Enerxía renovable

Denomínase como enerxía renovable a aquela enerxía que se obtén de recursos naturais virtualmente inesgotables, unhas pola inmensa cantidade de enerxía que conteñen (por exemplo a enerxía xeotérmica), e outras por seren capaces de rexenerarse por medios naturais (a enerxía solar ou a eólica).[1] Sendo esta o conxunto de fontes de enerxía que periodicamente se atopan a disposición dos humanos e que estes son capaces de transformar en enerxía útil .[2] Consideramos que se rexeneran, ou se renovan, naturalmente de xeito máis rápido á velocidade que as consumimos. Algúns exemplos son a calor solar, o vento, as mareas e a calor dentro da terra.

En xeral son fontes de enerxía dispersa ou moi pouco concentrada, por exemplo só un 5% da irradiación solar é absorbida polo chan e menos aínda, un 0'3 %, o é polas plantas. Moitas dependen da xeografía e do clima, de modo que non todos os sistemas de calquera tipo de enerxías renovables pódense instalar en calquera lugar. Outra característica bastante xeral é que é aleatoria, é dicir variable e non controlable no tempo e tamén no espazo. Isto fai que sexa imprescindible o uso de sistemas de almacenamento de enerxía, que a gardan a medida que se xera, por un tempo máis ou menos limitado, para que sexa usada segundo a demanda do seu consumo.

No ano 2006, aproximadamente o 18% do consumo mundial de enerxía fora xerado por fontes renovables.[3] As Nacións Unidas declararon o ano 2012 como o Ano Internacional da Enerxía Sostible para Todos.[4]

Enerxías renovables
Aeroxenerador
Biodiésel
Biomasa
Enerxía xeotérmica
Enerxía hidráulica
Enerxía solar
Enerxía mareomotriz
Enerxía undimotriz
Enerxía eólica
Enerxía eólica - O Pindo - Galicia
Aeroxeradores no Pindo.

Enerxía alternativa

Un concepto similar, pero non idéntico é do das enerxías alternativas: unha enerxía alternativa, ou máis precisamente unha fonte de enerxía alternativa é aquela que pode suplir ás enerxías ou fontes enerxéticas actuais, xa sexa polo seu menor efecto contaminante, ou fundamentalmente pola súa posibilidade de renovación. Segundo esta definición, algúns autores inclúen a enerxía nuclear dentro das enerxías alternativas, xa que xeran moi poucos gases de efecto invernadoiro.

O consumo de enerxía é un dos grandes medidores do progreso e benestar dunha sociedade. O concepto de "crise enerxética" aparece cando as fontes de enerxía das que se abastece a sociedade esgótanse. Un modelo económico como o actual, cuxo funcionamento depende dun continuo crecemento, esixe tamén unha demanda igualmente crecente de enerxía. Posto que as fontes de enerxía fósil e nuclear son finitas, é inevitable que nun determinado momento a demanda non poida ser abastecida e todo o sistema colapse, salvo que se descubran e desenvolvan outros novos métodos para obter enerxía: estes serían as enerxías alternativas.

Por outra banda, o emprego das fontes de enerxía actuais tales como o petróleo, gas natural ou carbón carrexa consigo problemas como a progresiva contaminación, ou o aumento dos gases invernadoiro.

A discusión enerxía alternativa/convencional non é unha mera clasificación das fontes de enerxía, senón que representa un cambio que necesariamente terá que producirse durante este século. É importante apuntar que as enerxías alternativas, aínda sendo renovables, tamén son finitas, e como calquera outro recurso natural terán un límite máximo de explotación. Xa que logo, ata aínda que poidamos realizar a transición a estas novas enerxías de forma suave e gradual, tampouco van permitir continuar co modelo económico actual baseado no crecemento perpetuo. É por iso polo que xorde o concepto do desenvolvemento sostible. Devandito modelo baséase nas seguintes premisas:

Giant photovoltaic array
Electricidade fotovoltaica.
  • O uso de fontes de enerxía renovable, xa que as fontes fósiles actualmente explotadas terminarán esgotándose, segundo os prognósticos actuais, no transcurso deste século xxi.
  • O uso de fontes limpas, abandonando os procesos de combustión convencionais e a fisión nuclear.
  • A explotación extensiva das fontes de enerxía, propoñéndose como alternativa o fomento do autoconsumo, que evite na medida do posible a construción de grandes infraestruturas de xeración e distribución de enerxía eléctrica.
  • A diminución da demanda enerxética, mediante a mellora do rendemento dos dispositivos eléctricos (electrodomésticos, lámpadas etc.)
  • Reducir ou eliminar o consumo enerxético innecesario. Non se trata só de consumir máis eficientemente, senón de consumir menos, é dicir, desenvolver unha conciencia e unha cultura do aforro enerxético e condena do despilfarro.

A produción de enerxías limpas, alternativas e renovables non é xa que logo unha cultura ou un intento de mellorar o ambiente, senón unha necesidade á que o ser humano vaise a ver abocado, independientemente da nosa opinión, gustos ou crenzas.

Clasificación

Véxase tamén: Enerxía.

As fontes renovables de enerxía poden dividirse en dúas categorías: non contaminantes ou limpas e contaminantes. Entre as primeiras:

As contaminantes obtéñense a partir da materia orgánica ou biomasa, e pódense utilizar directamente como combustible (madeira ou outra materia vexetal sólida), ben convertida en bioetanol ou biogás mediante procesos de fermentación orgánica ou en biodiésel, mediante reaccións de transesterificación e dos residuos urbanos.

As enerxías de fontes renovables contaminantes teñen o mesmo problema que a enerxía producida por combustibles fósiles: na combustión emiten dióxido de carbono, gas de efecto invernadoiro, e a miúdo son aínda máis contaminantes posto que a combustión non é tan limpa, emitindo tisnes e outras partículas sólidas. Encádranse dentro das enerxías renovables porque mentres poidan cultivarse os vexetais que as producen, non se esgotarán. Tamén se consideran máis limpas que os seus equivalentes fósiles, porque teóricamente o dióxido de carbono emitido na combustión foi previamente absorbido ao transformarse en materia orgánica mediante fotosíntese. En realidade non é equivalente a cantidade absorbida previamente coa emitida na combustión, porque nos procesos de sementa, recolección, tratamento e transformación, tamén se consome enerxía, coas súas correspondentes emisións.

Ademais, pódese atrapar gran parte das emisións de CO2 para alimentar cultivos de microalgas/certas bacterias e lévedos (potencial fonte de fertilizantes e piensos, sal (no caso das microalgas de auga salobre ou salada) e biodiésel/etanol respectivamente, e medio para a eliminación de hidrocarburos e dioxinas no caso das bacterias e levaduras (proteínas petrolíferas) e o problema das partículas resólvese coa gasificación e a combustión completa (combustión a moi altas temperaturas, nunha atmosfera moi rica en osíxeno) en combinación con medios descontaminantes das emisións como os filtros e precipitadores de partículas (como o precipitador Cottrel), ou como as superficies de carbón activado. Tamén se pode obter enerxía a partir dos residuos sólidos urbanos e dos lodos das centrais depuradoras e potabilizadoras de auga. Enerxía que tamén é contaminante, pero que tamén o sería en gran medida si non se aproveitase, pois os procesos de pudrición da materia orgánica realízanse con emisión de gas natural e de dióxido de carbono.

Evolución histórica

Bäke2
Roda de muíño (enerxía hidráulica)
Pedalo with slide
Patín de auga (enerxía mecánica humana)

As enerxías renovables constituíron unha parte importante da enerxía utilizada polos humanos desde tempos remotos, especialmente a solar, a eólica e a hidráulica. A navegación a vela, os muíños de vento ou de auga e as disposicións construtivas dos edificios para aproveitar a do sol, son bos exemplos diso.

Co invento da máquina de vapor por James Watt, vanse abandonando estas formas de aproveitamento, por considerarse inestables no tempo e caprichosas e utilízanse cada vez máis os motores térmicos e eléctricos, nunha época en que o aínda relativamente escaso consumo, non facía prever un esgotamento das fontes, nin outros problemas ambientais que máis tarde se presentaron.

Cara á década dos anos 1970 as enerxías renovables consideráronse unha alternativa ás enerxías tradicionais, tanto pola súa dispoñibilidade presente e futura garantida (a diferenza dos combustibles fósiles que precisan miles de anos para a súa formación) como polo seu menor impacto ambiental no caso das enerxías limpas, e por esta razón foron chamadas enerxías alternativas. Actualmente moitas destas enerxías son unha realidade, non unha alternativa, polo que o nome de alternativas xa non debe empregarse.

Segundo a Comisión Nacional de Enerxía española, a venda anual de enerxía do Réxime Especial multiplicouse por máis de 10 en España, á vez que os seus prezos rebaixáronse un 11%.[Cómpre referencia]

En España as enerxías renovables supuxeron no ano 2005 un 5,9% do total de enerxía primaria, un 1,2% é eólica, un 1,1% hidroeléctrica, un 2,9% biomasa e o 0,7% outras. A enerxía eólica é a que máis crece.[Cómpre referencia]

As fontes de enerxía

As fontes de enerxía pódense dividir en dous grandes subgrupos: permanentes (renovables) e temporais (non renovables).

Non renovables

Os combustibles fósiles son recursos non renovables: non podemos repoñer o que gastamos. Nalgún momento acabaranse, e talvez sexan necesarios millóns de anos para contar nuevamente con eles. Son aquelas cuxas reservas son limitadas e esgótanse co uso. As principais son a enerxía nuclear e os combustibles fósiles (o petróleo, o gas natural e o carbón).

Enerxía fósil

Artigo principal: Quecemento global.

Os combustibles fósiles pódense utilizar en forma sólida (carbón), líquida (petróleo) ou gaseosa (gas natural). Son acumulacións de seres vivos que viviron fai millóns de anos e que se han fosilizado formando carbón ou hidrocarburos. No caso do carbón trátase de bosques de zonas pantanosas, e no caso do petróleo e o gas natural de grandes masas de plancto mariño acumuladas no fondo do mar. En ambos casos a materia orgánica descompúxose parcialmente por falta de osíxeno e acción da temperatura, a presión e determinadas bacterias de forma que quedaron almacenadas moléculas con enlaces de alta enerxía.

A enerxía máis utilizada no mundo é a enerxía fósil. Se se considera todo o que está en xogo, é de suma importancia medir con exactitude as reservas de combustibles fósiles do planeta. Distínguense as ”reservas identificadas” aínda que non estean explotadas, e as ”reservas probables”, que se poderían descubrir coas tecnoloxías futuras. Segundo os cálculos, o planeta pode fornecer enerxía durante 40 anos máis (se só se utiliza o petróleo) e máis de 200 (se se segue utilizando o carbón). Hai alternativas actualmente en estudo: a enerxía fisil -nuclear e non renovable-, as enerxías renovables, as pilas de hidróxeno ou a fusión nuclear.

Enerxía nuclear

Artigo principal: Enerxía nuclear.

O núcleo atómico de elementos pesados como o uranio, pode ser desintegrado (fisión nuclear) e liberar enerxía radiante e cinética. As centrais termonucleares aproveitan esta enerxía para producir electricidade mediante turbinas de vapor de auga. Obtense ao romper os átomos de minerais radioactivos en reaccións en cadea que se producen no interior dun reactor nuclear.

Unha consecuencia da actividade de produción deste tipo de enerxía, son os residuos nucleares, que poden tardar miles de anos en desaparecer e tardan moito tempo en perder a radioactividade.

Renovables ou verdes

Enerxía verde é un termo que describe a enerxía xerada a partir de fontes de enerxía primaria respectuosas co ambiente. As enerxías verdes son enerxías renovables que non contaminan, é dicir, cuxo modo de obtención ou uso non emite subprodutos que poidan incidir negativamente no ambiente.

Actualmente, están cobrando maior importancia a causa do agravamento do efecto invernadoiro e o consecuente quecemento global, acompañado por unha maior toma de conciencia a nivel internacional con respecto a devandito problema. Así mesmo, economías nacionais que non posúen ou esgotaron as súas fontes de enerxía tradicionais (como o petróleo ou o gas) e necesitan adquirir eses recursos doutras economías, buscan evitar dita dependencia enerxética, así como o negativo na súa balanza comercial que esa adquisición representa.

Principais enerxías renovables

En principio, as fontes permanentes son as que teñen orixe solar, de feito, sábese que o Sol permanecerá activo por máis tempo que a Terra. Aínda así, o concepto de renovabilidade depende da escala de tempo que se utilice e do ritmo de uso dos recursos.

Enerxía hidráulica

Ardnacrusha
Central hidroeléctrica
Artigo principal: Enerxía hidráulica.

A enerxía potencial acumulada nos saltos de auga pode ser transformada en enerxía eléctrica. As centrais hidroeléctricas aproveitan a enerxía potencial da auga dos ríos para poñer en funcionamento unhas turbinas que moven un xerador eléctrico. Esta enerxía considérase renovable porque non consome a auga senón que só aproveita a súa movemento. É indispensable velar por que a temperatura e a composición da auga sexa igual antes que despois do salto, e así e todo, o feito de acumular auga modifica o ecosistema do río.

Enerxía eólica

Tehachapi wind farm 3
Xeneradores eólicos de enerxía.
Artigo principal: Enerxía eólica.

Cerca do 2% de enerxía que chega do Sol a Terra transfórmase en enerxía cinética do aire en movemento, é dicir vento, na atmosfera. Un 35% desta enerxía, disipada, atópase na capa atmosférica situada a un quilómetro da Terra[5] A enerxía eólica é a enerxía obtida mediante a utilización desta enerxía mecánica, xerada por correntes de aire que se despraza debido ás diferenzas locais de presión.

O vento utilizouse desde antigo para mover as aspas dos muíños, e actualmente utilízase ademais para mover aeroxeradores, que non son máis que muínos que moven unha turbina de eixe horizontal, conectada a un xerador que produce enerxía eléctrica. Os aeroxeradores poden agruparse en parques eólicos. Hainos en terra firme e tamén sobre plataformas fondeadas no mar. Tamén hai outros tipos de aeroturbinas, que poden ser de eixe vertical, con dúas palas, multipalas, con rotor a sotavento e de diferentes tamaños; de uso individual en grandes instalacións que xeran electricidade a grande escala.

Enerxía solar

Artigo principal: Enerxía solar.

O Sol ten unha potencia da orde de 4.10 26 Watt s. A súa enerxía chega á Terra de xeito moi difundido, sendo fonte de vida e orixe da maioría das outras formas de enerxía na Terra. A radiación solar ten un valor de potencia que varía coa altitude, o clima, a latitude e segundo as condicións atmosféricas e o momento do día e das estacións. Pódese recoller directa, difundida (polas nubes, polo aire) ou reflectida polo chan.

Recollela con paneis solares ou con colectores solares para transformala en enerxía térmica (enerxía solar térmica) ou en enerxía eléctrica (enerxía solar termoeléctrica e enerxía solar fotovoltaica, a obtida con paneis fotovoltaicos). Nas centrais térmicas solares utilízase a enerxía térmica dos colectores solares para xerar electricidade. Tamén se usa en sistemas pasivos, sobre todo na arquitectura (véxase Arquitectura bioclimática). Existen fornos solares de alta temperatura e desde fai anos moitos aparellos electrónicos (calculadoras etc.) e xoguetes poden funcionar con enerxía solar. Como curiosidade creáronse cociñas solares e outros aproveitamentos orixinais.

Enerxía xeotérmica

MATSUKAWA Geothermal power station Iwate,JAPAN
Planta de enerxía xeotérmica
Artigo principal: Enerxía xeotérmica.

A calor do interior da Terra (5000 ºC) débese a varios factores, entre os que destacan o gradiente xeotérmico e a calor radioxénica . A enerxía xeotérmica é aquela enerxía que pode ser obtida polo ser humano mediante o aproveitamento da calor do interior da Terra. A grande escala pódese usar para obter auga quente sanitaria (calefacción, lavar roupa etc.), enerxía térmica industrial ou ben para producir electricidade, a partir do vapor quente que se fai pasar por unha turbina. A pequena escala ten usos moi diversos, segundo a diferenza de temperaturas conseguida. A potencia eléctrica mundial a partir de enerxía xeotérmica é da orde dos 4.700 M W eléctricos e para usos térmicos duns 7.000MW térmicos.

Nalgunhas zonas do planeta, preto da superficie, as augas subterráneas poden alcanzar temperaturas de ebulición, e, xa que logo, servir para quentar.

Enerxías dos mares e océanos

Rance tidal power plant
Central eléctrica mareomotriz.
Artigo principal: Enerxía mareomotriz.

Os mares e océanos teñen un gran potencial enerxético co que os humanos esperan poder obter electricidade e enerxía útil. Suscitouse, en fase conceptual e algúns prototipos, fundamentalmente as seguintes tecnoloxías: A enerxía mareomotriz, orixinada polas forzas gravitatorias entre a Lúa, a Terra e o Sol, e que pode aproveitarse en lugares estratéxicos, como golfos, baías ou estuario s utilizando turbinas hidráulicas que se interpoñen no movemento natural das augas, xunto con mecanismos de canalización e depósito, para obter movemento nun eixe. A enerxía das ondas, producida polo movemento das ondas. A enerxía debida ao gradiente térmico oceánico é a que aproveita a pequena diferenza de temperaturas entre a superficie do mar e augas máis profundas. A enerxía das correntes mariñas poderíase aproveitar a partir de parques eólicos submarinos, que aproveitarían as correntes horizontais do medio mariño do mesmo xeito que se fai co vento en terra firme. Tamén se propuxo aproveitar a diferenza de salinidade entre os ríos e o mar para conseguir potencia osmótica ou enerxía azul.[6]

Biomasa e os agrocombustibles

CampdeColza
Campo de colza: para a alimentación humana ou para uso como carburante?
Artigo principal: Biomasa (enerxía).

A biomasa son os restos vexetais e animais que se poden aproveitar para a produción de enerxía por combustión. O biogás, o bioetanol e o biodiesel pódense considerar produtos secundarios obtidos a partir de biomasa, e consideralos como tal.

Arguméntase que a produción de biomasa ten un tempo de produción curto, en comparación cos recursos fósiles. Algúns sectores industriais considérana unha enerxía renovable. Os produtos como o agroetanol e o agrodiesel publicítanse como sostibles por efectos como a redución de lixo ou o reaproveitamento de recursos. Eventualmente clasifícanse como agrocombustibles no sector empresarial e etiquétanse mercadotécnicamente como "bio" ou "ecolóxicos".

Porén, non existen un consenso científico xa que implican unha liberación neta de carbono á atmosfera, unha maior degradación dos solos, aumento dos monocultivos e perda de biodiversidade, e un risco para as zonas que precisan da conservación da biodiversidade.[7][8][9][10]

A biomasa pódese cultivar e obter máis rapidamente que o petróleo. Porén, nin adicando todas as terras cultivables do planeta o cultivo de biomasa podería xerar a suficiente enerxía como para substituír á que actualmente se obtén do petróleo ou o gas natural. Por iso se considérase unha enerxía esgotable e non renovable.

Polémicas

Existe certa polémica sobre a inclusión da incineración (dentro da enerxía da biomasa) e da enerxía hidráulica (a grande escala) como enerxías verdes, polos impactos ambientais negativos que producen, aínda que se trate de enerxías renovables.

O status de enerxía nuclear como «enerxía limpa» é obxecto de debate. En efecto, aínda que presenta unha das máis baixas taxas de emisións de gases de efecto invernadoiro, xera residuos nucleares cuxa eliminación non está aínda resolta. Segundo a definición actual de "residuo" non se trata dunha enerxía limpa.

Aínda que as vantaxes deste tipo de enerxías son notorias, tamén causou diversidade na opinión pública. Por unha banda, colectivos ecoloxistas como Greenpeace, alzaron a voz sobre o impacto ambiental que estas poden chegar a causar no ambiente, e tamén sobre o negocio que moitos viron neste novo sector. Este colectivo xunto con outras asociacións ecoloxistas rexeitaron o impacto que enerxías como a eólica causan na contorna. Para iso propuxeron que os xeradores se instalasen no mar obtendo maior cantidade de enerxía e evitando a contaminación paisaxística. Agora ben, estas alternativas foron rexeitadas por outros sectores, principalmennte o empresarial, debido ao seu alto custo económico e tamén, segundo os ecoloxistas, polo afán de monopolio das empresas enerxéticas. Os empresarios en cambio defende a necesidade de tal impacto pois desa forma os custos son menores e xa que logo o prezo a pagar polos usuarios é máis baixo.

Vantaxes

Sun at dusk (2007-07-28)
O Sol e o vento son dúas fontes de enerxía renovable
Transuranic waste casks
Residuos radioactivos dunha central nuclear. Os das renovables son menos perigosos e en cantidades menores.

Abundancia das fontes

As fontes de enerxía renovables son distintas ás de combustibles fósiles ou centrais nucleares debido á súa abundancia. Considérase que o Sol proverá enerxía durante os próximos catro mil millóns de anos. O vento, a calor do interior da terra e a enerxía dos saltos de auga e das mareas en principio prevese que teñan un tempo de vida superior á da especie humana .

Menor custo das fontes

A irradiación solar, o vento, o acceso a capas máis interiores da terra e o paso da auga son fontes máis económicas que a madeira, o carbón, o gas, o petróleo e o uranio. Esta diferenza económica, e sobre todo o feito de que as fontes poidan ser gratuítas (nalgúns casos, como a hidráulica, hai que ter en conta o custo de oportunidade, por exemplo, así como o custo do chan en que se sitúen as instalacións de xeración) e en todo caso que non se poidan comprar e vender directamente, ten importantes consecuencias sociais a nivel mundial.

Menor cantidade de emisións e residuos

Algunhas fontes renovables non emiten dióxido de carbono adicional á atmosfera, salvo os necesarios para a súa construción e funcionamento. As fontes de enerxía non combustibles non producen gases de efecto invernadoiro nin outras emisións, contrariamente ao que ocorre cos combustibles, sexan fósiles ou renovables. A biomasa xera máis residuos por caloría obtida que os combustibles clásicos e de momento, algunhas fontes de enerxías renovables en vías de investigación tamén emiten unha gran cantidade de emisións no proceso de obtención de enerxía.

As enerxías renovables "puras" non adoitan xerar residuos perigosos, como ocorre con, por exemplo, a enerxía para fisión nuclear de uranio. Con todo, algunhas delas, en especial combustibles a base de helio ou de enerxía nuclear con auga (deuterio, en realidade), a biomasa etc. necesitan enerxía para ser producidas, e parte desta provén de centrais nucleares de uranio. A biomasa ademais xera cinzas e pode xerar tamén monóxido de carbono e outras substancias comúns co carbón, o gas natural e o petróleo.

Inconvenientes

Custo económico elevado da enerxía

Uno dos motivos principais polos que se opta por outras fontes de enerxía, e particularmente os combustibles fósiles, é simplemente porque, por moito que o sol e o vento, por exemplo, sexan gratuítos, a enerxía obtida a partir de fontes renovables resulta a máis cara, aínda que as outras primarias obtéñanse a partir de produtos (petróleo, uranio etc.) máis caros.[11] Ata sen ter en conta os custos de investimento que representa unha nova instalación para unha enerxía renovable e o enorme custo que pode representar actualizar (modificar) certas tecnoloxías, por exemplo os transportes, o prezo por unidade de enerxía é máis caro se esta é renovable se é de orixe fósil ou nuclear. Das renovables, a máis competitiva en canto a prezo é a enerxía hidráulica, e efectivamente o uso que se fai en Galicia é superior o das outras.

A unidade de enerxía custa máis de cincuenta veces máis se é de orixe renovable que noutro caso.[11] En concreto, en 1995 a media de prezo de todas as renovables era de 0'089 dólares para cada quilo vatio-hora de enerxía, mentres que un kilovatio-hora de enerxía a partir de fósiles (carbón, petróleo e derivados, gas natural) custaba entre 0'001 $ e 0'005 $, e o prezo do kilovatio-hora a partir de enerxía nuclear permanecía no mesmo orde de magnitude. Concretamente, por exemplo, o prezo que pagaron as empresas estadounidenses en 1995 para cada kilovatio-hora foi de 0'007 $ para a hidráulica, 0'115 $ para a xeotérmica e para a eólica, e 0'160 $ para a solar.[12]

Este inconveniente converterase aos poucos nunha vantaxe comparativa a medida que os combustibles fósiles se fagan, debido á súa crecente escaseza, máis caros. É tamén unha diferenza que os gobernos poden potenciar, achegando máis o custo social ao custo económico, é dicir encarecendo suficientemente os carburantes fósiles, unha medida nada popular.[11]

Enerxía difusa

Un problema inherente ás enerxías renovables é a súa natureza difusa. Xa que certas fontes de enerxía renovable proporcionan unha enerxía dunha intensidade relativamente baixa, distribuída sobre grandes superficies, son necesarios novos tipos de "centrais" para convertelas en fontes utilizables. Para 1000 kWh de electricidade, consumo anual per cápita nos países occidentais, o propietario dunha vivenda situada nunha zona nubrada de Europa debe instalar oito metros cadrados de paneis fotovoltaicos, supondo un rendemento enerxético medio do 12,5%.

Con todo, con catro metros cadrados de colector solar térmico, un fogar pode obter gran parte da enerxía necesaria para auga quente sanitaria.

Cantidade irregular e incontrolable da enerxía obtida

Windstromeinspeisung
Curva de produción do vento (azul) e a demanda de electricidade (en vermello) durante a última quincena do mes de novembro onde se pode ver a carencia de enerxía.

As enerxías renovables son aleatorias, varían ao longo do tempo dun xeito que en principio non é previsible e que case nunca coincide coa demanda ou necesidade da enerxía (eléctrica, térmica,...) que queremos obter. Un exemplo clásico é o da enerxía solar térmica, obtemos máis cando fai máis calor e quizais non necesitamos, e en cambio no inverno, que é cando máis nos interesa, obtemos sempre menos, xa que a radiación solar é menor. A produción de enerxía eléctrica permanente esixe medios de almacenamento, por exemplo sistemas hidráulicos de almacenamento por bomba, baterías, futuras pilas de combustible de hidróxeno etc. Estes deben poder almacenar a enerxía suficiente, que non sempre posible. Por exemplo, no exemplo anterior, a enerxía solar térmica doméstica pódese almacenar como máximo para unha semana, pero no inverno é fácil que haxa sete ou máis días con pouco sol polo que nos quedariamos sen enerxía.

Así pois, debido ao elevado custo do almacenamento da enerxía, un pequeno sistema autónomo, que non requira outro tipo de enerxía alternativo (eléctrica da rede, por exemplo) para cando falle a renovable, resulta raramente económico, excepto en situacións illadas, cando a conexión á rede de enerxía implica custos máis elevados.

Distribución xeográfica irregular

Solar land area
A irradiación solar no mundo

Como ocorre co gas, o uranio ou o petróleo, a diversidade xeográfica dos recursos renovables é tamén significativa. Algúns países e rexións dispoñen de ríos aptos para instalar centrais hidráulicas e outras non, tampouco están todos a veira do mar, nin teñen a mesma radiación solar ou bastante cantidade de vento como para poder utilizar a eólica.

Algúns países dispoñen de recursos importantes preto dos centros principais de vivendas onde a demanda de electricidade é importante. A utilización de tales recursos a grande escala necesita, con todo, investimentos considerables nas redes de transformación e distribución, así como a propia produción.

Contaminación atmosférica, acuífera e do solo

Biomasa

Wheat close-up
O bioetanol faise a partir de cultivos de consumo animal e humano, como o trigo, o millo, a remolacha ou a cana de azucre.

A biomasa produce maior cantidade de dióxido de carbono por unidade de enerxía producida que os equivalentes fósiles, polo que resulta máis contaminante que estes. Por outra banda, como o cultivo da biomasa non se fai para fins alimenticios, as leis actuais permiten utilizar alí fertilizante e outras substancias químicas moi contaminantes, incluso tóxicas, que pasan ao solo, á auga e á atmosfera.

Esta demostrado un aumento xeral dos prezos dos cereais, tamén usados para a alimentación, debido o seu aproveitamento para a produción de biocombustibles. Os terreos dedicados a este cultivo non poden empregarse para a produción de alimentos, e sobre todo o seu ciclo de renovación é demasiado lento en comparación á rapidez do seu consumo.

Tampouco se considera desexable a curta masiva de árbores para a obtención de leña (un tipo de biomasa) como combustible de uso xeneralizado, nin por sustentibilidade nin polo balance resultante de dióxido de carbono.

Xeotérmica

Warmtepompcollector
Parte da instalación xeotérmica

A enerxía xeotérmica non só se atopa moi restrinxida xeográficamente senón que algunhas das súas fontes son consideradas contaminantes. Isto é debido a que a extracción de auga subterránea a alta temperatura xera o arrastre á superficie de sales e minerais non desexados e tóxicos.

No caso de que sexa viable (sen problemas de toxicidade etc.) O impacto paisaxístico que xera é notable, debido sobre todo os quilómetros de tubos dun metro de diámetro que van cara á central térmica, como ocorre por exemplo na Central Xeotérmica de Larderello, en Pisa.[13][14]

Contaminación visual

Un inconveniente das enerxías renovables é o seu impacto visual no ambiente local. Por exemplo, algunhas persoas non atopan estéticos os grandes parques de xeradores eólicos no horizonte dunha paisaxe natural, as grandes instalacións solares eléctricas fora das cidades ou as instalacións hidráulicas nos ríos en plena natureza.

Contaminación acústica

A contaminación acústica prodúcese sobre todo nas centrais hidroeléctricas e nos aeroxeradores de enerxía eólica. Afecta aos humanos e a ecosistema no que se atopan. A captación de enerxía solar en si mesma é silenciosa, pero non sempre o son todos os compoñentes das súas instalacións. A enerxía do mar obtense a partir de sistemas instalados dentro da auga, e xa que logo non son audibles para o oído do ser humano, pero non sabemos como pode afectar aos mamífero e outras especies submarinas.

Danos ao ecosistema

Hydroelectric dam-ca
Paso da auga dun río a través dunha central hidroeléctrica

Algúns sistemas de enerxía renovable xeran problemas ecolóxicos particulares: Así pois, os primeiros aeroxeradores eran perigosos para os paxaros, agora deséñanse deixando corredores para que os danos sexan menores. As centrais hidroeléctricas poden crear obstáculos á emigración de certos peixes, un problema serio en moitos ríos do mundo, por exemplo, nos do noroeste de Norteamérica que desembocan no océano Pacífico reduciuse a poboación de salmóns drasticamente a causa diso.

Consecuencias socioeconómicas

Algunhas características das enerxías renovables levan a consecuencias que poden ser consideradas positivas ou negativas, e polo tanto vantaxes ou inconvenientes, segundo a ética, a ideoloxía e os intereses persoais de cada un.

Diferentes fontes

Como se comentou previamente no apartado Menor custo das fontes, o feito de que as materias primas sexan de libre acceso ou máis económicas, incluso o feito de que sexan diferentes, contribúe á igualdade económica ligada á enerxía entre países do primeiro e do terceiro mundo, e en particular afecta negativamente aos propietarios de industrias e empresas relacionadas coa extracción, produción, distribución e venda de madeira, carbón, petróleo e os seus derivados, gas natural e gas butano, uranio enriquecido etc.

Tamén afecta o feito de que estas novas fontes estean diferentemente distribuídas na Terra, de modo que, por exemplo, unha rexión con poucos combustibles fósiles pode ter moito sol, ou vento ou ata unha gran suma de fontes renovables diversas; mentres que noutros lugares ocorre á inversa. Isto pode implicar que algúns actuais vendedores de enerxía, nun futuro no que a maioría da enerxía fóra de orixe renovable, pasen a ser compradores, e viceversa. Ou pode ocorrer, por exemplo, que unhas poucas persoas do primeiro mundo acumulen unha gran cantidade de territorio do terceiro mundo para usalo, para, por exemplo, captar enerxía solar, e vendela no mesmo país no que a captan, países que quizais terán que renunciar a ter campos de cultivo ou dedicados á gandería para ter os captadores de enerxía.

Diferente administración das redes eléctricas

Se a produción de enerxía eléctrica a partir de fontes renovables se xeneralizase, os sistemas de distribución e transformación non serían para os grandes distribuidores de enerxía eléctrica, pero funcionarían para equilibrar localmente as necesidades de electricidade das pequenas comunidades. Os que teñen enerxía en excedente venderían aos sectores deficitarios, é dicir, a explotación da rede debería pasar dunha "xestión pasiva" onde se conectan algúns xeradores e o sistema é impulsado para obter a electricidade "descendente" cara ao consumidor, a unha xestión "activa", onde se distribúen algúns xeradores na rede, debendo supervisar constantemente as entradas e saídas para garantir o equilibrio local do sistema. Isto esixiría cambios importantes na forma de administrar as redes.

Con todo, o uso a pequena escala de enerxías renovables, que a miúdo pode producirse "in situ", diminúe a necesidade de dispoñer de sistemas de distribución de electricidade. Os sistemas correntes, raramente rendibles economicamente, revelaron que un fogar medio que dispoña dun sistema solar con almacenamento de enerxía, e paneles dun tamaño suficiente, só ten que recorrer a fontes de electricidade exteriores algunhas horas por semana. Xa que logo, os que abogan pola enerxía renovable pensan que os sistemas de distribución de electricidade deberían ser menos importantes e máis fáciles de controlar.

As fontes de enerxía renovables hoxe en día

As enerxía renovables representan un 20 % do consumo mundial de electricidade, sendo o 90 % de orixe hidráulico. O resto é moi marxinal: biomasa 5,5 %, xeotérmica 1,5 %, eólica 0,5 % e solar 0,5 %.[Cómpre referencia]

Ao redor dun 80 % das necesidades de enerxía nas sociedades industriais occidentais céntranse en torno á industria, a calefacción, a climatización dos edificios e o transporte (coches, trens, avións). Con todo, a maioría das aplicacións a grande escala da enerxía renovable concéntrase na produción de electricidade.[Cómpre referencia]

En España, as renovables foron responsables do 19,8 % da produción eléctrica. A xeración de electricidade con enerxías renovables superou no ano 2007 á de orixe nuclear.[15]

Nos Estados Unidos, en 2011 a produción de enerxía renovable superou por vez primeira á nuclear, xerando un 11,73 % do total da enerxía do país. Un 48 % da produción de enerxías renovables proviña dos biocombustibeis, e un 35 % das centrales hidroeléctricas, sendo o outro 16 % eólico, xeotérmico e solar.[16]

Rendibilidade económica

Molins eòlics de El Tallat 3
Aeroxeradores na serra del Tallat.

A posta en marcha dunha instalación de enerxía renovable require, como para calquera outra instalación, facer un balance económico. Hai tecnoloxías que son viables (é dicir, posibles) desde un punto de vista puramente técnico pero que non se poden levar a cabo por que economicamente non valen a pena. Un parque eólico, por exemplo, é un negocio que non levará a cabo se os gastos do investimento inicial máis o mantemento son superiores aos ingresos económicos que se esperan facer pola venda da electricidade obtida.

Grazas aos acordos do protocolo de Kyoto, en 2008 en España houbo axudas para a instalación de placas solares domésticas, que tiñan que ter por lei unha eficiencia enerxética mínima para que puidesen ser amortizadas nun intervalo de tempo razoable e non máis tarde do seu propio tempo de vida . Estas axudas (subvencións para os custos de instalacións, obrigación de compra destas enerxías antes que as de orixe fósil, un prezo de compra competitivo da electricidade de orixe renovable, etc.) foron moi modificadas por unha serie de real decretos e posteriormente anuladas progresivamente durante os seguintes gobernos, ata a súa completa desaparición en xaneiro de 2012. No 2012 en España as enerxías renovables están equiparadas ás fósiles e menos protexidas que a nuclear. Isto fai que hoxe en día a enerxía solar fotovoltaica non sexa economicamente viable. Varias plataformas que loitan por desenvolvemento sustentable piden o chamado "balance neto", que consistiría en que os produtores particulares de enerxía solar (é dicir as familias que teñan instalados paneis solares para xerar electricidade na súa casa) poidan vender á rede eléctrica, no canto de ter que tirar, o excedente de electricidade obtida. Isto faría economicamente viable esta fonte de enerxía a pequena escala, por exemplo a eólica para particulares. Potenciaría un tipo de modelo enerxético máis autónomo, menos dependente dos grandes oligopolios privados e propiciaría que o prezo da electricidade a particulares en xeral fose máis competitiva economicamente.

Viabilidade técnica

Carnotstroj-ca
O teorema de Carnot explica que ningunha máquina pode transformar enerxía sen perder irreversiblemente unha parte

Unha tecnoloxía ou as súas aplicacións, en xeral e tamén no caso particular das enerxías renovables, é rendible ou viable tecnicamente se é posible. No caso particular da enerxía éo se, na práctica e despois de todos os procesos necesarios, a cantidade de enerxía obtida ao final é maior que a usada ao longo de todos estes procesos. Hai que ter en conta que en cada transformación dun tipo de enerxía a outra pérdese unha cantidade moi importante, en forma de calor e de enerxía chamada non útil, que se perde sempre por motivos de leis físicas que non se poden cambiar. Ademais, ao pasar da teoría á práctica, sempre hai outras perdas ligadas ao proceso e á "realidade". Pódese tentar mellorar as eficiencias dalgúns procesos, pero o límite ideal, ou máximo alcanzable, é baixo. Na práctica, a maioría das turbinas de vapor non operan a máis do 40% de eficiencia[17] ou, mesmo, non se chega ao 10% noutros tipos de transformacións.

Isto significa, por exemplo, que unha transformación de enerxía solar a eléctrica e logo a calorifica (por exemplo a un radiador) tera sempre un rendemento técnico moito menor (e por tanto tamén económico) que o dunha que vai directamente de solar a calor. Un coche que funciona con enerxía eléctrica, que foi producida previamente nunha central térmica, consome moito máis petróleo que un que o queima directamente ( gasóleo ou gasolina). A enerxía obtida a través de biomasa producida con grandes cantidades de enerxía fósil e dicir, de vexetais que foi necesario cultivar e por tanto regar con auga (que non é un produto renovable, neste caso), consome moito máis gas, petróleo e auga que a enerxía obtida pola combustión interna directamente do gas ou do petróleo; e ademais socialmente é moito menos sustentable, xa que os campos dedicados ao cultivo de vexetais para combustible non se poden dedicar a, por exemplo, cultivar alimentos e preservar a flora e a fauna local.

Ademais, no caso da maioría das enerxías renovables a eficiencia técnica máxima que pode alcanzar o aparello (central ou parque) non se dá nunca, ou de cando en cando, en realidade, xa que se terian que dar as condicións óptimas ambientais. Non podemos evitar que o ceo estea nubrado, ou que os días sexan máis curtos ou que a radiación solar no inverno sexa menos perpendicular aos paneis solares. Por exemplo, non se pode provocar que continuamente faga vento xusto onde hai un muíño e na dirección máis eficiente.

Produción de enerxía

As enerxías renovables actuais nunca poden representar o 100% da produción enerxética, xa que a produción depende de factores xeográficos e climáticos (vento, sol, choiva) non controlables, o que obriga a ter preparado un "plan B" nos momentos en que a demanda é superior á produción. Neste sentido o desenvolvemento da enerxía xeotérmica pode axudar nalgúns dos momentos val e dicir da enerxía consumida durante a noite. O récord de máxima produción eléctrica diaria mediante enerxía eólica en España foi de 278.507 MWh o 4 de maio de 2010, este día a enerxía eólica puido cubrir o 40% da demanda total de electricidade (sumando as enerxías solar, hidráulica e eólica alcanzouse o 55% do total),[18] aínda que habitualmente a porcentaxe é moi inferior. Por exemplo, a media de abril, que é un mes bastante ventoso, do 2010, a porcentaxe de electricidade producida en España a partir de enerxía eólica foi do 13%.

Greenpeace presentou un informe[19] no que sostén que a utilización de enerxías renovables para producir o 100 % da enerxía é técnicamente viable e economicamente asumible, polo que, segundo a organización ecoloxista, o único que falta para que en España se deixen de lado as enerxías sucias, é necesaria vontade política. Para logralo, son necesarios dous desenvolvementos paralelos: das enerxías renovables e da eficiencia enerxética (eliminación do consumo superfluo).[20]

Por outro lado, un 64 % dos directivos das principais utilities consideran que no horizonte do 2018 existirán tecnoloxías limpas, accesibles e renovables de xeración local, o que obrigará ás grandes corporacións do sector a un cambio de mentalidade.[21]

A produción de enerxías verdes vai en aumento non só polo desenvolvemento da tecnoloxía, fundamentalmente no campo da solar, senón tamén por claros compromisos políticos. Así, o Ministerio de Industria, Turismo e Comercio de España prevé que as enerxías verdes alcancen os 83.330 MW, fronte os 32.512 MW actuais, e poidan cubrir o 41 % da demanda eléctrica no 2030.[22] Para alcanzar dita cota, prevese alcanzar previamente o 12 % de demanda eléctrica abastecida por enerxías renovables no 2010 e o 20 % no 2020.[23]

O autoconsumo de electricidade renovabel está contemplado no Real Decreto 1699/2011, de 18 de novembro, polo que se regula a conexión a rede de instalacións de produción de enerxía eléctrica de pequena potencia.[24]

Notas

  1. Ellabban, Omar; Abu-Rub, Haitham; Blaabjerg, Frede (2014). "Renewable energy resources: Current status, future prospects and their enabling technology". Renewable and Sustainable Energy Reviews 39: 748–764 [749]. doi:10.1016/j.rser.2014.07.113.
  2. Tecnologia energètica, de Xavier Ortega, Lluís Batet i Pere Coll. Universidade Politécnica de Cataluña . Edita Publicacions d'Abast S.L.L. iETSEIB. Número d'edició de CPDA: M1249. (en catalán)
  3. Global Status Report 2013 (PDF).
  4. "Copia arquivada" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 06 de setembro de 2013. Consultado o 23 de decembro de 2011.
  5. IDAE Instituto para a Diversificación e o Aforro da Enerxía. (ed.). "Eòlica: Atlas Eólico de España". Arquivado dende o orixinal o 22 de decembro de 2015. Consultado o 20 de decembro do 2015.
  6. Enerxía do mar Arquivado 12 de maio de 2011 en Wayback Machine. Instituto español de diversificación e aforro de enerxía, IDAE. (en castelán)
  7. Warren Cornwall (5/01/2017). Science Magazine, eds. "Is wood a green source of energy? Scientists are divided".
  8. Field, Christopher B.; Campbell, J. Elliott; Lobell, David B. (2008-02-01). "Biomass energy: the scale of the potential resource". Trends in Ecology & Evolution 23 (2): 65–72. ISSN 0169-5347. doi:10.1016/j.tree.2007.12.001. Consultado o 2017-11-12.
  9. Après le pétrole. La nouvelle économie écologique, d'Élise Rebut i Ludovic François. Ed. Ellipses. (en francès) ISBN 978-2-7298-5212-2
  10. Les agrocarburants, mythe ou réalité? artcile de F. Dambrine i P. Sylvestre publicat a Dévelopement durable, núm. 1, outubro de 2007 (en francès)
  11. 11,0 11,1 11,2 Anàlisi química quantitativa, de Daniel Harris, Salvador Alegret i Elisabeth Bosch. Editorial Reverte, 2006 ISBN 978-84-291-7223-2 (en catalán)
  12. C.M. Cooney, Can renewable energy survive deregulation?, Environmental Science and Technology, 1999 (en inglés)
  13. ecoage.com (ed.). "Geotermia in Toscana" (en italiano). Consultado o 4/02/2014.
  14. "www.geotermia.it" (en italiano). Consultado o 4/02/2014.
  15. Las renovables fueron responsables del 19,8 % de la producción eléctrica de nuestro país - IDAE, Instituto para la Diversificacion y Ahorro de la Energía (en castelán)
  16. EIA Report: Renewables Surpass Nuclear Output (en inglés)
  17. Chang, Raymond (2005). University Science Books, ed. Physical chemistry for the biosciences (en inglés). p. 87. ISBN 1891389335.
  18. "La energía eólica marca un nuevo récord de producción diaria, 278.507 MWh". El economista (en castelán). 5 de maio de 2010. Consultado o 26 de novembro do 2017.
  19. García Ortega, Jose Luis et al. (2006) Renovables 100 %. Un sistema eléctrico renovable para la España peninsular viabilidad económica Greenpeace (en castelán).
  20. La ONU hará una cumbre contra el cambio climático - 20minutos.es (en castelán)
  21. La tecnología revolucionará la producción eléctrica en 10 años (en castelán)
  22. Industria prevé que las renovables cubran 41 % de la demanda eléctrica en 2030. Terra Actualidade - EFE. Publicado o 2007-12-11. Con acceso el 27/04/2015. (en castelán)
  23. La prospectiva de Industria para 2030 contempla triplicar la energía eólica y mantener la nuclear Europa Press. Publicado el 2007-12-11. Con acceso o 27/04/2015. (en castelán)
  24. Real Decreto 1699/2011, de 18 de noviembre, por el que se regula la conexión a red de instalaciones de producción de energía eléctrica de pequeña potencia. (en castelán)

Véxase tamén

Bibliografía

  • Aitken, Donald W. (2010). Transitioning to a Renewable Energy Future, Sociedade Internacional de Enerxía Solar, xaneiro, 54 páxinas.
  • Nicola Armaroli, Vincenzo Balzani: Energy for a Sustainable World – From the Oil Age to a Sun-Powered Future, Wiley-VCH 2011, ISBN 978-3-527-32540-5.
  • Armstrong, Robert C., Catherine Wolfram, Robert Gross, Nathan S. Lewis, and M.V. Ramana et al. The Frontiers of Energy, Nature Energy, Vol 1, 11 January 2016.
  • ESMAP (2016). Assessing and Mapping Renewable Energy Resources, The World Bank: Washington, DC.
  • HM Treasury (2006). Stern Review on the Economics of Climate Change, 575 páxinas.
  • International Council for Science (c2006). Discussion Paper by the Scientific and Technological Community for the 14th session of the United Nations Commission on Sustainable Development, 17 páxinas.
  • Axencia Internacional da Enerxía (2006). World Energy Outlook 2006: Summary and Conclusions, OECD, 11 páxinas.
  • International Energy Agency (2007). Renewables in global energy supply: An IEA facts sheet, OECD, 34 páxinas.
  • International Energy Agency (2008). Deploying Renewables: Principles for Effective Policies, OECD, 8 páxinas.
  • International Energy Agency (2011). Deploying Renewables 2011: Best and Future Policy Practice, OECD.
  • International Energy Agency (2011). Solar Energy Perspectives, OECD.
  • Martin Kaltschmitt, Wolfgang Streicher, Andreas Wiese (ed): Renewable energy. Technology, economics and environment, Springer, Berlin/Heidelberg 2007, ISBN 978-3-540-70947-3.
  • Lovins, Amory (2011). Reinventing Fire: Bold Business Solutions for the New Energy Era, Chelsea Green Publishing, 334 páxinas.
  • Makower, Joel, Ron Pernick e Clint Wilder (2009). Clean Energy Trends 2009, Clean Edge.
  • National Renewable Energy Laboratory (2006). Non-technical Barriers to Solar Energy Use: Review of Recent Literature, Technical Report, NREL/TP-520-40116, setembro, 30 páxinas.
  • Volker Quaschning: Understanding Renewable Energy Systems. Earthscan, London, 2nd edition 2016, ISBN 978-113878-196-2.
  • REN21 (2008). Renewables 2007 Global Status Report, Paris: REN21 Secretariat, 51 páxinas.
  • REN21 (2009). Renewables Global Status Report: 2009 Update, Paris: REN21 Secretariat.
  • REN21 (2010). Renewables 2010 Global Status Report, Paris: REN21 Secretariat, 78 páxinas.
  • REN21 (2011). Renewables 2011: Global Status Report, Paris: REN21 Secretariat.
  • REN21 (2012). Renewables 2012: Global Status Report, Paris: REN21 Secretariat.
  • Renewable Power Generation Costs in 2014 (February 2015), Axencia Internacional das Enerxías Renovables.   Executive summary (8 páxinas).   More concise summary (3 páxinas).
  • REN21 (2016). Renewables 2016 Global Status Report: key findings, Renewable Energy Policy Network for the 21st century.

Outros artigos

Ligazóns externas

Biogás

O biogás é un gas combustible que se xera en medios naturais ou en dispositivos específicos, por medio de reaccións de biodegradación da materia orgánica pola acción de microorganismos e outros factores, en ausencia de oxíxeno (é un proceso anaeróbico). O biogás resultante é unha mestura de gases dos cales o máis importante é o metano (CH4). Pode producirse a partir de materiais dispoñibles local ou rexionalmente como lixo reciclado ou outros materiais biodegradables como esterco, residuos vexetais ou de colleitas, e augas residuais. É unha fonte de enerxía renovable e en moitos casos produce unha signatura de cabono moi pequena. A este gas tamén se lle chama gas dos pantanos, porque neles se produce unha biodegradación de residuos vexetais semellante á descrita que xera este gas.

A produción de biogás por descomposición anaeróbica é un modo considerado útil para tratar residuos biodegradables, xa que produce un combustible valioso, ademais de xerar un efluente que pode aplicarse como acondicionador de solos ou fertilizante agrícola xenérico.

O biogás é unha mestura de gases constituída por por metano (CH4) nunha proporción entre o 50% e o 70% en volume, e dióxido de carbono (CO2), e contén pequenas proporcións doutros gases como hidróxeno (H2), nitróxeno (N2), oxíxeno (O2) e sulfuro de hidróxeno (H2S). O biogás ten como termo medio un poder calorífico entre 18,8 e 23,4 megajoules por metro cúbico (MJ/m³).

Este gas pode utilizarse para producir enerxía eléctrica mediante turbinas ou plantas xeradoras que funcionan con gas, ou en fornos, estufas, secadores, caldeiras ou outros sistemas de combustión a gas, debidamente adaptados.

Biomasa

A biomasa é a masa dos organismos presentes nunha área ou ecosistema nun momento determinado. O concepto de biomasa pode referirse á biomasa de especies, que é a masa dunha ou máis especies, ou a biomasa da comunidade, que é o total da masa das especies dunha comunidade. A biomasa inclúe a todos os dominios, desde microorganismos, plantas e animais. A masa pódese expresar como media de masa por unidade de área ou volume, ou como o total de masa na comunidade.

Como se mide a biomasa depende da finalidade do cálculo. Algunhas veces a biomasa compútase como o total da masa natural dos organismos presentes nun sitio, como pode ser o cómputo de biomasa de pesca recollida nun caladoiro nun día de traballo. Noutros casos, a biomasa pódese referir a parte da materia biolóxica de interese, como é o cómputo en anatomía no que algúns elementos como os dentes e os osos non se computan. Nalgúns outros casos compútase a masa de carbono orgánico (C) que a materia orgánica recollida contén.

Sen contar as comunidades bacterianas, estímase que na terra existen 560 mil millóns de toneladas de Carbono e que a produción primaría total anual de biomasa está nos 100 mil millóns de toneladas de carbono por ano. A biomasa de bacterias do planeta podería ser de igual cantidade que a de animais e vexetais.A biomasa pódese empregar como fonte de enerxía. Supón a combustión de leña, arbustos, residuos forestais e agrícolas, restos de poda e subprodutos de industrias de transformación da madeira. As veces citase como enerxía renovable. Nese caso considerase que a explotación emprega os recursos naturais forestais a un ritmo que no que crecemento anual da masa foresta é igual ao ritmo de do consumo humano.

Biomasa (enerxía)

A biomasa, entendida como unha fonte de enerxía, é o termo que acolle á masa vexetal, fitomasa, e masa animal, zoomasa, que se emprega para xerar outras formas de enerxía, en esencia por combustión. A fitomasa é masa vexetal producida polas comunidades vexetais, que relizan a fotosíntese para xerar a súa biomasa, e a zoomasa é son os restos animais ou excrecións. A fitomasa inclúe a leña e poda, a residuos forestais e agrícolas e subprodutos de industrias de transformación da madeira.

Algúns sectores industriais considérana unha enerxía renovable. Porén, non existen un consenso científico xa que implica unha liberación neta de carbono á atmosfera, unha maior degradación dos solos e un risco para as zonas de conservación da biodiversidade.

Botánica

A botánica, (do grego βοτάνη = herba) ou fitoloxía (do grego φυτόν = planta e λόγος = tratado), é unha rama da bioloxía e é a ciencia que se ocupa do estudo das plantas. O concepto de vexetal, que estaba claro en tempos de Aristóteles, quedou esvaecido polo avance do coñecemento, chegándose a definir como todo aquilo que estuda a botánica. Na práctica, os botánicos estudan as plantas, as algas e os fungos. No campo da botánica, hai que distinguir entre a botánica pura, cuxo obxecto é ampliar o coñecemento da natureza; e a botánica aplicada, cuxas investigacións están ao servizo da tecnoloxía agraria, forestal, farmacéutica etc.

A botánica cobre un amplo abano de contidos, que inclúen aspectos específicos propios dos vexetais; das disciplinas biolóxicas que se ocupan da composición química (fitoquímica); a organización celular (citoloxía vexetal) e tisular (histoloxía vexetal); do metabolismo e o funcionamento orgánico (fisioloxía vexetal), do crecemento e o desenvolvemento; da morfoloxía (fitografía); da reprodución; da herdanza (xenética vexetal); das enfermidades (fitopatoloxía); das adaptacións ao ambiente (ecoloxía), da distribución xeográfica (fitoxeografía ou xeobotánica); dos fósiles (paleobotánica) e da evolución.

Colombia

Colombia, oficialmente República de Colombia, é un país que se atopa no recuncho noroccidental de América do Sur, o que a fai posuidora de costas nos océanos Atlántico e Pacífico. Na costa norte e noroeste está o Mar Caribe, e ten fronteira continental con Venezuela ó leste, Brasil ó sueste, Perú e Ecuador ó sur, e Panamá e o Océano Pacífico ó oeste. Limita vía marítima con Costa Rica ó oeste; Nicaragua, Porto Rico e Honduras, ó noroeste; República Dominicana, Xamaica e Haití ó norte. É unha república constitucional e unitaria que abrangue trinta e dous departamentos.

O territorio que hoxe é Colombia estivo habitado orixinariamente por pobos indíxenas como os muiscas, os quimbaya e os taironas. Os conquistadores españois chegaron en 1499 e comezaron un proceso de conquista e colonización que culminou coa creación do Vicerreinado de Nova Granada, con capital en Bogotá. A independencia do país produciuse en 1819, pero no ano 1830 "Gran Colombia" colapsou coa secesión de Venezuela e Ecuador. Nos actuais Colombia e Panamá xurdiu a República de Nova Granada. A nova nación experimentou co federalismo como Confederación Granadina (1858), e como Estados Unidos de Colombia (1863), antes de que se declarase a República de Colombia en 1886. A secesión de Panamá produciuse en 1903. Dende a década de 1960, o país sufriu un conflito armado asimétrico de baixa intesidade, que escalou na década de 1990, e que minguou dende o ano 2005.Colombia é un país etnicamente diverso e a súa poboación descende dos habitantes indíxenas, dos colonizadores españois, dos africanos levados ó país como escravos e dos inmigrantes de Europa e Oriente Medio do século XX, o cal contribuíu a unha herdanza cultural diversa. Isto tamén está influído pola variada xeografía de Colombia, xa que as diferentes paisaxes do país resultaron no desenvolvemento de marcadas identidades rexionais. A meirande parte dos centros urbanos atópanse nas terras altas das montañas dos Andes, mais o territorio colombiano tamén abrangue selva amazónica, chairas tropicais e as costas Caribe e Pacífica.

Dende o punto de vista ecolóxico, Colombia está considerado un dos 17 países megadiversos, e entre eles, o máis biodiverso por quilómetro cadrado.

Colombia é unha potencia intermedia e rexional coa cuarta meirande economía de América Latina, forma parte do grupo dos CIVETS como un dos mercados emerxentes e é un membro da OECD. Colombia ten unha economía diversificada con estabilidade macroeconómica e perspectivas de crecemento favorables a longo prazo.

Desenvolvemento sustentábel

Denomínase desenvolvemento sustentábel a un concepto económico, ecolóxico e social aparecido no final do século xx coa constatación de que o desenvolvemento económico precisa ponderar o impacto humano por explotación dos ecosistemas e na biodiversidade coa preservación da calidade de vida das poboacións humanas a nivel global. Iso implica, por exemplo, a xestión racional e equilibrada dos recursos minerais e e uso racional dos recursos dos ecosistemas do planeta.

A idea de desenvolvemento sustentábel ten por base o principio de que o ser humano debería gastar os recursos naturais de acordo coa capacidade de renovación dos mesmos, de modo a evitar o seu esgotamento.

A súa definición é "o desenvolvemento que atende ás necesidades do presente sen prexudicar a capacidade das futuras xeracións de atender as súas propias necesidades" que se formalizou por primeira vez en 1987 no documento das Nacións Unidas coñecido como o Informe Brundtland. Denominado así pola primeira ministra norueguesa Gro Harlem Brundtland, froito da Comisión Mundial de Ambiente e Desenvolvemento de Nacións Unidas, creada durante a Asemblea das Nacións Unidas en 1983. Dita definición asumiuse no Principio 3º da Declaración de Río (1992) aprobada na "Conferencia das Nacións Unidas sobre o ambiente e o desenvolvemento". É a partir deste informe cando se acatou o termo inglés sustainable development.

Ence

Ence Enerxía e Celulosa (BME: ENCE) é unha empresa española dedicada á transformación de madeira procedente de cultivos forestais para uso industrial. A produción de pasta de papel -pasta de celulosa- das súas fábricas de Pontevedra (Galicia) e Navia (Asturias) convértea en líder europeo en fabricación de celulosa de eucalipto. Ademais, é a primeira empresa española en produción de enerxía renovable con biomasa agroforestal. Xera esta enerxía desde as súas plantas de Huelva, Mérida, Cidade Real, Xaén e Lucena. Ence tamén é o principal xestor forestal privado de EspañaEntre os anos 1950 e a súa saída a Bolsa en 1990, foi unha compañía de carácter público e vinculada ao antigo Instituto Nacional de Industria (INI). Denominábase Empresa Nacional de Celulosa. Cambia o seu nome a Grupo Ence tras a súa saída a bolsa en 1990. Privatizouse primeiro o 49%, e en 2001 o 51% restante. En decembro de 2018 a empresa regresou ao IBEX 35 tras 21 anos fóra del.A sede central da compañía atópase en Madrid. En conxunto, a súa produción anual de celulosa é de 957.000 toneladas anuais de pasta de celulosa, das que en 2017 preto do 85% exportáronse a países do norte de Europa. A empresa xera, ademais, 1.671.000 millóns de kWh/ano (en 2017). Esta enerxía eléctrica procede da combustión da biomasa, non de combustibles fósiles. Desde o ano 2006, Juan Luis Arregui é presidente da compañía, e Ignacio de Colmenares e Brunet ocupa o cargo de vicepresidente e conselleiro delegado desde o ano 2010.

As instalacións industriais de Ence en Pontevedra xeraron graves impactos ambientais por verteduras ilegais realizadas á ría ata o ano 1994, dos que a práctica totalidade da súa Xunta Directiva resultou condenada por Delito ecolóxico. Entre 2010 e 2014, Ence Enerxía e Celulosa destinou máis de 40 millóns de euros tan só a melloras ambientais nas súas fábricas de celulosa de Pontevedra e Navia, aínda que a día de hoxe a súa planta de Lourizán atópase entre as industrias máis contaminantes de Galicia causando grandes emisións de Óxido de nitróxeno e Óxido sulfúrico á atmosfera e de fósforo, cobre, mercurio e zinc na ría4​ e aínda en 2017 a planta de Navia resultou investigada por non advertir ás autoridades das súas verteduras.

A partir de 2006 e ata a data, tras a entrada dun novo accionariado na compañía, Ence Enerxía e Celulosa realizou un gran esforzo investidor para acometer distintos proxectos de mellora ambiental, para o que destinou máis de 40 millóns de euros tan só a este fin nas súas fábricas de celulosa de Pontevedra e Navia. Os fortes investimentos postos en marcha pola compañía lograron que os parámetros ambientais de ambas as plantas superen amplamente as esixencias da súa Autorización Ambiental Integrada (AAI), así como as recomendacións ambientais de mellores prácticas BREF da Unión Europea do sector da celulosa​, como se pode consultar nas Declaracións Ambientais de ambos os centros revisadas e certificadas por AENOR, e que se publican cada ano na páxina web da empresaAdemais, un estudo comparativo dos efluentes líquidos de 15 fábricas europeas do sector da celulosa realizado en 2015 pola empresa a partir dos indicadores publicados nas páxinas web de cada unha das compañías, reflicte que a fábrica de Ence en Pontevedra é a fábrica líder do sector en canto a respecto polo medioambiente, cunha Demanda química de osíxeno en 2014 —indicador máis importante a ter en conta á hora de analizar un efluente líquido — de 4.47 quilos por tonelada, cando a normativa europea permite que sexa de ata 20 quilogramos por toneladaEntre os proxectos máis destacados neste programa de investimentos ambientais están o denominado “Cheiro Cero”, que persegue a erradicación de calquera impacto oloroso nas dúas factorías. Tamén se inaugurou en 2013, na fábrica de Navia, unha nova planta depuradora que modificou radicalmente a composición do efluente líquido da factoría. En setembro de 2015, Ence anunciou o proxecto denominado “Novo Ciclo da auga” para a súa fábrica de Pontevedra. O obxectivo da compañía, de acordo ao exposto pola empresa, é poder depurar a súa reutilización a auga que consome reducindo nun 90% tanto a súa demanda de auga como o volume do seu efluente líquido.

Ence Enerxía e Celulosa tivo unha terceira fábrica de celulosa en Huelva ata outubro de 2014. A empresa anunciou en setembro de 2014 que se vía obrigada a cesar a produción de celulosa en Huelva, entre outros motivos polo impacto da reforma das enerxías renovables que impulsara nese ano o Goberno. Tamén se sinalaron entre as causas a escaseza do volume de madeira para a trasformación existente na contorna da factoría, unha circunstancia que afectaba á súa competitividade. O cesamento da produción de celulosa supuxo a supresión de preto de 2.500 empregos, entre directos e indirectos.

Ence proxectou nos primeiros anos do século XXI, cando Caixa Galicia era o seu accionista de referencia, a instalación dunha nova planta de produción de celulosa na marxe oriental do río Uruguai, nas proximidades das cidades de Frai Bentos en Uruguai e Gualeguaychú en Arxentina, xunto cunha similar da finlandesa Botnia. Defendidas por Uruguai, as plantas foron causas dun conflito diplomático que se desenvolveu entre os gobernos de Arxentina e Uruguai. Con todo, a empresa despois de anunciar a relocalización da planta de celulosa na localidade de Conchillas, próxima ás cidades de Nova Palmira e Colonia do Sacramento, coa aprobación do goberno arxentino, terminou vendendo o proxecto en 2009. Foi unha decisión estratéxica que lle permitiu fortalecer os seus plans de investimento e crecemento en España. Tanto o proxecto de Ence como o de Botnia propoñían a utilización do sistema de branqueo libre de cloro elemental (ECF) e esta foi unha das causas do malestar popular, que reclamaba a utilización do branqueo totalmente libre de cloro (TCF),13​ que a diferenza do anterior non produce dioxinas, furanos nin subprodutos contaminantes

Enerxía

En física, a enerxía é todo aquilo que pode transformarse en calor, traballo mecánico (movemento) ou radiación electromagnética como a luz mediante procesos físicos. Isto pode ocorrer de xeito natural e espontáneo ou grazas a unha máquina (por exemplo motor, caldeira, refrixerador, altofalante, lámpada) ou tamén a un organismo vivo (por exemplo os músculos) etc. En rigor é un concepto fundamental, aceptado pola física sen definición.

Calquera cousa que estea a traballar -por exemplo, a mover outro obxecto, a quece-lo ou a facelo atravesarse por unha corrente eléctrica - está a gastar enerxía (na verdade ocorre unha "transferencia", pois ningunha enerxía é perdida, e si transformada ou transferida a outro corpo). Polo tanto, calquera cousa que estea pronta a traballar posúe enerxía. En canto o traballo se realiza, ocorre unha transferencia de enerxía, parecendo que o suxeito está a perder enerxía. Na verdade, a enerxía está a ser transferida para outro obxecto, sobre o cal o traballo se realiza.

Así pois, o concepto de enerxía é un dos conceptos esenciais da física. Nacido no século XIX, pódese atopar en todas as disciplinas da Física (mecánica, termodinámica, electromagnetismo, mecánica cuántica etc.), así como noutras disciplinas, particularmente na química.

Enerxía azul

A enerxía azul ou osmótica consiste na enerxía eléctrica obtida a partir do encontro entre auga mariña e auga doce, isto é, grazas ó gradiente de concentración de sal entre a auga do mar e a auga doce.

Enerxía eólica

A enerxía eólica é a enerxía que se obtén do vento. Esta fonte de enerxía vén sendo aproveitada dende a antigüidade por diversos medios, en particular muíños en terra e velas no mar. A verba eólico vén do latín Aeolicus, pertencente ou relativo a Eolo, deus dos ventos na mitoloxía grega.

Nos derradeiros anos do século XX Galicia pasou a ser un lugar cun parque eólico (de muíños para producir enerxía eléctrica) de gran tamaño relativo.

Na actualidade, a enerxía eólica é utilizada principalmente para producir enerxía eléctrica mediante aeroxeradores. A finais de 2007, a capacidade mundial dos xeradores eólicos foi de 94.1 xigavatios. Mentres a eólica xera arredor do 1% do consumo de electricidade mundial, representa arredor do 19% da produción eléctrica en Dinamarca, 9% en España e Portugal, e un 6% en Alemaña e Irlanda (datos do 2007).

É un recurso abundante, renovábel, limpo e axuda a minguar as emisións de gases de efecto invernadoiro ao substituír termoeléctricas a base de combustibles fósiles, o que a converte nun tipo de enerxía verde. O seu principal inconveniente é a súa intermitencia.

Enerxía solar

A enerxía solar é a enerxía obtida do Sol. A radiación solar incidente na Terra pode aproveitarse, pola súa capacidade para quentar, ou directamente, a través do aproveitamento da radiación en dispositivos ópticos ou doutro tipo. É un tipo de enerxía renovable e limpa, o que se coñece como enerxía verde.

Enerxía undimotriz

A enerxía undimotriz é o transporte da enerxía producida polo movemento das ondas e a súa captación para aplicala en facer un traballo útil; por exemplo, para a xeración de electricidade, a desalinización, ou o bombeo de auga (en depósitos). É unha fonte de enerxía renovable menos coñecida e estendida cá maremotriz, pero cada vez aplícase máis.

Etanol (combustible)

O termo bioetanol refírese comunmente a un combustíbel líquido que contén etanol (alcohol etílico) producido a partir de biomasa, ben sexa en parte mesturado con gasolina ou en forma pura. As mesturas máis estendidas de gasolina con etanol son as coñecidas coma E10 e E85, co 10% de etanol e a restante parte de gasolina no primeiro caso, e co 85% de etanol e a restante parte de gasolina no segundo. Todos os motores de automóbiles a gasolina poden tolerar mesturas con etanol de até o 10% sen modificación ningunha .

O bioetanol considérase unha fonte de enerxía renovable, xa que é posible obtelo a partir de fontes que se asumen infinitas, coma cultivos e residuos de varios tipos.

Etiopía

Etiopía (en amhárico: ኢትዮጵያ, ʾĪtyōṗṗyā, oficialmente República Democrática Federal de Etiopía) é un país situado na parte nororiental de África, no chamado Corno de África. Limita ao norte con Eritrea, ao leste con Djibuti e Somalia, ao sur con Kenya e ao oeste co Sudán e co Sudán do Sur. En 2017 tiña unha poboación estimada de máis de 94 millóns de habitantes, que o converten no segundo país máis poboado de África despois de Nixeria. É o décimo país africano en extensión con 1 104 300 quilómetros cadrados. A súa capital é Adís Abeba, situada uns poucos quilómetros ao oeste do Rift de África Oriental que divide ao país entre as placas nubia e somalí.

Etiopía, e tamén Eritrea, usan o alfabeto ge'ez, un dos alfabetos máis antigos do mundo en uso. O calendario etíope, que vai aproximadamente sete anos e tres meses por detrás do calendario gregoriano, coexiste desde hai tempo co calendario borana. A relixión maioritaria é o cristianismo, principalmente a igrexa etíope tewahedo. O histórico reino de Aksum foi un dos primeiros estados en adoptar oficialmente a relixión cristiana. Arredor dun terzo da poboación e musulmá, principalmente da rama sunnita. As relacións do país co islamismo remóntanse aos inicios deste, cando o reino de Aksum acolleu a algúns dos primeiros seguidores de Mahoma que fuxían das persecucións que estaban sufrindo na Meca. De feito a vila de Negash, que naquela época formaba parte do reino de Aksum, está considerada como o primeiro asentamento musulmán en África. Ata a década de 1980 houbo unha considerable poboación de xudeus etíopes, coñecidos como Beta Israel. Etiopía é unha nación multilingüe con arredor de 80 grupos etnolingüísticos, dos que os máis numerosos son os oromo, os amháricos, os somalís e os tigriña. A maioría da xente fala linguas afroasiáticas das ramas cuxita ou semítica. Adicionalmente, minorías étnicas que habitan as rexións do sur, falan linguas omóticas. Linguas nilo-saharianas son faladas por minorías étnicas do pobo nilótico. A lingua oromo é a máis numerosa en falantes nativos, mentres que a amhárica é a máis populosa en número total de falantes e serve como lingua de traballo no goberno federal e como lingua franca do país. O ge'ez conserva a súa importancia como lingua litúrxica, tanto para a igrexa etíope tewahedo como para os xudeus de Bete Israel.

A nación é unha terra de contrastes naturais co seu vasto e fértil oeste, os seus bosques e numerosos ríos, e o sitio rexistrado máis quente do mundo en Dallol, no norte do país. O Macizo etíope é o conxunto continuo de montañas máis extenso de África e as Covas de Sof Omar conteñen a cova máis longa do continente. Etiopía é tamén o país africano, xunto con Marrocos e Suráfrica, co maior número de sitios Patrimonio da Humanidade (9). Ademais, Etiopía é membro fundador da Organización das Nacións Unidas, da Organización para a Unidade Africana, do Movemento de Países non Aliñados , do Grupo dos 24 e do Grupo dos 77. Ademais a capital, Adís Abeba, é a sede da Unión Africana, da Comisión Económica para África das Nacións Unidas, da Forza Africana de Intervención Rápida, da Cámara Panafricana de Comercio e Industria, e de moitas ONGs que traballan en África. Desde 1961, cando comezou a guerra de independencia de Eritrea, ata o ano 2008, Etiopía sufriu varios conflitos armados con países limítrofes, tivo que sufocar insurreccións nalgunhas rexións e mesmo aturar unha guerra civil. Esta situación de estado de guerra continuo obstaculizou o progreso da súa economía, porén, durante os últimos anos o país foise recuperando e hoxe é a maior economía e o país máis populoso de África Oriental.

Galicia

Galicia ( pronunciación ) ou Galiza ( pronunciación ) é unha nación recoñecida internacionalmente en 1933 e establecida xurídica e administrativamente dende 1978 como comunidade autónoma segundo a Constitución española co rango de nacionalidade histórica determinado no seu Estatuto de autonomía, dentro do Reino de España e a Comunidade Europea. O seu territorio está situado no extremo noroeste da Península Ibérica e linda, ao leste, coas comunidades autónomas de Asturias e Castela e León, ao oeste co océano Atlántico, ao norte co mar Cantábrico e ao sur coa República de Portugal.

Ten como lingua propia o galego, de orixe común co portugués (ambas as dúas proveñen da lingua medieval coñecida como galego-portugués), e comparte oficialidade co castelán, que é oficial en toda España.

Santiago de Compostela é a capital, cun estatuto especial dentro da provincia da Coruña. Galicia posúe 2 718 525 habitantes (2016), cunha distribución poboacional que aglomera a meirande parte na franxa entre Ferrol e Vigo. En Galicia, os núcleos urbanos con rango de cidade son sete, que segundo criterios poboacionais son os seguintes: Vigo, A Coruña, Ourense, Lugo, Santiago de Compostela, Pontevedra e Ferrol. Ten unha superficie de 29 574,4 km².

O concello máis poboado é o de Vigo con 292 817 habitantes e o menos poboado o de Negueira de Muñiz con 215 habitantes no 2016. O concello máis extenso é o da Fonsagrada cunha superficie de 438,4 km² e o máis pequeno o de Mondariz-Balneario con 2,3 km². A Coruña é o concello con maior densidade de poboación con 6449,32 hab./km² e Vilariño de Conso é o que ten menor densidade de poboación con 2,92 hab./km² no 2016.

India

A India (en hindi: Bharat), oficialmente a República da India (Bharat Ganrajya), é un estado situado en Asia Meridional. É o sétimo país do mundo en superficie, o segundo máis poboado e a democracia máis poboada do mundo con máis de 1,2 miles de millóns de habitantes. Rodeado polo océano Índico ao sur, o mar de Arabia ao suroeste e a baía de Bengala ao sueste, a India conta cunha costa de 7 517 km de extensión. Comparte fronteiras con Paquistán ao oeste; a China, o Nepal e Bután ao nordés; e Myanmar e Bangladesh ao leste. O Goberno da India tamén considera que comparte fronteiras con Afganistán, xa que considera toda Caxemira como parte do seu territorio, porén existe controversia ao respecto e a propia parte da fronteira afgá está controlada polo Estado de Paquistán. No océano Índico, a India atópase nas proximidades de Sri Lanka e as Maldivas, ademais as Illas Andaman e Nicobar comparten fronteira marítima con Tailandia e Indonesia. A súa capital é a cidade de Nova Deli.

Orixe da civilización do Val do Indo e rexión de históricas rutas comerciais e vastos imperios, o subcontinente indio foi sempre identificado pola súa riqueza comercial e cultural ó longo da súa extensa historia.

Nos seguintes milenios, comezaron a compoñerse as escrituras máis antigas asociadas ó hinduísmo. A estratificación social, baseada en castas, naceu no primeiro mileino BCE, e desenvolvéronse o budismo e o xainismo. As primeiras consolidacións políticas producíronse baixo os imperios Maurya e Gupta, os posteriores Reinos medios da India influíron culturas tan afastadas como as do Sueste asiático. Catro relixións de carácter global naceron neste territorio: o hinduísmo, o budismo, o xainismo e o sikhismo, ademais no primeiro milenio (EC) chegaron o xudaísmo, o zoroastrismo, o cristianismo e o islam, o que contribuíu á formación da diversa cultura da rexión. Gran parte do norte do país caeu baixo o Sultanato de Deli, e o sur uniuse baixo o Imperio Vijayanagara. A economía expandiuse no século XVII no Imperio mogol. Na metade do século XVIII, o subcontinente caeu baixo o goberno da Compañía Británica das Indias Orientais, e logo, a mediados do século XIX, directamente administrada polo Reino Unido. A finais do século XIX naceu un movemento nacionalista, que posteriormente, con Mahatma Gandhi, fíxose famoso pola súa resistencia non violenta e levou á independencia da India en 1947.

En 2016, unha enquisa en World Tourism rankings realizada pola World Tourism Organization das Nacións Unidas indicou que a nación é visitada, aproximadamente, por 14.6 millóns de turistas cada ano (2016), facendo que sexa o 8º país máis visitado en Asia-Pacífico.

En 2017, a economía india foi a sexta máis grande do mundo por PIB nominal e a terceira maior por paridade de poder adquisitivo. A raíz das reformas económicas baseadas na economía de mercado en 1991, a India converteuse nunha das grandes economías de máis rápido crecemento, sendo considerado un país recentemente industrializado. Porén, segue a facer fronte aos desafíos da pobreza, a corrupción, a malnutrición, a desaxeitada sanidade pública e o terrorismo. A nivel militar, é un Estado posuidor de armas nucleares e está considerado unha potencia rexional, tendo ademais o segundo exercito con máis tropas do mundo e sendo o quinto en gasto militar. A nivel político é unha república constitucional federal gobernada baixo un sistema parlamentario consistente en 28 estados e 7 territorios da unión. A India é amplamente recoñecida pola súa desenvolvida industria do cine, a súa rica cociña e a exuberante vida salvaxe e vexetación. É unha sociedade plural, plurilingüística e multi-étnica. É, ademais, fogar dunha gran diversidade de vida silvestre e espazos naturais protexidos.

Nova Zelandia

Nova Zelandia ou Nova Celandia (en inglés: New Zealand /njuːˈziːlənd/, e en maorí: Aotearoa) é un país insular de Oceanía que se localiza no suroeste do océano Pacífico, formado por dúas grandes illas, a Illa Norte e a Illa Sur, xunto a outras moitas illas menores, destacando entre elas a Illa Stewart e as Illas Chatham. O Reino de Nova Zelandia tamén inclúe as Illas Cook e Niue (estados autónomos en libre asociación), e Tokelau.

Nova Zelandia, notable polo seu illamento xeográfico, está situada preto de 2000 quilómetros ao sueste de Australia no mar de Tasmania, e os seus veciños máis próximos ao norte son Nova Caledonia, Fixi e Tonga. Debido a este longo illamento, no país desenvolveuse unha fauna endémica dominada polas aves, moitas das cales se extinguiron logo da chegada dos humanos e os mamíferos que introduciron sen ningún control. A maior parte da poboación neozelandesa é de ascendencia europea; os indíxenas maorís son a minoría máis numerosa. Os asiáticos e os polinesios tamén son minorías significativas, especialmente nas zonas urbanas. Aínda que ten tres idiomas oficiais, o máis falado con diferenza é o inglés.

A xefa de Estado de Nova Zelandia é Isabel II do Reino Unido, como raíña de Nova Zelandia, e está representada por un gobernador xeral, mentres que o poder executivo é exercido polo gabinete e o Primeiro Ministro. As súas cidades sitúanse entre as de mellor calidade de vida no mundo. Nova Zelandia é un país desenvolvido que se sitúa en lugares altos dentro de escalas internacionais sobre moitos temas, incluíndo a ausencia de corrupción, o nivel de educación e a liberdade económica, pero sen dúbida entre o que máis resalta, é no seu índice de desenvolvemento humano, que o sitúa sexto no mundo en 2012, e os seus índices de democracia, os cales sitúano na gran maioría das publicacións e estudos importantes como o país máis libre e co maior respecto aos dereitos civís no mundo.

Pirelli

Pirelli & C. SPA é unha empresa multinacional con sede en Milán, Italia. A compañía, o quinto fabricante maior do mundo de pneumáticos, está presente en máis de 160 países, conta con 20 plantas de fabricación en todo o mundo e unha rede de ao redor de 10.000 distribuidores e comerciantes polo miúdo.

Fundada en Milán en 1872, Pirelli é hoxe o quinto operador no mundo no sector dos pneumáticos en termos de vendas e líder na modalidade "Premium" do sector cun alto nivel de contido tecnolóxico.

A compañía cotiza na Bolsa de Milán desde 1922, distínguese por unha longa tradición industrial e tamén se asocia coa capacidade de innovación, a calidade do produto e a fortaleza da marca. Hoxe en día hai 19 plantas de Pneumáticos Pirelli no mundo en catro continentes e o grupo opera en máis de 160 países e ten preto de 30.000 persoas empregadas en todo o mundo. En 2010, os ingresos, dos que o 90% xéranse fóra de Italia, ascenderon ao redor de 4 800 millóns de euros.

A empresa produce pneumáticos para coches, motos e vehículos industriais, combinando a tecnoloxía coas súas estratexias de prestacións verdes que leva á empresa a conseguir un alto rendemento e seguridade, reducindo o impacto ambiental. Entre os pneumáticos de máis éxito lanzados por Pirelli nos últimos anos están o "Cinturato" para coches, o "Diablo" pneumáticos para motos e a serie 01 para camións.

Pirelli é hoxe unha das marcas máis coñecidas no mundo. A súa reputación viuse reforzada cando gañou o contrato en exclusiva para a Fórmula 1 para os tres anos 2011-2013, ademais da presenza do grupo no automobilismo é o único provedor de Superbike. Comprometida co mundo do deporte, Pirelli foi desde 1995 o principal patrocinador do FC Internazionale Football Club e este ano converteuse en patrocinador oficial da Copa de Rusia de Fútbol 2011-2012.

Desde 1964, o nome de Pirelli estivo inseparablemente vinculado co calendario Pirelli, que se converteu nun obxecto de culto exclusivo que cada ano ofrece retratos fotográficos, executado polos fotógrafos máis famosos do mundo, dalgunhas das actrices e modelos máis belas no mundo a nivel internacional. Para fortalecer aínda máis a marca Pirelli, púxose en marcha Pzero a marca de moda de alta tecnoloxía, con liñas de roupa e accesorios innovadores.

No ano 2009, para salvagardar e valorizar o patrimonio cultural e histórico de Pirelli, e a promoción da cultura empresarial como unha parte do amplo patrimonio cultural dun país, Pirelli creou a Fundación Pirelli, que coida o vasto arquivo da empresa e promove iniciativas que representan a cultura corporativa da empresa. A Fundación foi aberta ao público desde 2010 e atópase na sede de Pirelli en Milán.

Xordania

Xordania (árabe: الأردن Al-ʼUrdunn), oficialmente Reino Haxemita de Xordania (المملكة الأردنّيّة الهاشميّة Al-Mamlaka al-Urdunniyya al-Hāshimiyya), chamado Transxordania ata 1950, é un país de Asia localizado na rexión do Oriente Medio. Limita ao norte con Siria, ao nordeste con Iraq, ao leste e ao sur con Arabia Saudita e ao suroeste co mar Vermello (no Golfo de Aqaba, con Israel e co territorio palestino de Cisxordania).O que hoxe é Xordania foi habitado por humanos desde o período Paleolítico. Tres reinos estables xurdiron alí ao final da Idade de Bronce: Amón, Moab e Edom. Os gobernantes posteriores inclúen o Reino Nabateo, o Imperio Romano e o Imperio Otomán. Despois da Gran Revolta Árabe contra os otománs en 1916 durante a Primeira guerra mundial, o Imperio Otomán foi dividido por Gran Bretaña e Francia. O Emirato de Transxordania foi estabelecido en 1921 polos Haxemitas, logo Emir, Abdullah I, e o Emirato converteuse nun protectorado británico.

En 1946, Xordania converteuse nun estado independente coñecido oficialmente como o Reino Haxemita de Transxordania, pero pasou a chamarse en 1949 ao Reino Haxemita de Xordania despois de que o país capturase Cisxordania durante a Guerra árabe-israelí de 1948 e seguiu anexionada ata que se perdeu contra Israel en 1967. Xordania renunciou á súa reclamación do territorio en 1988 e converteuse nun dos dous estados árabes en asinar un tratado de paz con Israel en 1994. Xordania é membro fundador da Liga Árabe e da Organización de Cooperación Islámica. O estado soberano é unha monarquía constitucional, pero o rei ten amplos poderes executivos e lexislativos.

Xordania é un país relativamente pequeno, semiárido, case sen saída ao mar, cunha área de 89.342 km2 (34.495 millas cadradas) e unha poboación de 10 millóns, o que o converte no 11º país árabe máis poboado. O islam sunita, practicado por ao redor do 95% da poboación, é a relixión dominante en Xordania e coexiste cunha minoría cristiá indíxena. Xordania referiuse repetidamente como un "oasis de estabilidade" nunha rexión turbulenta. Na súa maioría non se viu afectada pola violencia que azoutou a rexión despois da Primavera Árabe en 2010. Desde 1948, Xordania aceptou refuxiados de varios países veciños en conflito. Estímase que 2.1 millóns de refuxiados palestinos e 1.4 millóns de sirios están presentes en Xordania a partir dun censo de 2015. O reino tamén é un refuxio para miles de cristiáns iraquís que foxen da persecución do ISIS. Aínda que Xordania segue aceptando refuxiados, a grande afluencia recente de Siria exerceu unha presión considerable sobre os recursos e a infraestrutura nacionais.

Xordania está clasificado como un país de "alto desenvolvemento humano" cunha economía de "ingresos medios altos". A economía xordana, unha das economías máis pequenas da rexión, é atractiva para os investidores estranxeiros con base nunha forza laboral cualificada. O país é un importante destino turístico, e tamén atrae turismo médico debido ao seu sector de saúde ben desenvolto. Con todo, a falta de recursos naturais, o gran fluxo de refuxiados e a axitación rexional han obstaculizado o crecemento económico.

Outras linguas

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.