determinou en boa medida a política exterior da Monarquía de Filipe V durante as décadas seguintes. Ademais, o ríxido protocolo da corte impedía o contacto directo dos príncipes cos reis: nin comían xuntos, nin asistían a actos oficiais cos seus pais, así que Luís e Fernando comunicábanse co seu pai e coa súa madrasta a través de cartas escritas en francés, que era a lingua que utilizaba a familia.[2]

En 1721, tras cumprir os sete anos, o infante Fernando foi dotado de «cuarto separadamente para que nel sírvanlle e asistan só homes, e para o coidado da súa persoa, a súa asistencia e educación [o rei] resolveu nomear ao conde de Salazar, co título de gobernador da casa de S.A.».[3]

Fernando VI of Spain - Jean Ranc
Retrato do infante Fernando cando tiña dez anos de idade, obra do pintor de cámara Jean Ranc (1723)

O que cambiou definitivamente o destino do infante Fernando foron os acontecementos ocorridos en 1724, durante os cales estivo preto de converterse en rei aos once anos de idade.[4] O 10 de xaneiro de 1724 o rei Filipe V asinou un decreto polo que abdicaba no seu fillo Luís, de dezasete anos, casado con Luísa Isabel de Orleáns, dous anos menor ca el,[5] pero Luís I de España reinou só durante oito meses xa que a mediados de agosto enfermou de varíola e morreu o 31. Ao abdicar Filipe V, o seu sucesor tería que ser Fernando, pero a rápida actuación da raíña Isabel de Farnesio impediuno. Tivo que facer fronte a certos sectores da nobreza castelá que apoiaban a opción do príncipe Fernando argumentando que non cabía a marcha atrás na abdicación dun rei e custoulle convencer ao propio rei para que volvese reinar, pero o 7 de setembro de 1724, unha semana despois da morte de Luís I, Filipe V volvía ostentar a Coroa de España, e Fernando era proclamado como o novo Príncipe de Asturias e xurado o 25 de novembro polas Cortes de Castela, convocadas con tal fin.[6]

Durante a maior parte dos vinte e dous anos en que foi Príncipe de Asturias (1724-1746), Fernando e a súa esposa, a princesa portuguesa Bárbara de Braganza con quen casou en xaneiro de 1728, viviron illados da corte e coas visitas restrinxidas. A orde de 1733 de "esta especie de arresto domiciliario" dos príncipes, como a chamou o historiador Pedro Voltes, partiu da raíña Isabel de Farnesio que quería impedir que mantivesen contactos cos grupos "casticistas" e "contestatarios" da nobreza castelá e da corte que propugnaban unha nova abdicación de Filipe, cuxa saúde mental continuaba a deteriorarse.[7]

Detail of the 1743 portrait of the Family of Philip V of Spain, (Fernando Prince ofAsturias, King Felipe, Infante Luis Antonio, Queen Elisabeth, Infante Felipe and Princess Louise Élisabeth) L M van Loo
Detalle do cadro A familia de Filipe V de Van Loo (1743), no que aparece de pe o príncipe de Asturias Fernando, xunto ao seu pai o rei Filipe V e a súa madrasta, a raíña Isabel de Farnesio, ambos sentados

Así o regulamento da conduta do príncipe de Asturias aprobado no verán de 1733, pouco despois da volta a Madrid da corte logo de deambular por Sevilla e outras poboacións andaluzas durante os cinco anos anteriores para intentar restablecer a saúde mental e física do rei, determinaba que "don Fernando e dona Bárbara poderían ser visitados cada un por só catro persoas, cuxo nome e cargo s indicábase. Non poderían recibir a outros embaixadores que os de Francia e Portugal. Os príncipes non debían comer en público nin saír de paseo nin ir a ningún templo ou convento. [...] Suprimiuse tamén a asistencia do príncipe ao Consello de Goberno e todo despacho con el, e en especial calquera trato co ["primeiro ministro"] Patiño e os ministros, e, en suma, toda visita súa aos seus pais".[8]

Durante os últimos anos do seu reinado, a enfermidade mental e a deterioración física de Filipe V fóronse acentuando –"ata os pintores de cámara como Jean Ranc e Van Loo, habían ter que reflectir a decrepitude do rei, inchado e torpe, coas pernas arqueadas e a mirada perdida"–, ata que na noite do 9 de xullo de 1746 morreu dun ataque cerebrovascular. Apenas transcorrida unha semana da morte do seu pai, o novo rei Fernando VI ordenou á súa madrasta, a raíña viúva Isabel de Farnesio, que abandonase o palacio real do Bo Retiro, e marchásese a vivir a unha casa da duquesa de Osuna, acompañada dos seus fillos, os infantes Luís e María Vitoria. Ao ano seguinte foi desterrada de Madrid e a súa residencia quedou fixada no palacio de A Granxa de San Ildefonso. Cando a raíña viúva protestou por medio dunha carta na que lle dicía ao rei que «desexaría saber se faltei en algo para emendalo», Fernando VI respondeulle con outra misiva na que dicía: «o que eu determino nos meus reinos non admite consulta de ninguén antes de ser executado e obedecido».[9]

Reinado

Full Ornamented Royal Coat of Arms of Spain (1700-1761)
Grandes armas de Filipe V con manto real, cimeira real de Castela e o lema «A solis ortu usque ad occasum» (Desde a saída do sol ata o solpor), derivado da famosa frase atribuída a Filipe II: «Nos meus dominios non se pon o sol», facendo referencia a que o sol nunca se poñía nos territorios españois, pois abarcaban os dous hemisferios. Tamén se inclúe a palabra Santiago, en referencia ao Santo Patrón de España, Santiago o Maior, e máis concretamente ao lema tradicional «Santiago y cierra España». Utilizadas por Fernando VI á morte do seu pai.
Artigo principal: Reinado de Fernando VI.

Cando chegou ao trono, España atopábase na Guerra de Sucesión Austríaca, que terminou ao pouco tempo (Paz de Aquisgrán, 1748) sen ningún beneficio para España. Comezou o seu reinado eliminando a influencia da raíña viúva Isabel de Farnesio e do seu grupo de cortesáns italianos. Establecida a paz, o rei impulsou unha política de neutralidade e paz no exterior para posibilitar un conxunto de reformas internas. Os novos protagonistas destas reformas foron o Marqués da Ensenada, francófilo, e José de Carvajal y Lancaster, partidario da alianza con Gran Bretaña. A pugna entre ambos terminou en 1754 ao morrer Carvajal e caer Ensenada, pasando Ricardo Wall a ser o novo home forte da monarquía.

O 30 de agosto de 1749, Fernando VI autorizou unha persecución co fin de arrestar e extinguir aos xitanos do reino,[10] coñecida como a Gran Redada.

Mediante a ordenanza do 2 de xullo de 1751 prohibiu a masonería.[11]

Os proxectos de Ensenada

Un escudo à l'effigie de Ferdinand VI
Fernando VI de España

Algúns dos máis importantes proxectos durante o reinado foron levados a cabo polo marqués da Ensenada, secretario de Facenda, Mariña e Indias. Suscitou a participación do Estado para a modernización do país. Para iso era necesario manter unha posición de forza no exterior para que Francia e Gran Bretaña considerasen a España como aliada, sen que iso supuxese unha renuncia a Xibraltar.

Entre os proxectos do marqués da Ensenada están:

  • O novo modelo da Facenda, suscitado por Ensenada en 1749. Intentou a substitución de impostos tradicionais por un imposto único, o catastro, que gravaba en proporción á capacidade económica de cada contribuínte. Propuxo tamén a redución da subvención económica por parte do Estado ás Cortes e ao exército. A oposición da nobreza fixo que se abandonase o proxecto.
  • A creación do Xiro Real en 1752, un banco para favorecer as transferencias de fondos públicos e privados fóra de España. Así, todas as operacións de intercambio no estranxeiro quedaron en mans da Real Facenda, o que beneficiaba ao Estado. Pódese considerar o antecesor do Banco de San Carlos, que se instituíu durante o reinado de Carlos III.
  • O impulso ao comercio americano, que pretendeu acabar co monopolio das Indias e eliminar as inxustizas do comercio colonial. Así se apoiou aos navíos de rexistro fronte ao sistema de flotas. O novo sistema consistía na substitución das flotas e galeóns para que un barco español, previa autorización, puidese comerciar libremente con América. Isto incrementou os ingresos e diminuíu a fraude. Aínda así, este sistema provocou moitas protestas dos comerciantes do sector privado.
  • A modernización da mariña. Unha poderosa mariña era fundamental para unha potencia cun imperio en ultramar e aspiracións a ser respectada por Francia e Gran Bretaña. Para iso, o Marqués da Ensenada incrementou o orzamento e ampliou a capacidade dos estaleiros de Cádiz, Ferrol, Cartaxena e A Habana, o que supuxo o punto de partida do poder naval español no século XVIII.
  • As relacións coa Igrexa, que foron moi tensas desde os inicios do reinado de Filipe V a causa do recoñecemento do arquiduque Carlos como rei de España polo Papa. Mantívose unha política regalista que perseguía tanto o obxectivo fiscal como político e cuxo logro decisivo foi o Concordato de 1753. Por este obtívose do papa Bieito XIV o dereito de Patronato Universal, que supuxo importantes beneficios económicos á Coroa e un gran control sobre o clero.
  • Florecemento cultural coa creación en 1752 da Real Academia de Belas Artes de San Fernando.
  • Prisión xeral de xitanos, un intento de exterminar aos xitanos mediante o seu arresto e posterior separación dos homes e das mulleres, obrigándoos a traballar a eles en estaleiros e minas e ás mulleres en fábricas. Os menores de 14 anos foron internados en institucións relixiosas.[12]

A política exterior de Carvajal

Durante a Guerra de Sucesión Austriaca e a dos Sete Anos, España reforzou o seu poderío militar.

O principal conflito foi o enfrontamento con Portugal pola colonia de Sacramento, desde a que se facilitaba o contrabando británico polo Río da Prata. José de Carvajal conseguiu en 1750 que Portugal renunciase a tal colonia e á súa pretensión de libre navegación polo Río da Prata. A cambio, España cedeu a Portugal dúas zonas na fronteira brasileira, unha na Amazonia e a outra no sur, na que se atopaban sete das trinta reducións guaraníes dos xesuítas. Os españois tiveron que expulsar aos misioneiros xesuítas, o que xerou un enfrontamento cos guaraníes que durou once anos.

O conflito das reducións provocou unha crise na Corte española. Ensenada, favorable aos xesuítas, e o pai Rábago, confesor do Rei e membro da Compañía de Xesús, foron destituídos, acusados de entorpecer os acordos con Portugal.

O último ano: o «ano sen rei» (agosto 1758 – agosto 1759)

Mausoleo de Fernando VI de España (Madrid) 01
Mausoleo do rei Fernando VI (Convento das Salesas Reais, en Madrid).

A raíña Bárbara de Braganza non gozaba de boa saúde. "Padecía especialmente unha tose continua, que a obrigaba ás veces a suspender as cultas veladas que se organizaban case diariamente en palacio".[13] Na primavera de 1758 foi trasladada a Aranjuez pensando que alí se restablecería do asma, facendo a viaxe en etapas para que non se cansase. Aínda que ao principio pareceu mellorar, pronto volveron as dores e a fatiga. En xullo a súa saúde empeorou. Padecía febres altas que aumentaban pola tarde e a madrugada. O 25 de agosto perdeu a voz. A agonía durou dous días, falecendo na madrugada do 27 de agosto de 1758. O seu cadáver foi levado ao Convento das Salesas Reais en Madrid, que fora fundado por ela, e provisionalmente gardado baixo a cripta.[14]

O falecemento da raíña produciu un agravamento na saúde do rei (os reis estaban profundamente unidos), ata chegar a un alto grado de tolemia.[15]

Durante as periódicas recaídas da saúde da raíña, Fernando VI sempre estivo e sufriu xunto a ela, o que debilitou o seu estado de saúde. Algúns médicos actuais supuxeron que o rei padecía Alzheimer e que a morte da raíña acelerou o proceso da enfermidade. Fernando VI non participou no cortexo que conduciu o cadáver da raíña a Madrid, senón que abandonou Aranjuez o mesmo día en que morreu dona Bárbara para instalarse no castelo de Villaviciosa de Odón, acompañado polo seu medio irmán o infante don Luís. Pensouse que sería un bo lugar porque alí nada lle recordaría á raíña e podería distraerse coa súa afección favorita, a caza. Pero aos dez días apareceron os primeiros síntomas da enfermidade. Sentía grandes temores de morrer ou de afogar e foi abandonando os asuntos e a caza. [...] O último documento que asinou é dun mes despois da defunción da súa esposa e o último despacho do rei co ministro Wall foi a principios de outubro de 1758, «de pé e en conversación». [...] O rei deixou de falar, e foi reducindo as súas comidas ata o punto de que non se alimentaba. As teimas fixeron a súa aparición e pouco despois encerrouse nunha habitación na que había sito escaso para unha cama, onde pasou os seus últimos meses.[16] Durante ese tempo mostrouse agresivo –«ten uns impulsos moi grandes de morder a todo o mundo», escribiu o infante Luís á súa nai Isabel de Farnesio– e para calmalo fornecíanlle opio; intentou suicidarse en varias ocasións e pediu veleno aos médicos ou armas de fogo aos membros da garda real; xogaba a finxir que estaba morto ou, envolvido nunha saba, a que era unha pantasma. Cada día estaba máis delgado e pálido, o que se unía ao deixamento no seu aseo persoal. Non durmía na cama senón sobre dúas cadeiras e unha banqueta.[17] Mentres isto sucedía no castelo de Villaviciosa de Odón, pola "vila e corte" de Madrid circulaban versos como estes:[18]

Fernando VI morreu o 10 de agosto de 1759, no décimo terceiro aniversario da súa proclamación como monarca. O seu cadáver foi trasladado ao Convento das Salesas Reais e do mesmo xeito que se fixera cos restos da súa esposa, os seus foron gardados nun sepulcro provisional debaixo do coro. Os mausoleos do rei e da raíña foron construídos durante o reinado do seu sucesor Carlos III e terminados en 1765. O de Fernando, deseñado por Francesco Sabatini e labrado en mármore por Francisco Gutiérrez Arribas, foi colocado no lado dereito do cruceiro da igrexa do Convento e o de dona Bárbara no coro baixo das monxas, detrás do do seu esposo.[19]

Foi sucedido polo seu medio irmán, Carlos III, fillo de Filipe V e a súa segunda esposa Isabel de Farnesio, ao non ter descendencia propia.

Fernando VI na ficción

Na película Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides, o rei Fernando VI é interpretado por Sebastián Armesto.[20]

Devanceiros

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
16. Luís XIII de Francia
 
 
 
 
 
 
 
8. Luís XIV de Francia
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
17. Ana de Austria
 
 
 
 
 
 
 
4. Luís de Francia, o Gran Delfín
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
18. Filipe IV de España
 
 
 
 
 
 
 
9. María Tareixa de Austria
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
19. Isabel de Francia
 
 
 
 
 
 
 
2. Filipe V de España
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
20. Maximiliano I de Wittelsbach
 
 
 
 
 
 
 
10. Fernando María de Baviera
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
21. María Ana de Habsburgo
 
 
 
 
 
 
 
5. María Ana Cristina de Baviera
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
22. Vítor Amadeo I de Savoia
 
 
 
 
 
 
 
11. Henriqueta Adelaida de Savoia
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
23. Cristina de Francia
 
 
 
 
 
 
 
1. Fernando VI de España
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
24. Vítor Amadeo I de Savoia
 
 
 
 
 
 
 
12. Carlos Manuel II de Savoia
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
25. Cristina de Francia
 
 
 
 
 
 
 
6. Vítor Amadeo II de Savoia
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
26. Carlos Amadeo de Savoia
 
 
 
 
 
 
 
13. María Xoana Bautista de Savoia-Nemours
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
27. Isabel de Vendôme
 
 
 
 
 
 
 
3. María Luísa Gabriela de Savoia
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
28. Luís XIII de Francia
 
 
 
 
 
 
 
14. Filipe I de Orleáns
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
29. Ana de Austria
 
 
 
 
 
 
 
7. Ana María de Orleáns
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
30. Carlos I de Inglaterra
 
 
 
 
 
 
 
15. Henriqueta Ana Estuardo
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
31. Henriqueta María de Francia
 
 
 
 
 
 

Notas

  1. Voltes 1998, pp. 13-15.
  2. Voltes 1998, pp. 16-19 e 22.
  3. Voltes 1998, p. 19.
  4. Voltes 1998, p. 25.
  5. Voltes 1998, p. 27.
  6. Voltes 1998, pp. 26-30 e 41.
  7. Voltes 1998, pp. 39-45 e 68«[Nunha das poucas visitas que lle fixo o príncipe ao seu pai, que se recluíu no Pardo] puido captar cos seus propios ollos os traxicómicos desatinos do soberano: empeñouse en levar sempre unha camisa usada antes pola raíña, porque temía que o envelenasen cunha camisa; outras veces prescindía desa peza e andaba espido ante estraños; pasaba días enteiros na cama no medio da maior sucidade, facía mocas e mordíase a si mesmo, cantaba e gritaba desaforadamente, algunha vez pegou á raíña, coa cal pelexaba a voces e repetiu tanto os seus intentos de escapar que foi preciso poñer gardas na súa porta para o evitar. Peor aínda: en certo momento en que puido dispoñer de papel e pluma, compuxo rapidamente unha carta de abdicación e mandoulla ao presidente do Consello de Castela, supremo órgano de goberno, para que reunise os conselleiros e os avisase de que cedía a coroa ao príncipe Fernando, o seu herdeiro. O presidente, arcebispo de Valencia, era adicto á raíña e entretivo a carta ata lle informar a ela. Isabel Farnesio espantouse e encolerizou e mandou reforzar a vixilancia sobre o seu esposo»
  8. Voltes 1998, pp. 67-68.
  9. Voltes 1998, pp. 83-89.
  10. «Extinción de los gitanos», Gómez Alfaro, op. cit., pág. 73.
  11. Cronología antimasónica hasta 1962.
  12. Gómez Alfaro, op. cit., pág. 73.
  13. Voltes 1998, p. 203–Doña Bárbara non estaba dotada de beleza física, pero a súa innata coquetería levaba a coidar en extremo o seu aspecto. Presentábase en público, especialmente nos días de gala, cos seus mellores vestidos e xoias, procurando esquecerse das súas doenzas que eran moitas–
  14. Voltes 1998, pp. 203-209.
  15. Discurso sobre la enfermedad del rey nuestro señor D. Fernando VI (que Dios guarde), escrito por D. Andrés Piquer, médico de cámara de S.M., en la colección de documentos inéditos para la historia de España, vol. XVIII, págs. 156–221.
  16. Voltes 1998, pp. 213-215.
  17. Voltes 1998, pp. 214-221.
  18. Voltes 1998, p. 223.
  19. Voltes 1998, pp. 231-233.
  20. "King Ferdinand VI (Personaxe)". IMDb. Arquivado dende o orixinal o 29 de xuño de 2012. Consultado o 12 de febreiro de 2015.

Véxase tamén

Bibliografía

  • LYNCH, John, El siglo XVIII, Crítica, Barcelona, 1991 (1989)
  • OZANAM, D. (ed.), La diplomacia de Fernando VI. Correspondencia entre Carvajal y Huéscar, 1746–1749, Escuela de Historia Moderna, Madrid, 1975
  • VOLTES, Pedro (1998). La vida y la época de Fernando VI. Barcelona: Planeta. ISBN 84-08-02617-8.

Outros artigos

  • Bárbara de Braganza

Ligazóns externas

Predecesor:
Luís de Borbón
Príncipe de Asturias
17241746
Sucesor:
Carlos de Borbón
Predecesor:
Filipe V
Escudo de Felipe V de España Toisón y Espiritu Santo Leones de gules.svg
Rei de España

17461759
Sucesor:
Carlos III
Bartolomé de Raxoi

Bartolomé de Raxoi e Losada, nado en Pontedeume o 24 de agosto de 1690 e finado en Santiago de Compostela o 17 de xullo de 1772, foi arcebispo de Santiago entre 1751 e 1772.

Carlos III de España

Carlos III (Carlos Sebastián de Borbón y Farnesio), nado en Madrid o 20 de xaneiro de 1716 e finado o 14 de decembro de 1788, foi rei de Nápoles e Sicilia entre 1734 e 1759 e de España entre 1759 e 1788, pertencente á Casa de Borbón.

Era o terceiro fillo home de Felipe V, o primeiro que tivo coa súa segunda muller, Isabel de Farnesio, polo que foi o seu irmán paterno Fernando VI quen sucedeu ao seu pai no trono español. Carlos serviu á política familiar como unha peza na loita por recuperar a influencia española en Italia: herdou inicialmente da súa nai os ducados de Parma, Piacenza e Toscana (1731); pero máis tarde, ao conquistar Filipe V o Reino de Nápoles e Sicilia no curso da Guerra de Sucesión de Polonia (1733-1735), pasou a ser rei daqueles territorios co nome de Carlos VII. Contraeu matrimonio en 1729 con María Amalia de Saxonia, filla do Rei de Polonia.

Carlos Lemaur

Carlos Lemaur y Burriel, nado en Montmirail o 1 de xaneiro de 1724 e finado en Madrid o 25 de novembro de 1785 foi un enxeñeiro militar e arquitecto francés recrutado polo rei Fernando VI de España para incorporarse ás obras emprendidas polos Borbóns en España, a partir de 1750. Participou de maneira relevante en proxectos de canles navegables como as de Castela e Guadarrama, así como en camiños reais, sobre todo baixo Carlos III. Proxectou e construíu o pazo de Raxoi en Santiago de Compostela e a portada principal da catedral de Lugo. Colaborou tamén no deseño urbano de novas poboacións na Serra Morena, moi probablemente en La Carolina. Escribiu libros sobre matemáticas e astronomía e traduciu do francés ao castelán libros técnicos e científicos.

Casa de Borbón

A casa de Borbón (en francés: Bourbon, en italiano: Borbone) é unha casa real de orixe francesa (aínda que a primeira coroa á que accedeu foi a do Reino de Navarra), actual casa reinante en España e no Gran Ducado de Luxemburgo. Gobernaron primeiro en Navarra e Francia, pero para o século XVIII os membros da casa de Borbón chegaron aos tronos de España e sur de Italia, destacando o Reino das Dúas Sicilias, ademais de varios pequenos ducados e condados.

Filipe I de Parma

Filipe I de Parma (Madrid, 15 de marzo de 1720 - Alessandria 18 de xullo de 1765), foi duque de Parma (1748-1765), o primeiro da dinastía Borbón.

Era fillo de Filipe V, rei de España e da súa segunda muller Isabel de Farnesio e como tal infante de España, foi tamén conde de Chincón, con grandeza de España entre 1738 e 1754. En 1739 casou en Alcalá de Henares con Luísa Isabel de Francia (1727-1759), princesa de Francia, filla do rei Luís XV e María Leszczyńska.

Gabriel de Borbón

Gabriel de Borbón e Saxonia, nado en Portici o 12 de maio de 1752 e finado en San Lorenzo de El Escorial o 23 de novembro de 1788, infante de España, fillo de Carlos III e irmán de Carlos IV de España e Fernando IV de Nápoles.

Isabel de Farnesio

Isabel de Farnesio ou en italiano Elisabetta Farnese, nada en Parma o 25 de outubro de 1692 e finada en Aranjuez o 10 de xullo de 1766, foi raíña consorte de España (1714-1724 e 1724 - 1746) a través do seu matrimonio co rei Filipe V, do que foi a segunda esposa. Influíu de maneira importante na política do reino.

Lista de personalidades en selos de España

Esta é unha lista de persoas que apareceron nos selos de correos de España desde 1850 até outubro de 2010, sendo un total de arredor 510 personalidades, reais e imaxinarias.

Inclúese na lista o ano no que apareceron por primeira vez.

María Amalia de Saxonia

María Amalia de Saxonia, nada en Dresde o 24 de novembro de 1724 e finada en Madrid o 27 de setembro de 1760, foi raíña consorte de Nápoles e Sicilia (1737-1759) e de España (1759-1760), esposa de Carlos III.

María Luísa de Savoia

María Luísa de Savoia, nada como María Luísa Gabriela de Savoia o 13 de setembro de 1688 en Turín e finada o 14 de febreiro de 1714 en Madrid, foi a primeira esposa de Filipe V de España e como tal, raíña consorte de España, Dúas Sicilias, Sardeña, duquesa consorte de Milán e soberana consorte dos Países Baixos entre 1701 e 1714. En ocasións tamén foi raíña rexente e tivo moita influencia sobre o seu marido.

Pactos de Familia

Os Pactos de Familia (1733-1789) foron tres alianzas acordadas en distintas datas do século XVIII entre as monarquías do Reino de España e o Reino de Francia contra o Reino de Gran Bretaña.

Deben o seu nome á relación de parentesco existente entre os reis asinantes dos pactos, todos eles pertencentes á Casa de Borbón.

Dous dos pactos asináronse na época de Filipe V, e o terceiro na de Carlos III.

Palacio Nacional de Mafra

O Palacio Nacional de Mafra é un edificio barroco situado na cidade portuguesa de Mafra, clasificado en 2019 pola UNESCO como Patrimonio da Humanidade.

Reino das Dúas Sicilias

O Reino das Dúas Sicilias (en italiano Regno delle Due Sicilie) é un antigo estado de Italia meridional, creado en 1816 e anexionado polo Reino de Italia en 1861. Comprendía os territorios de Nápoles e Sicilia, cunha extensión aproximada duns 95.000 km2. Foi gobernada por unha póla da Casa de Borbón española, descendente de Carlos III de España, o tamén rei de Nápoles e de Sicilia coma Carlos VII.

Dúas Sicilias estaba formada polos antigos reinos de Sicilia e Nápoles, ligados á Coroa de Aragón desde os séculos XIII e XV, respectivamente. Co desmembramento da Monarquía Hispánica no Tratado de Utrecht (1713), Nápoles e Sicilia pasaron a dominio austríaco, pero case inmediatamente os españois trataron de recuperalos (Guerra da Cuádrupla Alianza). Aproveitando a Guerra de Sucesión Polaca, en 1734, Carlos de Borbón, daquela Duque de Toscana, derrotou os austríacos coas tropas de seu pai Filipe V de España, e recuperou estes reinos para a súa dinastía, aínda que se unirían aos dominios do rei de España. Carlos foi recoñecido de inmediato por Francia en virtude do Primeiro Pacto de Familia. En 1737 faríano os Estados Pontificios e, deseguido, o resto dos Estados italianos.

Á morte de seu irmán Fernando VI de España, Carlos cedeu o trono de Nápoles-Sicilia a seu fillo Fernando (IV de Nápoles e III de Sicilia) en 1759 para poder cinguir a coroa española. Fernando IV de Nápoles, tralo periplo xerado coa Revolución Francesa e as guerras napoleónicas, regresou ao trono napolitano e cambiou a denominación Nápoles-Sicilia por Reino das Dúas Sicilias en 1816. Desde entón foi coñecido coma Fernando I do Reino das Dúas Sicilias. O seu neto, Francisco II, en 1860 perdeu o Reino, conquistado por Garibaldi trala denominada expedición dos mil. Con esta conquista, o Reino das Dúas Sicilias deixou de existir como estado independente.

Reino de Nápoles e Sicilia

O Reino de Nápoles e Sicilia foi o nome oficial do Reino de Nápoles durante os anos en que estivo baixo o dominio de Napoleón, entre 1806 e 1815, baixo os gobernos de Xosé I Bonaparte (1806-1808) e Xoaquín I (1808-1815).

Tras a caída de Napoleón, en 1815 o Congreso de Viena devolveu estes territorios ao antigo rei Fernando IV de Borbón, que lle cambiou o nome ao reino polo de Reino das Dúas Sicilias, reinando co nome de Fernando I.

Sebastian Armesto

Sebastian Armesto, nado o 3 de xuño de 1982, é un actor de cinema, televisión e teatro inglés.

Teatro crítico universal

Teatro crítico universal, subtitulado Discursos varios en todo género de materias para desengaño de errores comunes, é unha extensa colección de ensaios escrita por Benito Xerónimo Feijoo e Montenegro, publicada en oito tomos entre 1726 e 1739. Ten a súa continuación en Cartas eruditas y curiosas, publicadas en seis tomos entre 1742 e 1760.

Tratado de Madrid (1750)

O Tratado de Madrid, tamén coñecido coma o Tratado de Permuta, foi un documento firmado por Fernando VI de España e Xoán V de Portugal o 13 de xaneiro de 1750 para definir os límites entre as súas respectivas colonias en América do Sur. Este tratado ampliou os dominios de Portugal deixando os límites do Brasil practicamente no seu estado actual.

Xoán V de Portugal

Xoán V de Portugal (nome completo: João Francisco António José Bento Bernardo de Bragança; 22 de outubro de 1689 - 31 de xullo de 1750), foi rei de Portugal dende o 9 de decembro de 1706 ata a súa morte. Recibiu os alcumes de O Magnânimo ou O Rei-Sol Portugués, en virtude do luxo de que se revestira o seu reinado; algúns historiadores chámanlle tamén como O Freirático, debido á súa coñecida apetência sexual por freiras.

Casou coa filla de Leopoldo I de Austria, Maria Ana Josefa de Austria, o 9 de xullo de 1708. Como nón tíñan fillos, o rei decidiu facer votos a Santo Antón, e así comenzaran a nacer seus fillos. Por causa diso, Xoán V mandou erixir o Convento de Mafra, inaugurado polo Papa Bieito XIV. Catro anos máis tarde, recibiría dese mesmo papa o título de Súa Maxestade Fidelísima, extensible aos seus sucesores. Foi tamén no seu reinado que a Santa Sé concedeu a Lisboa a dignidade de Patriarcado, a par de Roma e de Venecia, tornándose así o arcebispo lisboeta D. Tomás de Almeida un dos tres patriarcas de Occidente.

Xoán V tivo cinco fillos lexítimos:

Maria Bárbara de Bragança (1711-1758), Raíña de Espanha (casou con Fernando VI de España)

Pedro de Bragança, príncipe do Brasil (1712-1714)

Xosé I, Rei de Portugal (1714-1777)

Carlos de Bragança (1716-1736)

Pedro III, Rei de Portugal (1717-1786)

Alexandre de Bragança (1723-1728)

Outras linguas

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.