Chourizo

O chourizo é un embutido típico da Península Ibérica e Latinoamérica, unha especie de salchicha curada (ben ó aire, ben afumada) e que está elaborada basicamente de carne do porco picada e adobada con especias.

Chourizos
Chourizos frescos

Tipos de chourizo

Chourizo galego

O chourizo galego caracterízase por ser un produto artesanal e moi vencellado á cultura da matanza do porco. Os anacos de carne que se aproveitan do despece empréganse para facer chourizos. As pezas máis grandes de carne conservábanse en sal como o touciño ou os lacóns. Os anacos de carne picábanse antigamente con coitelo e despois con máquina manual e con eles facíase unha pasta que era condimentada con pimentón doce e picante, ás veces tamén con allo. Cos intestinos do porco facíanse os chourizos. Os chourizos de intensa cor vermella eran curados, deixados secar e ás veces afumados na lareira. Este xeito de conservación deixaba que o produto se poidese aproveitar durante moito máis tempo e facía do chourizo un ingrediente da cociña tradicional galega. Así o chourizo empregábase en cocidos e como acompañamento doutros pratos. Co tempo o chourizo foi gañando aceptación na cociña como embutido de calidade e así toda a carne do porco chegaba a empregarse para facer chourizos xurdindo outras variedades e novas receitas como os chourizos crioulos que non levan pimentón e son consomidos sen curación algunha á grella.

Chourizo ceboleiro

Tipo de chourizo feito principalmente de carne e cebola pero que pode levar tamén outros ingredientes como cabaza, nabo etc[1].

Zorza

Artigo principal: Zorza.

Unha variedade moi importante na cociña é a masa dos chourizos sen embutir pero con pimentón á que se chama zorza. Faise fritida.

Variedades iberoamericanas

As máis coñecidas fóra de Europa son as versións mexicana e caribeña, nas que a carne de porco non se pica e o adobo é distinto.

Arxentina

Buenos Aires - Plaza de Mayo - Puesto de choripanes
Posto de venda de choripanes na Plaza de Mayo, Buenos Aires

Algúns dos chourizos típicos son o chourizo crioulo (que se consome sen curar -nin desecar nin afumar-, xa que se pon case fresco a cociñar nos asados) e o chourizo bombón, que é unha variedade reducida (e frecuentemente máis adubada) do chourizo crioulo.

Na Arxentina, Paraguai e Uruguai, e máis tarde tamén en Bolivia, Chile, Perú, o chourizo crioulo deuse en comer en forma de choripán (sándwich de chourizo entre medio dun pan, normalmente pan branco e redondo). Pódenselle engadir condimentos e prebes varios, entre os que destacan o chimichurri, cogomelos, cogombros, pemento, maionesa, salsa brava etc.) Ademais, hai unha versión do choripán, que leva o chourizo cociñado á "bolboreta", é dicir, cortado de xeito lonxitudinal, pero sen separar por completo ámbalas dúas partes (e que se asemella na forma a unha bolboreta). Na Arxentina tamén existen variedades de chourizos semellantes aos ibéricos (curados), e entre estas as máis coñecidas son o chourizo colorado e o chourizo candelario.

México

O chourizo é un elemento importante na cociña mexicana, pois chega a ser incluído en calquera das comidas do día e case sempre acompáñase de tortillas. A cidade de Toluca está especializada na elaboración deste embutido, pero tamén é fabricada por un sinfín de pequenas empresas familiares en moitas partes do país. Hai unha gran variedade de presentacións do chourizo vermello, tal como lle chaman alí, aínda que a cor pode variar un pouco ata case chegar a un laranxa. O termo chourizo, coloquialmente tende a ser confundido e intercambiarse co termo longaínza, aínda que esta última sexa un tipo de embutido máis longo. Na gastronomía mexicana, tamén hai un chourizo verde, aída este tende a ser máis rexional e menos coñecido. Na linguaxe coloquial e argot mexicano, o termo chourizo pode significar dende unha 'serie innumerable de algo' (por exemplo: "...presentou un chourizo de excusas") ata ter connotacións fálicas, entre outros.

Galería de imaxes

Chourizos a secar 2

Chourizos a curar

Chourizos a secar

Curación do chourizo

Chorizo1

Sarta de chourizo

Chorizo 65

Curación do chourizo

Notas

  1. Definición en Portal das Palabras da RAG-http://portaldaspalabras.org/buscador?palabra=chourizo&sinom=0&homonimo=

Véxase tamén

Outros artigos

A Rioxa

A Rioxa (en castelán: La Rioja) é unha comunidade autónoma do norte de España, uniprovincial e sen costa, atravesada polo río Ebro. Limita co País Vasco e Navarra ao norte, con Aragón ao leste e con Castela e León ao sur.

Ten o nome do río Oja (na zona norte da comunidade), nomeando así unha extensa comarca que ocupa unha considerábel tramo do marxe dereito do Val do Ebro aos pés do Sistema Ibérico. A Rioxa administrativa e comarcal non coinciden exactamente, xa que a derradeira soleira co País Vasco, e a parte montañesa non sería Rioxa estrita.

A súa poboación é de 317 501 habitantes, e a súa capital é Logroño, cidade duns 150 000 habitantes. Outras poboacións importantes son: Calahorra, Arnedo, Haro e Alfaro.

A Rioxa é coñecida internacionalmente pola fama dos seus viños, cunha denominación de orixe estendida tamén polo sur de Áraba.

Así mesmo é importante o Mosteiro de San Millán de la Cogolla, onde se atoparon os escritos máis antigos que se conservan tanto en lingua castelá como en lingua vasca.

Botelo

O botelo ou butelo é un embutido, curado e afumado, feito con carne de porco, pemento e algúns outros condimentos, con que se enche tradicionalmente a tripa grosa ou ben o estómago do mesmo animal. Hai distintas variantes de preparación segundo zonas.

Broa

A broa ou boroa é un tipo de pan tradicional feito con millo (pan de millo) típico de Galiza, Portugal e o Brasil (co mesmo nome nos tres países). Faise cunha mestura de fariñas de millo e trigo, ou millo e centeo (como a broa de Avintes), e fermento.

No Brasil adóitase adubar con fiúncho, e varía un chisco da receita do cornbread típico do sur dos Estados Unidos, xa que leveda con fermento natural e non químico.

Este pan ten un sabor e textura rústicos o que o fai axeitado para acompañar sopas, especialmente o caldo galego e portugués de verduras feito con verzas, repolo, pataca e chourizo.

Callos

Por extensión, denóminanse callos os anacos de estómago de becerra que con diversos condimentos e acompañados doutros produtos constitúen un prato moi típico da gastronomía galega, aínda que non único de Galicia.

Chourizo (crustáceo)

O chourizo (Aristaeomorpha foliacea (Risso, 1827) é un crustáceo malacostráceo da orde dos decápodos e familia dos aristeidos.

Cocido

Un cocido é unha preparación gastronómica feita nunha ola con auga, na que se cocen conxuntamente carnes (de porco, tenreira, polo ou cordeiro), embutidos, verduras (como coles, verzas, nabizas, grelos ou repolo), patacas, legumes (garavanzos, fabas) e outros elementos que ás veces son engadidos no momento de servir.

Debido ás súas numerosas variantes territoriais, o nome adoita ir acompañado do xentilicio relativo á súa orixe xeográfica (madrileño, maragato, lebaniego, galego etc.)

Embutido

O embutido é un tipo de alimento que consiste basicamente na conserva de carne dentro dunha tripa animal ou dunha funda de plástico sintética.

Estes son algúns tipos de embutidos:

Androlla

Botelo

Botifarra

Chistorra

Chourizo

Fuet

Haggis

Lombo de porco

Longaínza

Morcilla

Mortadela

Salame

Salchicha

Salchicha vienesa

Salchichón

Salchicha de Zaratán

Salchicha huachana

Fabada

A fabada ou tamén fabada asturiana é un prato tradicional do principado de Asturias, en España, que consiste nunha potaxe de fabas con touciño, chourizo, morcilla, e ás veces outros ingredientes. Téñase en conta que o termo faba pode referirse tanto aos feixóns (Phaseolus vulgaris), cos que se prepara este prato (brancos secos), como tamén aos chamados faballóns (Vicia faba). En Asturias estes legumes coñécense co nome de fabes (en galego fabas ou feixóns).

Os feixóns póñense a remollo na véspera da preparación. Cocíñanse a pouco lume durante dúas a tres horas, cunha cebola enteira, que se retira pouco despois do inicio da cocedura. O tempero inclúe pemento en po, azafrán e aceite. Finalmente bótanse diversas carnes de porco afumadas e crúas que, no seu conxunto, se coñecen coma compango. O compango está normalmente constituído por touciño, chourizo, morcilla, orella e rabo. O caldo debe ficar no seu punto, presentando unha tonalidade alaranxada.

De acordo coa tradición popular, é un prato que sabe mellor no día seguinte de ser preparado. Sérvese normalmente nun prato ou nunha cazola de barro, coa carne servidas á parte.

Aínda que a receita como tal é tipicamente asturiana, en todas as rexións do norte e centro da península prepáranse pratos semellantes, como en Galicia. É un prato tan popular que é posíbel encontrar versións enlatadas na maior parte dos supermercados españois. É considerado un prato de inverno e consómese polo xantar, xa que é farto e pesado.

Festa da mazá de Redondela

A festa da mazá é unha festa gastronómica anual celebrada na parroquia de Negros (Redondela) a primeira fin de semana de outubro. A festa consiste nunha degustación desta froita en diferentes pratos, entre os que destacan a empanada de mazá con bacallau, a costela con mazá,o chourizo a sidra, o bacallau con mazá, brochetas de polo con mazá e o lombo con mazá e a degustación de sidra tanto doce como añeja*, tamén conta con vinagre e augardente de mazá.

Festa do chourizo ao viño de Ponte

A Festa do chourizo ao viño de Ponte é unha festa gastronómica que se celebra na parroquia silledense de Ponte a finais do mes de setembro, coincidindo coas festas patronais na honra de San Miguel e a Virxe do Carme.

Cun menú formado por chourizos cocidos en viño e cachelos, pan, queixo con marmelo, café e bebida, esta festa tivo lugar por primeira vez polas festas de Ponte no ano 2010 e sendo ben acollida polos centos de persoas que xa asistiron nas distintas edicións. O lugar de celebración é o campo da festa de Ponte, coñecido tradicionalmente como campo do san Verísimo.

Festa gastronómica

Unha festa gastronómica é un evento celebrado co gallo de exaltar un determinado produto ou grupo de produtos alimenticios. Algunhas delas están declaradas Festas de interese turístico de Galicia ou de Interese turístico nacional.

As festas gastronómicas foron fomentadas co réxime franquista tras pasaren os efectos de racionamento da guerra civil española, e mesmo se declararon algunhas de interese turístico nacional (a festa do pemento da Arnoia ou a festa do polbo do Carballiño). A Xunta de Galicia seguiu con esta política e popularizáronse festas coma a festa do cocido de Lalín.

Gamba (crustáceo)

Gamba é o nome que reciben varios crustáceos mariños da orde dos decápodos, de abdome desenvolvido (macruros) e casca flexíbel, de tamaño menor que o dos lagostinos, semellante ao dos camaróns, especialmente os pertencentes á familia dos peneidos, que son consumidos como mariscos.As principais especies presentes nas augas galegas son:

Aristaeomorpha foliacea – gamba vermella ou chourizo.

Aristeus antennatus – gamba rosada.

Parapenaeus longirostris – gamba branca ou gamba propiamente dita.

Gastronomía de Galicia

A gastronomía de Galicia ten unha gran tradición e variedade, sendo un dos aspectos de maior importancia na cultura e sociedade galegas.

Está moi establecida a celebración de grandes comidas, ben en familia, ben en eventos, actos ou encontros. En Galiza teñen lugar gran número de festas gastronómicas, a maioría delas no verán. Un dos seus maiores estudosos foi o escritor Álvaro Cunqueiro.

Os petiscos, a diferenza doutros lugares, son consistentes e non se reducen a unhas simples olivas ou patacas; adoitan ser gratuítos ou de moi baixo prezo, sobre todo na provincia de Lugo, onde a súa gratuidade, ao ser acompañados por un viño ou unha cervexa, é unha tradición convertida xa nun reclamo turístico. Ademais dos petiscos, tamén son frecuentes as tapas.

Intestino

O intestino é unha víscera do aparello dixestivo, de forma tubular, que se estende desde o estómago ata o ano. Alóxase na cavidade abdominal e cumpre unha función de secreción (propia e maila procedente de glándulas anexas como o páncreas ou o fígado) e de absorción dos nutrientes contidos nos alimentos inxeridos.

Presenta formas e estruturas diferentes segundo a especie animal, pero en xeral adopta a forma dun longo tubo con numerosas curvaturas ou asas intestinais. Nos vertebrados superiores (réptiles, aves e mamíferos) divídese en dúas estruturas morfolóxica e funcionalmente diferenciadas que, á súa vez, subdivídense en segmentos ou tramos con funcións específicas:

Intestino delgado: desde o estómago ata a válvula ileocecal.

Duodeno

Xexuno

Íleo

Intestino groso:

cego, no que se atopa o apéndice vermiforme ou apéndice cecal

Colon, con tres porcións: ascendente, tranverso e descendente, máis un colon sigmoide

Recto (ou intestino cular)

Pemento (condimento)

O pemento é un condimento en po de cor vermella e sabor característico obtido a partir do secado e moedura de certas clases de pementos vermellos. É parte fundamental de certos pratos típicos galegos, como o chourizo ou o polbo á feira. Algunhas cociñas do mundo emprégano abundantemente, de maneira que a súa comida é moi coñecida polo emprego deste ingrediente, como é o caso da cociña húngara.

Rustrido

Un rustrido ou refrito é un preparado tipo mollo feito principalmente con cebola, allo e pemento, frixidos en aceite, manteiga ou touciño, que se utiliza como condimento. Pódeselle engadir ademais sal, coandro e ceboliño, todo en anaquiños e fritido até quedaren desfeitos pola auga que van ceibando. A operación do rustrido faise nunha tixola de ferro, e a de sofrito realízase sobre unha sartén de ferro a pouco lume (ou lume maino).

Tortilla de patacas

A tortilla de patacas tamén coñecida como tortilla española é un prato cociñado, composto basicamente por ovo e pataca, e que adoita levar cebola e sal. Este prato pode combinar con carne, chourizo ou distintos vexetais. Ten un aspecto plano e circular, porque se fai na tixola.

As patacas frítense en aceite ata que están practicamente feitas, e logo mestúranse co ovo batido. A masa resultante bótase de novo na tixola e frítese, máis ou menos dependendo do gusto de cadaquén.

A tortilla francesa é aquela que non emprega pataca, e limítase a fritir o ovo batido.

Viana do Bolo

Viana do Bolo é un concello da provincia de Ourense, pertencente á comarca de Viana. Segundo o padrón municipal de habitantes a súa poboación en 2018 era de 2.929 persoas (3.368 en 2008, 3.743 en 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «vianés».

Algúns estudosos consideran que o nome de Viana lle foi dado nunha carta foral arredor de 1206 e faría referencia á cidade francesa de Vienne (en occitano Viana), localidade que aparece na Historia Turpini, do Códice Calixtino. Ese mesmo nome foille concedido ás localidades de Viana en 1219 e Viana do Castelo en 1262.

Vila de Cruces

Vila de Cruces é un concello da provincia de Pontevedra, pertencente á comarca do Deza. Limita cos concellos de Boqueixón, Touro, Arzúa e Santiso (da provincia da Coruña), e Silleda, Agolada e Lalín (provincia de Pontevedra).

O porco na alimentación

Outras linguas

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.