Alacant

Alacant[1] (en valenciano: Alacant; en castelán: Alicante, as dúas denominacións cooficiais) é unha cidade e un concello do País Valenciano, capital da comarca do Alacantí e da provincia de Alacant. Situada na costa mediterránea, conta cunha poboación de 328.648 habitantes (2015), e é a segunda cidade da comunidade tras Valencia. Forma unha conurbación de máis de 430.000 habitantes con Sant Vicent del Raspeig, Sant Joan d'Alacant, Mutxamel e El Campello. Ademais, a área metropolitana de Alacant-Elx ten uns 725.000 habitantes.

É unha cidade eminentemente turística e de servizos. Lingüisticamente é unha cidade castelán-parlante, situación reforzada nos últimos anos cun 10% de poboación estranxeira, maioritariamente da América Latina. O uso do valenciano neste territorio é mínimo, pero a maioría sábeo falar ou ben o entende [2].

Coordenadas: 38°20′43″N 0°28′59″O / 38.34528, -0.48306

Alacant
Alicante
Alacant
Bandera d'Alacant
Escut d'Alacant
Vista de Alicante, España, 2014-07-04, DD 86-88 PAN
Visión xeral de Alacant.
Localización
Alacant en España

Alacant
Alacant
Alacant en Provincia de Alacant

Alacant
Alacant
PaísEspaña España
Comunidade autónomaFlag of the Valencian Community (2x3).svg Comunidade Valenciana
ProvinciaAlacant
ComarcaAlacantí
Xeografía
Altitude0 msnm
Superficie201,27 km²
Demografía
Poboación328.648 hab. (INE 2015)
Densidade1.648,28 hab/km²
XentilicioAlacantino /a
Outros datos
Código postal030XX
AlcaldeGabriel Echávarri Fernández (PSOE)
www.alicante.es

Territorio

Término municipal de Alicante (Nombres)
Entidades de poboación do termo municipal de Alacant.

A cidade áchase a beiras do mar Mediterráneo, nunha planicie sorteada por unha serie de outeiros e elevacións. O monte Benacantil, con 169 m de alzada, sobre o que se asenta o Castelo de Santa Bàrbara, domina a fachada urbana e constitúe a imaxe máis característica da urbe. Nesta atopamos tamén o Tossal, onde se asenta o Castelo de San Ferran, a serra de San Julià ou Serra Grossa, as lomas do Garbinet e o Tossal de Manises. Entre estas discorren cantís e canles, algúns completamente ocultos polo crecemento urbano como as ramblas de Canicia, Bon Hivern ou Sant Blai-Benalua; outras, de máis envergadura, áchanse canalizadas como a Rambla de les Ovelles ou a do Juncaret. Ao sur da cidade hai unha zona pantanosa, o saladar de Aiguamarga.

Na liña de costa cabe sinalar as praias que son, de norte a sur: Sant Joan, a Almadrava, a Albufereta, o Postiguet, o Saldar, Aiguamarga, e as da illa de Tabarca. Entre as praias da Albufereta e a de San Juan está o Cabo da Horta, con numerosas calas: Calabarda, Cantalars, os Jueus e a Palmera.

Hai un gran desnivel dentro da mesma cidade: mentres que o Concello está a 0 m e tómase como referencia para medir a altura de calquera punto da Península Ibérica, hai barrios ao mesmo nivel, como a praia de Sant Joan, outros a máis altura como o Pla del Bon Repós e San Blai a 30 m, os Àngles a 75 m, ou a Ciutat Jardí e Verge del Remai a máis de 80 metros.

O termo municipal abarca pouco máis de 200 km² e destaca como máxima elevación os 1.208 m do Cabeçó d'Or. Tamén hai montes de menor altura como as serras das Àguiles, Alcoraia, Mitjana, Fontcalent (428 m), Sanç e os Teixos, que separan Alacant das comarcas do Vinalopó. Estas elevacións son formacións compostas por materiais calizos, margas e peniscas. En canto á hidrografía cabe sinalar as concas do río Monnegre ou Sec e da Rambla de les Ovelles. Destaca tamén a illa de Tabarca, fronte ao cabo de Santa Pola e que forma parte do municipio.

Clima

Alacant conta cun clima mediterráneo árido, con temperaturas suaves ao longo do ano e choivas escasas, concentradas nos períodos equinocciais. As temperaturas oscilan entre os 16,8 °C e 6,2 °C de xaneiro e os 30,6 °C e 20,4 °C de agosto, sendo a temperatura media anual de 17,8 °C, contándose como excepcionais tanto as xeadas como as temperaturas por encima dos 40 Cº. A oscilación térmica diaria é moi pequena debido a influencia marítima, aínda que en episodios ocasionais de vento de poñente pode superar os 15 °C. En canto á oscilación anual, esta é tamén reducida, polo que os invernos son suaves e os veráns calorosos.

As precipitacións son de 336 mm anuais, sendo setembro e outubro os meses máis chuviosos debido ás choivas torrenciais causadas pola gota fría, que poden alcanzar máis de 200 mm en 24 horas causando severas inundacións. Esta irregularidade é o que explica que ao ano só haxa 37 días chuviosos mentres que as horas de sol son 2.864.

As marcas de temperatura máxima en Alacant son 41,4 °C o 4 de xullo de 1994, 41,2 °C o 12 de xullo de 1961 e 40,4 °C o 18 de agosto de 1949. Os de temperatura mínima son -4,6 °C o 12 de febreiro de 1956 e -2,6 °C o 3 de xaneiro de 1971 e o 26 de decembro de 1962. As marcas de precipitación en 24 horas son os 270,2 mm do 30 de setembro de 1997 e os 220,2 mm do 19 de outubro de 1982.

Poboación

Alicante-barrios
Barrios e zonas de Alacant.

Segundo os datos do INE do 1 de xaneiro de 2015 a cidade ten 328.648 habitantes, sendo a 2ª do País Valenciano e a 11ª de España en poboación. Segundo os datos do Ajuntament de Alacant a 1 de xaneiro de 2007 a poboación da cidade é de 329.947 habitantes, dos cales viven no núcleo urbano 323.189 e 6.758 nas partidas rurais, sendo o barrio máis populoso o de Carolines Altes, con 19.468 habitantes.

En 1900 tiña 50.495 habitantes que foron aumentando lentamente até 1950, con 101.791. A partir dese intre o desenvolvemento urbanístico foi espectacular superando os 250.000 en 1981. Coa democracia o medre foi máis lento chegándose a 272.432 en 1998. Dende entón o incremento da inmigración provocou un novo auxe demográfico que fixo que se superen os 300.000 habitantes, sendo un 12,2% da poboación de outras nacionalidades, entre os que destacan colombianos, ecuatorianos e arxentinos (ver táboa).

A conurbación que forma cos municipios limítrofes supera os 450.000 habitantes (452.462 en 2008) e conta cada vez con máis servizos conxuntos. A área metropolitana de Alacant-Elx ten 757.443 e é a oitava de España.

Posición Nacionalidade Poboación
1a Flag of Colombia.svg Colombia 4.906
2a Flag of Ecuador.svg Ecuador 4.749
3a Flag of Argentina.svg Arxentina 4.208
Marrocos Marrocos 3.047
Flag of Algeria.svg Alxeria 2.739
Italia Italia 2.493
Romanía Romanía 2.335
Flag of France.svg Francia 2.127
Flag of Bolivia.svg Bolivia 1.240
10ª Rusia Rusia 1.080
ano poboación
1250 2.500
1350 3.250
1418 1.539
1609 5.040
1646 6.174
1717 11.019
1735 12.604
1754 14.394
1768 17.213
1786 17.345
ano poboación
1797 19.313
1803 21.447
1857 27.550
1860 31.162
1877 34.926
1887 40.115
1897 49.463
1900 50.495
1910 55.116
1920 63.382
ano poboación
1930 71.271
1940 89.198
1950 101.791
1960 121.832
1970 181.550
1981 245.963
1991 265.473
2001 288.481
2006 322.431
2008 331.750
Fontes: Os datos do período 1250-1609 son estimacións feitas por historiadores. O dato do 1646 es do Veïnatge de l'Arxiu del Regne de València. Os datos do período 1717-1803 son dos diversos censos elaborados polos gobernos de España. A partir de 1857 son datos censales.

Economía

A economía da cidade de Alacant está fundamentada principalmente no sector servizos, que empregaba ao 85,7% da poboación activa no ano 2007[4].

Postiguet2
O Postiguet, o turismo desempeñou un papel importante no desenvolvemento da cidade.

Entre as actividades económicas desempeñadas en Alacant destaca de maneira sobresaínte o comercio, que historicamente tivo como punto de apoio o porto. As actividades comerciais da cidade teñen gran poder de atracción para a maior parte da provincia e alcanza polo eixo do Vinalopó até Almansa. Actualmente, a cidade de Alacant ocupa o quinto posto a nivel estatal en importancia en canto a comercio refírese, tan só superada por cidades como Madrid, Barcelona, Valencia ou Sevilla.

O turismo, xa presente a mediados do século XIX, pero principalmente desenvolvido dende os anos 1950, é igualmente outra actividade importante na cidade, apoiado pola benignidad do clima, as praias, o patrimonio histórico (Castelo de Santa Bàrbara, Igrexa de Santa María, Concatedral de Sant Nicolau, Casco antigo, Torres da Horta etc.) e a súa oferta de lecer. Alacant é un centro de actividades financeiras, tendo a Caixa Mediterrani (a CAM) co seu enderezo social nesta cidade, son tamén importantes as actividades administrativas, Alacant é a sede da Oficina de Armonización do Mercado Interior (OAMI), axencia europea para o rexistro das marcas, debuxos e modelos comunitarios. A Universitat de Alacant, situada en Sant Vicent del Raspeig, ten máis de 33.000 alumnos e atrae a un número importante de estudantes estranxeiros.

Sede central de la CAM
Sede central da CAM.

A industria ocupa ao 5,7% da poboación activa do municipio. Destacan as fábricas de aluminio, de tabaco (Altadis; a antiga fábrica de Tabacalera foi durante varios séculos de grande importancia económica na cidade, chegando a ter contratadas a máis de 4.000 empregados), de maquinaria, de materiais de construción e de produtos alimenticios. Dentro da área metropolitana, as actividades fabrís teñen grande importancia no municipio de Sant Vicent del Raspeig (lugar que serviu de área de expansión e desconxestionamento fabril para a capital), onde se atopa a maior fábrica da aglomeración de Alacant, unha fábrica de produción de cemento da multinacional Cemex. Os principais polígonos industriais do municipio son o polígono das Atalaies, o do Pla de la Vall Longa, o de Aiguamarga e a zona industrial da Florida.

Un dos elementos punteiros na economía alacantina é o Porto de Alacant. O porto atópase en plena fase de expansión, co obxectivo de situarse entre os 10 máis importantes en canto a transporte de mercadorías refírese. Actualmente, unhas 15.000 persoas traballan directa ou indirectamente nestas instalacións. Historicamente, o Porto de Alacant estivo intimamente ligado ao destino da cidade. De feito, gran parte do comercio de Alacant tivo como punto de partida ou de chegada o seu porto. O momento máis importante deste elemento produciuse no século XVII, cando se comenza o comercio con América, o porto alacantino converteuse no segundo porto máis importante da Coroa de Aragón, despois do de Barcelona, e o máis importante do Reino de Valencia.

Patrimonio histórico-artístico de Alacant

Basílica de Santa María de Alicante
Basílica de Santa María de Alacant.
  • Basílica de Santa María de Alacant (s. XIV-XVI). Construída en estilo gótico, foi levantada sobre unha antiga mesquita e trátase do templo máis antigo da cidade. Destacan o seu altar maior, de estilo rococó, e a súa portada, de estilo barroco, ambas do século XVIII.
  • Concatedral de Sant Nicolau de Bari (s. XV-XVII). Edificada tamén sobre os restos doutra mesquita, é de estilo renacentista. Sobria no seu aspecto exterior, a súa construción realizouse entre 1616 e 1662, aínda que o seu claustro, máis antigo, data do século XV. Foi elevada como concatedral en 1959, compartindo a sede catedralicia coa Santa Igrexa Catedral do Salvador de Orihuela.
  • Mosteiro da Santa Faç (s. XV). Situado 5 km ao norte do centro urbano, é de estilo barroco. Cada ano, o segundo xoves despois de Semana Santa prodúcese unha multitudinaria peregrinación que parte desde San Nicolás até este mosteiro.
  • Torres de Defensa da Horta de Alacant (s. XV-XVII). Baluartes defensivos levantados na Horta de Alacant para defenderse dos ataques dos piratas berberiscos. Na actualidade consérvanse pouco máis de 20 torres. Algunhas delas son de gran beleza, como a da Verónica, a de Reixes ou a de Bonanza. Están declaradas Ben de Interese Cultural coa categoría de monumento o que non impediu que algunhas estean en ruínas.
  • Casa da Assegurada (s. XVII). Construción civil máis antiga da cidade, foi edificada en 1685 en estilo barroco. Atópase na mesma praza que a basílica de Santa María e actualmente alberga ao Museo de Arte Contemporánea de Alacant.
Palaciodiputacion
Pazo da Deputación de Alacant.
  • Ajuntament de Alacant (s. XVIII). Trátase dunha arquitectura civil barroca, que serve de punto de referencia para a medición da altitude sobre o nivel do mar de calquera punto da Península Ibérica.
  • Convento Canónigas de Sant Agustí (s. XVIII). Comezado en 1732, as súas obras se espallaron até comezos do século XIX. Neste convento reside a virxe procesional máis antiga da cidade "A Mariñeira", dado que a primeira representación Mariana da Cidade a podemos atopar na Basílica de Santa María, unha talla en pedra do século XIV.
  • Palacio Gravina (s. XVIII). Construído entre 1748 e 1808 como palacio do Conde de Lumiares, actualmente alberga ao Museo de Belas Artes Gravina, dedicado á pintura e escultura rexionais dos séculos XVI a principios do XX.
  • Palacio Maisonnave - Arquivo Municipal (s. XVIII). Casa palacega situada no casco antiga, na planta baixa atopáronse restos dunha necrópole tardorromana.
  • Teatro Principal de Alacant (s. XIX). Edificio de estilo neoclásico, foi inaugurado en 1847.
  • Mercat d'Abastos de Alacant (s. XX). De estilo rexionalista, foi construída en 1911 sobre a muralla do século XVIII que circundaba a cidade.
  • Deputación Provincial de Alacant (s. XX). Pazo de corte neoclásico, foi inaugurado en 1931.
  • Llotja del Peix (s. XX). De principios do século XX, é un edificio de carácter industrial de estilo historicista, que integra detalles ornamentais neo-árabes. Serve dende 1992 como sala de exposicións.
  • Castelo de Santa Bàrbara (s. XIV-XVIII). Situado na parte máis alta do monte Benacantil, domina toda a Horta de Alacant e dende el divísase a illa de Tabarca. Antigo castelo árabe, foi reconstruído polos cristiáns e consta de tres recintos dos séculos XIV, XVI e XVIII.
  • Castelo de San Ferrán (s. XIX). Foi construído en 1813 para defender a cidade da invasión napoleónica.

Ademais, na Albufereta atópanse os restos arqueolóxicos da cidade ibero-romana de Lucentum, que data dos séculos século IV a. C. ao III d. C.

Símbolos

O escudo da cidade de Alacant é un dos seus símbolos representativos, que aínda que sen estar regulado segundo a normativa do País Valenciano, é descrito en diversos tratados de heráldica de xeito diferente, asociado tamén nalgúns períodos, ás armas propias da provincia. Así, Francisco Piferrer descríbeo coma un castelo sobre unha pena bañado polas ondas do mar, e no xefe, as catro barras da Señera. Máis recentemente, Vicente de Cadenas, descríbeo incluíndo a orde do Vélaro de Ouro e timbrado, coma corresponde á tradición das capitais de provincia, cunha coroa real pechada. Este autor tamén asocia a pena cunha figura humana, alusión á popularmente coñecida coma pena do mouro, e letras representativas do lema Acra Leuka, Lucentum Alacant, que reflicte en cor ouro:

Baixo a alcaldía de Lassaletta, o Ajuntament d'Alacant realiza unha consulta ao heraldista local Félix Ortiz, sobre a cuestión das letras e a súa disposición no escudo. Como resposta a iso, dito autor publica o seu estudo "O escudo heráldico municipal de Alacant"[6] no que se compón o escudo con coroa aberta, de acordo coas normas do Consello Técnico de Heráldica valenciano, e sen as letras alusivas ao lema en latín, por considerar como engadidos persoais de diferentes cronistas da cidade en cada época. A pesar diso, o concello ven empregando unha representación heráldica no que, se ben a coroa é aberta, seguen recolléndose as letras "A-L-L-A" (Akkra Leuke-Lucentum-Alacant).

Escudo de Alicante

Deseño segundo V. Cadenas, timbrado con coroa real pechada.

Escudo de Alicante corona abierta

Deseño segundo Cadenas, timbrado con coroa real aberta.

Escut d'Alacant

Deseño segundo o blasonado de Félix Ortiz.

Cidades irmandadas

  • Italia Carloforte
  • Flag of Israel.svg Herzliya
  • Flag of Nicaragua.svg León

Galería de imaxes

Mercado de Alicante

Mercado Central de Abastos de Alacant.

Basílica de Santa María de Alicante

Basílica de Santa María de Alacant.

Explanada de España

Paso en Alacant.

Alacant 018

La closca de l'Esplanada.

Alicante Spain - the city and the sea

Vista panorámica de Alacant e o mar Mediterráneo dende o Castelo de Santa Bàrbara.

Skyline de Alicante

Porto de Alacant

Vista de Alicante, España, 2014-07-04, DD 53

Litoral Norte

Vista de Alicante, España, 2014-07-04, DD 58

Praia

Notas

  1. Definicións no Dicionario da Real Academia Galega e no Portal das Palabras para Alacantino.
  2. Enquisa sociolóxica na cidade de Alacant (en catalán)
  3. Fonte: Ajuntament d'Alacant Arquivado 20 de xuño de 2014 en Wayback Machine. Sección de Estatística. A Poboación de Alacant (1 de xaneiro de 2007).
  4. "Caja España. Alacant: ficha municipal" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 27 de setembro de 2007. Consultado o 17 de xaneiro de 2009.
  5. Ampelio Alonso de Cadenas, Vicente de Cadenas, "Escudo de Alacant", pax. 54 en Heráldica de las Comunidades Autónomas y de las Capitales de Provincia. Madrid, Ed. Hidalgía, 1985 ISBN 840006047
  6. ISBN 84-87367-10-0

Véxase tamén

Ligazóns externas

Aeroporto de Alacant-Elx

O Aeroporto de Alacant–Elx é un aeroporto xestionado por Aena, que está localizado entre as pedanías ilicitanas de L'Altet e Torre del Pla, a 9 km ao suroeste de Alacant e 10 km ao este de Elx. Pola súa situación, este aeroporto dá servizo a unha gran parte da Comunidade Valenciana. Tradicionalmente tivo un importante tráfico charter, actualmente a maior parte do tráfico é regular e internacional.

No ano 2017 ocupou o quinto lugar na rede aeroportuaria española segundo número de pasaxeiros, tras os aeroportos de Madrid-Barajas, Barcelona, Palma e Málaga e ese mesmo ano foi o 38 máis concorrido dentro de Europa. Ademais, representa o aeroporto de maior tráfico de pasaxeiros da Comunidade Valenciana, con 13 713 061 pasaxeiros en 2017.

Aeroporto de Manchester

O aeroporto de Manchester (IATA: MAN, ICAO: EGCC) é un aeroporto internacional inglés en Ringway, situado a 13,9 km ao sueste do centro da cidade de Manchester. No ano 2016 foi o terceiro aeroporto máis concorrido do Reino Unido en número de pasaxeiros. As súas instalacións están formadas por tres terminais de pasaxeiros e unha de carga e é o único aeroporto británico xunto con Heathrow con dúas pistas de máis de 3 000 metros. O aeroporto de Manchester cobre unha área de 560 hectáreas e ten voos a 199 destinos, sendo o 13º a nivel mundial por destinos servidos.Inaugurouse oficialmente o 25 de xuño de 1938 e foi inicialmente coñecido como aeroporto de Ringway. Na segunda guerra mundial coñeceuse como RAF Ringway e foi usado como base da Royal Air Force. Polas súas instalacións pasaron 25 637 054 pasaxeiros en 2016, e ten capacidade para 50 000 000 anuais. Esa cifra potencial está limitada polas restricións que só lle permiten 61 movementos de avións por hora. Desenvolvementos futuros inclúen a construción da Manchester Airport City, un espazo loxístico, de fábricas, oficinas e áreas de lecer ao lado do aeroporto, ademais de melloras no transporte.

Aeroporto de Ámsterdam-Schiphol

O aeroporto de Ámsterdam-Shiphol (IATA: AMS, ICAO: EHAM), en neerlandés Luchthaven Schiphol e en inglés Amsterdam Airport Schiphol (pronuncia [ˈsxɪpɦɔl]) é o maior aeroporto de Holanda e o quinto da Unión Europea por número de viaxeiros, 54 millóns en 2014. Shiphol está situado a 15 km de Ámsterdam e comunicado coa cidade por autoestrada (E19), trens rexionais (baixo o aeroporto está a estación de tren con ligazón coa estación de Amsterdam Centraal), autobuses e taxis. Ten vos directos dende o Aeroporto da Lavacolla.

Schiphol é centro de conexión para KLM e a súa afiliada rexional KLM Cityhopper, ademais de para Corendon Dutch Airlines, Martinair, Transavia e TUI fly Netherlands. O aeroporto tamén serve como centro de conexións europeo para Delta Air Lines e como base para easyJet, Small Planet Airlines e Vueling.

Alta Velocidade Española

A Alta Velocidade Española, coñecida co acrónimo AVE, é unha marca comercial da empresa Renfe Operadora pola que define o servizo comercial con trens de alta velocidade en España. Está operativo dende abril de 1992, cando se inaugurou Novo acceso ferroviario a Andalucía.

Esta división de RENFE creouse en 1992, ao escindírense da empresa matriz outras pequenas empresas, chamadas unidades de negocio. O seu obxectivo era operar os servizos con trens de alta velocidade sobre a mencionada liña Madrid-Sevilla vía Cidade Real, Puertollano e Córdoba.

Actualmente existe unha rede de aproximadamente 2.380 km de vías de largo internacional en España.

Altitude

A altitude é a distancia vertical dun obxecto respecto dun punto de orixe dado, considerado como o nivel cero, para o que se adoita tomar o nivel absoluto do mar.

Na meteoroloxía a altitude é un factor de cambios da temperatura, provocando que diminúa a temperatura aproximadamente 1 °C cada 180 m.

En xeografía a altitude é a distancia vertical dun punto da terra respecto o nivel do mar.

En aviación, o termo altitude utilízase para describir a elevación sobre o nivel medio do mar, en contraste coa altura que se refere á elevación sobre un punto de referencia da superficie; e o nivel de voo que é a elevación respecto á presión estándar medida mediante un altímetro.

En Europa continental, case toda Iberoamérica e noutras partes do mundo a altitude mídese en metros. En Norteamérica e o Reino Unido mídese xeralmente en pés; pero ambos países acordaron ir cambiando eses sistemas de medición polo Sistema Internacional de Unidades (SI). En aviación, xeralmente utilízanse os pés como unidade para a navegación.

Alvia

O Alvia é un servizo ferroviario de longa distancia de Renfe Operadora. Caracterízase por ser de rodadura desprazable, o que permite percorrer vías de ancho ibérico ou internacional pasando polos cambiadores de ancho entre unhas e outras de forma rápida. Supoñen un adianto respecto ao servizo Altaria con Talgo de rodadura desprazable ao ser todo o conxunto de rodadura desprazable incluída a locomotora.

Ten asentos en turista e preferente, acceso adaptado a minusválidos e cafetería.

Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes

A Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes é unha biblioteca española que reúne obras hispánicas en internet. Ten como obxectivo principal a difusión da cultura hispánica.

Foi creada en 1999 por iniciativa da Universidade de Alacant e co patrocinio do Banco Santander e a Fundación Marcelino Botín. Está xestionada por unha fundación que preside Mario Vargas Llosa. A idea orixinal do proxecto concibiuna Andrés Pedreño Muñoz, reitor da Universidade de Alacant nese momento, inspirada no concepto de biblioteca dixital dalgunhas universidades estadounidenses. El foi quen presentou a Emilio Botín, Presidente do Banco Santander un proxecto pioneiro en dixitalización de obras de referencia hispanas, algo que dende primeiro momento entusiasmou ó máximo responsable do Santander e deulle o seu respaldo.

Un consello científico, dirixido por Darío Villanueva, avala o rigor da biblioteca.

CB Lucentum Alicante

O Club Baloncesto Lucentum Alicante, coñecido tamén como HLA Alicante por motivos de patrocinio, é un club de baloncesto español, da cidade de Alacant na provincia de Alacant, Comunidade Valenciana. Foi fundado en 1994 e xoga na Liga LEB Ouro.

Comunidade Valenciana

A Comunidade Valenciana (en valenciano: Comunitat Valenciana, en castelán: Comunidad Valenciana), tamén coñecida como País Valenciano (en valenciano: País Valencià, en castelán: País Valenciano), é unha comunidade autónoma na costa mediterránea de España, recoñecida como nacionalidade no seu Estatuto de Autonomía. É así pois un país ou rexión de Europa situado ó leste da Península Ibérica, que popularmente se denomina moitas veces simplemente Valencia.

Esténdese entre o río Sénia en Vinaròs até Pilar de la Horadada, máis aló da desembocadura do río Segura, cunha delimitación terrestre de 834 km de lonxitude, e 644 km de lonxitude de costa. Ademais, as illas mediterráneas de Nova Tabarca e das Columbretes, son tamén de administración valenciana. A súa posición xeográfica é 40º 47' ó extremo norte, 37º 51' ó extremo sur, 0º 31' E ó extremo oriental, e 1º 31' W ó extremo occidental.

As súas orixes remóntanse no histórico Reino de Valencia creado no século XIII como causa da colonización feudal de aragoneses, fundamentalmente e por esta orde, dos reinos de taifas islámicos de Valencia, Dénia, e parte de Murcia. Tras o desmantelamento do Reino en 1707 polos Decretos de Nova Planta do rei Filipe V e dos frustrados intentos de conseguir o autogoberno durante finais do século XIX e comezos do XX, en 1982 finalmente acádao cun Estatuto de Autonomía, que foi reformado en 2006.

Administrativamente limita ó oeste con Castela-A Mancha e Aragón, ó sur con Murcia e ó norte con Cataluña. Ten máis de 4,8 millóns de habitantes, aínda que a cifra é moi superior se contabilizamos os habitantes de segunda residencia de outros países de Europa e os inmigrantes non censados. Así, as cidades con máis de 100.000 hab. son Valencia (807.200 hab.), Alacant (331.750 hab.), Elx (228.348 hab.), Castelló de la Plana (177.924 hab.) e Torrevieja (101.381 hab.).

El Mundo

El Mundo del siglo XXI, máis coñecido como El Mundo, é un xornal español. Ten a súa sede en Madrid e conta con edicións rexionais en lugares como Galicia, Cataluña, País Vasco, Andalucía, Almería, Huelva, Comunidade Valenciana, Castela-A Mancha, Castela e León, Illas Baleares, Alacant ou Cantabria. Tamén conta con edición aberta en Internet chamada elmundo.es. O seu director é Pedro J. Ramírez.

A empresa editora, Unidad Editorial S. a., é dona tamén do Grupo Recoletos, ambas propiedade á súa vez do grupo RCS MediaGroup (Rizzoli), que controla o diario italiano de maior tirada, o Corriere della Sera, e que marca as directrices xerais de acción. O Grupo Unidad Editorial está presidido pola historiadora e académica María del Carmen Iglesias Cano e edita, ademais do diario El Mundo, outras publicacións como Marca, Expansión, Telva ou La aventura de la Historia, entre outras.

O 8 de marzo de 2010 El Mundo lanzou Orbyt, a plataforma de contidos de pago na que ademais de contar con catro seccións específicas, tamén se pode consultar a hemeroteca do xornal, opinar, interactuar coa redacción e beneficiarse de promocións ou descontos exclusivos.

Elche Club de Fútbol

O Elche Club de Fútbol (en valenciano: Elx Club de Futbol) é un club de fútbol de España, constituído como SAD, con sede social na cidade de Elx (Alacant). Actualmente compite na Segunda División logo de descender administrativamente na tempada 2014-15.

Elx

Elx ou Elxe (en valenciano: Elx, en castelán: Elche, as dúas denominacións oficiais) é unha cidade e concello do País Valenciano pertencente á provincia de Alacant. Situada ás beiras do río Vinalopó, é cabeceira da comarca do Baix Vinalopó.

A súa poboación alcanza os 228.348 habitantes (INE 2008), sendo o terceiro concello valenciano en poboación, tras Valencia e Alacant. A área metropolitana de Alacant-Elx, que agrupa a Elx coa conurbanización de Alacant e coas localidades próximas de Santa Pola e Crevillent, é a oitava máis poboada do estado, cuns 735.000 habitantes.

Estación de Alacant-Terminal

Alacant-Terminal é a principal estación de tren de Adif da cidade de Alacant. É unha estación de carácter terminal. Ten servizos de alta velocidade, longa e media distancia, ademais de ser cabeceira de dúas liñas da rede de Proximidades Murcia/Alacant.

Hércules de Alicante Club de Fútbol

O Hércules de Alicante Club de Fútbol, S.A.D. (en valenciano: Hèrcules Club de Futbol) é un club de fútbol de España, da cidade de Alacant na Comunidade Valenciana. Fundouse en 1914 e federado en 1922, e actualmente milita na Segunda División de España.

La Vila Joiosa

La Vila Joiosa (en valenciano: La Vila Joiosa [la'vila dʒo'joza], en castelán: Villajoyosa, cooficiais), chamada normalmente La Vila e antigamente Alonis, é un concello do País Valenciano situado na costa da provincia de Alacant. Ten 32.534 habitantes (censo de 2008) e é a capital da comarca da Marina Baixa e cabeza de partido xudicial. Popularmente é coñecido co dito: "De la Vila i plores, cabra fotuda" (Da Vila e choras, cabuxa fodida).

Miguel Hernández

Miguel Hernández Gilabert, nado en Orihuela, provincia de Alacant, o 30 de outubro de 1910 e finado en Alacant o 28 de marzo de 1942, foi un poeta e dramaturgo de especial relevancia na literatura castelá do século XX. Aínda que tradicionalmente estivo encadrado na xeración do 36, Miguel Hernández mantivo unha maior proximidade coa xeración anterior, ata o punto de ser considerado por Dámaso Alonso como «xenial epígono da xeración do 27».

Orihuela

Orihuela (en castelán e oficialmente: Orihuela, en valenciano: Oriola) é unha cidade da provincia de Alacant, capital da comarca do Baix Segura, na Comunidade Valenciana. Foi capital de provincia e do Reino. Foi nomeada cidade o 11 de setembro de 1437, a primeira en toda a actual provincia de Alacant. O símbolo de Orihuela é un vichelocrego (oriol en valenciano).

Unha vez localidade de lingua valenciana, e antes árabe, diversas repoboacións desde o século XV de aragoneses e casteláns e epidemias de peste que a deixaron case despoboada, así como a posterior repoboación por murcianos, contribuíron á mudanza de lingua, transformándose nunha cidade totalmente de lingua castelá desde hai séculos. Tan só se conserva o valenciano na pedanía de Barba-roja.

Provincia de Alacant

A provincia de Alacant (en valenciano: Alacant, en castelán: Alicante) é a máis meridional da Comunidade Valenciana. Limita ao norte coa provincia de València, ao sur coa Rexión de Murcia, ao oeste con Murcia e a provincia de Albacete (Castela-A Mancha), e ao leste co mar Mediterráneo. A súa capital é a cidade homónima de Alacant. A súa área abrangue 5.863 km², cunha poboación de 1.855.047 habitantes (2015).

As cidades da provincia que superan os 50.000 habitantes son Alacant (328.648 hab.), Elx (227.312 hab.), Torrevieja (88.447 hab.), Orihuela (82.675 hab.), Benidorm (69.045 hab.), Alcoi (59.567 hab.), Sant Vicent del Raspeig (56.302 hab.) e Elda (53.248 hab.).

Provincia de Valencia

A provincia de Valencia (en valenciano: València) é unha provincia da Comunidade Valenciana. A capital provincial é a cidade homónima de València. Ocupa unha superficie de 10.563 km², na que habitaban 2.463.592 persoas (INE 2006).

No 2005, o 70,14 % dos habitantes da provincia (1.694.970) vivían na área metropolitana da capital. Outros municipios destacados son Xiva, Cheste, Gandia, Paterna, Sagunt, Alzira, Xàtiva, Requena e Utiel.

Situada no Oriente da Península Ibérica, ocupa a posición central da súa comunidade, e limita co mar Mediterráneo polo leste; coas provincias de Castelló e Teruel polo norte; Cuenca e Albacete polo oeste e Alacant polo sur.

A provincia conta cun enclave separado, entre as provincias de Cuenca e Teruel, o Rincón de Ademuz.

Correspóndenlle 16 escanos no Congreso dos Deputados e 36 nas Cortes Valencianas.

Nuvola apps kweather.png Parámetros climáticos promedio en Alacant, en Ciutat Jardí (1971-2000)
xan feb mar abr mai xun xul ago set out nov dec TOTAL
Temp. máxima (°C) 16,8 17,8 19,2 20,9 23,6 27,2 30,1 30,6 28,4 24,4 20,4 17,6 23,1
Temp. mínima (°C) 6,2 7,0 8,2 10,1 13,3 17,1 19,7 20,4 17,8 13,7 10,0 7,3 12,6
Máxima absoluta (°C) 29,2 29,4 32,6 32,6 35,1 37,8 41,4 40,4 38,4 36,2 30,6 26,6 41,4
Mínima absoluta (°C) -2,6 -4,6 -1,0 2,6 4,8 10,4 13,4 13,2 9,4 4,0 0,2 -2,6 -4,6
Precipitacións (mm) 22 26 26 30 33 17 6 8 47 52 42 26 336
Capitais de provincias de España

Outras linguas

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.