Citerea

Citera (ou Citerea) grego Kythera, latín Cythera, italiano Cèrigo é unha illa grega nas Illas Xónicas, na prefectura do Ática e ao suroeste do Peloponeso. A extensión da illa é de 284 Km² e ten 5.000 habitantes. Na época do rococó creouse unha imaxe de citerea como lugar de libertinaxe. Como reflexo diso o pintor Watteau pintou o "Embarque a Citerea". Tamén é un dos nomes da deusa Afrodita na mitoloxía grega.

Ten uns 30 km de longa por 15 de ancho, pero é irregular.

Pero foi un estado independente e non se atoparon moedas insulares e só algunhas de fóra (romanas e bizantinas).

O seu nome atribúese a Citeros, o fillo de Fénix e tamén lla chamou Porfirs ou Porfirusa. Foi centro do culto a Afrodita, que a mitoloxía fai nacer na illa levada polas ondas. A illa produce viño e mel.

Citerea
Κύθηρα
Diakofti-port-200408
GR Kythira
Localización da illa
Situación
PaísGrecia
Periferias de GreciaÁtica
ArquipélagoIllas Xónicas
MarMar Xónico
Coordenadas36°10′N 23°0′L / 36.167, -23.000Coordenadas: 36°10′N 23°0′L / 36.167, -23.000
Xeografía
Superficie277´746 km²
Longura máxima29 km.
Largura máxima16 km.
Punto máis alto506 m.
Demografía
CapitalCiterea
Poboación3.973 (2011)
Lingua propiaGrego

Historia

Historia antiga

Antoine Watteau 035
Embarque a Citerea

Os fenicios tiveron unha factoría que comerciaba coa costa de Laconia. Logo da conquista dórica dependeu de Argos xunto coa costa de Laconia do Peloponeso oriental. Nun momento posterior e non datado pasou aos espartanos que a gobernaron por medio dun maxistrado anual que levaba o título de Cytherodice, e tiña guarnición espartana. Na guerra do Peloponeso, o xeneral ateniense Nicias ocupóu a illa (-424) desde a que atacou a costa de Laconia. Neste tempo a illa tiña tres ciutadades: Scandeia, Citera de mar e Citera de terra; 10 trirremes de Nicias ocuparon Scandeia e as outras 50 desembarcaron preto de Citera de mar e ocuparon esta e despois a Citera de terra. Scandeia é probablemente a actual Citera ou Cerigo; alí había un lugar para desembarcar que se chamaba Foénicos (segundo Xenofonte) e que probablemente estaba na desembocadura do actual regato Avlémona e a vila deste nome, que polo seu nome cabe supor que foi o lugar do antigo establecemento fenicio. A uns 5 km ven os restos dunha cidade, hoxe chamada Paleópolis, seguramente Citera de terra, onde estaba o templo de Afrodita.[1]

Os atenienses perdérona no 413 a.C., pero no 393 a.C. recuperouna Conón, inmediatamente logo da batalla naval de Cnido. Permaneceu en poder de Atenas ata a dominación romana.

Dominio romano

Durante o mandato de Augusto, este cedeuna como propiedade privada a Euricles. No 365 foi arrasada por un terremoto.

O templo de Afrodita foi centro do culto pagán ata finais do século IV e os emperadores Teodosio I (379-395) e Arcadio (395-408), intentaron extirpar estes cultos sen éxito. O lugar de de Kastri xurdiu no século V e foi habitado ata a menos o século VII, en que foi abandonado polos ataques dos eslavos (que no 623 xa desembarcaran en Creta). E os árabes chegaron cara ao 651 e no 655 atacaron Creta). Tres igrexas existen destes ano: Aghios Panteleimon na montaña de Palaiokastro, Aghios Kosmas e Damianos, e Aghios Georgios tou Bounou (que despois foi mosteiro).

Abandono e soberanía bizantina

A illa permaneceu abandonada e ata a triunfal expedición bizantina dirixida por Stravrakios ao centro e sur de Grecia no 783 non se comezou a restaurar o dominio bizantino, pero non parece que tampouco houbese establecementos permanentes militares ata despois de que Creta fose reconquistada no 961. Osios Theodoros, que visitou a illa en tempos de Romano II (959-963) non atopou ningún. Theodoros morreu como ermitán na illa nunha igrexa que atopou no centro; outro acompañante, Antonio, que era moi grande, houbo de marcharse pola falta de comida. O corpo de Theodoros foi achado por visitantes do Peloponeso e os déspotas de Esparta ordenaron enterralo no que foi a orixe do mosteiro de Osios Theodoros.

Os Eudaimonoioannis de Monemvàsia e os Venieri

A finais do século XII que a familia Eudaimonoioannis tivo a illa como propiedade privada; esta familia xunto cos Mamonades e os Sophianoi, dominaban en Monemvasia e aguantaran o asedio dos normandos en 1147. No 1204 Citera non foi mencionada na repartición do Imperio, pero se dá por suposto que estaba dentro da zona veneciana; no 1205 aínda estaba gobernada por Nikolaos Eudaimonoioannis, pero no 1207 foi nomeado marqués (Marquese dei Cèrigo, o nome italiano Cerigo deriva do eslavo Tzerígo) o patricio veneciano Marco Venieri (que como tamén tiña terras en Creta preferiu vivir alí). Pero non por iso acabouse o poder da familia Eudaimonoioannis; no 1238 os Venieri e os Eudaimonoioannis enlazaron por matrimonio (a filla de Nikolaos e o fillo de Marco, Bartolomeo Venieri) e Nikolaos cedeu a illa como dote á súa filla.

No 1248 a cidade de Monemvasia, de quen nominalmente aínda dependía a illa foi tomada polos venecianos e franceses logo de tres anos de asedio, e iso fixo diminuír a influencia da familia grega, e os Venieri, ocupados en Creta, non se preocuparon dela. Logo de 1261 coa recuperación de Constantinopla, os emperadores bizantinos tomaron posesión da illa sen oposición, sen dúbida pola submisión voluntaria do seu gobernador, un membro da familia dos Eudaimonoioannis. No 1275 un enviado de Venecia chegou a Citera, que era gobernada por un oficial bizantino de nome Paulus Savastos, (?homine domini Imperatoris et capitaneus dicti loci Cedrigi') que era membro da familia dos Monoioannis, unha rama dos Eudaimonoioannis. Nos anos 80 estivo na illa Licarios, gran duque da frota bizantina, polo que de feito o dominio veneciano non se exerceu ata que en 1309 os Venieri, con outro enlace matrimonial, conseguiron controlar outra vez a illa. Os catro netos de Bartolomeo Venieri dividiron a illa en 24 feudos, e quedaron seis cada un; a illa enteira foi asignada a un deles como marquès (Nicolò Venieri), pero excluía a área de Palaipolis (Kastri) e as terras próximas a Kapsali que quedaron indivisas. Os habitantes foron convertidos en servos e a illa usada só como base contra os cataláns entón inimigos de Venecia.

Pronto uns piratas turcos establecéronse na illa e levaron un continxente de 900 soldados desde Creta para expulsalos. Tamén os venecianos levaron alimentos para os habitantes; as relacións entre os Venieri e Venecia empeoraron progresivamente porque os Venieri permitían a piratería contra os aliados de Venecia e pola falta de cooperación na guerra contra Xénova; cando no 1354 os Venieri pediron unha licenza de exportación concedéuselles só a metade do solicitado, os Venieri convertéronse en oposición ao goberno da República e favoreceron a revolta en Creta e a proclamación en Creta da República de San Titus (1363). Pero a derrota dos rebeldes derivou nun maior control veneciano das posesións nos mares Exeo e Xónico. Os catro irmáns Venieri foron depostos e 11 dos 24 feudos fóronlles confiscados; a illa foi declarada posesión veneciana administrada por un gobernador ou Castellani. Establecéronse posicións fortificadas en Kapsali, Mylopotamos e especialmente en Palaiochora, (a cidade grega onde está Aghios Demetrios, fundada polos Eudaimonoioannis antes do 1205) e os portos de Kapsali e Aghios Nikolaos (Avlemon) foron reforzados, e quixeron levantar un castelo á beira de Aghios Georgios, que nunca foi construído.

Dominio veneciano

A partir do 1301 Citera era sede dun obispado ortodoxo dependente de Monemvàsia (o Chysobullon), e o dominio veneciano directo desde o 1365 non cambiou a liberdade relixiosa dos gregos, pero pronto o bispo converteuse no protopapas, título equivalente a delegado episcopal. No século XV os bispos recuperaron o seu título.

Cuandos os turcos conquistaron o Peloponeso no 1461, Korone, Modone, Monemvàsia e Citera permaneceron en mans de Venecia, e os venecianos dominaron a illa sen un inminente perigo turco ata o 1537 cando foi ocupada polos otomans dirixidos por Barbarroxa e algunhas cidades foron destruídas (entre elas Palaiochora que tiña máis de sete mil habitantes e era sede do bispo). Miles de cativos foron feitos polos otománs e vendidos como escravos e os seguintes gobernadores venecianos, fixeron chamamentos para o establecemento de colonos, pero non conseguiron recuperar a situación. Monemvasia caeu en mans dos otománs en 1540 e o castellani de Cerigo ofreceu aos seus habitantes reacollerse na illa, pero moi poucos fixérono e case todos marcháronse a Creta, Chipre, Cefalonia ou Corfú. No 1540 os bispos recibiron o dereito exclusivo de ordenar sacerdotes en Creta. Ao final do século XVI o bispo Maximos Margounios foi un famoso erudito grego, teólogo, poeta e escritor. No 1715 os turcos desembarcaron en Citera e ocuparon unha parte da illa, pero se retiraron no 1718.

Gobernadores (Castellani e Proveditori)

  • 1698 - 1700 Marcantonio Trevisano
  • 1700 - 1702 Marco dá Riva
  • 1702 - 1704 Teodoro Trevisano
  • 1704 - 1708 Nicolò Bondú
  • 1708 - 1710 Marco Venier
  • 1710 - 1712 Domenico Quirini
  • 1712 - 1714 Angelo Foscarini
  • 1714 - 1716 Sebastiano Marcello
  • 1716 - 1719 Giovanni Quirini
  • 1719 - 1721 Marcantonio Bono
  • 1721 - 1724 Girolamo Bolini
  • 1724 - 1726 Paolo Donato
  • 1726 - 1729 Marino Donato
  • 1729 - 1731 Nicolò Venier
  • 1731 - 1733 Jacopo Bragadino
  • 1733 - 1735 Antonio Marin
  • 1735 - 1737 Scipione Boldu
  • 1737 - 1739 Giuseppe Barbaro
  • 1739 - 1741 Pietro Falier
  • 1741 - 1744 Marcantonio Trevisano
  • 1744 - 1746 Matteo Soranzo
  • 1746 - 1748 Francesco-Antonio Paruta
  • 1748 - 1751 Pietro-Maria dá Mosto
  • 1751 - 1753 Gianfrancesco Gritti
  • 1753 - 1755 Giorgi Loredano
  • 1755 - 1757 Pietro Donato
  • 1757 - 1759 Cesar dá Riva
  • 1759 - 1761 Lodovico Morosini
  • 1761 - 1763 Alessandro Bollani
  • 1763 - 1766 Giovan-Paolo Pasta
  • 1766 - 1768 Pietro Semitecolo
  • 1768 - 1770 Leonardo Bono
  • 1770 - 1772 Lorenzo Sorazo
  • 1772 - 1774 Vincenzo Diedo
  • 1774 - 1776 Maroco Cicogna
  • 1776 - 1778 Antonio Dondolo (primeira vegada)
  • 1778 - 1781 Pietro Marcello
  • 1781 - 1783 Vincenzo Bembo
  • 1783 - 1786 Davidde Trevisano
  • 1786 - 1788 Antonio Pasqualigo
  • 1788 - 1790 Giovannandrea Catti
  • 1790 - 1792 Antonio Dondolo (segona vegada)
  • 1792 - 1794 Francesco Dei Mosto
  • 1794 - 1796 Vincenzo Cornaro
  • 1796 - 1797 Jacopo Soranzo

Franceses e británicos

No 1797 pasou a Francia e foi incluída nas provincias Ilíricas. No 1798 a illa foi outra vez arrasada por un terremoto. Desde o 1800 formou parte da República das Sete Illas e logo da segunda ocupación francesa (1807-1809), foi ocupada polos británicos en outubro de 1809 e en 1815 integrada na República das Illas Xónicas. Coas illas xónicas pasaron a Grecia en 1864.

Tempos modernos dentro de Grecia

No 1903 outra vez foi teatro dun devastador terremoto. No 1917 unha efémera administración autónoma instaláronse na illa durante a confusión da guerra, pero a soberanía grega nunca estivo en discusión. Na segunda guerra mundial a illa foi ocupada polos alemáns. A resistencia organizouse sobre todo en Potamos e foi liberada polos partisanos o 4 de setembro de 1944. A illa continuou perdendo poboación pola emigración e nos anos oitenta eran só tres mil persoas, pero ultimamente o turismo fixo que se recupere levemente.

Curiosidades

O explorador francés Louis Antoine de Bougainville no 1768 bautizou Tahití, unha illa da Polinesia co nome de Nouvelle Cythère (Nova Cythera en latín, Nova Citera en galego) porque consideraba que aquela illa do Pacífico era como un paraíso terreal cun pobo feliz e que vivía con amor e inocencia.

Galería

Mitata-Kythira-Panorama-2006-06

Panorama de Mitata.

Kythira - Hora 1

Vista do castelo en Chora.

Kythira - Kapsali

Viista de Kapsali

Kythira - Moni Agia Elesos

Igrexa de Agios Georgios

Steno Kythira

Vista do estreito de Kythirian

Kythira1

Costa oeste

Kythira - Soutwestern Coast

Avlemonas na costa surest

Paleopoli Beach

Praia de Paleopoli

Mertidiotisa

Monasterio de Panagia Myrtidiotissa

Panagia Mertidiotisa Icon

Icono de oro de Panagia Myrtidiotissa

Church of Agia Despoina

Igrexa de Agia Despoina

Castle of Kythira by night

Castelo de Kythira pola noite

Winery kithyra

Adega en Pitsinianika de arquitectura neoclasica

Cave hytra kythera

Cova no illote de Hytra

Diakofti-port-200408

Diakofti porto principal de Kythira

Cythera shipwreck

Naufráxio

Melidoni

Praia de Melidoni

Fonisa waterfall

Fervenza de Fonisa

Kaladi

Praia de Kaladi

Hytra

Hytra vista desde o castelo

Notas

  1. VisitKythera - The Tourist Information Website for Kythera Island

Véxase tamén

Outros artigos

Ligazóns externas

Aeroporto de Atenas-Eleftherios Venizelos

O aeroporto de Atenas-Eleftherios Venizelos (IATA: ATH, ICAO: LGAV) é o principal aeroporto internacional da cidade de Atenas e da rexión de Ática. É o aeroporto máis concorrido de Grecia e serve de centro de conexións e base principal para Aegean Airlines ademais de outras aeroliñas gregas. No ano 2016 pasaron polas súas instalacións un total de 20 017 530 pasaxeiros, sendo o 28º aeroporto máis concorrido de Europa.

Aeroporto de Billund

O aeroporto de Billund (IATA: BLL, ICAO: EKBI) é un aeroporto dinamarqués situado a 1,9 km ao nordés da cidade de Billund. É un dos centros de carga máis concorridos de Dinamarca, ademais dun destino para aeroliñas chárter, aínda que algunhas aeroliñas regulares tamén operan no aeroporto. O parque de atraccións Legoland Billund, que se atopa nas proximidades, é a principal atracción turística do país fóra de Copenhague.

Aeroporto de Tesalónica

O aeroporto internacional de Tesalónica "Macedonia" (IATA: SKG, ICAO: LGTS), anteriormente coñecido como aeroporto de Mikra, é un aeroporto grego situado a 13 km ao sur da Torre Branca de Tesalónica en Thermi.

É o terceiro aeroporto máis grande de Grecia despois dos de Atenas e Heraclión. Inaugurouse no ano 1930 e é o segundo aeroporto grego máis concorrido en termos de operacións e o terceiro en termos de pasaxeiros. No ano 2016 pasaron polas súas instalacións un total de 6 044 129 pasaxeiros. É o principal aeroporto do norte de Grecia e serve á cidade de Tesalónica, a segunda máis grande do país, ao destino turístico de Chalkidiki e ás cidades que rodean a rexión.

Arquidiocese católica latina de Atenas

A arquidiocese de Atenas (en latín: Archidioecesis Atheniensis) é unha sé da Igrexa Católica Latina inmediatamente suxeita á Santa S. En 2012 tiña 101.600 bautizados sobre unha poboación total de 6 285 000 habitantes. O seu ordinario actual é, dende 2014, Sevastianos Rossolatos.

Fenicios

Os fenicios foron un pobo de orixe semítica que habitaron na Fenicia, no norte da rexión hoxe coñecida como Líbano. Fundaron colonias nas costas do mar Mediterráneo e durante longo tempo dominaron o comercio nas súas augas.

Grecia

Grecia ( pronunciación ) (en grego: Ελλάδα/Elláda, [eˈlaða] (AFI), escoitar ou Ελλάς/Ellás), oficialmente República Helénica ( pronunciación ) (en grego: Ελληνική Δημοκρατία/Elinikí Dimokratía, [eliniˈci ðimokraˈti.a] (AFI)) é un país do sueste meridional europeo, situado ao sur da Península Balcánica. Fai fronteira con Albania, Macedonia do Norte e Bulgaria polo norte e con Turquía polo leste. O Mar Exeo atópase no leste e sur da Grecia continental, mentres o Mar Xónico se atopa no leste, a través do cal ten ligazóns con Italia, e con Albania. Tanto no seu leste coma no seu oeste, Grecia posúe unha gran cantidade de illas, sendo a maior a Illa de Creta.

Grecia atópase na conxuntura de Europa, Asia e África. A Grecia actual constitúese como herdeira do patrimonio da Grecia antiga, o Imperio Romano o Imperio Bizantino, e o Imperio Otomán. Así mesmo, Grecia é o berce da democracia, a filosofía occidental, os Xogos Olímpicos, a literatura occidental e historiografía, as ciencias políticas, os principios matemáticos, e o drama occidental incluíndo a traxedia e a comedia.

A Grecia actual é un país do primeiro mundo, membro da Unión Europea dende 1981, da Unión económica e monetaria dende 2001, da OTAN dende 1952, da OCDE dende 1961, e da Axencia Espacial Europea dende 2005. Atenas é a súa capital; Salónica e Patras son xunto a capital, as principais cidades do país.

Grecia antiga

Chámase Grecia antiga ao período da historia de Grecia que durou uns mil anos e rematou coa chegada do cristianismo. Considérase como o alicerce da civilización occidental. A cultura grega exerceu unha poderosa influencia sobre o Imperio Romano, que levou consigo unha versión propia a moitas partes de Europa.

A civilización dos antigos gregos tivo unha influencia enorme sobre a lingua, política, sistemas educativos, filosofía, ciencia e as artes, dando lugar ao Renacemento da Europa Occidental e rexurdiu de novo durante varios movementos "neoclásicos" durante os séculos VIII e XIX en Europa e en América.

Grecia antiga é o termo utilizado para describir os territorios de lingua grega na antigüidade clásica. Refírese non só á península xeográfica da Grecia actual senón tamén ás culturas helénicas ocupadas polos gregos desde antigo: Chipre e as Illas Exeas, o mar Exeo, a costa da Anatolia (coñecida por eles como Xonia), Sicilia e o sur de Italia (coñecidas como Magna Grecia) e as colonias gregas dispersas polas costas da Cólquida, Iliria, Tracia, Exipto, Cirenaica, o sur da Galia, o leste e nordeste da Península Ibérica e a Táurica.

Guerra do Peloponeso

A guerra do Peloponeso designa o conflito que durou de -431 a -404, enfrontando a Atenas, que transformara a liga de Delos (destinada na súa orixe a resistir aos persas) nun imperio sometido ao seu poder, e a Esparta, potencia oligárquica e conservadora, cuxo exército terrestre era a forza militar máis poderosa da época, e que dirixía a Liga do Peloponeso, así como a Beocia.

Illas Xónicas

As Illas Xónicas (grego: Iónioi Nísoi) son un arquipélago de Grecia que se atopa fronte ás costas noroccidentais da Grecia continental e peninsular, sobre o Mar Xónico. Tradicionalmente chámaselles as Sete Illas (Heptonesos, Heptanisia ou Eptanisia), aínda que o grupo inclúe moitas illas máis pequenas ademais das sete principais.

Atópanse entre os paralelos 39º54'16" e 37º36'29" de latitude norte. A extensión total do arquipélago é de 2.307 km². A maior altitude de todo o conxunto insular en cuestión é o Aínos Ouros (1.628 m) situado na zona meridional da illa Cefalonia. O principal centro urbano das Illas Xónicas é a cidade de Corfú.

As principais illas son de norte a sur: Corfú, Paxoi, Leucas( Leucas, Leucada ou Santa Maura), Ítaca (mencionada na Odisea), Cefalonia (Kefalonia) e Zante, adóitase contar entre as Illas Xónicas a Citerea (Kythira) e ás súas pequenas illas satélites: Antikythira e Elafonissos aínda que o grupo de Citerea atópase bastante distante, ao sur do Peloponeso.

Deste xeito as Illas Xónicas fóra de Citerea forman unha das rexións administrativas gregas chamadas "Periferias" (Periféreies -"Περιφερειες"-).

Lista de illas de Grecia

Esta é unha lista dalgunhas das 6.000 illas e illotes de Grecia, das que 227 están habitadas. Apenas 78 illas teñen máis de 100 habitantes.

A illa grega máis grande por superficie é Creta, que se atopa no extremo sur do Mar Exeo. A segunda illa máis grande é Eubea, que está separada do continente polo Estreito de Euripo de 60 m. de ancho, e adminístrase como parte da perifieria de Grecia Central. Despois están a terceira e cuarta illas gregas, Lesbos e Rodas, o resto das illas son as dúas terceiras partes da superficie de Rodas, ou máis pequenas.

As illas gregas están tradicionalmente agrupadas nos seguintes grupos: As illas Argo-Sarónico no golfo Sarónico preto de Atenas, as Cícladas, unha gran pero densa colección, ocupando a parte central do mar Exeo, as Illas do Exeo Norte, unha agrupación da costa oeste de Turquía, o Dodecaneso, outro conxunto disperso no sueste entre Creta e Turquía, as Espóradas, un grupo moi pequeno fronte ás costas de Eubea, e as Illas Xónicas, situadas ao oeste da península no Mar Xónico (unha destas illas, Citerea, está na punta sur da Península do Peloponeso e forma parte da periferia Ática, pero se consideran parte das illas Xónicas, principalmente debido a razóns históricas). Tamén hai moitas illas, illotes e rocas que rodean a costa de Creta.

Mar Xónico

O Mar Xónico (grego: Ιόνιο Πέλαγος, Iónio Pélagos, italiano: Mar Ionio, albanés Deti Ion) é unha baía alongada do Mar Mediterráneo, ao sur do Mar Adriático. Está limitado a oeste pola Italia meridional, incluíndo a Calabria e máis Sicilia, e a leste polo sur de Albania e polo noroeste de Grecia, en especial as Illas Xónicas.

Todas as illas principais no mar pertencen a Grecia. Son denominadas colectivamente as Illas Xónicas, as principais son Corfú, Cefalonia, Zakynthos, Lefkada e Ítaca.

Hai rutas de transbordadores entre Patras e Igoumenitsa en Grecia e Brindisi e Ancona en Italia, que cruzan o leste e norte do mar Xónico e desde O Pireo cara ao oeste. A fosa Calypso, o punto máis profundo do Mediterráneo con 5.267 m. de profundidade, está situado no Mar Xónico, en 36°34′N 21°8′L. O mar é unha das áreas máis sismicamente activas do mundo.

Mar de Creta

O mar de Creta (grego: Κρητικό Πέλαγος, "Kritiko Pelagos") é un mar, parte do Mar Exeo, situado na súa extremidade sur. O mar esténdese ao norte da illa de Creta, ao leste das illas de Citerea e Antikythira, ao sur das Cícladas e ao oeste das illas do Dodecaneso de Rodas, Karpathos e Kasos. O mar contiguo cara ao oeste é o Mar Xónico. Ao Noroeste está o Mar de Myrtoan, unha subdivisión do Mar Mediterráneo que se atopa entre as Cícladas e Peloponeso. Ao Leste-SE é o resto do Mar Mediterráneo, ás veces acreditado como o mar Levantino. Ao outro lado da illa de Creta, ná beira oposta comenza o mar Mar de Libia. As rutas de transbordador cara a e desde O Pireo e Heraklion, así como ás illas do Exeo e o Dodecaneso do Sur, pasan por esta área. Xusto ao longo da costa nordés de Creta, o mar alcanza unha profundidade máxima próxima aos 3.294 m. [Cómpre referencia] Outras fontes (mapas) mostran unha profundidade máxima de 2.591 m..

Museo do Louvre

O Museo do Louvre (en francés: Musée du Louvre) é un dos museos máis importantes do mundo. Está situado en París, Francia, no palacio do Louvre. As súas coleccións son o resultado dun esforzo histórico: por unha banda, as coleccións reais, por outra, o esforzo dos homes da Ilustración e o labor desamortizador da Revolución francesa. A creación do museo do Louvre significou, dentro da historia dos museos, o paso das coleccións privadas ás públicas, para goce do conxunto da sociedade. Constitúe o precedente de todos os grandes museos nacionais europeos e norteamericanos. Con 8,3 millóns de visitantes en 2006 é, con moita diferenza, o museo de arte máis visitado do mundo.

Os Maias

Os Maias é unha novela do escritor portugués Eça de Queirós e unha das súas obras máis coñecidas. O libro foi publicado no Porto en 1888.

Vitsentzos Kornaros

Vitsentzos Kornaros (en grego Βιτσέντζος Κορνάρος), nado en Trapezonda, Creta, en 1553 e finado en Candia, Creta, en 1613/1614, foi un poeta grego. Escribiu o poema épico-amoroso Erotókritos, obra mestra do Renacemento grego, e quizais o maior logro da literatura grega moderna. Consta de 10.012 versos escritos no dialecto cretense. Tamén compuxo o poema O sacrificio de Abraham (Η Θυσία του Αβραάμ).

Xeografía da Grecia antiga

O territorio da antiga Grecia distribúese entre unha serie de penínsulas e unha grande diversidade de illas. Estas suman cando menos a cuarta parte da súa superficie total. O litoral é moi recortado e o interior moi montañoso, con elevacións que cruzan o seu territorio en todas as direccións, dando lugar a vales pechados ou abertos ao mar e que en xeral dificultan moito as comunicacións. Os ríos son curtos e as terras chás non ocupan máis da quinta parte do total. Esta peculiar morfoloxía orientou dende sempre os afáns gregos cara o mar, o que eles chamaban "o camiño".

Ática

Ática (grego: Αττική, Attikḗ ou Attikī́) é unha rexión histórica que abarca a cidade de Atenas, a capital de Grecia. A rexión histórica céntrase na península Ática, que se proxecta no mar Exeo. A moderna rexión administrativa de Ática é máis ampla que a rexión histórica e inclúe as Illas Sarónicas, Citera, e o municipio de Troizinia no Peloponeso continental. A historia da Ática está estreitamente ligada á de Atenas, que, desde o período clásico, foi unha das cidades máis importantes do mundo antigo.

Outras linguas

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.