Ácido oleico

O ácido oleico é un ácido graxo de 18 carbonos monoinsaturado, que pola posición do único dobre enlace da súa cadea hidrocarbonada é un ácido graxo omega-9, que se encontra nas graxas de diversos animais e vexetais. Ten a fórmula CH3(CH2)7CH=CH(CH2)7COOH. O seu punto de fusión é de 13-14 °C. É un aceite incoloro e inodoro, aínda que as mostras comerciais poden ser algo amarelas. O seu dobre enlace é cis. O seu isómero co enlace trans denomínase ácido elaídico, e denomínase elaidinización á reacción que cambia os isómeros cis a trans.

Ácido oleico
Ácido oleico
Oleic-acid-3D-vdW
Identificadores
Número CAS 112-80-1
ChemSpider 393217
ChEMBL CHEMBL8659
Imaxes 3D Jmol Image 1
Propiedades
Fórmula molecular C18H34O2
Masa molar 282,46 g mol−1
Aspecto líquido oleoso amarelo pálido ou amarelo acastañado cun olor a manteiga
Densidade 0,895 g/mL
Punto de fusión 13-14 °C
Punto de ebulición 360 °C ([1])
Solubilidade en auga Insoluble
Solubilidade en etanol Soluble
Perigosidade
MSDS JT Baker
NFPA 704
NFPA 704
1
0
0

Se non se indica outra cousa, os datos están tomados en condicións estándar de 25 °C e 100 kPa.

Distribución

O triglicérido trioleína, que leva esterificado tres ácidos oleicos é o compoñente maioritario do aceite de oliva, aínda que no aceite de oliva virxe tamén hai pequenas cantidades (<2,0%) de ácido oleico libre, e se as concentracións fosen altas o aceite non sería comestible. Tamén supón o 59-75% do aceite de pecán (xénero Carya),[2] o 36-67% do aceite de cacahuete,[3] o 15-20% do aceite das sementes de uva, Hippophae, e sésamo, o 14% do aceite das sementes de durmideira (Papaver somniferum).[4] Abunda tamén nas graxas animais, e chega a haber do 37 ao 56% nas graxas de polo e pavo,[5] e do 44 ao 47% no lardo de porco.

O ácido oleico é o ácido graxo máis abundante no tecido adiposo humano.[6]

Feromona de insectos

Os corpos mortos en descomposición de diversos insectos emiten ácido oleico, como ocorre nas abellas e nas formigas Pogonomyrmex, o que é un sinal que desencadea os instintos dos membros vivos da colonia para que se desfagan do corpo morto evacuándoo da colmea ou niño. Se unha abella viva [7] ou unha formiga [8][9] é enzoufada con ácido oleico, será arrastrada polas demais e evacuada como se estivese morta. A percepción do olor do ácido oleico tamén pode indicar perigo para os insectos vivos, provocando que eviten os lugares onde outros morreron por enfermidade ou onde axexan os depredadores.[10]

Produción e propiedades químicas

A biosíntese do ácido oleico está catalizada polo encima estearoíl-CoA 9-desaturase, que actúa sobre o estearoíl-CoA. O ácido esteárico é deshidroxenado para dar o seu derivado monoinsaturado ácido oleico.

O ácido oleico sofre as reaccións típicas dos ácidos carboxílicos e os alquenos. É soluble en solucións acuosas de bases dando xabóns chamados oleatos. Pode engadirse ioduro no dobre enlace. A hidroxenación do dobre enlace rende o derivado saturado ácido esteárico. A oxidación no dobre enlace ten lugar lentamente no aire, e coñécese nos alimentos como enranciamento, que tamén se dá nos secantes de pinturas e vernices. A redución do grupo carboxilo orixina o alcohol oleílo. A ozonólise do ácido oleico é unha importante ruta para obter ácido azelaico; o coproduto é o ácido nonanoico:[11]

H17C8CH=CHC7H14COOH + 4"O" → H17C8COOH + HO2CC7H14COOH

Os ésteres do ácido azelaico utilízanse en lubricantes e plastificantes.

Aplicacións

O ácido oleico utilízase principalmente en forma do seu sal sódico, que é o principal compoñente de moitos tipos de xabón. En produtos farmacéuticos utilízanse pequenas cantidades de ácido oleico como excipiente. Tamén se usa como axente emulsionante ou solubilizante en produtos en aerosol.[12] O ácido oleico utilízase tamén para inducir un dano pulmonar en certos animais de experimentación, co propósito de probar novos fármacos e outros tratamentos en doenzas pulmonares. Nas ovellas a administración intravenosa de ácido oleico causa un dano pulmonar agudo con edema pulmonar.[13] Este tipo de investigacións foron especialmente beneficiosas para os nenos prematuros, para os cales o tratamento dos seus pulmóns subdesenvolvidos (e as complicacións asociadas) é a miúdo unha cuestión de vida ou morte.

Efectos sobre a saúde

Documentáronse efectos positivos sobre a saúde do ácido oleico. O ácido oleico pode dificultar a progresión da adrenoleucodistrofia (ALD), unha enfermidade mortal que afecta ao cerebro e as glándulas adrenais.[14] O ácido oleico pode ser responsable dos efectos hipotensivos (reduce a presión sanguínea) do aceite de oliva.[15] Tamén se documentaron algúns efectos adversos, xa que os niveis tanto do ácido oleico coma das graxas monoinsaturadas nas membranas dos eritrocitos foron asociados cun aumento do risco de cancro de mama.[16]

Notas

  1. Young, Jay A. (2002). "Chemical Laboratory Information Profile: Oleic Acid". Journal of Chemical Education 79: 24. Bibcode:2002JChEd..79...24Y. doi:10.1021/ed079p24.
  2. Villarreal, J.E., L. Lombardini, and L. Cisneros-Zevallos (2007). "Phytochemical constituents and antioxidant capacity of different pecan [Carya illinoinensis (Wangenh.) K. Koch] cultivars". Food Chemistry 102 (4): 1241–1249. doi:10.1016/j.foodchem.2006.07.024.
  3. http://jhered.oxfordjournals.org/cgi/pdf_extract/80/3/252
  4. Untoro J, Schultink W, West CE, Gross R, Hautvast JG (2006). "Efficacy of oral iodized peanut oil is greater than that of iodized poppy seed oil among Indonesian schoolchildren". The American Journal of Clinical Nutrition 84 (5): 1208–14. PMID 17093176.
  5. http://www.springerlink.com/content/0837289583682243/
  6. MG Kokatnur, MC Oalmann, WD Johnson, GT Malcom and JP Strong (November 1, 1979). "Fatty acid composition of human adipose tissue from two anatomical sites in a biracial community". American Journal of Clinical Nutrition 32 (11): 2198–205. PMID 495536.
  7. Anies Hannawati Purnamadjaja, R. Andrew Russell (2005). "Pheromone communication in a robot swarm: necrophoric bee behaviour and its replication". Robotica 23 (6): 731–742. doi:10.1017/S0263574704001225.
  8. Ayasse M., Paxton R. (2002). "Brood protection in social insects". En Hilker M., Meiners T. Chemoecology of Insect Eggs and Egg Deposition. Blackwell - Berlin. pp. 117–148. ISBN 1405106948.
  9. Krulwich, Robert (2009). "Hey I'm Dead! The Story Of The Very Lively Ant". NPR.
  10. Walker, Matt (2009-09-09). "Ancient 'smell of death' revealed". BBC - Earth News. Consultado o 2009-09-13.
  11. Boy Cornils, Peter Lappe "Dicarboxylic Acids, Aliphatic" in Ullmann's Encyclopedia of Industrial Chemistry 2006, Wiley-VCH, Weinheim. doi 10.1002/14356007.a08_523
  12. Smolinske Susan C. (1992). Handbook of Food, Drug, and Cosmetic Excipients. pp. 247–248. ISBN 9780849335853.
  13. Julien M, Hoeffel JM, Flick MR (February, 1986). "Oleic acid lung injury in sheep". Journal of Applied Physiology.
  14. Rizzo WB, Watkins PA, Phillips MW, Cranin D, Campbell B, Avigan J (1986-03-03). "Adrenoleukodystrophy: oleic acid lowers fibroblast saturated C22-26 fatty acids". National Center for Biotechnology Information. Consultado o 2008-10-07.
  15. Terés, S; Barceló-Coblijn, G; Benet, M; Alvarez, R; Bressani, R; Halver, Je; Escribá, Pv (2008). "Oleic acid content is responsible for the reduction in blood pressure induced by olive oil". PNAS 105 (37): 13811–6. PMC 2544536. PMID 18772370. doi:10.1073/pnas.0807500105.
  16. Valeria Pala, Vittorio Krogh, Paola Muti, Véronique Chajès, Elio Riboli, Andrea Micheli, Mitra Saadatian, Sabina Sieri, Franco Berrino (July 18, 2001). "Erythrocyte Membrane Fatty Acids and Subsequent Breast Cancer: a Prospective Italian Study". JNCL 93 (14): 1088–95. PMID 11459870. doi:10.1093/jnci/93.14.1088. Consultado o 2008-11-30.

Véxase tamén

Ligazóns externas

Aceite

Aceite é un termo xenérico para designar graxas vexetais, graxas animais, graxas minerais ou sinteticas que non se disolven na auga e que teñen menos densidade ca esta.

Aceite de argán

O aceite de argán ou óleo de argán é un aceite producido coas sementes da árbore do argán (Argania spinosa), endémica de Marrocos, que é moi resistente á seca. É unha especie en perigo de extinción e está protexida pola UNESCO. Esta árbore medra brava en solos semiáridos.

Aceite de oliva

O aceite de oliva é un aceite vexetal de uso principalmente culinario que se extrae do froito recentemente colleitado da oliveira (Olea europaea), denominada oliva. Case a terceira parte da polpa da oliva é aceite, é por esta razón pola que dende moi antigo extraeuse doadamente o seu aceite cunha simple presión exercida por un primitivo muíño.

Aceite de soia

O aceite de soia é un aceite vexetal que procede do prensado da soia (Glycine max). Este aceite é abundante en ácidos graxos poliinsaturados.

Aceite de xirasol

O aceite de xirasol é un aceite de orixe vexetal que se extrae do prensado das sementes do capítulo da planta de xirasol, tamén chamada tornasol, mirasol ou catasol.

Tecnicamente trátase dun conxunto de graxas insaturadas, cardiosaludables (posúe cantidades moderadas de ácido oleico comparado co aceite de oliva), e fonte abundante de vitamina E. Considérase tamén un potente antioxidante.

Ferrita

A ferrita é unha aliaxe de ferro con cantidades moi pequenas de carbono. Na metalurxia denomínase ferro alfa. Cristaliza no sistema cúbico e emprégase na fabricación de: imáns permanentes aleados con cobalto e bario; en núcleos de indutancias e transformadores con níquel, cinc ou manganeso, xa que neles quedan eliminadas practicamente as Correntes de Foucault.

As ferritas son materiais cerámicos ferromagnéticos, compostos por ferro, boro e bario, estroncio ou molibdeno.

As ferritas teñen unha alta permeabilidade magnética, o cal permítelles almacenar campos magnéticos con máis forza que o ferro. As ferritas prodúcense a miúdo en forma de po, co cal pódense producir pezas de gran resistencia e dureza, previamente moldeadas por presión e logo quentadas, sen chegar á temperatura de fusión, dentro dun proceso coñecido como sinterización. Mediante este procedemento fabrícanse núcleos para transformadores, bobinas e outros elementos eléctricos ou electrónicos.

Os primeiros ordenadores estaban dotados de memorias que almacenaban os seus datos en forma de campo magnético en núcleos de ferrita, os cales estaban ensamblados en conxuntos de núcleos de memoria.

O po de ferrita úsase tamén na fabricación de cintas para gravación; neste caso, o material é trióxido de ferro.

Outra utilización común son os núcleos de ferrita, usados popularmente en multitude de cabos electrónicos para minimizar as interferencias electromagnéticas (EMI). Disponse en aloxamentos de plástico que agarran o cable mediante un sistema de peche. Ao pasar o cabo polo interior do núcleo aumenta a impedancia do sinal sen atenuar as frecuencias máis baixas. A maior número de voltas dentro do núcleo maior aumento, por iso algúns fabricantes presentan cabos con voltas nos núcleos de ferrita.

Este po de ferrita é utilizado tamén como tóner magnético de impresoras láser, pigmento dalgunhas clases de pintura, po de inspección magnético (usado en soldadura), tinta magnética para imprimir cheques e códigos de barras e, á súa vez, con devandito po e a adición dun fluído portador (auga, aceite vexetal ou mineral ou de coche) e un surfactante ou tensoactivo (ácido oleico, ácido cítrico, lecitina de soia) é posible fabricar ferrofluído caseiro.

Fosfatidiletanolamina

A fosfatidiletanolamina (PE), tamén chamada cefalina (non confundir co alcaloide cefaelina) é un fosfolípido do grupo dos fosfoglicéridos presente nas membranas celulares, un dos máis abundantes nos tecidos humanos. Está composta por un glicerol esterificado nos hidroxilos 1 e 2 por dous ácidos graxos, e no hidroxilo 3 por un grupo fosfato que, á súa vez, se esterifica co aminoalcohol etanolamina .

A fosfatidiletanolamina presenta xeralmente ácido palmítico, ácido esteárico ou ácido oleico en posición 1 e un ácido graxo poliinsaturado de cadea longa, como o ácido araquidónico, en posición 2. É, xunto coa fosfatidilcolina, un dos fosfolípidos máis frecuentes na bicapa lipídica das membranas celulares.

Isomería cis-trans

En química orgánica, a isomería cis/trans (tamén chamada isomería xeométrica, isomería de configuración, ou isomería E/Z) é un tipo de estereoisomería que describe a orientación dos grupos funcionais nunha molécula. En xeral, ditos isómeros presentan dobres enlaces, os cales non poden rotar, pero poden tamén orixinarse en estruturas cíclicas, nas que a rotación dos enlaces está tamén moi restrinxida. Os isómeros cis e trans danse en moléculas orgánicas, pero tamén en complexos de coordinación inorgánicos.

Os termos cis e trans veñen do latín, e cis significa "no mesmo lado" e trans "no lado contrario" ou "a través". O termo "isomería xeométrica" considérase pola IUPAC un sinónimo obsoleto de "isomería cis/trans". Porén, utilízase ás veces como sinónimo de estereoisomería en xeral (por exemplo, a isomería óptica chámase ás veces isomería xeométrica); o termo correcto para a estereoisomería non óptica é diastereoisomería.

Manteiga de cacao

A manteiga de cacao é a graxa comestíbel natural da semente de cacao, extraída durante o proceso de fabricación do chocolate. A manteiga de cacao ten só un leve sabor e aroma de chocolate. É o único compoñente do cacao utilizado no chocolate branco.

A manteiga de cacao ten un punto de fusión de cerca de 34 a 38 graos Celsius (93 a 100 graos Fahrenheit), o que fai que chocolate sexa un sólido á temperatura ambiente que inmediatamente se disslve cando entra na boca.

A manteiga de cacao é unha das graxas máis estábeis, contendo antioxidantes naturais que evitan que se torne ranzoso, permitindo a súa almacenaxe por un prazo de 2 a 5 anos. Úsase pola súa textura suave en varios alimentos (incluíndo o chocolate), así como en cosméticos, produtos de pel e xabóns e foi usado como un excipiente en supositorios rectais e para remediar cicatrices (este último uso aínda moi debatido se realmente eficiente). A manteiga de cacao é aínda utilizada para amaciar e hidratar os beizos secos ou gretados, xa que o cacao posúe factor de protección solar 10, e tamén é moi bo contra o frío.

A manteiga de cacao ten cristais α, γ, J, e β, con puntos de fusión de 17°, 23°, 26°, e 35-37 °Celsius respectivamente. A produción do chocolate requere só o cristal β polo seu alto punto de fusión. Unha estrutura cristalina uniforme resulta na textura suave do chocolate.

Esta está formada por preto de 96,6% de triglicéridos (están constituídos por unha molécula de glicerol unida a 3 ácidos graxos).

Atópanse tres ácidos graxos principais na composición da manteiga de cacao: ácido palmítico (C16:0), ácido esteárico (C18:0) e ácido oleico (C18:1).

N-aciletanolamina

Unha N-aciletanolamina é un tipo de amida de ácido graxo formada por unha molécula de varios posibles tipos de grupos acilo enlazada co átomo de nitróxeno da etanolamina. Estas amidas conceptualmente poden formarse a partir dun ácido graxo e unha etanolamina, que se enlazarían liberando unha molécula de auga, pero, en realidade, a síntese biolóxica coñecida destas substancias realízaa o encima fosfolipase específica D clivando a unidade fosfolípido dunha N-acilfosfatidiletanolamina. Outra ruta depende da transesterificación de grupos acilo da fosfatidilcolina pola actividade dunha N-aciltransferase (NAT), que dá lugar a N-acilfosfatiletanolaminas precursoras das N-aciletanolaminas.Os sufixos -amina e -amida nos nomes destes compostos refírense ao único átomo de nitróxeno da etanolamina por onde se unen os dous compoñentes do composto: denomínase "amina" na etanolamina porque considérase como un nitróxeno terminal libre nesa subunidade, mentres que se denomina "amida" cando se considera que está asociado co grupo carbonilo da subunidade acilo. Os nomes destes compostos poden atoparse tanto coa denominación "amida" coma "amina" dependendo do autor.Exemplos de N-aciletanolaminas son:

Anandamida (N-araquidonoiletanolamina), que é a amida do ácido araquidónico (20:4 ω-6) e a etanolamina. É o ligando dos receptores cannabinoides e do receptor vanilloide que atenúan a sensación de dor.

N-palmitoiletanolamina, que é a amida do ácido palmítico (16:0) e a etanolamina. Ten actividade anti-inflamatoria e tamén amortece a sensación de dor.

N-oleoiletanolamina, que é a amida do ácido oleico (18:1) e a etanolamina. Ten efectos anoréxicos e estimula a degradación de graxas ao actuar sobre a PPAR-alfa.

N-estearoiletanolamina, que é a amida do ácido esteárico (18:0) e a etanolamina. Ten actividade proapoptótica. Funciona independentemente dos receptores cannabinoides e vanilloides coñecidos que son a diana da anandamida.

Síntese de ácidos graxos

A síntese de ácidos graxos é un proceso metabólico que consiste na formación de ácidos graxos a partir de precursores como o acetil-CoA e malonil-CoA en reaccións catalizadas por encimas denominados ácido graxo sintases. Esta síntese é unha importante parte da lipoxénese, a cal, xunto coa glicólise, orixina graxas a partir do azucre sanguíneo nos seres vivos.

Vitellaria paradoxa

Vitellaria paradoxa é unha especie arbórea de até 15 metros de altura das sabanas arbóreas do oeste de África da que se tira a coñecida coma manteiga de carité ou xea. A verba francesa karité vén da lingua wolof ghariti, que significa "árbore da manteiga". Esta árbore pode vivir até tres séculos e o diámetro do toro pode acadar o metro.

Tradicionalmente en África Occidental, os seus froitos chámanse de noces, estes froitos son drupas carnosas cun óso de casca fina. Tras a súa ebulición e esmagado obtense unha graxa vexetal chamada de manteiga de carité. Esta substancia é comestíbel e utilizada tradicionalmente na cociña local, tamén se utiliza na industria chocolateira como substituto da manteiga de cacao. Composto principalmente de ácido palmítico (2-6%); ácido esteárico (15-25%); ácido oleico (60-70%); ácido linolénico (5-15%); ácido linoleico(<1%). Coñécese sobre todo a esta graxa polas súas propiedades hidratantes polo que é utilizada na composición de numerosos preparados da industria cosmética.

Dá os seus primeiros froitos logo de 15 anos. Malia considerar que acada a idade adulta cara os trinta anos, xa neste momento pódense obter até 20 quilos de froitos, é dicir 5 quilos de améndoa seca, das cales se obterá aproximadamente 1 quilo de manteiga de carité. Entre os cincuenta e os cen anos de idade obtense a maior cantidade de froitos, o cal dificulta o seu cultivo.

Ácido elaídico

O ácido elaídico ou ácido trans-9-octadecenoico é un ácido graxo insaturado trans, que é a principal graxa trans que se encontra nos aceites vexetais hidroxenados e aparece en pequenas cantidades no leite caprino e bovino (aproximadamente o 0,1% dos ácidos graxos que conteñen) e nalgunhas carnes. É un isómero xeométrico do ácido oleico, sendo este último a forma cis. O nome da reacción chamada elaidinización procede deste ácido ; dita reacción consiste en alterar a orientación da configuración en torno aos dobres enlaces de cis a trans, o que incrementa o punto de fusión e a duración das graxas.

O ácido elaídico incrementa a actividade da proteína transferente de colesteriléster (CETP), a cal á súa vez eleva a cantidade de colesterol VLDL e diminúe a do colesterol HDL, o que pode favorecer a aterosclerose.Utilízase comercialmente na preparación de oleatos e locións, e como solvente farmacéutico.

Ácido erúcico

O ácido erúcico é un ácido graxo monoinsaturado (cun só dobre enlace no carbono 13) e omega-9 (co dobre enlace no 9º carbono empezando polo final), designado como 22:1ω9 e coa fórmula CH3(CH2)7CH=CH(CH2)11COOH. É abundante nas sementes da planta Erysimum, e o aceite de colza ten un contido do 20 ao 54% de ácido erúcico (os aceites de colza alimentarios teñen o 2% ou 5%), e o aceite de mostaza ten un 42%. A xeometría do seu dobre enlace é cis, polo que tamén se chama ácido cis-13-docosenoico. Ten un isómero trans chamado ácido brasídico.

Ácido esteárico

O ácido esteárico ou ácido octadecanoico é un ácido graxo saturado de 18 carbonos . O seu nome procede do grego "stéatos", que significaba sebo. É un sólido de aspectro céreo cun punto de fusión de 69,6 °C e coa fórmula CH3(CH2)16CO2H. Os sales e ésteres do ácido esteárico denomínanse estearatos. O ácido esteárico é un dos ácidos graxos saturados máis comúns, xunto co ácido palmítico.

Ácido graxo

Un ácido graxo é un ácido orgánico que leva un grupo carboxilo no extremo e unha cadea hidrocarbonada. Xeralmente a cadea é longa, lineal e non ramificada, pero en moitos organismos incluído o home hai tamén cadeas curtas ou ramificadas, normalmente con grupos metilo, ou mesmo, en bacterias, cadeas cíclicas. Os ácidos graxos son moléculas de natureza lipídica. As súas cadeas hidrocarbonadas son case sempre de número par de átomos de carbono, e poden ser saturadas (con todos os enlaces entre os carbonos sinxelos) ou insaturadas (con algún ou varios dos enlaces entre os carbonos non sinxelos).

En xeral, a fórmula dun ácido graxo saturado podémola escribir así:

H3C-CH2-CH2-CH2- ...-COOH, ou tamén R-COOH, onde R variará dun a outro.

Os ácidos graxos raramente aparecen libres, xa que normalmente forman parte doutros lípidos. Os lípidos que conteñen ácidos graxos chámanse saponificables, xa que os seus ácidos graxos reaccionan cos álcalis formando xabóns. Forman parte dos triacilglicéridos, fosfolípidos, glicolípidos e ceras, nos que están esterificados a alcohois. Forman a parte hidrófoba dos lípidos que forman pare das bicapas lipídicas das membranas celulares. Onde máis cantidade de ácidos graxos se acumulan é nas graxas do tecido adiposo, formando parte dos triacilglicéridos.

As súa función é estrutural (formando parte dos lípidos de membrana), de reserva enerxética (nos lípidos do tecido adiposo), ou como precursores biosintéticos de lípidos.

Ácido linoleico

O ácido linoleico (LA) é un ácido graxo de 18 carbonos poliinsaturado con dous dobres enlaces cis, situados nos carbonos 9 e 12 (polo que o último dobre enlace está situado no 6º carbono empezando polo final, o que fai que sexa un ácido omega-6 ou n-6) . Como o seu punto de fusión é de -12 °C , a temperatura ambiental moderada é líquido, e ten aspecto incoloro.

O ácido linoleico é un dos ácidos graxos esenciais para os humanos e animais, que debe ser inxerido como compoñente dos alimentos da dieta para manter unha boa saúde, porque o corpo o require para diversos procesos, pero non pode sintetizalo a partir doutros compoñentes.A palabra "linoleico" contén unha raíz que procede do grego linon, que significa liño. Por saturación do dobre enlace do carbono 6 orixinaríase ácido oleico.

Ácido nervónico

Modelo:User other|Section2=! style="background: #F8EABA; text-align: center;" colspan="2" | Propiedades

|-

| Fórmula molecular

| C24H46O2

|-

| Masa molecular

| 366,62 g/mol

|-

| Punto de fusión

| 42–43 °C; 108–109 °F; 315–316 K

|-

|Section3=

}}

O ácido nervónico (24:1, n-9) é un ácido graxo, que é o análogo monoinsaturado do ácido lignocérico (24:0). Tamén se chama ácido selacoleico e ácido cis-15-tetracosenoico.

Aparece na natureza como un produto de elongación do ácido oleico (18:1 Δ9), e o seu inmediato precursor é o ácido erúcico. O ácido nervónico é especialmente abondoso na substancia branca do cerebro animal e no tecido nervioso periférico, onde a vaíña de mielina das fibras nerviosas está enriquecida en nervonil esfingolípidos.Estudos recentes chegaron á conclusión de que o ácido nervónico é un intermediario na biosíntese da mielina das células nerviosas.

Este ácido é un importnte membro do grupo dos cerebrósidos, que son ácidos graxos do grupo dos glicoesfingolípidos, importantes compoñentes dos músculos e os sistemas nerviosos central e periférico. É un dos principais ácidos graxos dos esfingolípidos do cerebro, e normalmente supón un 40% dos ácidos graxos totais nos esfingolípidos.

Ácido petroselínico

O ácido petroselínico é un ácido graxo que aparece de forma natural en varias graxas animais e graxas e aceites vexetais. É un po branco que se comercializa. Quimicamente, clasifícase como monoinsaturado e omega-12, abreviado co número lipídico de 18:1 cis-6. Ten a fórmula CH3(CH2)10CH=CH(CH2)4COOH. É un isómero posicional do ácido oleico. Chámase petroselínico porque deriva do aceite de Petroselinum, que é o perexil.

Saturados
ω−3 insaturados
ω−5 insaturados
ω−6 insaturados
ω−7 insaturados
ω−9 insaturados
ω−10 insaturados
ω−11 insaturados
ω−12 insaturados
Tipos de lípidos
Xeral
Ácidos graxos
(Acil)glicéridos
Ceras
Fosfoglicéridos
Esfingolípidos
Glicolípidos
Esteroides
Terpenos
Eicosanoides
Compoñentes

Outras linguas

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.