Chuvia

A chuvia[1] ou choiva[2] é un fenómeno físico que consiste na precipitación de auga sobre a superficie da Terra. Este tipo de meteoro fórmase nas nubes. Non todas as choivas chegan ao chan: algunhas evapóranse mentres están aínda a caer, nun fenómeno que recibe o nome de virga e acontece principalmente en períodos locais de ar seco.

A choiva ten un papel básico no ciclo hidrolóxico. A cantidade de choivas mídese usando un instrumento chamado pluviómetro, de funcionamento simple: un tubo de colecta da choiva, cunha escala graduada (xeralmente de 0,25 mm en 0,25 mm) capaz de indicar a cantidade de choivas no lugar.

Chuvia caendo.
22 Regen ubt.jpeg
Choiva sobre algunhas árbores.

Descrición

A chuvia é a precipitación de auga en forma de gotas. Cando estas alcanzan un diámetro superior aos 0,5 milímetros caen á terra pola gravidade a unha velocidade superior aos 3 m/s. A auga tamén pode descender á litosfera en forma de neve ou saraiba.

As gotas pequenas son case esféricas, mentres que as maiores están achatadas. O seu tamaño oscila entre os 0,5 e os 6,35 milímetros, mentres que a súa velocidade de caída varía entre os 8 e os 32 km/h, dependendo do seu volume.

Intensidade de choiva

A cantidade de precipitación é a relación entre os milímetros de auga e o tempo en horas. Outro xeito de medir a intensidade pluvial é indicar o volume de auga por metro cadrado.

A choiva adxectivízase segundo á cantidade de precipitación caída nunha hora (mm/h)[3]:

  • Débil: cando a súa intensidade é ≤ 2 mm/h.
  • Moderada: > 2 mm/h e ≤ 15 mm/h.
  • Forte: > 15 mm/h e ≤ 30 mm/h.
  • Moi forte: >30 mm/h e ≤ 60 mm/h.
  • Torrencial: >60 mm/h.

Formación

Raindrops sizes
Medida das pingas de auga:
A) As pingas non teñen a forma con que se adoitan a representar. *B) As pingas moi pequenas son case esféricas. *C) A parte inferior das pingas máis grandes achándase debido á resistencia do aire, cousa que os dá a aparencia dunha bola redonda. D) As pingas grandes opoñen máis resistencia ao aire e isto fainas inestables. *E) As pingas moi grandes divídense debido á resistencia do aire.

Aire húmido e condensación

O aire da troposfera contén vapor de auga, a cantidade do cal se pode medir en forma de proporción de mestura (proporción da cantidade do vapor de auga respecto da cantidade de aire seco).[4] Outra maneira máis común de medir o vapor de auga contida no aire é a humidade relativa; é dicir, a proporción, en tanto por cento, da cantidade de vapor presente na atmosfera respecto da que esta pode soportar antes de saturarse. Cando se chega ao seu punto de saturación (100% de humidade relativa), o vapor de auga condénsase en forma de auga líquida, formando nubes ou néboa, sempre que haxa a presenza de núcleos de condensación (po, poles, aerosols...), unhas partículas microscópicas extraordinariamente abundantes na atmosfera.

O vapor de auga que pode conter a atmosfera antes de saturarse depende, basicamente, da presión atmosférica e da temperatura. En xeral, dada unha determinada presión atmosférica, o aire admite máis vapor canto máis alta é a temperatura. Por tanto, un dos camiños que pode levar á saturación do aire é o arrefriado.

O aire húmido pódese arrefriar con varios mecanismos. O máis común é o arrefriado por ascenso: o aire ascende, e canto máis se eleva máis diminúe a súa temperatura. Esta baixada de temperatura é consecuencia do descenso da presión atmosférica. Outro mecanismo de arrefriado pode ser a mestura dunha cantidade de aire cálido e húmido cunha máis fría.

O aire adquire humidade a partir de varias fontes, mediante a evaporación da auga da superficie dos océanos, lagos e ríos, e da transpiración das plantas. A evaporación da auga ten lugar cando se dá un contraste de temperatura.

Crecemento e evolución das pingas de choiva

Nunha nube quente, as gotas aumentan de tamaño por condensación do vapor de auga que as rodea e por coalescencia[5] (a adición dunha ou máis pequenas pingas por colisión para formar unha pinga máis grande) con outras pingas. Mentres estas pingas diminutas non miden máis de 0,006 mm, son sostidas polos lixeiros movementos ascendentes do aire. O seu crecemento vai formando pingas máis gordas ata chegar un momento, ao redor de 0,5 mm de diámetro, que as correntes ascendentes son incapaces de sostelas en suspensión e caen en forma de choiva.

Nunha nube fría, se as pingas atopan núcleos de conxelación (que son moito menos habituais que os de condensación), transformaranse en cristalis de xeo. Estes cristais crecerán por condensación, pero sobre todo polo efecto Bergeron,[6] e acabarán caendo capturando outros copos máis pequenos para aumentar o seu tamaño. Cando pasan por capas de aire que están por encima do punto de conxelación, os copos fúndense e continúan crecendo como as pingas das nubes quentes. As variacións da temperatura durante o seu percorrido poden ocasionar outras formas de precipitación, como a choiva xélida ou a sarabia.

Dependendo da humidade relativa do aire que se atopa debaixo da nube, unha parte das pingas de choiva poden evaporarse antes de chegar a terra. Cando o aire é moi seco, a choiva evapórase completamente antes de chegar a terra e dá orixe ao fenómeno coñecido co nome de virga. Isto prodúcese a miúdo nos desertos cálidos e secos, pero tamén alí onde a choiva provén de nubes con pouca extensión vertical.

Choiva artificial

É posible crear choiva artificial por nucleación de pequenas pingas de auga coa axuda dun produto químico que actúe como núcleo de condensación. A sementeira de nubes consiste en dispersar este axente á altura das nubes con avións ou foguetes. Nos países industrializados ou desenvolvidos, o réxime semanal da choiva é modificado pola polución; a precipitación é máis escasa durante a fin de semana[7] debido á diminución da presenza de aerosolis sulfurados que actúan como núcleos de condensación das pingas de auga. O quecemento global e o consecuente cambio climático que se está producindo, probablemente tamén alteran o réxime das choivas, pero dunha maneira que aínda non comprendemos con claridade debido á gran complexidade dos fenómenos meteorolóxicos.

Tipos de choiva

Entre os mecanismos que producen a precipitación de auga, inclúense os procesos convectivos[8] os frontais e os orográficos.[9]

Choiva orográfica

Steigungsregen
Choiva orográfica.

A choiva de orixe orográfico prodúcese ó lado de barlovento das montañas cando o vento levanta o aire húmido do mar ou das chairas ao atoparse unha cordilleira[10] no seu camiño, esta elevación do aire húmido provoca un arrefriado e unha condensación do vapor de auga que forma as nubes que provocarán a choiva. Este tipo de choiva prodúcese nas zonas tropicais, nas subtropicals e nas tépedas, e pode durar dunhas horas a poucos días; raramente alónganse durante semanas.

Este é o mecanismo que provoca algunhas das trombas de auga de outono na costa do País Valenciano e en Cataluña: o vento de levante procedente do mar e cargado de humidade atópase coas cordilleiras costeiras (Cordilleira Litoral, cordilleira Prelitoral, serra de Irta, serra de Aitana) e é obrigado a subir formando nubes potentes que provocan choivas intensas. Tamén é a explicación de por que hai máis precipitación nas montañas. Segundo a disposición da cordilleira, é posible que a vertente dos ventos dominantes sexa moito máis húmida que a outra, causando unha sombra orográfica: o aire, ao perder a humidade, vólvese seco e cálido ao baixar pola outra vertente e aumentar a presión atmosférica.

Choiva convectiva

Artigo principal: choiva de convección.
Konvektionsregen
Choiva convectiva.

A choiva de convección é un tipo de choiva que cae de nubes formadas por convección; os procesos convectivos ocorren principalmente nas zonas tropicais e subtropicais, pero tamén na estación cálida das zonas tépedas, e a miúdo a partir da tarde e anoitecer; como nas treboadas de verán. A convección é causada polo quecemento do aire nunha zona determinada, o aire quente sobe e, a medida que ascende, vaise arrefriando. Se este aire quente é húmido, ao chegar a unha certa altura, o vapor de auga chega á súa saturación e condénsase formando nubes convectivas, por exemplo os cumulonimbus ou os cumulus congestus, en que se poderán producir os procesos de formación da choiva que producirán a precipitación. A medida e o tipo das nubes dependerán da intensidade das correntes ascendentes, da cantidade de aire e a súa humidade, e da temperatura e tipo de terreo. En condicións óptimas, unha treboada pódese formar en poucas horas. As choivas que se producen son en forma de chuvascos que varían rapidamente de intensidade; adoitan ser de curta duración e son moi localizados debido á pouca extensión horizontal que teñen as nubes convectivas. A precipitación de sarabia asóciase a unha choiva de convección.

Nas latitudes medias, este tipo de choiva tamén se asocia ás frontes frías, ás liñas de treboadas e ás frontes cálidas con aire extremadamente húmido.[11]

Choiva frontal

Frontregen
Choiva frontal.

A choiva frontal ou estratiforme está causada polos sistemas frontais (frontes frías e frontes cálidas) que acompañan as Depresión atmosférica|depresións atmosféricas, que se forman cando o aire quente, a miúdo tropical, atópase con aire máis frío de orixe polar. Este tipo de choiva prodúcese nas zonas tépedas e subtropicals, as súas nubes características son os nimbostratus.[12]

A choiva frontal prodúcese cando se atopan masas de aire de diferente densidade, humidade e temperatura; a demasiada máis densa ponse por baixo da menos densa en forma de cuña obrigando ao aire a subir; ao subir o aire, arrefríase e prodúcese a condensación do vapor de auga que provocará as nubes e a choiva. O principio é similar ao que orixina as choivas orográficas, pero neste caso o obstáculo non é unha montaña senón outra masa de aire de diferente densidade.

Outros tipos de choiva

A choiva pódese clasificar en función doutros criterios, por exemplo en función do seu impacto sobre o terreo:

Choiva xeada

A choiva xeada é un tipo de precipitación atmosférica líquida que se conxela ao instante cando toca a terra ou un obxecto. É moi perigosa porque forma unha capa de xeo sobre rúas e estradas. A choiva xeada fórmase nas nubes en forma de copos de neve, pero durante a súa caída atopa capas de aire por riba dos 0 °C e fúndese completamente, pero atópase que a capa de aire que hai sobre a terra está por debaixo do punto de conxelación; e debido á tensión superficial das pingas e á velocidade de caída, non se volven a conxelar ata que non tocan a superficie terrestre. Isto ocorre especialmente no inverno en situación de inversión térmica.

Choiva ácida

Artigo principal: Choiva ácida.
Acid rain woods1
Efectos da choiva ácida.

A choiva ácida é un tipo de choiva que se caracteriza para ter uns niveis de pH (a medida da acidez) inferiores aos normais, cousa que significa que é máis ácida. A causa desta acidificación da choiva hai que atopala na mestura da auga cos produtos do xofre e do nitróxeno que se atopan na atmosfera e que se ocasionan na combustión, por exemplo a óxido nitroso, o óxido nítrico ou o dióxido de xofre, que ao combinarse coa auga xeran ácido nitroso, ácido nítrico, e ácido sulfúrico. Este fenómeno produciuse na historia da terra debido ás erupciones volcánicas, pero nos últimos tempos incrementouse dende que na Revolución Industrial se levou a cabo unha queima masiva de combustibles fósiles. Esta choiva mata as plantas e causa a desaparición de bosques enteiros.

Choiva torrencial

Unha choiva torrencial é un chuvieiro extremadamente forte e violento, normalmente asociado a unha treboada e acompañado de raios e sarabia, de duración curta e sobre unha zona pequena. Estas choivas a miúdo causan inundacións, especialmente se coinciden cun relevo axeitado para que se produza un efecto orográfico que incremente a cantidade da precipitación. Estas choivas prodúcense en nubes convectivas cun gran desenvolvemento vertical (cumulonimbus), ás veces de máis de 15 km, e a precipitación pode ser de 100 mm por hora.[13]

Choiva de barro

A choiva de barro é unha choiva cargada de po, principalmente arxila, que deixa marcas de barro que manchan a terra, coches, etc. A causa son masas de aire procedentes do deserto do Sáhara que chegan a Europa cargadas de po; as partículas máis finas son levantadas a grandes alturas polo vento e chegan ás nosas latitudes e, cando chove, as pingas levan o po en suspensión.

Choiva de animais

Artigo principal: Chuvia de animais.

A chuvia de animais é un fenómeno meteorolóxico extraordinario, que consiste na caída do ceo de numerosos animais, frecuentemente dunha soa especie. Esta precipitación atípica pode ou non estar acompañada de choiva común. Habitualmente, estas choivas están compostas por peixes ou ras. A explicación estaría ligada á presenza de tornados que chuparían os animais do mar ou ao pasar por encima dunha balsa, levantándoos a grande altura e transportándoos a grandes distancias.[14][15]

Precipitacións no mundo

Europa

No Reino Unido, a maioría de choiva é levada ao país polos ventos alisios sur-occidentais que seguen as cálidas correntes da corrente do Golfo. As zonas situadas nas costas occidentais poden recibir entre 1.000 mm (a nivel do mar) e 2.500 mm (na montaña) de choiva por ano. A cidade norueguesa de Bergen é unha das cidades máis chuviosas de Europa, cunha precipitación anual media de 2.250 mm.

Rain on windscreen
Cae choiva sobre un parabrisas.

Norteamérica

Unha cidade moi coñecida pola choiva é Seattle (Estados Unidos de América). A choiva é habitual no inverno, pero maioritariamente o clima é nubrado con pouca choiva. A precipitación media en Seattle é de 942 mm por ano,[16] menos que os 1.173 mm de Nova York,[17] pero Seattle ten uns 201 días anubrados por ano, comparado con 152 en Nova York. A cidade veciña de Seattle cara ao sur, Portland, recibe máis choiva, cunha media de 1.143 mm por ano.[18] Aínda así, hai que remarcar que Seattle atópase na sombra orográfica das próximas montañas Olympic, e algúns puntos dos lados de barlovento das montañas reciben preto de 3.300 mm por ano.[19] A cidade máis chuviosa dos 48 estados dos Estados Unidos é Mobile, Alabama, cunha media de 1.702 mm de precipitacións por ano.[20] Ketchikan e outros lugares da selva pluvial tépeda do sueste de Alaska reciben unha media de 4.064 mm de choiva por ano,[21] e ás veces superan 5.000 mm por ano.

Asia

Cherrapunji, situada nas abas meridionais do Himalaia oriental en Shillong (India) é un dos lugares máis húmidos da Terra, con precipitacións medias anuais de 11.430 mm. As precipitacións máis importantes rexistradas nun só ano serían os 22.987 mm de 1861.

A media sobre 38 anos de Mawsynram (Meghalaya, India) é de 11.873 mm. Como Cherrapunji, a precipitación de Mawsynram concéntrase na estación do monzón, mentres que a choiva noutros lugares famosos polas choivas como Tutunendo e Waialeale repártese máis homoxeneamente ao longo do ano. Aínda así, como que en Mawsynram non hai ningunha oficina do departamento meteorolóxico, senón só un traballador do Departamento de Obras Públicas de Meghalaya que rexistra os datos sen supervisión, Cherrapunji é presentada a miúdo como o lugar máis chuvioso do mundo para fins estatísticos. Os expertos expresaron dúbidas sobre os datos das precipitacións. En 1850, Joseph Dalton Hooker, un médico da Royal Navy convertido en naturalista, que pasou os meses do monzón en Cherrapunji, rexistrou variacións. "Quedou perplexo polos patróns de choiva curiosamente localizados; moveu o seu indicador uns cantos centenares de metros e só rexistrou a metade que antes," escribiu Alexander Frater no seu libro Chasing the Monsoon. Isto demostra que rexistrar as precipitacións nos lugares máis chuviosos do mundo sempre foi unha tarefa difícil para os meteorólogos.[22]

Rain to clear skies panorama
Panorama cunha nube de chuvia á dereita.

Suramérica

Lloró, un pobo situado en Chocó (Colombia), é probablemente o lugar coas precipitacións medidas máis significativas do mundo, cunha media de 13.300 mm por ano. De feito, todo o departamento de Chocó é extraordinariamente húmido. Tutunendo, un pequeno pobo situado no mesmo departamento, é un dos lugares máis chuviosos do mundo, cunha media de 11.394 mm por ano; en 1974, o pobo recibiu 26.303 mm, as choivas anuais máis importantes nunca rexistradas en Colombia. A diferenza de Cherrapunji, que recibe a maioría de precipitacións entre abril e setembro, Tutunendo recibe a choiva distribuída case uniformemente ao longo do ano. Os meses de xaneiro e febreiro teñen treboadas un pouco menos frecuentes. De media, Tutunendo ten 280 días de choiva por ano. Máis de dous terzos da choiva (un 28%) cae durante a noite. A humedade relativa media é dun 90% e a temperatura media é de 26,4 °C.[23] Quibdó, a capital de Chocó, é a cidade máis chuviosa do mundo con máis de 100.000 habitantes: 9.000 mm por ano. As treboadas en Chocó poden deixar 500 mm de choiva nun día. Isto é máis do que cae en moitas cidades nun ano.

Oceanía

A pesar de que Australia é o continente máis seco do mundo, o monte Bellenden Ker, ao nordeste do país, rexistra unha media de 8.000 mm por ano, e o 2000 rexistráronse máis de 12.000 mm de choiva.[24]

Melbourne ten unha reputación parecida á de Seattle. Na imaxinación popular, crese que é moito máis chuviosa que Sydney; aínda así, Sydney recibe unha media de 1.213 mm de choiva por ano, en comparación cos 648 mm de Melbourne. En cambio, Sydney ten 46 días anubrados menos ao ano que Melbourne, con 133, en contraste cos 179 de Melbourne.[25][26]

O monte Waialeale, na illa de Kauai das illas Hawai, ten unha media de máis de 11.680 mm de choiva ao longo dos últimos 32 anos, cunha marca de 17.340 mm en 1982. O seu cume é considerado un dos lugares máis chuviosos do mundo, e en textos turísticos promóvese dende hai moitos anos como o lugar máis chuvioso do mundo.[27]

Nomes da chuvia en galego

Chuvia GDFL1
Chuvia repenicando.

En lingua galega, segundo o grao de intensidade, condensación ou outros factores, existen máis de cen palabras coas que denominar a chuvia.[28]

  • Condensación de auga: borraxeira, borraxoia, brétema, cegoña, fuscallo, mormaceira, néboa, neboeiro, nebra, zarrazina.
  • Chuvia feble: babuña, babuxa, barbaña, barbuza, barrallo, barrufa, barruñeira, barruzo, borralla, borrizo, breca, chuvisca, chuviscada, chuviñada, froallo, lapiñeira, marmaña, mollaparvos, melear, orballo, parruma, parrumada, patiñeira, patumeira, poalla, poallada, poalleira, poallo, zarzallo.
  • Chuvia forte: arroiada, ballón, basto, bátega, bategada, cebra, cebrina, chaparrada, chuvascada, chuvasco, chuvieira, cifra, ciobra, dioivo, treixada, xistra, zarracina.
  • Con raios e tronos: treboada, torboada, torbón, trebón.
  • Con neve e xeo: auganeve, cebrina, cebrisca, escarabana, nevada, nevarada, nevareira, nevarío, nevisca, nevarisca, pedrazo, salabreada, sarabiada, torba.
  • Remate: amizar, delampar, escambrar, escampar, estear, estiñar, estrelampar.

Notas

  1. Definicións no Dicionario da Real Academia Galega e no Portal das Palabras para chuvia.
  2. Definicións no Dicionario da Real Academia Galega e no Portal das Palabras para choiva.
  3. "Nova Web da AEMET - Axencia Estatal de Meteoroloxía". Arquivado dende o orixinal o 13 de febreiro de 2008. Consultado o 27 de febreiro de 2009.
  4. http://glossary.ametsoc.org/wiki/Mixing_ratio
  5. Météo-France (ed.). "Coalescence". Comprendre la météo. Consultado o 20-12-2009.
  6. Météo-France (ed.). "Effet Bergeron". Comprendre la météo. Consultado o 20-12-2009.
  7. Cerveny, R. S., and R. C. Balling. Weekly cycles of air pollutants, precipitation and tropical cyclones in the coastal NW Atlantic region. Nature. 394, 561-563.
  8. Emmanouil N. Anagnostou (2004). "A convective/stratiform precipitation classification algorithm for volume scanning weather radar observations". Meteorological Applications (Cambridge University Press) 11 (4): 291–300. doi:10.1017/S1350482704001409.
  9. A.J. Dore, M. Mousavi-Baygi, R.I. Smith, J. Hall, D. Fowler e T.W. Choularton (xuño 2006). "A model of annual orographic precipitation and acid deposition and its application to Snowdonia". Atmosphere Environment 40 (18): 3316–3326. doi:10.1016/j.atmosenv.2006.01.043. Arquivado dende o orixinal o 06 de marzo de 2010. Consultado o 27 de setembro de 2017.
  10. Joachim Blüthgen, Wolfgang Weischet: Allgemeine Klimageographie. 3. Auflage. Walter de Gruyter, 1980
  11. Toby N. Carlson (1991). Mid-latitude Weather Systems. Routledge. p. 216. ISBN 978-0-04-551115-0. Consultado o 24-12-2009.
  12. Glossary of Meteorology (2009). American Meteorological Society, ed. "Stratiform precipitation area". Arquivado dende o orixinal o 06-06-2011. Consultado o 24-12-2009.
  13. "What is a cloudburst?". Rediff News, India. 1 agosto 2005.
  14. TheSupernaturalWorld.co.uk (explicación dunha choiva de peixes ocorrida en Norfolk o 8 de agosto de 2000; en inglés).
  15. Orsy Campos Rivas inclúe esta explicación en forma gráfica («A ciencia contra o mito»), no artigo «O que a choiva regala a Yoro», que narra a choiva de peixes que ocorre anualmente en Yoro (Honduras). Dispoñible en liña en ElSalvador.com Arquivado 02 de abril de 2012 en Wayback Machine. («Falamos en liña»).
  16. The Weather Channel (ed.). "Monthly Averages for Seattle, WA". Consultado o 19-10-2006.
  17. The Weather Channel (ed.). "Monthly Averages for New York, NY". Consultado o 19-10-2006.
  18. National Climatic Data Center (ed.). "Cloudiness - Mean Number of Days". Arquivado dende o orixinal o 16-10-2012. Consultado o 19-10-2006.
  19. Oregón Climate Service at Oregón State University (ed.). "Average Annual Precipitation in Washington". Arquivado dende o orixinal o 19-10-2006. Consultado o 19-10-2006.
  20. Andrea Thompson. Live Science, ed. "Study Reveals Top 10 Wettest U.S. Cities". Consultado o 07-04-2008.
  21. Ketchikanalaska.com (ed.). "Ketchikan and Southeast Alaska Weather Information". Arquivado dende o orixinal o 15-04-2008. Consultado o 13-04-2008.
  22. "Cherrapunji no longer wettest Challenge comes from nearby village". The Tribune, Chandigarh. Consultado o 11-12-2008.
  23. El Periódico.com (ed.). "Tutunendaó, Choco: la ciudad colombiana es muy lluviosa". Consultado o 11-12-2008.
  24. Australian Government Bureau of Meteorology (ed.). "Significant Weather - DECEMBER 2000 (Rainfall)". Consultado o 08-04-2008.
  25. Australian Government Bureau of Meteorology (ed.). "Averages for SYDNEY (OBSERVATORY HILL)". Consultado o 24-04-2009.
  26. Australian Government Bureau of Meteorology (ed.). "Averages for MELBOURNE REGIONAL OFFICE". Consultado o 24-04-2009.
  27. USGS Real-time rainfall data at Waiʻaleʻale Raingauge (ed.). "USGS 220427159300201 1047.0 Mt. Waialeale Rain Gage nr Lihue, Kauai, HI". Consultado o 11-12-2008.
  28. "Nomes galegos para o chover". www.ogalego.eu. Consultado o 2019-02-19.

Véxase tamén

Outros artigos

Ambisagrus

Na relixión galo-romana, Ambisagrus era un deus galo louvado en Aquileia, na Gallia Cisalpina, onde foi identificado con Jupiter Optimus Maximus. Ambisagrus era un deus celta da saraiba, a néboa, o vento e a chuvia.

O nome pode ser un composto do prefixo protocelta *ambi- ('arredor') e a raíz *sagro-.

Calvus

Calvus é unha especie de nubes que só se atopa no xénero cumulonimbus. Representa a fase inicial do desenvolvemento vertical da nube, carente aínda dos típicos accesorios no extremo superior, a xeito de pelo, pucho ou engra.

Están asociadas a treboadas eléctricas e fortes chuvascos en forma de chuvia, neve ou saraiba.

Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2014

O campionato Mundial de Fórmula 1 de 2014 é o campionato anual número 65 de Fórmula 1 organizado pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA). Os equipos e pilotos disputaron dezanove Grandes Premios para o Mundial de pilotos e o Campionato do Mundo de Construtores.

A tempada comezou en Australia o 16 de marzo e concluíu en Abu Dabi o 23 de novembro.

En 2014, o campionato víu a presentación dun novo motor de fórmula, no que os motores V8 de 2´4 litros utilizados entre 2006 e 2013 reemprazaronse por unha nova fórmula de motores V6 de 1´6 litros turboalimentados que incorporan un sistema de recuperación de enerxía na súa estrutura. Na tempada 2014 incorporarase o Gran Premio de Rusia no calendario, a carreira se celebra no Circuíto urbano de Sochi en Sochi e volvera disputarse o Gran Premio de Austria, a carreira se celebra no Red Bull Ring en Spielberg. O Gran Premio da India suspenderase por un ano antes de mudarse a unha data no inicio de tempada no 2015, mentres que o Gran Premio de Corea foi retirado do calendario definitivamente.

Sebastian Vettel comezou a tempada defendendo o Campionato de Pilotos, logo de conseguir o seu cuarto título consecutivo no Gran Premio da India de 2013. O seu equipo, Red Bull Racing, comezou a tempada defendendo o Campionato de Construtores, que tamén gañou o seu cuarto campionato consecutivo na India.O piloto de Mercedes Lewis Hamilton logrou o campionato do mundo de pilotos de 2.014 con 384 puntos, por diante do seu compañeiro de equipo, Nico Rosberg que sufríu problemas técnicos durante a carreira final en Abu Dabi e finalizou 14º, pero gañou o Trofeo Pole 2014. Mercedes lograra o seu primeiro Campionato de Construtores en Rusia, acadando unha vantaxe inalcanzable de 278 puntos de vantaxe sobre Red Bull Racing.Durante esta tempada por primeira vez desde a tempada de 1993 Ferrari non gañou ningunha carreira, así como, por primeira vez na historia desde a tempada inaugural en 1950 nin Ferrari nin ningún construtor británico gañaron ningunha carreira do campionato.

Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2015

O campionato Mundial de Fórmula 1 de 2015 foi a 66ª tempada de Fórmula 1 organizado pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA). Competiron dez equipos e vinte e dous pilotos, que disputaron dezanove Grandes Premios, comezando o en Australia o 15 de marzo e terminando en Abu Zabi o 29 de novembro.

Lewis Hamilton gañou o campionato de pilotos que defendía logo de conseguir o seu segundo título no Gran Premio de Abu Zabi de 2014 O seu equipo, Mercedes, comezou a tempada como defensor do campionato de construtores, logo de lograr o seu primeiro título de campión no Gran Premio de Rusia de 2014.O calendario contou con dous cambios significativos; o primeiro foi o regreso do Gran Premio de México, que se celebrou por primeira vez desde 1992, mentres que o Gran Premio de Alemaña foi eliminado en última instancia, logo de non conseguir finanzación, deixando ao país sen unha proba do Campionato do Mundo por primeira vez en cincuenta e cinco anos.

A tempada 2015 viu a introdución do "Teito de Custos", unha serie de medidas de redución de custos negociados pola FIA en 2013.Hamilton conseguiu o seu terceiro campionato de pilotos a falta de tres carreiras para o fin da tempada. O subcampión foi o seu compañeiro de equipo Nico Rosberg, 59 puntos por detrás, con Sebastian Vettel de Ferrari terceiro, outros 44 puntos máis atrás. Mercedes asegurou o título de construtores de 2015 no Gran Premio de Rusia, por diante de Ferrari e Williams, e terminou a tempada cunha marca de 703 puntos. Hamilton gañou o Trofeo Pole da FIA, logo de lograr once poles na tempada e o Premio DHL á volta rápida. Ferrari gañou o primeiro Premio Pit Stop DHL.

Capillatus

Capillatus é unha especie de nubes que só se atopa no xénero cumulonimbus. Representa a madurez do desenvolvemento vertical da nube, presentando os típicos accesorios no estremo superior, a xeito de pelo, pucho ou engra.

Están asociadas a treboadas eléctricas e fortes chuvascos en forma de chuvia, neve ou saraiba.

Centauro

Na mitoloxía grega, os centauros (en grego Κένταυρος Kéntauros, «matador de touros», «cen fortes», plural Κένταυροι Kéntauroi; en latín Centaurus/Centauri) son unha raza de seres co torso e cabeza de humano e o corpo de cabalo.

Vivían nas montañas de Tesalia e eran fillos de Ixión e Néfele, a nube de chuvia. Alternativamente, considerábanse fillos de Kentauros (o fillo de Ixión e Nefele) e algunhas eguas magnesias, ou de Apolo e Hebe. Ás veces cóntase que Ixión planeaba manter relacions sexuais con Hera, pero Zeus, o seu marido, evitouno moldeando unha nube coa forma de Hera. Posto que Ixión é normalmente considerado o devanceiro dos centauros, pode facerse referencia a eles poeticamente como Ixiónidas.

Choiva ácida

A choiva ácida ou chuvia ácida caracterízase por un pH inferior a 4,5 por conter ácidos, orixinados polo xofre proveniente das impurezas da queima dos combustíbeis fósiles e polo nitróxeno do aire, que se combinan co osíxeno para formar dióxido de xofre e dióxido de nitróxeno, os cales difunden pola atmosfera e reaccionan coa auga para formar ácido sulfúrico e ácido nítrico, que son solúbeis en auga. Tamén se forma algo de ácido clorhídrico.

As choivas normais teñen un pH de aproximadamente 5,6, que é levemente ácido. Esa acidez natural é causada pola disociación do dióxido de carbono na auga, formando o ácido carbónico, segundo a reacción:

Chuvia de meteoros

A chuvia de meteoros, popularmente coñecida como "chuvia de estrelas", é un fenómeno astronómico que se produce cando a Terra atravesa os restos da cola dun cometa (estes restos, mentres se atopan no espazo exterior, chámanse meteoroides), o que permite que durante uns días se poidan ver entrando na atmosfera un gran número de meteoros, que parecen irradiar todos dun punto chamado radiante.

Cometa Halley

O cometa Halley, tamén chamado 1P/Halley, é un cometa brillante de período intermediario que retorna ás rexións interiores do sistema solar cada 75,3 anos, aproximadamente. Aínda que o nome fai referencia ao astrómono inglés Edmund Halley por ter determinado a súa órbita e a súa reaparición periodica, o descubrimento atribuese ao astrónomo Johan Georg Palitzsch que o descubriu o 25 de decembro de 1758, aproximadamente na data prevista por Halley para a súa reaparición (de ónde ven a tradición de consideralo como o cometa do nadal), chegou cun retardo de 618 días polo seu perihelio (ao ser perturbada a súa órbita por Xúpiter e Saturno).

Milímetro

O milímetro é unha unidade de lonxitude equivalente á milésima parte dun metro, abreviado mm.

1 mm = 10-3 mEn fabricación mecánica os planos construtivos das pezas que se mecanizan van acoutados en milímetros, e a tolerancia das cotas exprésanse en décimas, centésimas ou milésimas de milímetro.

O milímetro é a unidade de medida para as precipitacións. Aínda que a chuvia medida corresponde a unha unidade de volume e non de lonxitude, a expresión desta medida baséase na cantidade de chuvia caída nunhna superficie dun metro cadrado. A altura dese volume corresponde á medición da precipitación en milímetros, é dicir, 1 mm de precipitacións significa que nunha superficie dun metro cadrado caíu un litro de auga de chuvia.

Nimbostratus

Os Nimbostratus ou Nimboestratos (en nomenclatura abreviada, Ns), son un xénero de nubes que, segundo a definición adoptada pola Organización Meteorolóxica Mundial, caracterízanse por se presentaren como unha capa de nubes gris, a miúdo escura, cun aspecto velado pola precipitación de chuvia ou neve que cae de xeito máis ou menos continuado dela. O seu espesor é grande dabondo como para ocultar o Sol completamente.

Perseus

Perseus ou Perseo é unha constelación do norte e representa a Perseo, heroe mitolóxico que decapitou a Medusa. É unha das 48 constelacións de Tolomeo así coma unha das 88 constelacións modernas. Nela está a famosa variable Algol (β Persei), e nela acontece a chuvia de meteoros das Perseidas.

Praecipitatio

A praecipitatio é un trazo suplementario das nubes, consistente nas precipitacións que dela caen e que acadan a superifice da terra. Poden ser de moi diversos tipos: chuvia, orballo (tamén mormaceira, baión, borralleira, chuvia miúda, orballo, chuvisca, babuxa, chuviscada, froallo, lapiñeira, patiñeira, poalleira ou zarzallo), chuvasco, relente, sarabia, pedrazo, neve, neve granulada, cinarra, xeo granulado, prismas de xeo ou corisco.

Pode aparecer en nubes dos xéneros altocumulus, altostratus, nimbostratus, stratus, stratocumulus, cumulus ou cumulonimbus.

Precipitación (meteoroloxía)

En meteoroloxía, a precipitación é calquera forma de auga que cae do ceo. Isto inclúe chuvia, neve, sarabia, néboa e orballo.

A precipitación é unha parte importante do ciclo da auga e é responsable por depositar auga fresca no planeta. A precipitación é xerada polas nubes, cando alcanzan un punto de saturación; neste punto as gotas de auga crecente (ou anacos de xeo) fórmanse, e caen á Terra por gravidade. É posible inseminar nubes para inducir a precipitación orballando un po fino ou un químico apropiado (coma o nitrato de prata) dentro da nube, xerando as gotas de auga e incrementando a probabilidade de precipitación.

A chuvia ten papel importante no ciclo hidrolóxico. A cantidade de chuvias é medida usando un instrumento chamado pluviómetro, de funcionamento simple: un tubo de colecta da chuvia, cunha escala graduada (xeralmente de 0,25 mm en 0,25 mm) capaz de indicar a cantidade de chuvias no lugar.

Podemos distinguir tres grandes tipos de chuvias:

Chuvia frontalÉ causada polo encontro dunha masa fría con outra quente (e húmida), típicas das latitudes medias, como as de inverno no Brasil Meridional. As chuvias frontais ocorren cando a masa fría se encontra con outra masa quente e húmida.

Chuvia de convecciónÉ provocada pola intensa evaporación e o consecuente arrefriamento pola ascensión do ar húmido - fenómeno que ocorre nas zonas ecuatoriais e no verán do Centro-Sur Brasileiro. Estas chuvias tamén son coñecidas popularmente como *aguaceiros ou toró.[Cómpre referencia]

Chuvia oroxénica ou de relevoOcorre cando os ventos húmidos se elevan e se arrefrían polo encontro dunha barreira montañosa, como é normal nas *encostas voltadas para o mar. Son comúns nos litorais, paranaense e catarinense.

Seca

A seca pódese definir como unha anomalía de duración máis ou menos longa, na que a dispoñibilidade de auga se sitúa por debaixo dos requirimentos dunha zona xeográfica dada. A auga non é suficiente para abastecer as necesidades das plantas, os animais e os humanos.

É un fenómeno climático causado pola insuficiencia de precipitacións pluviométricas (chuvia) nunha determinada rexión durante un período de tempo grande.A causa principal de toda seca é, popr tanto, o déficit de precipitacións. Cando a falta de chivias non é demasiado prolongada adoita falarse de seca meteorolóxica que, se perdura, deriva nunha seca hidrolóxica, caracterizada pola desigualdade entre a dispoñibilidade de auga e as demandas naturais da mesma. En casos extremos pódese chegar á aridez.

Aínda que algúns consideran a seca como sinónimos de estiaxe, existe unha non pequena diferenza entre ambos os conceptos, pois a estiaxe é un fenómeno que ocorre nun intervalo de tempo máis ou menos curto, é dicir, a estiaxe non é permanente, mentres que a seca é permanente.O fenómeno da seca provoca desequilibrios hidrolóxicos importantes. Normalmente a ocorrencia da seca dase cando a evapotranspiración supera durante un período de tempo amplo a precipitación de chuvias.

A diminución do volume de auga no mar de Aral considése como un dos maiores desastres ambientais e humanos da historia que produciu unha situación de seca.

Shenron

Shenron (シェンロン, Shenron) é o dragón lendario das bólas máxicas que aparece no manga e anime Dragon Ball, creado por Akira Toriyama.

Segundo a lenda, quen sexa capaz de xuntar as sete Bólas do Dragón pode pedir un desexo ó dragón lendario Shenron. Este dragón é o que permitiu que volvesen á vida tódolos afectados polos inimigos de Son Goku e os seus amigos (Freezer, Célula, Máxico Boo etc.). Foi creado por Kamisama a partir dunha escultura modelada polo Señor Popo e, ten a aparencia dun dragón chinés de cor verde. Cumpre 12 desexos durante a serie.

A pesar do seu alto poder para conceder calquera desexo, Shenron ten limitacións, como por exemplo que non pode revivir persoas que xa morreron dúas veces. Outra destas limitacións é que Shenron non ten poder no máis aló, xa que o encargado deste lugar é Enma Daiō.

Despois de que Kamisama e Piccoro se unisen, Dende, modificounas para que Shenron puidese conceder dous desexos.

Este personaxe foi tomado da mitoloxía chinesa, onde os dragóns son representados como unha serpe con gadoupas e cornos, sostendo unha perla en chamas (o que serían as bólas do dragón) que representa a sabedoría ou a chuvia, aínda que pode ser conectada tamén a través do xintoísmo, onde o espírito Inari ten unha xoia esférica que realiza desexos.

Virga

A virga é un trazo suplementario das nubes, consistente en ronseis de precipitación que se desprenden da súa zona inferior e non acadan a superficie da terra. Isto é debido a que a chuvia ou a neve que delas se desprende se evapora antes de chegar ao chan en presenza dunha capa de aire moi seco situada inmediatamente por embaixo da base da nube.

A cor da virga vai depender do tipo de precipitación, indo do gris escuro (chuvia) ao branco (neve). Este particular fenómeno adoita suceder con nubes dos xéneros altocumulus ou altostratus. Mais raramente se pode observar con calquera outro tipo de nube que dea lugar a precipitación

Xullo na cultura popular galega

O que segue recolle diversa información sobre a pegada do mes de xullo na cultura popular e na literatura oral galegas, recollida de diferentes traballos etnográficos –xerais a toda Galicia ou localizados nun ámbito xeográfico máis concreto-, dicionarios, refraneiros, cantigueiros etc.

Denominacións populares do mes de xullo son mes de Santiago (ou simplemente, Santiago), e mes da sega ou seitura (alcumes estes que comparte con agosto ).

Outras linguas

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.