یوشع بن نون

یوشَع بن نون از شخصیت‌های تنخ است. بنا به تورات وی از پیامبران بنی اسرائیل و جانشین موسی بود. عبور بنی‌اسرائیل از رود اردن تحت فرماندهی وی انجام گردید.[۱] صحیفه یوشع نیز منسوب به اوست. او از نسل افرایم فرزند یوسف بود و جزء ۱۲ نفری بود که موسی برای بازرسی سرزمین موعود فرستاد.[۲] و پس از بازگشت به همراه کالب بن یوفنا تنها کسانی در میان بنی اسرائیل بودند که آماده جنگ برای فتح سرزمین موعود بودند؛ ولی چون قوم از جنگ برای خدا ترسیدند و از دستور خدا سر باز زدند و قصد سنگسار آنها و موسی را کردند خدا آنها را چهل سال در صحرا سرگردان کرد.[۳][۴] و پس از آن از میان ۶۰۰ هزار مرد بالای بیست سال بنی اسرائیل، کالیب و یوشع، تنها کسانی بودند که به کنعان وارد شدند.[۵] مشابه همین داستان بدون ذکر نام یوشع و با اشاره به دو نفری که قوم خود را به جنگ دعوت می‌کردند عیناً در قرآن نیز آمده‌است.[۶]

یوشع بن نون
Lanfranco Moses and the Messengers from Canaan
موسی و پیام‌رسانانِ کنعان, اثرِ جیووانی لانفرانکو، رنگ‌وروغن بر روی بوم در موزهٔ لس آنجلس، ایالات متحده آمریکا
نبی
درگذشتکنعان
محترم شمرده‌شده دریهودیت، مسیحیت، اسلام
معبد اصلیمقبره یعقوب
جشن
ویژگی‌هابه‌تصویر کشیده شده با کالب بن یوفنا در کنعان
Dore joshua sun
یوشع به خدا دعا می‌کند که خورشید بایستد. گوستاو دوره
Dore joshua crossing
فرزندان اسراییل از رود اردن گذر می‌کنند
Joshua's Tomb at Kifl Hares
محل دفن یوشع در کفل حارس

نام

نام یوشع در عبری خلاصه شده نام یهوشع به معنی یهوه رستگاری است می‌باشد. نام عیسی در عبری یشو نیز از ریشه همین نام گرفته شده‌است. از این رو معمولاً در مسیحیت شرقی و در کشورهای اسلامی از او به عنوان یوشع بن نون یاد می‌شود تا نام او با عیسی اشتباه نگردد.

در عهد عتیق

خروج

یوشع یکی از شخصیات اصلی عهد عتیق می‌باشد. هنگامی که موسی برای گرفتن ده فرمان از کوه بالا می‌رود یوشع نیز در قسمتی از مسیر او را همراهی می‌کند. به غیر از موسی، یوشع تنها فردی از قوم اسراییل بود که اجازه نزدیک شدن به کوه را پیدا کرد. او همچنین یکی از دوازده جاسوسی بود که توسط موسی برای بررسی سرزمین کنعان فرستاده شد. از میان این دوازده جاسوس تنها او و کالب بن یوفنا روایت مثبتی از اوضاع بیان کردند و به همین دلیل خداوند وعده داد که تنها او و کالب از مردمان آن نسل به ارض موعود وارد می‌شوند. بر اساس کتاب یوشع، در زمان زندگی موسی خدا او را برای رهبری قوم اسراییل بعد از موسی برگزید و از این رو خدا او را برکت داد و او در زمان زندگیش شکست‌ناپذیر شد.

در کتاب مقدس به دادن ملک بنی‌اسرائیل به یوشع بن نون سخن آمده‌است. این ملک تِمنَه سارَح بود که یوشع آن را در کوهستان افرایم بنا نمود و در آن شهر ساکن شد.

نبرد در کنعان

همان‌گونه که دریا برای موسی خشک شده بود رود اردن نیز برای یوشع خشک شد. اولین نبرد بعد از عبور از رود نبرد اریحا بود. یوشع در اریحا پیروز شد و سپس به سمت شهر کوچکی به نام عای رفت ولیکن اسراییلی‌ها در این نبرد شکست خوردند و ۳۶ نفر از آنها کشته شدند. این شکست به دلیل این بود که عخان یک شی نفرین‌شده از اریحا برداشته بود و از این رو قوم اسراییل عخان را سنگسار کردند و بعد یوشع دوباره به عای حمله کرد و پیروز شد. در جنگ بعدی قوم اسراییل به جنگ گروه متحدی از اموری‌ها رفتند. در جبعون یوشع از خدا درخواست کرد تا خورشید و ماه را ثابت نگهدارد تا او بتواند نبرد را در روز به اتمام برساند. این اتفاق بسیار مهم بود زیرا هیچ روزی مانند آن قبل و بعد از آن وجود نداشت و در آن روز یهوه برای اسراییل جنگید. در این زمان سنگ‌های بزرگی از آسمان بر کنعانی‌ها فرو ریخت که تعداد زیادی از آنها را کشت. از این زمان به بعد یوشع جنگ‌های زیادی را رهبری کرد و پیروز شد.

در مسیحیت

در مسیحیت در فصل چهارم کتاب عبریان یوشع با عیسی مقایسه می‌شود و عیسی یوشع بهتر خوانده می‌شود.

در اسلام

در سوره پنجم قرآن آیه ۲۰ تا ۲۶ داستان کالب بدون ذکر نام او نقل شده‌است. دو مردی که در این داستان مورد بحث قرار می‌گیرند کالب و یوشع هستند.

زمانی را که موسی به قوم خود گفت ای قوم من نعمت‌خدا را بر خود یاد کنید آنگاه که در میان شما پیامبرانی قرار داد و شما را پادشاهانی ساخت و آنچه را که به هیچ‌کس از جهانیان نداده بود به شما داد. ای قوم من به سرزمین مقدسی که خداوند برای شما مقرر داشته‌است درآیید و به عقب بازنگردید که زیانکار خواهید شد. گفتند ای موسی در آنجا مردمی زورمندند و تا آنان از آنجا بیرون نروند ما هرگز وارد آن نمی‌شویم پس اگر از آنجا بیرون بروند ما وارد خواهیم شد. دو مرد از [زمره] کسانی که [از خدا] می‌ترسیدند و خدا به آنان نعمت داده بود گفتند از آن دروازه بر ایشان [بتازید و] وارد شوید که اگر از آن درآمدید قطعاً پیروز خواهید شد و اگر مؤمنید به خدا توکل کنید. گفتند ای موسی تا وقتی آنان در آن [شهر]ند ما هرگز پای در آن ننهیم تو و پروردگارت برو[ید] و جنگ کنید که ما همین‌جا می‌نشینیم. [موسی] گفت پروردگارا من جز اختیار شخص خود و برادرم را ندارم پس میان ما و میان این قوم نافرمان جدایی بینداز. [خدا به موسی] فرمود [ورود به] آن [سرزمین] چهل سال بر ایشان حرام شد [که] در بیابان سرگردان خواهند بود پس تو بر گروه نافرمانان اندوه مخور.

در قرآن از جوانی که در زمان ملاقات با خضر همراه موسی بوده‌است یاد شده‌است که به عقیده بسیاری از مفسرین اسلام او یوشع بن نون بوده‌است.[۷][۸] همچنین در برخی احادیث نام دیگر یوشع بن نون، ذو الکفل گفته شده‌است که دو بار در قرآن آمده‌است.[۹][۱۰][۱۱] در احادیث اسلامی یوشع بن نون از جمله کسانی است که در زمان ظهور مهدی رجعت کرده و مانند عیسی در کنار او خواهد بود.[۱۲]و[۱۳] مقبره وی در روستای کفل حارس در کرانه باختری رود اردن است.

منابع

  1. یوشع ۱:۱
  2. اعداد ۱۳:۸
  3. اعداد ۱۴
  4. قرآن ۵:۲۶
  5. راهنمای کتاب مقدس، نوشته هنری هَلی، بابهای ۱۳و۱۴ اعداد
  6. قرآن سوره۵ آیات ۲۰ تا ۲۶
  7. قرآن ۱۸:۶۰
  8. تفسیر القمی، ج۲، ص: ۳۸
  9. عیون الاخبار الرضا ۱/ ۱۹۲
  10. قرآن ۲۱:۸۵
  11. قرآن ۳۸:۴۸
  12. تفسیرالعیاشی ج: ۲ ص: ۳۲
  13. 60تا82کهف-71و79کهف
ابودجانه

ابودجانه انصاری یا ابی دجانه (سماک بن خرشه انصاری خزرجی) از یاران پیامبر اسلام محمد و از یاران علی بن ابی طالب که به شجاعت مشهور بود، و در همه جنگ‌ها همراه پیامبر شرکت کرد، و در جنگ علیه مسیلمه کشته شد.

افرایم

افرایم (عبری:אֶפְרַיִם/אֶפְרָיִם، استاندارد:Efráyim) بنا به گفته کتاب پیدایش،

فرزند دوم یوسف و آسنات و برپاکننده سبط اسراییلی افراییم بود. آسنات زنی مصری بود که فرعون به عنوان همسر به یوسف داده بود. افرایم در مصر و قبل از آمدن فرزندان اسراییل از کنعان به مصر متولد شد. افرایم دارای پسرانی بود: شوتلاه، بکر، تاهان؛ ولیکن در کرونیکلز ۷ به دو پسر دیگر نیز اشاره شده‌است :ازر و الیاد که توسط دزدان کشته شدند. او سپس پسری دیگر به نام بریا داشت که نام او را ادامه داد. یوشع بن نون که رهبر اسراییل گردید از نسل افرایم بود. بر اساس کتاب مقدس جروبوام که اولین پادشاه پادشاهی شمالی اسراییل شد نیز از نسل افرایم بود.

الداد و مداد

الداد و مداد دو پیامبر اسراییل هستند که در کتاب اعداد از آنها نام برده شده است. در داستان ذکر شده است که الداد و مداد در چادر اسراییلیان ماندند زمانی که ۷۰ نفر از قوم اسراییل به سمت میشکان در بیرون کمپ اسراییل برای به دست آوردن هدیه پیامبری رفتند. در داستان یوشع بن نون، از موسی درخواست میکند که الداد و مداد را از پیامبری منع کند ولیکن موسی میگوید که اینکه بقیه قوم اسراییل نیز بتوانند پیامبری کنند خوب است. در نوشته های ربانی ذکر شده است که الداد و مداد در مورد جنگ گاگ و مگاگ (یاجوج و ماجوج) صحبت کرده اند و پادشاه مگاگ غیریهودیان را برای جنگ با یهود آماده خواهد کرد تا زمانی که آتشی از جانب خداوند آنان را نابود میکند.

تابوت عهد

Sandoqe Ahad یا صندوق عهد (به عبری: אָרוֹן הָבְּרִית) (یا Aron Ha-berit) صندوقی است که در عهد عتیق در کتاب خروج توضیح داده شده‌است و حاوی دو لوح سنگی بود که ده فرمان خدا به موسی بر روی آن نوشته شده بود. به نوشته کتاب مقدس، «صندوق عهد» که نسخه اصلی «ده فرمان» را درون خود دارد، در معبد بیت‌المقدس قرار دارد.بر اساس توضیحات دیگر در کتاب خروج، کتاب اعداد و نامه به عبریان تابوت علاوه بر ده فرمان دارای عصای هارون، یک شیشه من (غذایی که خدا برای عبریان فرستاد) و نسخه اصلی تورات که توسط موسی نوشته شده‌است بود؛ ولیکن اولین کتاب پادشاهان می‌گوید که در زمان سلیمان تابوت عهد فقط دارای ده فرمان‌بر روی دو لوح سنگی بود. بر اساس کتاب خروج تابوت به دستور و راهنمایی خدا توسط موسی ساخته شد. این دستورها را موسی در طور سینا دریافت کرد. بر اساس عهد عتیق خدا از بین دو چروبیم که بر روی تابوت بود با موسی صحبت می‌کرد.

بر اساس نوشته عهد عتیق یکسال بعد از اینکه عبریان از مصر خارج شدند تابوت عهد توسط موسی و بر اساس دستور خدا ساخته شد. از این زمان به بعد و بعد از روکش شدن آن با طلا این صندوق توسط لاویان (قومی که برای روحانی بودن در نظر گرفته شده بودند) حمل می‌شد. این صندوق در جنگهای اسراییل همراه آنها بود. وقتی تابوت عهد توسط لاویان به رود اردن نزدیک شد، آبها همانگونه که برای موسی باز شده بودند باز شدند و اجازه عبور ارتش اسراییل را دادند. دیوارهای اریحا بعد از اینکه تابوت عهد در کنار آن گردانده شد و شیپور دمیده شد فروریخت. در هنگام حمل تابوت عهد همیشه به وسیله حجابی از پوست حیوان و پارچه آبی مخفی می‌شد تا هیچ‌کس به آن نگاه نکند. در متون تاریخی اشاره‌ای به تابوت عهد نشده‌است.

بعضی مسیحیان مانند مسیحیان کاتولیک و مسیحیان ارتدوکس اعتقاد دارند که مریم مادر عیسی مانند تابوت عهد بود زیرا او عیسی را در خود حمل کرد.

خضر

خِضر بر اساس برخی روایات اسلامی، از پیامبران و بر اساس برخی دیگر از روایات.، بنده صالحی بود. بسیاری از مفسرین همراه موسی و یوشع بن نون را در داستانی که در سوره کهف آمده‌است؛ خضر می‌دانند. از معجزاتش این بود که روی هر زمین خشکی می‌نشست، زمین سبز و خرم می‌گشت و دلیل نامش، خضر (سبز) نیز همین است. زندگی خضر، از قبل از زمان موسی تا زمان حاضر، و ادامهٔ زندگیش تا آخر الزمان، مورد اتّفاق مسلمانان - است. مجموعهٔ روایات، مؤیّد آن است که خضر، طولانی‌ترین عُمر را در میان فرزند آدم دارد.

راحاب

راحاب (به عبری: רחָב) برپایهٔ کتاب یوشع (۲:۶) نام زنی روسپی بود از اهل اریحا. این زن نقشی اساسی در گشودن اریحا به دست سپاهیان یوشع بن نون داشت.

سفر تثنیه

تثنیه (به عبری: דְּבָרִים) (به انگلیسی: Book of Deuteronomy)، به معنی «سخنان»، نام آخرین کتاب تورات و از بخش‌های عهد عتیق است و مشتمل بر سی و چهار فصل است. بر اساس روایات یهودی، کتاب را موسی نوشته‌است. در انجیل‌های چهارگانه موسی نویسنده تثنیه دانسته شده‌است. سایر نویسندگان عهد جدید نیز تأیید کرده‌اند که تثنیه را موسی نوشته‌است. در انجیل متی چندبار عیسی از تثنیه نقل قول کرده‌است. در این کتاب حوادث بدون رعایت ترتیب تاریخی آن بیان شده‌است. در پایان این کتاب سه خطابه از موسی نقل شده‌است. این کتاب با مرگ موسی پایان یافته‌است؛ یهودیان نویسنده این بخش را یوشع بن نون دانسته‌اند.

شکیم

شِکیم (عبری:שְׁכֶם / שְׁכָם) شهری کنعانی بود که بعداً توسط قوم اسرائیل تسخیر شد و به قبیله مناسه تعلق گرفت. این شهر اولین پایتخت پادشاهی شمالی اسرائیل بود.

عتنئیل

عتنئیل یا عتنیئل پسر قناز(عبری:עָתְנִיאֵל בֶּן קְנַז، عُتنَئیِل بِن قَناز به معنی «شیر خدا» از شخصیت‌های تنخ یهودی و عهد عتیق در انجیل است که نام او نخستین بار در صحیفه یوشع و سپس در کتاب داوران به عنوان نخستین داور بنی‌اسرائیل آمده‌است. او برادر کوچک‌تر کالیب و از سبط یهودا بود، و به سال ۱۳۸۰ قبل از میلاد، در تصرف روستای دبیر یا روستای سفر موفق شد و در پاداش عکسه را به زنی گرفت. او پس از مرگ یوشع بن نون به داوری بنی‌اسرائیل رسید؛ در زمان داوری او کوشان رشتعایم، پادشاه بین‌النهرین بوده‌است. او پادشاه ارام را شکست داد و چهل سال صلح در سرزمین بنی‌اسرائیل حاکم گردید.

قبیله افرایم

قبیله افرایم (عبری: אֶפְרָיִם) یکی از قبائل دوازده گانه اسرائیل (اسباط اسرائیل) بود. قبیله افرایم به همراه قبیله مناسه بیت یوسف را تشکیل میدهند. یوسف دارای دو پسر به نامهای مناسه و افرایم بود که هر یک یکی از اسباط اسرائیل را به دلیل مورد آمرزش گرفتن توسط یعقوب تشکیل دادند با اینکه تمامی پسران دیگر یعقوب تنها یک قبیله تشکیل دادند. بعد از تسخیر ارض مقدس توسط یوشع بن نون که خود نیز از نسل افرایم بود تا سال ۱۰۵۰ قبل از میلاد قبائل اسرائیل دولت مرکزی مشخصی نداشتند. در زمان بروز مشکل مردم به حاکمان محلی به نام قاضیان رجوع میکردند. با گسترش خطر فلسطین قبائل اسرائیل تحت حکومت شائول (طالوت) متحد شدند. بعد از مرگ شائول تمامی قبائل اسرائیل به غیر از یهودا به بیت شائول پایبند ماندند و بعد از مرگ ایش - بوشت پسر شائول قبیله افرایم به بقیه قبائل اسرائیل ملحق شد و داوود را به عنوان پادشاه قبول کرد. بعد از به قدرت رسیدن رهبعام نوه داوود قبائل شمالی اسرائیلی جدا شده و پادشاهی شمالی اسرائیل را تشکیل دادند. قبیله افرایم نیز جزئی از این قبایل بود. قبیله افرایم به زندگی خود در پادشاهی شمالی اسرائیل ادامه داد تا اینکه سرانجام به همراه بقیه ده قبیله گمشده در سال ۷۳۲ از ارض مقدس به وسیله آشوریان اخراج شد و سرنوشت آن از این زمان به بعد نامشخص است. بعضی اعتقاد دارند که بعضی آیات کتاب مقدس بیانگر اختلاف بین قبیله یهودا و قبیله افرایم است. قبیله افرایم نماینده اصلی قبائل شمالی اسرائیل است و نسل پادشاهی شمالی اسرائیل در زمینهای این قبیله بود.

قبیله رئوبن

قبیله رئوبن (عبری: שֵׁבֶט רְאוּבֵן ) بر اساس کتاب مقدس یکی از قبائل دوازده گانه اسرائیل (اسباط اسرائیل) بود. از زمان تسخیر ارض مقدس توسط یوشع بن نون تا زمان تشکیل اولین پادشاهی اسرائیل در حدود سال ۱۰۵۰ قبل از میلاد قبیله رئوبن یکی از قبائل غیرمتمرکز اسرائیل بود. در این زمان هیچ دولت مرکزی وجود نداشت و در زمان مشکل مردم به گروهی از حاکمان محلی به نام قاضیان رجوع میکردند. با افزایش خطر خارجی از طرف فلسطین، قبائل اسرائیل به این نتیجه رسیدند که یک دولت مرکزی مقتدر بهتر میتواند از آنها محافظت کند. از این رو قبیله رئوبن نیز به شائول (طالوت) به عنوان اولین پادشاه اسرائیل ملحق شد. بعد از مرگ شائول (طالوت) تمامی قبائل اسرائیل به غیر از یهودا به بیت او پایبند ماندند و بعد از مرگ ایش بوشت پسر شائول قبیله رئوبن به بقیه قبائل اسرائیل ملحق شد تا داوود را به پادشاهی قبول کند. بر اساس کتاب کرونیکلز سی مرد جنگجو از قبیله رئوبن در تسخیر شهر داوود به او کمک کردند. ولیکن با به قدرت رسیدن رهبعام نوه داوود در سال ۹۳۰ قبل از میلاد، قبائل شمالی از بیت داوود جدا شدند تا پادشاهی شمالی اسرائیل را تشکیل دهند. رئوبن یکی از قبائل پادشاهی شمالی اسرائیل بود که سرانجام توسط آشوریان در سال ۷۳۲ قبل از میلاد شکست خورد و از سرزمین خود تبعید شد. از این زمان به بعد سرنوشت قبیله رئوبن به عنوان جزئی از ده قبیله گمشده نامشخص است.

لاویان

لاویان (به عبری: לֵוִי) کسانی هستند که به قبیله لوی تعلق داشته باشند. وقتی یوشع بن نون اسراییلهای را به سرزمین کنعان آورد افراد قبیله لوی تنها قبیله ای بودند که اجازه زمینداری نیافتند زیرا "خداوند پروردگارشان میراث آنان است" قبیله لوی مسئول انجام اعمال مذهبی خاصی در اسراییل بودند. در ازای آن قبایل زمین دار باید مبلغی به عنوان عشره به آنها میدادند. کوهنها قسمتی از قبیله لوی بودند. لاویانی که کوهن نبودند در معبد به نواختن موسیقی یا محافظت مشغول میشدند.

موسی

موسی از شخصیت‌های کتاب مقدس و نیز قرآن است. در نظر پیروان ادیان سامی (شامل یهودیت و مسیحیت و اسلام) وی از پیامبران بزرگ است و مطابق روایات سنّتی این دین‌ها، قوم بنی اسرائیل را از مصر بیرون برد.

در روایات مذهبی‌تبار وی چنین است: موسی پسر عمران پسر یصهر پسر قاهت پسر لاوی پسر یعقوب پسر اسحاق پسر ابراهیم. مادرش یوکابد دختر لاوی و خواهرش میریام (کُلثُم) بود. برادر بزرگ ترش هارون (آرون) نام داشت. بنا به روایت تورات و قرآن، مادر موسی او را در سبدی انداخته به رود نیل سپرد و همسر فرعون آسیه او را از آب گرفت. آسیه، فرعون را راضی کرد که موسی را به فرزندی بپذیرند و موسی در دربار فرعون رشد یافت. موسی به جرم کشتن یک قبطی تحت تعقیب قرار گرفت و به مدین رفت. در آن جا هشت سال به کاهن مدین که بنا به روایت مسلمانان، شعیب، نام داشت، خدمت کرد. آن گاه باصفورا (صپوراه) دختر شعیب ازدواج کرد. بنا به اعتقاد یهودیان، مسیحیان، مسلمانان در بازگشت از مدین، به موسی از سوی خدا وحی شد و او به پیامبری بنی اسرائیل برگزیده شد. موسی به همراهی برادرش هارون به نزد فرعون رفت و او را به یکتاپرستی فراخواند. موسی سه سال از هارون کوچکتر بود و در زمان سخن گفتن با فرعون در مصر هشتاد سال داشت، هم چنین موسی بنی اسرائیل را در خروج از مصر رهبری کرد. بنا به اعتقاد یهود، ده فرمان، در کوه طور به موسی الهام شد که پایه‌های شریعت قوم یهود را تشکیل می‌دهد. موسی در نزد مسلمانان به کلیم‌الله مشهور است و یکی از پنج پیامبر اولوالعزم به‌شمار می‌آید. بر اساس روایت تورات، موسی در زمان وفات صد و بیست سال داشت، بنا به اعتقاد یهود پس از موسی بنا به فرمان خدا، یوشع بن نون از یاران بسیار نزدیک او زمامدار و رهبر بنی اسرائیل شد.بسیاری از تاریخدان ها به وجود تاریخی او شک دارند

نفیلیم

نفیلیم (به عبری: נפלים) در لغت به‌معنیِ کسانی که باعث می‌شوند دیگران فرو افتند است. نفیلیم در سفر پیدایش به موجودات غول پیکری گفته می‌شود که از پیوندِ فرزندان خدا(الوهیم) با آدمیان به وجود آمدند. در سفرِ پیدایش،فصل ۶، آیاتِ ۱ تا ۴ چنین آمده است:

و واقع شد که چون آدمیان شروع کردند به زیاد شدن بر روی زمین و دختران برای ایشان متولد گردیدند،

پسرانِ خدا دخترانِ آدمیان را دیدند که نیکومنظرند، و هر کدام را که انتخاب میکردند، به زور می‌گرفتند.

و خداوند گفت: «این آدمی که روح من در او دمیده شده پایدار نخواهد ماند، زیرا که او بشر متجاوز است. ۱۲۰ سال دوام خواهد آورد(شاید توبه کند).»

و در آن ایام مردانِ تنومند (نفیلیم) در زمین بودند؛ و بعد از هنگامی که پسرانِ خدا با دخترانِ آدمیان آمیزش کردند و آنها برای ایشان اولاد زاییدند(یعنی طی ۱۲۰ سال قبل از طوفان نوح)، همیشه جباران در دنیا بوده اند که (با اخطار هم توبه نکردند و در بدی) شهرت یافتند.

چنین گفته می‌شود که طوفان نوح همهٔ آنها را بجز دستهٔ کمی از میان برد که بعد در کنعان ساکن شدند و یوشع بن نون در جنگ با کنعان، همه را از میان برمی‌دارد. در جنگِ داود و جالوت، جالوت یکی از نفیلیم است. اندازهٔ تخت خوابِ یکی از آنها در تثنیه ۳: ۱۱، نه ذراع در چهار ذراع ذکر شده است.

نه دلاور

نه دلاور، نه شخصیت تاریخی، مربوط به کتاب مقدس، و افسانه‌ای می‌باشند که مظهر آرمان‌های شوالیه‌گری بودند؛ به همان نحو اصیل قرون وسطی. معمولاً همگی‌شان را فارغ از عنوان اصلی‌شان، «شاهزاده» می‌خوانند. نه دلاور شامل سه کافر نیک: هکتور، اسکندر کبیر، و ژولیوس سزار؛ سه یهودی نیک: یوشع بن نون، داوود، و یهوذا المکابی؛ و سه مسیحی نیک: شاه آرتور، شارلمانی، و گودفری بودند.

نیسان (عبری)

نیسان (به عبری: נִיסָן‌) نخستین ماه سال مدنی و هفتمین ماه مذهبی در تقویم عبری است. نام این ماه از نام‌های بابلی ماهها گرفته شده‌است. در تورات نام این ماه آویو است که به معنی این است که در این ماه جو می‌رسد. آشوریان این ماه را ماه شادی می‌دانستند. نیسان معمولاً در تقویم میلادی معادل مارس-آوریل و در تقویم فارسی معادل سال نو است. تنها کتابی در عهد عتیق که از ماه نیسان یاد شده‌است کتاب استر می‌باشد.

کالب بن یوفنا

کالِب بن یوفَنّا (عبری: כָּלֵב) شخصیتی است که در عهد عتیق به عنوان نماینده قبیله یهودا به او اشاره شده‌است. کالب بدون ذکر نام در قرآن نیز مورد اشاره قرار گرفته‌است. نام وی در ترجمه قدیمی کتاب مقدس به فارسی به صورت «کالیب بن یفُنَّه» آمده‌است.

کتاب آسمانی

برخی از پیامبران به ویژه پیامبران اولوالعزم و پیامبرانی که دین بخصوص خود را داشته اند دارای کتاب بوده‌اند که در قرآن به آن‌ها اشاره شده‌است.

کتاب یوشع

صحیفه یوشع یا کتاب یوشع بن نون(عبری:ספר יהושע سفر یهوشوا) ششمین کتاب تنخ و یکی از بخش‌های عهد عتیق در انجیل است. این کتاب پس از سفر تثنیه و پیش از کتاب داوران آمده‌است. بعضی مورخان، نگارش کتاب یوشع را پس از دوران پادشاهی دانسته‌اند. بر اساس تلمود، یوشع بن نون این صحیفه را نوشته‌است؛ اما بخش آخر آن که مربوط به دفن یوشع است، نوشتهٔ العازر پسر هارون است. محتوای کتاب شرح وارد شدن قوم اسرائیل به سرزمین کنعان را به رهبری یوشع بن نون بیان می‌کند. کتاب به دو بخش اصلی تقسیم شده‌است. در بخش اول شرح جنگهای اسرائیل در قسمت مرکزی، شمالی و جنوبی کنعان و نابودی دشمنانشان است. در بخش دوم شرح تقسیم اراضی بین دوازده قبیله اسرائیل بیان شده‌است. در این دو بخش سخنان خداوند و یوشع بن نون بیان می‌شود و نیاز به متابعت از قوانین موسی (تورات) مورد تأکید قرار می‌گیرد. با اینکه به صورت سنتی فرض می‌شود که این کتاب توسط شخص یوشع بن نون نوشته شده‌است ولیکن محققین عقیده دارند که کتاب توسط چندین نفر و در گذر زمان نوشته شده‌است.

شخصیّت‌ها و اَعلامِ قرآنی
تقسیم‌های قومی یهودی
جنبش‌هایمذهبی
فلسفه یهودی
متون یهودی
مکان‌های مقدس یهودی
شخصیت‌های یهود در کتاب مقدس
رهبری در یهودیت
نقش‌ها
فرهنگ
مسائل
زبان‌های یهودی
نیایش
و ادعیه
رده:یهودیت و دین‌های دیگر
تاریخ یهود
جنبش سیاسی یهودیت
یهودستیزی

به زبان‌های دیگر

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.