Coloide

Un coloide,[1] unha suspensión coloidal ou unha dispersión coloidal é un sistema fisicoquímico composto por dúas fases: unha continua, normalmente fluída, e outra dispersa a xeito de partículas.

Adoita estar en estado sólido, de tamaño mesoscópico (a medio camiño entre os mundos macroscópico e microscópico). Son partículas non apreciábeis a simple vista, pero moito máis grandes que calquera molécula.

O nome de coloide provén da raíz grega "kolas" que significa "que pode colar ou pegar". Este nome fai referencia a unha das principais propiedades dos coloides: a súa tendencia espontánea a se agregar ou formar callos.

Malia que o coloide por excelencia é aquel no que a fase continua é un líquido e a fase dispersa componse de partículas sólidas, poden atoparse coloides cuxos compoñentes se atopan noutros estados de agregación.

Distintos tipos de coloides segundo o estado das súas fases continua e dispersa:

Brétema, neboeiro, fume, po en suspensión, escuma de barbear, leite, mollos (maionesa), crema de mans, sangue, tinturas, tinta chinesa, pedra Pómez, aeroxeles, xel, xelatina, queixo, cristal de Rubí... Moitas macromoléculas en solución forman coloides, como por exemplo, proteínas globulares en solución. O citosol da célula é un coloide complexo.

Notas

  1. Definicións no Dicionario da Real Academia Galega e no Portal das Palabras para coloide.
Este artigo tan só é un bosquexo
 Este artigo sobre química é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.
 Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.
Arxila

A arxila está constituída por agregados de silicatos de aluminio hidratados, procedentes da descomposición de minerais de aluminio. Presenta diversas coloracións segundo as impurezas que contén, sendo branca cando é pura. Xorde da descomposición de rochas que conteñen feldespato, orixinada nun proceso natural que dura decenas de miles de anos.

Augas residuais

As augas residuais son calquera tipo de auga cuxa calidade se viu afectada negativamente por influencia antropoxénica. Inclúen as augas usadas domésticas e urbanas, e os residuos líquidos industriais ou mineiros eliminados, así como as augas que se mesturaron coas anteriores (augas pluviais ou naturais). As chamadas augas negras son as augas residuais que están contaminadas con feces ou urina.

A FAO define augas residuais como:

As augas residuais urbanas son xeralmente conducidas por sistemas de sumidoiros e tratadas nunha planta de tratamento de augas para a súa depuración antes do seu vertido, aínda que non sempre é así en todos os países. As augas residuais xeradas en áreas ou vivendas sen acceso a un sistema de sumidoiros centralizado trátanse no mesmo lugar xeralmente en fosas sépticas, e máis raramente en campos de drenaxe séptica, e ás veces con biofiltros.

Bauxita

A bauxita é un mineral da clase dos hidróxidos cuxa fórmula química é Al2O3·2H2O e que constitúe unha importante fonte de aluminio.

Charles Robert Richet

Charles Robert Richet, nado en París o 20 de agosto de 1850 e finado na mesma cidade o 4 de febreiro de 1935, foi un médico francés.

Citoplasma

O citoplasma é unha parte da célula presente tanto en células procariotas coma eucariotas. Na célula procariota é a parte que se encontra dentro da membrana plasmática, e na célula eucariota é a parte que se encontra entre o núcleo celular e a membrana. Trátase dunha emulsión coloidal moi fina de aspecto granuloso, o citosol ou hialoplasma, en medio da cal se atopa unha rede de filamentos proteicos que forman o citoesqueleto e unha diversidade de orgánulos celulares con diferentes funcións.A súa función é conter os orgánulos celulares e contribuír aos movementos da célula. O citosol é o lugar onde se producen moitos dos procesos metabólicos da célula.

O citoplasma ás veces está dividido nunha rexión externa xelatinosa, próxima á membrana e implicada no movemento celular, que se denomina ectoplasma, e unha parte interna máis fluída, que recibe o nome de endoplasma, que é onde se atopan a maioría dos orgánulos. No citoplasma están disoltos os diversos nutrientes que conseguiron atravesar a membrana celular.

Gran parte do citoplasma das células eucariotas está ocupado por un retículo de membranas coñecido como retículo endoplasmático (liso e rugoso), as cales serven de superfície de traballo para moitas das actividades celulares bioquímicas, polo que é máis grande nas células con maior actividade de exportación de substancias fóra da célula. Este retículo non existe nas células procariotas..

Célula folicular tiroide

Non confundir coas células dos folículos ováricos (ver célula da granulosa)

As células foliculares tiroides ou, simplemente, células foliculares (tamén chamadas células epiteliais tiroides ou células principais tiroides), son as células máis abundantes da glándula tiroide, responsables da produción e secreción das hormonas tiroides tiroxina (T4) e triiodotironina (T3).

O tecido da tiroide está constituído por unha serie de folículos máis ou menos esféricos cada un dos cales está formado por un epitelio de células foliculares tiroides, entanto que o interior do folículo é unha cavidade chea dun coloide proteico xelatinoso, onde se almacenan as hormonas producidas. Os folículos están rodeados por unha fina membrana basal. As células foliculares están acompañadas no órgano polas células parafoliculares ou células C produtoras de calcitonina.

Célula parafolicular

As células parafoliculares son células que se encontran na glándula tiroide e que producen e segregan a hormona calcitonina . Tamén se chaman células C, células claras ou células ultimobranquiais. Acompañan no tiroide ás células foliculares tiroides, pero son menos numerosas ca elas e están situadas tanto no epitelio folicular coma, principalmente, nos espazos interfoliculares, pero sempre sempre preto da base do epitelio e lonxe do lume folicular, aínda que dentro da membrana basal que rodea o folículo. Coñécense desde o século XIX (Baker, 1877) pero non se soubo a súa función ata o século XX.

Son células grandes e de tinguidura clara comparadas coas células foliculares ou o coloide do tiroide nas preparacións ordinarias, pero poden tinguirse selectivamente con nitrato de prata. Poden distinguirse citoquímicamente das células foliculares porque expresan o encima alfa-glicerofosfato deshidroxenase mitocondrial. Presentan unha serie de gránulos esféricos limitados por membrana secretorios de 0,1 a 0,4 microns que conteñen calcitonina e que se poden tinguir con azul de anilina. A calcitonina é unha hormona que fai diminuír a concentración de calcio no sangue.Nos teleósteos e aves ocupan unha estrutura fóra da glándula tiroide denominada corpo ultimobranquial. Nicole LeDouarin descubriu por medio dunha serie de experimentos realizados no paspallás que estas células durante o desenvolvemento embrionario migraban desde a crista neural.Embrioloxicamente, están asociadas nos humanos aos corpos ultimobranquiais, que á súa vez derivan da cuarta (ou quinta) bolsa farínxea. As células parafoliculares derivan das células da crista neural e quedan incluídas no tiroide.

Cando as células parafoliculares se volven cancerosas, orixinan carcinoma medular de tiroide.Algunhas poboacións de células parafoliculares, debido á súa orixe na crista neural, son utilizadas como modelo para estudar as neuronas serotoninérxicas.

Depuración de augas residuais

A depuración de augas residuais ou tratamento de augas residuais consiste na aplicación dunha serie de procesos físicos, químicos e biolóxicos que teñen como fin eliminar os contaminantes físicos, químicos e biolóxicos presentes na auga efluente que xa foi utilizada polos humanos.

Para controlar a polución por augas residuais trátanse estas en plantas ou estacións depuradoras nas que se fai a maior parte do proceso de eliminación dos contaminantes e despois déixase que a natureza o complete no corpo de auga receptor. Por tanto, o obxectivo do tratamento das augas residuais é producir un efluente (a auga tratada que se descarga) reutilizable no ambiente e un residuo sólido ou lama (tamén chamado biosólido ou lodo) convenientes para a súa eliminación ou reutilización.

As augas residuais son as xeradas nas casas e locais comerciais e industriais. Poden tratarse no propio sitio en que se xeran (por exemplo, con tanques ou fosas sépticas) ou ben poden recollerse e levarse por unha rede de sumidoiros e tubos (e ás veces usando bombas) a unha estación de tratamento municipal. A miúdo certos contaminantes de orixe industrial presentes nas augas residuais requiren procesos de tratamento especializado.

Tipicamente, o tratamento de augas residuais comeza pola separación física inicial de sólidos grandes (lixo) da corrente de augas domésticas ou industriais empregando un sistema de reixas (mallas), aínda que tamén poden triturarse eses materiais por medio dun equipo especial; posteriormente faise un desareado (separación de sólidos pequenos moi densos como a area) seguido dunha sedimentación primaria (ou tratamento similar) que separe os sólidos suspendidos existentes na auga residual. Para eliminar metais disoltos utilízanse reaccións de precipitación, que se utilizan para eliminar chumbo e fósforo principalmente. Seguidamente, faise a conversión progresiva da materia biolóxica disolvida nunha masa biolóxica sólida usando bacterias adecuadas, xeralmente presentes nas propias augas. Unha vez que a masa biolóxica se separou ou eliminou (proceso chamado sedimentación secundaria), a auga tratada pode someterse a procesos adicionais (tratamento terciario) como a desinfección, filtración etc. O efluente final pode ser vertido ou reintroducido de volta a un corpo de auga natural (río ou baía) ou outro ambiente (terreo superficial, subsolo etc). Os sólidos biolóxicos segregados experimentan un tratamento e neutralización adicional antes da descarga ou reutilización axeitada.

Considérase que unha correcta depuración das augas residuais (e das potables) é fundamental para unha boa saúde pública, pero nalgúns países con baixos ingresos esta é deficiente. En palabra do Director Xeral da OMS:

En resumo, os procesos de tratamento típicos son:

Tratamento primario. Asentamento de sólidos. Consiste en manter temporalmente as augas residuais nun tanque de sedimentación, onde os sólidos pesados sedimenten ao fondo e as graxas e sólidos lixeiros floten á superficie. Os materiais sedimentados e flotantes son retirados e o resto do líquido pode ser descargado ou sometido ao tratamento secundario.

Tratamento secundario. Tratamento biolóxico da materia orgánica disolvida presente na auga residual, transformándoa en sólidos suspendidos que se eliminan doadamente. Retíranse as partículas disoltas e a materia biolóxica en suspensión. É realizado por microorganismos, que consomen a materia orgánica. Pode requirir un proceso de separación dos microorganismos da auga tratada antes de que esta pase ao tratamento terciario.

Tratamento terciario. Pasos adicionais como lagoas, microfiltración ou desinfección. Permite verter con seguridade a auga tratada en ecosistemas sensibles (estuarios, arrecifes de coral, ríos de baixo caudal...). Ás veces desinféctase a auga quimica ou fisicamente (por exemplo, usando lagoas e microfiltración) antes de vertela, ou para usala para a rega de campos de golf ou parques, e, se está limpa dabondo, para a agricultura ou recheo de acuíferos.

Electroforese en xel bidimensional

A electroforese en xel bidimensional, abreviada como electroforese 2-D ou, en inglés 2-DE, é unha forma de electroforese en xel utilizada normalmente para analizar proteínas. As mesturas de proteínas son separadas aproveitando dúas das súas propiedades en xeles bidimensionais (2D). Esta técnica foi introducida independentemente por O'Farrell e Klose en 1975.

Escuma

A escuma é unha capa de líquido globular que enclaustra vapor ou gas.

Hormona tiroide

As hormonas tiroides son as tres hormonas producidas pola glándula tiroide, que son a tiroxina, triiodotironina e calcitonina, aínda que en certos contextos o termo só se usa para referirse ás dúas primeiras.

A tiroxina (T4) e triiodotironina (T3), son hormonas cunha estrutura química baseada no aminoácido tirosina (non confundir coa hormona tiroxina) e que conteñen iodo, producidas pola glándula tiroide, que son as principais responsables da regulación do metabolismo. A principal forma circulante no sangue de hormona tiroide é a tiroxina (T4), que ten unha vida media maior ca a outra hormona, a triiodotironina ou T3. A razón entre a T4 e a T3 liberadas ao sangue é de aproximadamente 20 a 1. A tiroxina convértese dentro das células en T3 activa (que é 3 ou 4 veces máis potente ca a T4) por acción de encimas desiodinases (5'-iodinase). Despois son procesadas por descarboxilación e desiodinación para producir iodotironamina (T1a) e tironamina (T0a).

Ademais destas hormonas, producidas polas células foliculares tiroides, na tiroide prodúcese tamén a hormona polipeptídica calcitonina, segregada polas células parafoliculares, que intervén no control dos niveis de calcio do organismo (xunto coa PTH).

Lista de fases da materia

Esta é unha lista das fases da materia, tamén coñecidas como estados da materia, que inclúe os máis familiares (sólido, líquido e gas) e os máis exóticos.

Polo xeral, as fases da materia distínguense pola presión e a temperatura e transfórmanse noutras fases segundo mudan as condicións en favor doutra forma, como por exemplo a fusión e o seu complemento, a conxelación.

Sólido: Un sólido mantén unha forma ríxida sen necesidade dun contentor.

Sólido amorfo: Un sólido no que non hai unha ordenación das posicións dos átomos a longa distancia.

Sólido amorfo cristalino

Sólido amorfo gomoso

Sólido cristalino: Un sólido no que os átomos, moléculas ou ións constituíntes están situados seguindo unha estrutura regular, ordenada e repetitiva.

Líquido: Un fluído que, maiormente, non se pode comprimir. Capaz de tomar a forma do contentor no que se coloca, mantén un volume practicamente constante independentemente da presión.

Cristal líquido: Ten propiedades intermedias entre os líquidos e os cristais. En xeral, pode fluir como un líquido mais mostra unha ordenación a longa distancia.

Gas: Un fluído comprimíbel. Un gas non só tomará a forma do seu contentor senón que se expandirá até enchelo.

Fluído supercrítico: A temperaturas e presións suficientemente altas, a distinción entre líquido e gas desaparece.

Coloide: Unha dispersión dunha substancia noutra substancia, estando ambas as dúas nunha fase sólida, líquida ou gasosa. As propiedades da substancia contentora tenderán a predominar.

Plasma: Un gas no que os electróns se poden liberar dos seus átomos, o que resulta nunha distribución de cargas capaz de conducir a electricidade.

Superfluído: Unha fase á que chegan algúns líquidos crioxénicos a temperaturas extremas e na que poden fluir sen fricción. Un superfluído pode fluir polo lado arriba dun contentor aberto e caer para o exterior. Se se coloca un superfluído nun contentor xiratorio, resultará en vórtices quantizados.

Supersólido: semellante a un superfluído, un supersólico pode moverse sen fricción mais retén unha forma ríxida.

Materia dexenerada: Atópase na códia das ananas brancas. Os electróns mantense unidos aos átomos mais pódense transferir aos átomos próximos.

Neutronium: Atópase nas estrelas de neutróns. A enorme presión gravitatoria comprime tanto os átomos que os electróns son forzados a entrar no núcleo, o que resulta nun conglomerado superdenso de neutróns. Normalmente, os neutróns libres fora do núcleo atómico decaen cunha vida media duns 10,4 minutos, mais nunha estrela de neutróns, como no núcleo dun átomo, outros efectos estabilizan os neutróns.

Materia fortemente simétrica: Até 10−36 segundos após o Big Bang, a densidade enerxética do universo era tan grande que as catro forzas da natureza (forte, débil, electromagnética e gravitatoria) estaban unificadas nunha única forza. Conforme se expandiu o universo, a temperatura e a densidade diminuíron e as interacción nuclear forte separouse, nun proceso chamado rompemento da simetría.

Materia debilmente simétrica: Até 10−12 após o Big Bang, as forzas nuclear forte, nuclear débil e electromagnética mantíñanse unidas.

Condensado Bose-Einstein: Unha fase na que un grande número de bosóns habitan o mesmo estado cuántico, tornándose de feito unha única onda/partícula.

Condensado Fermiónico: Semellante ao condensado Bose-Einstein mais composto de fermións. O Principio de Exclusión de Pauli impide que os fermións entren no mesmo estado cuántico mais, xuntándose, dous fermións pódense comportar como un bosón e os pares poden entrar así o mesmo estado cuántico sen restricións.

Plasma quark-gluón: Unha fase na que os quarks se liberan e se poden mover independentemente (en vez de estar perpetuamente ligados en partículas) nun mar de gluóns (partículas subatómicas que transmiten a forza nuclear forte que mantén os quarks unidos. Pódese obter por un breve espazo de tempo nos aceleradores de partículas.

Materia estraña: Tamén coñecida como materia quark, pode existir dentro dalgúns estrelas de neutróns especialmente grandes.A singularidade gravitatoria que a teoría xeral da relatividade predí que existe no centro dos buracos negros non é unha fase da materia. Non é un obxecto material en absoluto (aínda que a masa-enerxía da materia contribuíse á sú creación), mais máis ben unha rexión na que as leis coñecidas da física deixaron de existir.

Mestura

En química, unha mestura é unha combinación de dúas ou máis substancias de maneira que non ocorre unha reacción química e cada substancia mantén a súa identidade e propiedades. Unha mestura pode ser separada por medios físicos dando os seus compoñentes orixinais: destilación, disolución, separación magnética, flotación, filtración, extracción, decantación ou centrifugación. Se despois de mesturar algunhas substancias, non podemos recuperalas por medios físicos, é indicativo de que ocorreu unha reacción química e as substancias perderon a súa identidade: formaron substancias novas. Un exemplo dunha mestura é area con limaduras de ferro, que a primeira ollada é fácil ver que a area e o ferro manteñen as súas propiedades.

Existen dous tipos de mesturas: mesturas heteroxéneas e mesturas homoxéneas.

Moco

O moco, mucosidade ou mucus é unha substancia viscosa biolóxica que protexe as superficies de moitos seres vivos contra a deshidratación (nos pulmóns), ataque químico (mucosidade do estómago), bacteriolóxico (mucosidade respiratoria) ou simplemente actúa como lubricante (esófago, colon). Os seus compoñente prodúcenos unhas células especializadas chamadas células caliciformes, no seu retículo endoplasmático e aparato de Golgi, que están situadas nas membranas mucosas. O moco, producido por unha célula caliciforme, é segregado por exocitose e diluído con auga.

Nos vertebrados é unha secreción producida polas membranas mucosas, que as recobre. O fluído mucoso pode tamén orixinarse en glándulas mixtas, as cales conteñen tanto células serosas coma mucosas. É un coloide viscoso composto por unha mestura acuosa de glicoproteínas e proteoglicanos, que contén encimas antisépticos (que matan microorganismos), como a lisozima, inmunoglobulinas, sales inorgánicos, proteínas como a lactoferrina, As glicoproteínas son mucinas, que se producen nas células caliciformes. Este mucus serve para protexer as células epiteliais (que forman o revestimento dos condutos) nos aparatos respiratorio, gastrointestinal, uroxenital, visual, e auditivo dos mamíferos; a epiderme de anfibios; e as branquias dos peixes. Unha función importante deste moco é dar protección contra axentes infecciosos como fungos, bacterias e virus. O corpo humano produce tipicamente arredor dun litro de moco por día.Os peixes óseos, mixinos, caracois, lesmas, e outros invertebrados tamén producen mucosidades externas. Ademais de servir como protección contra axentes infecciosos, este moco proporciona protección contra as toxinas producidas por predadores, pode facilitar o movemento e pode xogar un papel na comunicación.

Diversos vexetais e algas producen substancias de tipo mucoso externas ou internas chamadas mucilaxes. Este tipo de mucosidades consisten principalmente en polisacáridos e conteñen pouca proteína.

Nanotecnoloxía

A nanotecnoloxía é a manipulación da materia a escala nanométrica. A máis temperá e difundida descrición da nanotecnoloxía refírese o obxectivo tecnolóxico particular de manipular en forma precisa os átomos e moléculas para a fabricación de produtos a macroescala, agora tamén referida como nanotecnoloxía molecular. Subsecuentemente unha descrición máis xeneralizada da nanotecnoloxía foi establecida polo National Nanotechnology Initiative, no que define a nanotecnoloxía como a manipulación da materia de polo menos unha dimensión do tamaño de entre 1 a 100 nanómetros. Esta definición reflicte o feito de que os efectos mecánico cuánticos son importantes a esta escala do dominio cuántico e, así, a definición cambiou desde unha meta tecnolóxica particular a unha categoría de investigación incluíndo todos os tipos de investigación e tecnoloxías que teñen que ver coas propiedades especiais da materia que ocorren baixo certo limiar de tamaño. É común o uso da forma plural de "nanotecnoloxías" así como "tecnoloxías de nanoescala" para referirse ao amplo rango de investigacións e aplicacións cuxo tema en común é o seu tamaño. Debido á variedade de potenciais aplicacións (incluíndo aplicacións industriais e militares), os gobernos investiron miles de millóns de dólares en investigación da nanotecnoloxía. A través do seu programa National Nanotechnology Initiative, Estados Unidos investiu 3,7 mil millóns de dólares. A Unión Europea investiu 1,2 mil millóns e Xapón 750 millóns de dólares.Nano é un prefixo grego que indica unha medida (10−9 = 0,000 000 001), non un obxecto; de xeito que a nanotecnoloxía caracterízase por ser un campo esencialmente multidisciplinar, e ligado exclusivamente pola escala da materia coa que se traballa.

A nanotecnoloxía definida polo tamaño é naturalmente un campo moi amplo, que inclúe diferentes disciplinas da ciencia tan diversas como a ciencia de superficies, química orgánica, bioloxía molecular, física dos semicondutores, microfabricación, etc. As investigacións e aplicacións asociadas son igualmente diversas, indo desde extensións da física dos dispositivos a novas aproximacións completamente novas baseadas no autoensamblaxe molecular, desde o desenvolvemento de novos materiais con dimensións na nanoescalas ao control directo da materia a escala atómica.

Hoxe en día os científicos están debatendo o futuro das implicacións da nanotecnoloxía. As súas funcións son moi diversas: empréganse para medir ou detectar, para inducir procesos físico-químicos, como compoñentes de múltiples dispositivos (p.ex pantallas de cristal líquido) etc. Así mesmo o seus campos de aplicación van desde á microelectrónica, á biomedicina (p.ex. nanocápsulas liberadoras de fármacos, nanobiosensores etc.) e produción de enerxía. Por outra banda, a nanotecnoloxía fai xurdir as mesmas preocupacións que calquera nova tecnoloxía, incluíndo preocupacións achega da toxicidade e o impacto ambiental dos nanomateriais, e os seus potenciais efectos na economía global, así como especulacións achega de varios escenarios apocalípticos. Estas preocupacións levaron ao debate entre varios grupos de defensa e gobernos sobre se se requireén regulacións especiais para a nanotecnoloxía.

Nata batida

A nata batida ou crema batida é unha crema de leite que se bate enerxicamente até adquirir unha consistencia semisólida ou á que se lle engade ar ou gases inocuos. Diferénciase da crema chantillí en que esta sempre leva azucre e acostuma ir aromatizada, mentres que a nata batida non ten porque ser adozada. Contodo moitos autores considéranas sinónimos.

Se a nata ten un 30% ou máis de graxa pode ser mesturada con ar, de xeito que as burbullas de ar son capturadas nunha rede de pinguiñas de graxa e o coloide resultante adquire aproximadamente o dobre de volume da nata orixinal; porén, se o proceso de batido continúa as pingas de graxa péganse entre si destruíndo o coloide e formando manteiga e o líquido restante é soro de manteiga (cando dicimos que a nata se cortou). Ás veces engádeselle azucre glas ao coloide, co fin de endurecer a mestura e reducir o risco de exceso de batido.

Suspensión

O termo suspensión, do latín suspensĭo, -ōnis, "acción e efecto de suspender, ou de interromper",, pode referirse, entre outras cousas, a:

En cienciasuspensión, en química, é un coloide, un estado provisional no que unha mestura dun líquido ou un gas cun material sólido dividido en partículas diminutas, mantense un tempo sen que as partículas sedimenten.

suspensión, en farmacia galénica, é a dispersión dun sólido (po) insolúbel (ou practicamente insolúbel) nun medio líquido.

suspensión, en xeomorfoloxía, é un proceso de transporte de sedimentos pola acción da auga ou do vento.

suspensión, en matemáticas, é unha construción topolóxica definida por esmagamento das extremidades dun cilindro.En vehículosa suspensión en vehículos é o conxunto de elementos que absorben as irregularidades do terreo polo que se circula para aumentar a comodidade dos pasaxeiros e o control do vehículo;

Nas antigas carruaxes de tracción animal, a suspensión refírese a cada unha das béstas e correas destinadas a suspender a caixa do coche, a fin de dar a esta un movemento máis suave.

Nos automóbiles e vagóns de ferrocarril, a suspensión é o conxunto das pezas e mecanismos destinados a facer elástico o apoio da carrocería sobre os eixes das rodas. No caso dos automóbiles, camións e motocicletas. distínguense dous tipos:

a suspensión vehicular ou suspensión independente,

a suspensión activa, ou electrónica;

á parte está a suspensión na bicicleta, que necesita certas características especiais.En músicaa suspensión, en música, ou retardo descendente, é o retardo duna nota musical que, pertencendo ao acorde anterior, ocupa o lugar dunha nota do acorde co que soa.

Triiodotironina

A triiodotironina ou T3 é unha hormona tiroide. Afecta a case todos os procesos fisiolóxicos do corpo, como o crecemento, desenvolvemento embrionario, metabolismo, temperatura corporal, e ritmo cardíaco.A produción de T3 e a súa prohormona tiroxina (T4) é activada pola hormona estimulante da tiroide (TSH), a cal se libera na hipófise ou pituitaria. Esta vía está regulada por medio dun proceso de retroalimentación: as concentracións elevadas de T3, e T4 no plasma sanguíneo inhiben a produción de TSH na hipófise; e cando as concentracións destas hormonas decrecen, a hipófise aumenta a produción de TSH, e deste modo establécese un control por retroalimentación negativa que regula a cantidade de hormonas tiroides no plasma sanguíneo.

Os efectos da T3 sobre os tecidos diana son unhas catro veces máis potentes ca os da T4. De todas as hormonas tiroides producidas na glándula tiroidea só un 20% é T3, e o 80% é T4. Arredor do 85% da T3 que circula polo sangue fórmase despois na tiroide a partir da T4, eliminando o átomo de iodo do carbono 5 do anel externo da T4. De todos modos, a concentración de T3 no plasma sanguíneo humano é só de arredor 1/40 da que presenta a T4. Isto débese á curta vida media biolóxica da T3, que é só de 2,5 días. Isto é pouco comparado coa vida media da T4, que é duns 6,5 días.

Xelatina

A xelatina é unha mestura coloide, é dicir, unha substancia semisólida, incolora, translúcida, quebradiza e case insípida que se obtén a partir do coláxeno procedente do tecido conectivo de despoxos animais fervidos con auga.

Outras linguas

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.