Corea do Norte

Corea do Norte,[1] oficialmente República Popular e Democrática de Corea, é un país asiático que ocupa a metade norte da Península de Corea. Ten fronteira ao norte con China e con Rusia; a leste co Mar do Xapón; ao sur con Corea do Sur e ao oeste coa Baía da Corea. A súa capital e cidade máis poboada é Pyongyang.

É membro da Organización das Nacións Unidas dende 1991, así como do Movemento de Países Non Aliñados e do G77.

Coordenadas: 40°00′N 127°00′L / 40.000, -127.000

República Popular e Democrática de Corea
조선민주주의인민공화국
Chosŏn Minjujuŭi Inmin Konghwaguk
Bandeira de Corea do Norte
Emblema de Corea do Norte
BandeiraEmblema
North Korea (orthographic projection)
Lema: 강성대국
(Coreano: Poderosa e próspera nación)
Capital
 Poboación
Pyongyang
3 255 388 (2008)
Cidade máis poboadaPyongyang
Linguas oficiaisCoreano
Forma de gobernoEstado unitario juche

Kim Jong-un
Choe Ryong-hae
Kim Jae-ryong
• Declarada
• Liberación
• Declaración formal
1 de marzo de 1919
15 de agosto de 1945
9 de setembro de 1948
SuperficiePosto 98º
 • Total120 540 km²
 • % auga4,87
Fronteiras1 673 km
Costas2 495 km
PoboaciónPosto 48º
 • Total (2009 est.)24 051 218 hab.
 • Densidade198,3 hab./km²
PIB (nominal)Posto 88º
 • Total (2011)40 000 millóns US$
 • per cápita1 600 US$
PIB (PPA)Posto 94º
 • Total (2011)40 000 millóns US$
 • per cápita1 900 US$
MoedaWon (₩, KPW)
IDH (1998)0,766 (75º) – Medio
XentilicioNorcoreano, norcoreana
Fuso horarioUTC+8:30
 • Horario de veránNon aplica
Dominio de Internet.kp
Prefixo telefónico+850
Prefixo radiofónicoP5A-P9Z / HMA-HMZ
Código ISO408 / PRK / KP
Membro de: ONU

Historia

Artigo principal: Historia de Corea do Norte.

A ocupación militar xaponesa de Corea terminou co fin da Segunda Guerra Mundial en 1945. Corea foi entón dividida en dous partes polo paralelo 38: a Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas (URSS) tomou o control da parte Norte, e o exército dos Estados Unidos da parte Sur. Isto conduciu a que en 1948 establecésense dous gobernos independentes no Norte e no Sur, cada un reclamando a súa soberanía sobre a totalidade de Corea.

As crecentes tensións entre os gobernos do Norte e do Sur desembocaron na Guerra de Corea cando o 25 de xuño de 1950 o exército de Corea do Norte cruzou o paralelo 38 (que actuaba de fronteira) e atacou. A guerra continuou ata o 27 de xullo de 1953, cando o Comité da Organización das Nacións Unidas (ONU), os voluntarios da República Popular China e Corea do Norte asinaron o armisticio da Guerra de Corea. Unha zona desmilitarizada foi establecida para separar aos dous países.

Corea do Norte foi dirixida desde 1948 por Kim Il Sung ata a súa morte o 8 de xullo de 1994. Despois, o 8 de outubro de 1997, o seu fillo Kim Jong-il foi nomeado Secretario Xeral do Partido dos Traballadores Coreanos. En 1998, foi nomeado Presidente da Comisión Nacional de Defensa e a súa posición foi declarada como "o cargo máis alto do Estado". Xeralmente as relacións internacionais melloraron. Ata houbo un cume Norte-Sur histórica en xuño de 2000. Con todo, as tensións volveron a facerse visibles coa continuación por parte de Corea do Norte do seu programa de armas nucleares.

Durante o mandato de Kim Jong-il a finais da década dos noventa, a economía do país descendeu considerablemente e a escaseza de comida fíxose evidente en numerosas áreas. Segundo algunhas organizacións de axuda, un descoñecido pero gran número de persoas (algunhas cifran o número ao redor dos tres millóns; "The Economist" estima que entre 600.000 e 1 000 000) morreron como consecuencia da fame negra norcoreana de 1995-98, intensificada por un colapso no sistema de distribución de comida. Numerosos norcoreanos penetraron ilegalmente en China en busca de alimentos. Corea do Norte é un dos sitios máis illados do mundo, con severas restricións na entrada ou saída do país. A prensa é controlada polo Estado e organizacións de masas, e a ideoloxía Juche, que consiste en non depender dos demais, é a oficial do goberno.

Nos últimos anos, o seu programa nuclear desatou polémica entre os estados nucleares, particularmente Estados Unidos, polos obxectivos do seu desenvolvemento militar. Mentres que o goberno norcoreano argumenta que o desenvolvemento de armamento nuclear ten unha finalidade disuasiva e de eventual defensa, a administración estadounidense e a Unión Europea consideran ilegal a tenencia de material bélico atómico por parte de Corea do Norte.

Situación Política

A República Popular Democrática de Corea é unha república socialista baseada na ideoloxía juche.

O máximo órgano do Estado é a Asemblea Popular Suprema, que conta con 687 membros, elixidos por sufraxio universal cada cinco anos. Cando a Asemblea non se atopa reunida, as súas funcións son realizadas polo Presidium, cuxos membros son elixidos pola Asemblea. Actualmente hai tres partidos con representación no Parlamento: o Partido dos Traballadores de Corea, o Partido Socialdemócrata de Corea e o Partido Chondoísta Chongu.[2]

O poder executivo está repartido en tres ramas: o primeiro ministro (xefe de goberno), actualmente Kim Jae-ryong, o Presidente do Presidium da Asemblea Popular Suprema, Choe Ryong-hae, e o Presidente da Comisión de Asuntos de Estado de Corea do Norte, Kim Jong-un. Este último é o cargo con máis poder, sendo ademais fillo e neto respectivamente de Kim Il-sung e Kim Jong-il, mencionados no preámbulo da Constitución como "Líderes Eternos da Corea Juche".[3]

Dereitos humanos

En materia de dereitos humanos, respecto á pertenza nos sete organismos da Carta Internacional de Dereitos Humanos, que inclúen o Comité de Dereitos Humanos (HRC), Corea do Norte firmou ou ratificou:

Flag of North Korea.svg Corea do Norte UN emblem blue.svg Status dos principais instrumentos internacionais de dereitos humanos[4]
CESCR CCPR CERD CED CEDAW CAT[5] CRC MWC CRPD
CESCR CESCR-OP[6] CCPR CCPR-OP1 CCPR-OP2-DP CEDAW CEDAW-OP[7] CAT CAT-OP CRC CRC-OP-AC CRC-OP-SC CRPD CRPD-OP[8]
Pertenza Yes check.svgCorea do Norte recoñeceu a competencia de recibir e procesar comunicacións individuais por parte dos órganos competentes Sen información Yes check.svgCorea do Norte recoñeceu a competencia de recibir e procesar comunicacións individuais por parte dos órganos competentes Nin firmado nin ratificado Nin firmado nin ratificado Nin firmado nin ratificado Sen información Yes check.svgCorea do Norte recoñeceu a competencia de recibir e procesar comunicacións individuais por parte dos órganos competentes Nin firmado nin ratificado Nin firmado nin ratificado Sen información Firmado e ratificado Nin firmado nin ratificado Nin firmado nin ratificado Nin firmado nin ratificado Nin firmado nin ratificado Nin firmado nin ratificado
Yes check.svg Firmado e ratificado, Check.svg firmado pero non ratificado, X mark.svg nin firmado nin ratificado, Symbol comment vote.svg sen información, Zeichen 101 - Gefahrstelle, StVO 1970.svg accedeu a firmar e ratificar o órgano en cuestión, pero tamén recoñece a competencia de recibir e procesar comunicacións individuais por parte dos órganos competentes.

División Administrativa

A Corea do Norte está subdividida en 9 provincias, 3 cidades controladas directamente polo goberno central e algunhas outras rexións especiais.

Listaxe Cidade Provincia Pob. Listaxe
0322 Pyongyang Turm der Juche Idee Aussicht

Pyongyang
Hamhung North Korea

Hamhung
Chongjin

Congjin
1 Pyongyang Cidade de Pyongyang 3.255.288
2 Hamhung Hamgyong do Sur 768.551
3 Chongjin Hamgyong do Norte 667.929
4 Nampho Pyongan do Sur 366.815
5 Wonsan Kangwon 363.127
6 Sinuiju Pyongan do Norte 359.341
7 Tanchon Hamgyong do Sur 345.875
8 Kaechon Pyongan do Sur 319.554
9 Kaesong Hwanghae do Norte 308.440
10 Sariwon Hwanghae do Norte 307.764
Datos do censo de 2008[9]

Xeografía

Artigo principal: Xeografía de Corea do Norte.

Corea do Norte atópase na metade norte, a partir do paralelo 38, da península de Corea. Está bordeada por dous mares, ao occidente polo Mar Amarelo e a baia de Corea; e ao oriente polo Mar do Leste. O seu terreo presenta numerosas serras e montañas, separadas por profundos e estreitos vales. Na costa oeste predominan as chairas. O punto máis alto do país é o pico do monte Paektu coñecido en Corea do Norte como "Paektu-san", a 2774 msnm. Entre os ríos máis importantes atópanse o Tumen e o Yalu, os cales forman a fronteira norte con China.

O clima local é tépedo, sendo a época con máis precipitacións o verán, durante unha estación de choivas denominada jangma. Os invernos poden ser moi fortes.

A cidade máis grande de Corea do Norte é o seu capital, Pyongyang (ou P'yŏngyang). Outras cidades a destacar son: Kaesŏng, no sur; Sinuiju, no noroeste; Wŏnsan e Hamhung no leste; e Ch'ŏngjin no nordés.

O territorio é montañoso, con cordilleiras cubertas por bosques ao leste, sobre o litoral do Mar do Xapón.

Economía

Artigo principal: Economía de Corea do Norte.

Corea do Norte ten unha economía dirixida ó estilo soviético. As relacións económicas co estranxeiro son mínimas e o país recibe axuda alimentaria da ONU. Relatos de fame en masa son comúns.

Cultura

Artigo principal: Cultura de Corea do Norte.

En Corea do Norte a cultura tradicional é especialmente protexida. O nivel de alfabetización é case total (99% homes e 99% mulleres). A liberdade relixiosa é un dereito constitucional en Corea do Norte. As relixións máis comúns son o budismo, o confucianismo, o chondokio (que combina elementos budistas e cristiáns), e nas rexións interiores, cultos chamánicos tradicionais. É unha cultura moi variada en canto ás súas culturas descendentes da China.

Deportes

Os deportes máis practicados no país son o judo e o tenis de mesa (a xogadora Kim Hyang-A miña foi subcampioa nos Xogos Olímpicos de Atenas 2004).

A mellor participación de Corea do Norte nos Xogos Olímpicos foi en Barcelona '92, onde o combinado nacional conseguiu nove medallas malia que ningún dos seus atletas foi campión olímpico. Nos de Pekín 2008 lograron tamén unha boa participación, gañando dúas medallas de ouro, unha de bronce e tres de prata.

O 17 de xuño do 2009, a selección de fútbol logrou a súa clasificación á Copa Mundial de Fútbol de 2010 celebrada en Suráfrica, a que foi a súa segunda participación neste evento, logo de empatar sen goles contra Arabia Saudita en Riad, eliminando a Irán e levando aos sauditas á repesca.[10] No campionato quedou eliminada na primeira fase de grupos, tras perder contra Brasil, Portugal e Costa do Marfil (0-3).

Turismo

O número de turistas que visitan Corea do Norte cada ano é moi pequeno, aínda que aumentou durante os últimos anos e espérase que aumente moito máis a curto prazo.[11][12] A construción da estación de esquí de Masikryong forma parte do plan para o aumento do turismo.

Viaxar desde o estranxeiro pode resultar complicado; existen poucos países con representación diplomática norcoreana e só algunhas axencias autorizadas poden organizar viaxes.

Notas

  1. Definicións no Dicionario da Real Academia Galega e no Portal das Palabras para norcoreano.
  2. "A Asemblea Popular Suprema na Unión Interparlamentaria" (en inglés). Consultado o 28 de xuño de 2019.
  3. "Constitución de Corea do Norte". en.wikisource.org (en inglés). Consultado o 28 de xuño de 2019.
  4. Oficina do Alto Comisionado para os Dereitos Humanos. "Status by country" (en inglés). Oficina do Alto Comisionado das Nacións Unidas para os Dereitos Humanos. Arquivado dende o orixinal o 14 de agosto de 2013.
  5. Convención contra la Tortura y Otros Tratos o Penas Crueles, Inhumanos o Degradantes (Resolución) (en castelán). Oficina do Alto Comisionado das Nacións Unidas para os Dereitos Humanos. 10 de decembro de 1984. 39/46. Arquivado dende o orixinal o 7 de marzo de 2013.
  6. Protocolo Facultativo del Pacto Internacional de Derechos Económicos, Sociales y Culturales (PDF) (Resolución) (en castelán). Oficina do Alto Comisionado das Nacións Unidas para os Dereitos Humanos. 10 de decembro de 2008. A/RES/63/117. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 9 de febreiro de 2014.
  7. Protocolo Facultativo de la Convención sobre la eliminación de todas las formas de discriminación contra la mujer (Resolución) (en castelán). Oficina do Alto Comisionado das Nacións Unidas para os Dereitos Humanos. 6 de outubro de 1999. A/54/4. Arquivado dende o orixinal o 7 de marzo de 2013.
  8. Protocolo facultativo de la Convención sobre los derechos de las personas con discapacidad (Resolución) (en castelán). Oficina do Alto Comisionado das Nacións Unidas para os Dereitos Humanos. Arquivado dende o orixinal o 2 de agosto de 2014.
  9. Estatísticas das Nacións Unidas; censo de 2008 da República Popular de Corea
  10. Corea do Norte clasificou ao Mundial tras de 44 anos[Ligazón morta]
  11. "North Korea welcomes increase in tourism" (en inglés). 20 de febreiro de 2013. Consultado o 13 de abril de 2019.
  12. "North Korea plans to increase tourism tenfold by 2017... and to welcome TWO MILLION visitors a year by 2020" (en inglés). 2 de xuño de 2015. Consultado o 13 de abril de 2019.
.kp

.kp é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) reservado para Corea do Norte, introducido no 2007 e supervisado polo Korea Computer Center Europa ata 2012 cando pasaron a Star Joint Venture con sede na capital coreana. Hai poucas web co dominio .kp e están dirixidas ao público estranxeiro por canto o acceso no país está restrinxido e só se permite cunha autorización especial[Cómpre referencia].

Bandeira de Corea do Norte

A bandeira de Corea do Norte (en coreano: 람홍색공화국기, ramhongsaek konghwagukki) foi adoptada oficialmente o 8 de setembro de 1948.

Corea

Corea, chamada Daehanminguk (en coreano: 대한민국) en Corea do Sur e Joseon (en coreano: 조선) en Corea do Norte, é unha entidade xeográfica e cultural dividida en dous estados, Corea do Norte e Corea do Sur. Estes dous países xurdiron despois da Guerra de Corea, entre 1950 e 1953.

Ocupa a península de Corea, limitando coa China polo norte, uns poucos quilómetros con Rusia (Siberia), e o resto co mar, polo sur co Mar da China e polo norte co Mar do Xapón. Ademais da península, Corea conta cunhas 3200 illas. A cadea montañosa de Taebaeksan corre ao longo da costa oriental, onde as grandes ondas do mar de Xapón esculpiron enormes cantís e illotes rochosos. As ladeiras do sur e do oeste presentan un relevo suave, que forma chairas e unha multitude de pequenas illas con pequenas calas. O cume máis alto é a montaña Baekdusan, en Corea do Norte, que se eleva 2744 msnm, na fronteira setentrional que linda con China.

Corea do Sur

Corea do Sur, oficialmente República de Corea (coreano: Daehan Minguk listen (Hangul: 대한 민국; Hanja: 大韓民國), é un país asiático que ocupa a metade sur da Península de Corea. O nome Corea deriva do Reino de Goryeo, tamén pronunciado Koryŏ. Comparte fronteira terrestre con Corea do Norte, e a través de mar, con Xapón polo leste e con China polo oeste. Case a metade da poboación reside na área metropolitana da capital, Seúl, que é a segunda maior do mundo, con máis de 25 millóns de habitantes.

Corea estivo habitada dende o período do paleolítico inferior e a súa civilización comezou coa fundación do Gojoseon. Despois da unificación dos Tres reinos de Corea en 668, seguiu un milenio de relativa tranquilidade baixo dinastías que duraron séculos, e por un florecemento do comercio, a cultura, a literatura e a ciencia. Foi anexionada polo Imperio do Xapón en 1910, e despois da súa derrota en 1945, Corea foi dividida nas zonas de ocupación da Unión Soviética e os Estados Unidos, converténdose a última na República de Corea en 1948. Malia que as Nacións Unidas declarou nunha resolución que a República era o único goberno lexítimo de Corea,[Cómpre referencia] un réxime comunista estableceuse no Norte, que invadiu o Sur en 1950 e comportou á Guerra de Corea, que rematou de facto en 1953.

Entre 1962 e 1994, o tigre económico de Corea do Sur medrou un 10% anual, alimentado por un crecemento anual das exportacións do 20%, nun período chamado Milagre do Río Han que transformou o país nunha economía avanzada e de altos ingresos e na onceava maior do mundo en 1995. Na actualidade,[cando?] Corea do Sur é o oitavo país en comercio internacional, unha potencial rexional co décimo maior gasto en defensa militar e membro fundador do G20 e da Cooperación Económica Asia-Pacífico. Dende a caída do goberno militar en 1987, os surcoreanos desfrutan de amplas liberdades civís e dunha asentada democracia clasificada no segundo posto en Asia segundo o Índice de democracia. No 2009, Corea do Sur converteuse no primeiro país do mundo antigo receptor de axuda exterior en unirse ó Comité de Axuda ó Desenvolvemento da OCDE, sendo un dos grandes doantes. A súa cultura popular ten unha considerable influencia en Asia e está a estenderse globalmente nun proceso chamado a Onda coreana.Corea do Sur é un país desenvolvido, clasificado no posto 15 no Índice de Desenvolvemento Humano, o máis alto de Asia oriental. En termos de salario medio, ten a taxa máis alta de Asia e a décima do mundo. Posúe indicadores altos en educación, saúde, xustiza e goberno, facilidade de crear negocios, transparencia do goberno, seguridade no traballo, tolerancia e inclusión. O 64% dos surcoreanos entre 25 e 34 anos ten un título de educación terciaria, o máis alto da OCDE. Destina o 3,74% do seu PIB en investigación e desenvolvemento, o segundo máis alto do mundo. O país máis innovador do mundo segundo Bloomberg Innovation Quotient, é o sétimo exportador mundial, con multinacionais de alta como Samsung, Hyundai-Kia e LG. É o líder global de tecnoloxías avanzadas, coa máis alta velocidade de conexión a internet, no primeiro posto do Índice ICT de desenvolvemento, e-Government e penetración de 4G LTE, e o segundo con maior penetración do teléfono intelixente.

Extremo Oriente

Forman parte do Extremo oriente as seguintes nacións:[Cómpre referencia]

China

Xapón

Corea do Norte

Corea do Sur

República de China ou TaiwánTodas elas teñen en común lazos históricos como ter nalgún momento das súas historias a grafía chinesa. Na península de Corea cohabitan dous estados que forman unha mesma nación, pero que xurdiron trala Guerra de Corea. Taiwán formouse tralo triunfo maoísta na China continental (1949). Tanto China como Corea do Norte son estados comunistas. Os outros tres teñen economías de mercado e índices de desenvolvemento e riqueza moi superiores ós dos estados veciños.

Guerra de Corea

A guerra de Corea foi un conflito bélico entre Corea do Norte (comunista) e Corea do Sur (capitalista) que se desenvolveu entre o 25 de xuño de 1950 e o 27 de xullo de 1953. Á vez, foi unha guerra non oficial entre os Estados Unidos e a Unión Soviética.

Os principais combatentes nesta guerra foron as repúblicas de Corea do Norte e China por un bando e Corea do Sur, con axuda de Estados Unidos, Australia, Canadá, Reino Unido, Colombia e outras nacións baixo o mando de Estados Unidos polo outro. A Unión Soviética tamén subministrou conselleiros militares e pilotos de combate, así como armamento ás tropas chinesas e norcoreanas.

Kim Dae-jung

Kim Dae-jung (en hangul: 김대중; en hanja: 金大中), nado en Haui-do (Corea do Sur) o 3 de decembro de 1925 e finado o 18 de agosto de 2009 en Seúl, foi un político surcoreano, retirado, que foi presidente do seu país e galardoado co Premio Nobel da Paz do 2000 «polo seu traballo para a democracia e os dereitos humanos en Corea do Sur e no leste de Asia, xeralmente, e pola paz e a reconciliación con Corea do Norte, particularmente».

Kim Il-sung

Kim Il-sung (en coreano: 김일성), nado o 15 de abril de 1912 en Mangyŏngdae e falecido o 8 de xullo de 1994 en Pyongyang, foi un político comunista norcoreano, gobernante de Corea do Norte dende 1948 ata a súa morte. Ademais, foi tamén secretario xeral do Partido dos Traballadores de Corea.

O seu mandato como líder da República Democrática de Corea foi a miúdo descrito como autocrático, estabelecendo un omnipresente culto a súa personalidade. Dende mediados de 1960 promoveu o seu propio desenvolvemento da organización nacional comunista, o Juche. Nun estudo elaborado pola Biblioteca do Congreso de Washington, D.C. sobre Corea do Norte en 2009, foi descrito como "unha das figuras máis interesantes do século XX".

Trala súa morte en 1994, foi sucedido polo seu fillo Kim Jong-il. Corea do Norte refírese oficialmente a Kim Il-sung como o "Gran Líder" (en coreano: 수령, Suryong) e é chamado na Constitución "Líder Eterno" do país. O seu aniversario é día festivo en Corea do Norte.

Liaoning

Liaoning (chinés simplificado: 辽宁, chinés tradicional: 遼寧, pinyin: Liáoníng) é unha provincia situada ao nordeste da República Popular Chinesa. A súa capital é Shenyang.

«Liao» é o nome antigo da rexión, adoptado pola dinastía Liao que gobernou a área entre o ano 907 e o 1125. «Ning» significa «pacífico». Outros nomes históricos de Liaoning inclúen Fengtian (奉天 Fèngtiān; sistema postal antigo: Fengtien) e Shengjing (盛京 Shèngjīng).

Liaoning limita co mar Amarelo e o golfo de Bohai ao sur, Corea do Norte ao sueste, a provincia de Jilin ao nordeste, Hebei ao oeste e Mongolia Interior ao noroeste.

O río Yalu marca a fronteira entre Corea do Norte e as provincias chinesas de Jilin e Liaoning e desemboca na Baía de Corea entre Dandong (Liaoning) e Sinŭiju (Corea do Norte)

Lingua coreana

A lingua coreana fálase principalmente na Corea, sendo o idioma oficial da Corea do Norte e da Corea do Sur. Ademais de nas dúas Coreas, o coreano tamén se utiliza na rexión autónoma de Yanbian (연변/延邊) situada ao sur da provincia de Heilongjiang en China. Estímase que existen arredor duns 80 millóns de persoas que falan coreano no mundo.

O sistema de escrita coreano chámase de hangul, que é un alfabeto fonético e o hanja, constituído por caracteres sino-coreanos.

O alfabeto coreano constitúese de palabras silabarias. O hangul é un alfabeto inventado na dinastía do Rei Sejong no 1214, que encomendou o alfabeto a universitarios, pois ata entón na Corea só se usaba o hanja (caracteres chineses). Este alfabeto rexeitouse nun comezo ao achar máis sofisticado usar os caracteres chineses e só se popularizou no comezo do século XX, coa chegada da educación en masa na Corea. O hangul ao contrario dos kanas xaponeses (hiragana e katakana) componse verdadeiramente de consoantes e vogais, formando un alfabeto de feito.

Lingua rusa

O ruso (antigamente coñecido como gran ruso, para diferenciala do ucraíno ou "pequeno ruso") é a lingua eslava con máis falantes. Forma co ucraíno e o bielorruso o grupo das linguas eslavas do leste. A variedade do dialecto ruso medio falada na área de Moscova é a base da forma estándar da lingua. Hai minorías rusófonas significativas en tódolos estados que fixeron parte da antiga Unión Soviética e mantén aínda un certo status como lingua de cultura. O número total de falantes podería estar ó redor dos 300 millóns de persoas.

Mar Amarelo

O mar Amarelo ou Mar Occidental é a parte norte do mar da China, que á súa vez é un mar menor do océano Pacífico. Atópase entre a China continental e a península de Corea. O seu nome provén das partículas de area que lle dan esa cor característica e que chegan do río Amarelo.

A baía máis interior do mar Amarelo recibe o nome de mar de Bohai (antes coñecido coma baía de Pechihli ou baía de Chihli). Aquí desembocan o río Amarelo (a través da provincia de Xandón e a súa capital Jinan) e o Hai He (a través de Beixín e Tianxín).

A baía de Liaodón, entre a provincia chinesa de Liaonín e o noroeste de Corea do Norte tamén fai parte do mar Amarelo. O mar de Bohai e a baía de Liaodón están separados pola península de Liaodón, con Dalian no seu punto máis ó sur.

Mundial de Fútbol de 2010 - Grupo G

O Grupo G do Copa do Mundo de Fútbol de 2010, realizada en Suráfrica, estivo composto por catro equipos, que se enfrontaron entre si nun total de seis encontros. Ao termo dos mesmos os dous con maior cantidade de puntos clasificáronse á seguinte fase, neste caso Brasil con sete puntos e Portugal con cinco. Este grupo foi considerado como un dos "grupos da morte" xunto ao grupo D.No último Mundial da FIFA que viu a luz antes da celebración deste mundial (maio de 2010), Brasil ocupaba o primeiro posto, Portugal o terceiro, Costa do Marfil o vinte e sete, e Corea do Norte o cento cinco. A media do grupo correspondía ao lugar número trinta e catro, con exclusión do clasificado máis baixo (Corea do Norte), o rango medio era de dez. O equipo que ocupou o primeiro lugar deste grupo, Brasil, enfrontouse contra o segundo do grupo H, Chile. O segundo lugar do grupo, Portugal enfrontouse contra o primeiro do grupo H, España.

Pyongyang

Pyongyang é a capital e maior cidade de Corea do Norte. Sitúase na beira occidental do río Taedong preto da costa oeste do país, á que baña o Mar Amarelo. A poboación estimada para o 2007 é duns 3.000.000 de habitantes.

Pyongyang é unha das máis antigas cidades do Extremo Priente. A súa historia arrinca na lenda sendo dende o principio un centro das sucesivas culturas e dinastías primixenias coreanas. Así, a súa fundación mítica fíxase no 2333 aC, e os primeiros escritos referidos á zona datan do ano 108 aC, sendo dende o ano 427 capital do reino de Koguryo.

Ver Historia urbana de Pyongyang.

Selección de fútbol de Corea do Norte

A Selección de fútbol de Corea do Norte (oficialmente Selección de fútbol da RDP de Corea en coreano: 조선민주주의인민공화국 축구협회, Chosŏn Minjujuŭi Inmin Konghwaguk Ch'ukku Hyŏphwi) é o equipo representativo do país nas competicións oficiais. A súa organización está a cargo da Asociación de Fútbol de Corea do Norte, afiliada á AFC.

Vladivostok

Vladivostok (en ruso: Владивосток) é unha cidade e capital administrativa do krai de Primorsky, en Rusia. Atópase na baía de Zolotoy Rog, non lonxe das fronteiras coa China e Corea do Norte. En 2016 a súa poboación era de 606 653 habitantes. É o principal porto ruso no océano Pacífico e tamén é a sede da Frota do Pacífico de Rusia.

Xogos Olímpicos de 1984

Os Xogos Olímpicos de 1984 foron realizados na cidade dos Ánxeles, EUA, entre o 28 de xullo e 12 de agosto de 1984, sen a participación dos países da Europa Oriental, liderados pola URSS, ademais de países comunistas como Cuba, Corea do Norte e Etiopía, en resposta ó boicot liderado polos norteamericanos ós Xogos de Moscova, realizados catro anos antes.

A pesar do boicot, que prexudicou o nivel técnico de varias modalidades dominadas polos europeos do leste e polos cubanos, Os Ánxeles –candidata única á realización destes Xogos, debido ó receio xeral provocado polos grandes prexuízos económicos sufridos por Montreal nos seus Xogos Olímpicos de 1976- recibiu a presenza dun número récord de atletas, 6.829 (1566 mulleres, outro récord) de 140 países e foi cuberto por máis de 9.000 xornalistas de todo mundo.

A rica e suntuosa cerimonia de apertura, oficialmente feita polo presidente Ronald Reagan, un nativo do estado de California, sede dos Xogos, ocorreu no mesmo estadio olímpico, o Memorial Colyseum completamente remodelado, onde foron realizados xa os Xogos Olímpicos de 1932 e contou coa emoción da entrada da chama olímpica cargada pola neta de Jesse Owens, o máis emblemático dos heroes olímpicos americanos e gran nome dos Xogos Olímpicos de 1936 de Berlín, alén da inesquecible participación do home-foguete, nunha demostración da tecnoloxía dos anfitrións.

Mais o feito máis importante destes Xogos foi o anuncio, feito polo Presidente do Comité Organizador Peter Ueberroth meses após do seu término, de que deran un beneficio de 200 millóns de dólares, alén do lucro indirecto á propia cidade, o que significaba que os Xogos Olímpicos poderían ser economicamente viables, afastando a sombra dunha extinción provocada pola imposibilidade económica que vagaba sobre eles.

Xogos Olímpicos de 1988

Os Xogos Olímpicos de 1988, oficialmente chamados Xogos da XXIV Olimpíada, foron realizados en Seúl, capital da Corea do Sur, entre o 17 de setembro e o 2 de outubro de 1988, coa participación récord de 159 países e 8.465 atletas, entre eles 2.194 mulleres.

Após os boicots ocorridos nos xogos anteriores en Montreal, Moscova e Os Ánxeles, estes Xogos tiveron a presenza de estados de todo o planeta, a excepción de Corea do Norte, a súa veciña comunista, que non tivo atendido o seu pedido para unha co-participación como sede olímpica e de Cuba.

Países como Etiopía, Illas Seychelles e Nicaragua tampouco participaron debido a dificultades económicas para enviaren os seus equipos.

Os Xogos de Seúl lémbranse polo seu suceso máis escandaloso: o dopaxe do velocista canadense Ben Johnson, que conseguira unha medalla de ouro e unha marca mundial na proba dos 100 metros lisos.

Países
Países con parte asiática

Outras linguas

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.