Constitución española de 1978

A Constitución Española de 1978 é a norma suprema ou máxima do ordenamento xurídico español, consecuencia dun proceso histórico denominado Transición Española que converteu o réxime franquista de 1975 nunha Monarquía parlamentaria.

Constitucion espanola 1978
Exemplar da Constitución conservado no Congreso dos Deputados

Historia

Constitución 1978
Exemplar da Constitución española de 1978 no que se mostra o Escudo de España entre 1977 e 1981.

Como parte da Transición Española cara á democracia, a morte do ditador Xeral Francisco Franco, o 20 de novembro de 1975, supuxo a proclamación como rei de Xoán Carlos I, e pouco despois (en xullo de 1976) a formación dun Goberno presidido por Adolfo Suárez González, e designado segundo a lexislación vixente. O Goberno enviou, en outubro de 1976, ás Cortes un proxecto de Lei para a Reforma política, que foi aprobado polas Cortes, e, posteriormente, e segundo todos os requisitos esixidos polas Leis Fundamentais (sinaladamente a Lei de Sucesión) sometido a referendo.

Esta Lei para a Reforma política viña supoñer unha notable alteración das leis fundamentais, sen introducir ela mesma un sistema democrático-constitucional pero facendo posible a creación deste. A Lei inseríase formalmente no ordenamento vixente (a súa disposición final definíaa expresamente como «Lei fundamental») pero difería radicalmente no seu espírito dese ordenamento, xa que:

  • recoñecía os dereitos fundamentais da persoa como inviolables (artigo 1)
  • confería a potestade lexislativa en exclusiva á representación popular (artigo 2)
  • prevía un sistema electoral inspirado en principios democráticos e de representación proporcional.
  • Posteriormente o Real Decreto Lei 20/1977, de 18 de marzo, regulou o procedemento para a elección das Cortes, elección que se levou a cabo o 15 de xuño de 1977, nas primeiras eleccións libres desde febreiro de 1936.

Unha das tarefas prioritarias das Cortes foi a redacción dunha Constitución. A Lei de Reforma Política ofrecía a posibilidade de que a iniciativa da reforma constitucional correspondese ao Goberno ou ao Congreso dos Deputados, elixíndose esta última opción. A Comisión de Asuntos Constitucionais e Liberdades Públicas do Congreso dos Deputados designou un Relatorio de sete deputados, que elaborou un anteproxecto de Constitución. Estas sete persoas, coñecidas como os Pais da Constitución foron:

O anteproxecto discutiuse na Comisión e, posteriormente foi discutido e aprobado polo Congreso dos Deputados. A continuación, procedeuse ao exame do texto do Congreso pola Comisión Constitucional do Senado, e o Pleno do mesmo órgano.

A discrepancia entre o texto aprobado polo Congreso e o aprobado polo Senado fixeron necesaria a intervención dunha Comisión Mixta Congreso-Senado, que elaborou un texto definitivo. Este foi votado e aprobado polas dúas Cámaras. Sometido a referendo, foi ratificado o día 6 de decembro de 1978 co 87% dos votos ao seu favor, sancionado o día 27 do mesmo mes polo Rei, e publicado no BOE o 29 de decembro (evitouse o día 28 por coincidir co día dos Santos Inocentes, tradicionalmente dedicado ás bromas). Desde entón, cada 6 de decembro é festa nacional en España, celebrándose o Día da Constitución.

Estrutura

A Constitución é a Norma Fundamental do Estado, á que están suxeitos os poderes públicos e os cidadáns. Toda disposición ou acto contrario á Constitución carece de validez e será convenientemente expulsado do ordenamento xurídico ou sancionado con arranxo ás normas sobre xustiza constitucional e outras disposicións constitucionais e legais.

Seguindo a liña das constitucións modernas, a Constitución Española de 1978 estrutúrase en dúas partes claramente diferenciadas en canto ao seu contido: a parte dogmática e a parte orgánica.

Parte dogmática

Nesta parte da norma xurídica faise unha declaración de principios que indican e recollen os valores imperantes na sociedade que a promulga. Na Constitución Española a parte dogmática está constituída polas seguintes partes:

  • Preámbulo Preámbulo
  • Título preliminar (artigos 1 a 9).
  • Título I, denominado «Dos dereitos e deberes fundamentais» (artigos 10 a 55).

Na parte dogmática aparecen os principais dereitos constitucionais dos cidadáns españois. Á súa vez, o Título preliminar contén os Principios constitucionais que determinan a configuración do Estado e os seus acenos de identidade.

A soberanía nacional faise residir no pobo español, pero a polémica redacción do artigo 2, que inclúe o dereito á autonomía das nacionalidades e rexións que integran a nación española sempre foi destacado pola ambigüidade da súa redacción, que aínda que permitiu o consenso para a súa aprobación, tamén deu lugar a múltiples interpretacións.

Parte orgánica

Deséñase a estrutura do Estado regulando os órganos básicos que exercen os poderes estatais. O sistema español conserva o deseño tripartito de división de poderes de Montesquieu, entre Poder executivo, Poder lexislativo e Poder xudicial. Os apartados correspondentes na Constitución Española son os seguintes:

  • Título II, «Da Coroa» (artigos 56 a 65)
  • Título III, «Das Cortes Xerais» (artigos 66 a 96)
  • Título IV, «Do Goberno e da Administración» (artigos 97 a 107)
  • Título V, «Das relacións entre o Goberno e as Cortes Xerais» (artigos 108 a 116)
  • Título VI, «Do poder xudicial» (artigos 117 a 127)
  • Título VII, «Economía e Facenda» (artigos 128 a 136)
  • Título VIII, «Da organización territorial do Estado» (artigos 137 a 158)
  • Título IX, «Do Tribunal Constitucional» (artigos 159 a 165)
  • Título X, «Da reforma constitucional» (artigos 166 a 169)

A Constitución finaliza coas Disposicións Adicionais, Transitoria, derrogatoria e final.

Reformas

A Constitución española foi modificada dúas veces:

  • A primeira, Artigo 13.2, para estender aos cidadáns da Unión Europea o dereito a voto (electores e elixibles como candidatos) nas eleccións locais. Esta reforma constitucional entrou en vigor o 28 de agosto de 1992.
  • A segunda, Artigo 135, redactado polo artigo único da Reforma da Constitución Española de 27 de setembro de 2011 («B.O.E.» 27 setembro). Vixencia: 27 setembro 2011.

O sistema político e as autonomías

O sistema político

Vilagarcia Constitución 23032010 06-03
Monumento á Constitución Española en Vilagarcía de Arousa (2003): Artigo 1.2: A soberanía nacional reside no pobo español, do que emanan os poderes do Estado.

A ideoloxía liberal impregna a Constitución e o sistema político. A monarquía constitucional é a forma de Estado, cun rei, Juan Carlos I de Borbón, herdeiro lexítimo dos dereitos dinásticos de Alfonso XIII, traspasados pola abdicación de Xoán de Borbón en maio de 1977. Os poderes do monarca están limitados e enumerados na Constitución.

A división de poderes (lexislativo, executivo e xudicial), idea fundamental no pensamento liberal, é o eixe do sistema político. Na base, a soberanía nacional permite a elección, por sufraxio universal (homes e mulleres maiores de 18 anos), dos representantes do pobo soberano nas Cortes. Exercen o poder lexislativo entre as dúas cámaras, o Congreso dos Deputados e o Senado, elixen ao Presidente do Goberno e controlan a acción do poder executivo.

O Presidente do Goberno desempeña o poder executivo coa axuda do seu consello de ministros.

O poder xudicial recae nos xuíces, cargo ao que se accede mediante oposición pública, e no xurado popular, formado por cidadáns elixidos por sorteo en cada xuízo. O Tribunal Constitucional controla que as leis e as actuacións da administración pública se axusten á Carta Magna.

As autonomías

Escultura constitución Campolongo
Monumento á Constitución en Campolongo (Pontevedra), co texto do preámbulo.

A Constitución de 1978 rompe unha tradición centralista iniciada en 1700 por Felipe V. Como intento de solución ao problema rexional e ás reivindicacións dos grupos nacionalistas vasco e catalán, sen esquecer as minorías nacionalistas galegas, valencianas, canarias e andaluzas, créase un novo modelo de Estado descentralizado, no cal cada rexión convértese nunha comunidade autónoma con autogoberno, parlamento autonómico, tribunais de ámbito rexional e un Estatuto de autonomía que establece o modelo e as competencias que pode asumir.

A Carta Magna establecía dúas posibilidades de autonomía. As nacionalidades históricas, Cataluña, País Vasco e Galicia, seguirían unha vía rápida e con maiores competencias (aplicación do artigo 151). Andalucía tamén conseguiu o título de nacionalidade histórica, grazas a que así o solicitaron a maioría dos seus concellos e foi ratificado en referendo o 28 de febreiro de 1980.

O resto de rexións rexeríase polo artigo 143, agás Navarra (que se constituía en Comunidade foral respectando a súa peculiar tradición foralista). A concesión da autonomía demorouse máis no tempo e a transferencia de competencias foi máis lenta.

Entre o 18 de decembro de 1979, cando se aprobaron os primeiros Estatutos de Autonomía de Cataluña e do País Vasco, e febreiro de 1983, todas as rexións constituíronse en Comunidades Autónomas. Os dous últimos Estatutos de Autonomía foron os de Ceuta e Melilla (1995), establecéndose como Cidades Autónomas.

De forma paulatina, durante os últimos vinte anos, o Estado transferiu competencias ás Comunidades Autónomas. Dúas das últimas materias que se transferiron foron sanidade e educación. Hoxe en día, cada unha das Comunidades Autónomas pode lexislar en cuestións sanitarias e educativas de xeito diferente ao resto de España.

Dereitos fundamentais

Recolleuse unha ampla declaración de dereitos individuais, sen restricións. Incluíronse dereitos sociais (dereito ao traballo, á vivenda, á educación, á sanidade) e económicos.

Preámbulo ou Limiar

A redacción do limiar da Constitución era considerada un honor e unha habilidade literaria. A persoa elixida para este propósito foi Enrique Tierno Galván, a continuación móstrase o texto íntegro do limiar

  • Garantir a convivencia democrática dentro da Constitución e das leis conforme a unha orde económica e social xusto.
  • Consolidar un Estado de Dereito que asegure o imperio da lei como expresión da vontade popular.
  • Protexer a todos os españois e pobos de España no exercicio dos dereitos humanos, as súas culturas e tradicións, linguas e institucións.
  • Promover o progreso da cultura e da economía para asegurar a todos unha digna calidade de vida.
  • Establecer unha sociedade democrática avanzada, e
  • Colaborar no fortalecemento dunhas relacións pacíficas e de eficaz cooperación entre todos os pobos da Terra.

En consecuencia, as Cortes aproban e o pobo español ratifica a seguinte

Véxase tamén

Outros artigos

Ligazóns externas

Artigo 155 da Constitución española de 1978

O Artigo 155 da Constitución española de 1978 está enmarcado no Título VIII da Carta Magna, sobre a Organización Territorial do Estado Español, dentro do capítulo terceiro das Comunidades Autónomas. O artigo permite ao Goberno de España tomar medidas legais para obrigar ás comunidades autónomas a cumprir as normas e leis constitucionais. Debe ser aprobado polo Senado e só pode ser proposto polo goberno, previo requirimento ao presidente da comunidade autónoma.

Comunidade autónoma

Unha comunidade autónoma é unha entidade territorial que, dentro do ordenamento constitucional do Estado español, está dotada de certa autonomía lexislativa e competencias executivas, así como da facultade de administrarse mediante os seus propios representantes.

Deputación

Deputación é en España desde 1836 a institución á que lle corresponde o goberno e a administración das provincias. Tras a proclamación da Constitución española de 1978 recollese no Título VIII baixo a epígrafe "A organización territorial do Estado". Non obstante, nas comunidades autónomas uniprovinciais as súas funcións asúmeas a comunidade autónoma.

Eleccións municipais en Pontevedra

Corporacións democráticas en Pontevedra desde a aprobación da constitución española de 1978.

Estatuto de autonomía

O estatuto de autonomía é a norma básica dos distintos gobernos das comunidades autónomas do Estado español, e como tal figura na Constitución española de 1978 no seu artigo 81. Nos estatutos recóllese o nome da comunidade, a súa delimitación territorial, os nomes e sedes dos seus órganos autonómicos, as competencias que asumen e as linguas oficiais do territorio.

Estatuto de autonomía de Galicia de 1981

O Estatuto de autonomía de Galicia (ou sinxelamente Estatuto de Galicia), é a norma institucional básica de Galicia. No marco da Constitución española de 1978, o Estatuto de Galicia, recoñece a esta comunidade autónoma a súa condición de nacionalidade histórica. Di que os poderes nos que se basea son o propio Estatuto, a Constitución e o pobo galego. Establece un marco democrático de solidariedade entre todos cantos integran o pobo galego.

Tivo o seu precedente no Estatuto de autonomía de Galicia de 1936, aprobado o 28 de xuño de 1936 por maioría en referendo, cando era xefe do goberno da Segunda República Española o galego Santiago Casares Quiroga.

No estatuto recóllese entre outras cousas:

O recoñecemento do galego como lingua propia de Galicia (e a cooficialidade co castelán)

Os símbolos propios do país galego: bandeira, escudo,...

A división e organización administrativa do territorio en provincias, comarcas e parroquias rurais

O recoñecemento das comunidades galegas no estranxeiro

Facenda e patrimonio propios

Diversas competencias de acordo coa Constitución e as leis de solidariedade entre as comunidades que conforman España.Logo de ser aprobado en referendo polo pobo galego o 21 de decembro de 1980, aínda que cunha moi baixa participación na votación, o 6 de abril de 1981, este estatuto foi asinado por O rei Xoán Carlos I de España, e polo presidente do goberno Leopoldo Calvo Sotelo Bustelo, no Palacio Real de Madrid.

Familia real española

A Familia Real española (Casa Real de Borbón) está formada polo Titular da Coroa (Rei de España), polos seus pais e irmáns, polo seu consorte e os fillos e netos de ambos, e polos consortes de todos eles.

Foro dos Españois

O Foro dos españois (1945) foi unha das oito Leis Fundamentais do franquismo, e nela establecíase unha serie de dereitos, liberdades e deberes do pobo español. Esta lei pretende ser unha declaración de dereitos e liberdades, aparentemente liberal. No art. 33 desta lei dicía: O exercicio destes dereitos non poderá atentar contra a unidade espiritual, nacional e social de España.

A lei entrou en vigor o 17 de xullo de 1945, foi reformada pola L.O. do Estado de 10 de xaneiro de 1967, aprobada por Decreto 779/1967, de 20 de abril, BOE n.º 95, de 21 de abril e finalmente foi derogada na Disposición Derogatoria da Constitución española de 1978.

Garrote

Un garrote máis coñecido por garrote vil é un instrumento para executar a pena de morte. Consiste nun pau cun colar de ferro que retrocede ata comprimir a gorxa atravesado por un parafuso, que ao viralo causa a rotura do pescozo do reo.

O seu nome provén do medievo, época en que o medio de execución dos viles (“vil”), era a garrotazos (“garrote”), á diferenza dos nobres que eran axustizados por decapitación con espada ou machado. De aí deriva o termo “garrote vil”.

Empregado dende a Idade Media foi un método de execución legal en Portugal e en España; tamén se aplicou en países de colonización española. En Inglaterra usábase para axustizar a reos condenados de herexía antes de queimalos.

O seu uso en España remóntase a 1820, pero convértese no medio de axustízante oficial a partir de 1832, ano en que o rei Fernando VII impón este método para as execucións por consideralo máis humano que a forca, que era o utilizado ata entón.

A pena de morte estivo vixente ata a súa abolición coa Constitución Española de 1978 aínda que a última execución por garrote vil foi en 1974, sendo os últimos condenados por este sistema en España, o anarquista catalá Salvador Puig Antich, e mailo delincuente común de orixe polaca Heinz Ches, foron axustizados por garrote o 2 de marzo de 1974.

Infante de España

Infante é un título que se outorga en España aos fillos do rei e do príncipe herdeiro dentro do que se chama Familia Real. Ao contrario do que sucede noutras monarquías, en España só ostenta a dignidade de príncipe o herdeiro da Coroa, e que recibe por iso o Principado de Asturias e demais títulos vinculados tradicionalmente ao sucesor. Reciben o título de infantes o resto dos fillos dos Reis de España e dos Príncipes de Asturias.

Doutra banda, a lexislación española permítelle ao Rei, ou no seu caso á Raíña, conceder devandito título, á súa discreción e de forma excepcional, a persoas dignas de tal merecemento. Deste xeito, o título de infante, foille concedido a Carlos de Borbón, Duque de Calabria, Rei titular das Dúas Sicilias (Carlos I) e curmán do Rei Xoán Carlos I. Devandita persoa é a primeira na liña de sucesión ao trono de España logo da familia directa do Rei. Sería o sucesor do Rei Xoán Carlos se se aplicase a Pragmática Sanción de 1776, pois os fillos daquel contraeron matrimonio morganático e, en virtude da citada lei, estarían excluídos da sucesión ao trono xunto con toda a súa descendencia. A pesar de que algúns xuristas consideran derrogada a Pragmática pola Constitución española de 1978, moitos xurisconsultos opinan que se mantén en pé unicamente para a sucesión da Casa Real Española e non no Reino de España.

Entre outras distincións, os infantes teñen dereito a ser enterrados no Mosteiro do Escorial, no Panteón de Infantes. Os fillos dos infantes reciben o tratamento e honras de Grandes de España, excepto os fillos dos Príncipes de Asturias, que reciben o título de infantes.

Tampouco son infantes os maridos das infantas Cristina e Margarita, Iñaki Urdangarin e Carlos Zurita, que reciben o tratamento de «Excelentísimos Señores», ademais dos correspondentes títulos de duque consorte de Palma de Mallorca e duque consorte de Soria a título vitalicio -non transmisible aos seus fillos- mentres sigan sendo consortes das infantas ou permanezan viúvos.

José Luis Rodríguez Zapatero

José Luis Rodríguez Zapatero ( pronunciación ), nado o 4 de agosto de 1960 en Valladolid e criado en León, é un político español, que foi o quinto Presidente do Goberno de España dende a aprobación da Constitución española de 1978. Asumiu o seu cargo despois da vitoria do PSOE nas eleccións ao Congreso dos Deputados do 14 de marzo de 2004, revalidada nos seguintes comicios, celebrados o 9 de marzo de 2008. Deixou o cargo 21 de decembro de 2011.

Lei do Referendo Nacional

A Lei do Referendo Nacional (1945) foi unha das oito Leis Fundamentais do franquismo, e contemplaba a posibilidade de someter a referendo ou plebiscito algunha lei das concibidas por Franco e o seu goberno.

Os referendos levaríanse a cabo entre todos os homes e mulleres da Nación maiores de vinte e un anos. Autorizábase ao Goberno para ditar as disposicións complementarias conducentes á formación do censo e execución desta lei.

A lei entrou en vigor o 22 de outubro de 1945 e foi derogada coa Constitución española de 1978.

Lexislatura constituínte de España

A Lexislatura Constituínte de España comeza o 19 de xuño de 1977, tras a vitoria da maioría simple da UCD nas eleccións xerais.

O novo goberno, presidido por Adolfo Suárez, culmina o proceso de Transición, levado a cabo despois da morte do ditador Francisco Franco, propíciase así a redacción da Constitución española de 1978.

As novas Cortes inauguráronse o 22 de xullo

Melilla

Melilla (مليلة en árabe; Mritch ou Mrič en bérber) é unha cidade autónoma española, situada na rexión do Rif, no norte de África, a beiras do mar Mediterráneo, fronte á costa meridional da Península Ibérica, limítrofe con Marrocos e próxima a Alxeria.

A cidade e os seus territorios esténdense sobre 12,5 km² de superficie na parte oriental do cabo de Tres Forcas. Alberga unha poboación de máis de 78.000 habitantes e presenta diversas particularidades froito da súa posición xeográfica e historia, tanto na composición da súa poboación e as súas actividades económicas, como na súa cultura (froito da exemplar convivencia de cristiáns, musulmáns, xudeus e hindús).

O patrimonio arquitectónico de Melilla está considerado, xunto co de Barcelona, como un dos mellores expoñentes do estilo modernista español de principios do século XX. Melilla chegou a ter nesa época ata 100.000 habitantes. Actualmente recibe diariamente unha poboación flotante dos municipios marroquís próximos á súa área de influencia que fan que a súa poboación case se duplique nalgunhas ocasións.

Melilla constituíuse en cidade autónoma en 1995, aínda que xa foi recoñecido o seu dereito á autonomía na Constitución española de 1978. Marrocos reivindica a cidade como parte do seu territorio xunto con Ceuta e outros territorios españois de menor entidade no norte de África. O Goberno de España nunca estableceu negociacións de ningún tipo, xa que considera a Melilla -do mesmo xeito que os outros territorios norteafricanos- parte integrante do territorio nacional español.

Parlamento autonómico

Parlamento autonómico é a denominación habitual que se lle dá en España á articulación do poder lexislativo en cada comunidade autónoma. A súa denominación en cada comunidade está fixada polos respectivos estatutos de autonomía. A Constitución Española de 1978 refírese a eles como Asembleas ou Asembleas Lexislativas (por exemplo, no artigo 152).

O Título VIII da Constitución Española regula os poderes executivos, xudicial e lexislativo en cada rexión. Aínda que o xudicial non é propio da Comunidade, senón que é único para toda España.

Partidos políticos en España

O artigo 6 da Constitución Española de 1978 establece que:

Os partidos expresan o pluralismo político, concorren á formación e expresión da vontade popular e son un instrumento fundamental para a participación política. A súa creación e o exercicio da súa actividade son libres, respectando a Constitución e a Lei. A súa estrutura interna e funcionamento deberán ser democráticos.Actualmente, a Lei 6/2002, de 27 de xuño, de Partidos Políticos regula a súa creación e funcionamento. O que describimos neste artigo axústase a esta norma.

Rexión de León

A rexión de León ou rexión leonesa foi unha rexión histórica española definida tras a división territorial de España en 1833. Agrupaba as provincias de León, Salamanca e Zamora. Como o resto de rexións definidas en devandita división territorial, carecía de calquera tipo de competencias nin órganos comúns ás provincias que agrupaba, tendo un carácter clasificatorio, sen pretensións de operatividade administrativa.En calquera dos períodos da historia moderna de España nos que existiu un intento de descentralización rexional (xa fose tras as constitucións de 1812, 1931 e 1978) estas tres provincias sempre formaron parte do mesmo territorio. Os Pactos autonómicos de 1981 do 31 de xullo de 1981, impón a unión das provincias leonesas cos restos de Castela a Vella, formando a comunidade autónoma de Castela e León. As forzas políticas do leonesismo reclaman desde entón o autogoberno para estas provincias leonesas, tal e como recoñécelles a Constitución española de 1978.

Seguridade social

A seguridade social consiste nun conxunto de políticas sociais cuxo fin é amparar e asistir o cidadán e a súa familia en situacións como a vellez, a doenza e o desemprego. Un determinante común en todos os sistemas de seguridade social é a influencia da concepción do estado de benestar social, entre outras proposicións de reforma social.

En España, está definida polo artigo 41 da Constitución Española de 1978 que di que "Os poderes públicos manterán un réxime público de Seguridade Social para todos os cidadáns que garanta a asistencia e prestacións sociais abondas perante situacións de necesidade, especialmente en caso de desocupación. A asistencia e prestacións complementarias serán libres".

Como norma de despregamento máis importante, a Seguridade social en España está regulada polo Real Decreto Lexislativo 1/1994 de 20 de xuño, polo cal se aproba o texto da Lei Xeral da Seguridade social. Esta norma foi modificada en numerosas ocasións, polo cal para consultala é preciso dispoñer dunha edición actualizada ou a unha base de datos de lexislación.

Transición española

A transición española foi un período político da España moderna, que transcorre desde a morte do xeneral Francisco Franco o 20 de novembro de 1975 ata a entrada en vigor da Constitución española de 1978.

No período tivo lugar a transformación social do estado español desde a ditadura ata a democracia.

Con todo, non hai consenso entre os politicólogos para delimitar a data no que se entende consumada a transición, e así, propóñense outros fitos como:

A superación do errado golpe de estado do 23 de febreiro de 1981.

A primeira vitoria electoral dun partido de esquerdas (PSOE) nas eleccións xerais do día 28 de outubro de 1982.

Incluso hai quen sitúa o fin da transición no primeiro relevo pacífico dun goberno elixido en democracia logo da II República Española (eleccións do ano 1996, gañadas polo Partido Popular).

A idea dunha transición incompleta, inacabada ou mal feita tamén é unha vertente con certo corpo dentro da sociedade do Estado español, principalmente no electorado de esquerda e nos grupos nacionalistas tirante o nacionalismo español. Tamén é unha reflexión de peso dentro de asociacións pola recuperación da memoria histórica ou de reivindiacion de dereitos dos represaliados polo réxime franquista..

Outras linguas

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.