پادشاهی نوین مصر

پادشاهی نوین مصر، که از آن با نام امپراتوری مصر نیز یاد می‌شود، دوره‌ای تاریخی از مصر باستان میان سده‌های ۱۶ام تا ۱۱ام پیش از میلاد مسیح است که دودمان‌های پادشاهی هجدهم، نوزدهم، و بیستم این کشور را پوشش می‌دهد. پادشاهی نوین پس از دوره موسوم به «دوره میانی دوم» مستقر شد و نابودیش نیز همراه با آمدن دوره سوم میانی بود. این هنگام از تاریخ مصر شاهد بیشترین ثروت و اوج قدرت شاهنشاهی باستانی مصر بود.[۱]

تاریخ‌گذاری کربنی نشان می‌دهد که پادشاهی نوین به گمانی چند سال زودتر از تاریخ مرسوم ۱۵۵۰ پ. م. آغاز شده‌است. گستره زمانی این هنگام میان سال‌های ۱۵۷۰ تا ۱۵۴۴ است که میانگینی برابر با سال ۱۵۵۷ پ. م. دارد. بخش پایانی این دوره با نام دوره رامسسی نیز شناخته می‌شود چرا که یازده فرعون در آن نام «رامسس» بر خود گذاشتند.[۲]

پادشاهی نوین مصر

۱۵۵۰–۱۰۶۹ پ. م.
Location of پادشاهی نوین
پادشاهی نوین در بزرگترین گستردگیش در سده ۱۵ پیش از میلاد مسیح.
پایتخت تبس: (۱۵۵۰ پ. م. تا ۱۳۵۲ پ. م.) - دودمان هفدهم و هجدهم پیش از آخناتون

عمارنه: (۱۳۵۲ پ. م. تا ۱۳۳۶ پ. م.) - در دوران آخناتون در دودمان هجدهم

تبس: (۱۳۳۶ پ. م. تا ۱۲۷۹ پ. م.) - دودمان‌های هجدهم و نوزدهم پیش از رامسس دوم

پی رامسس: (۱۲۷۹ پ. م. تا ۱۰۶۹ پ. م.) - دودمان نوزدهم از آغاز فرمانروایی رامسس دوم و دودمان بیستم

زبان‌(ها) مصری باستان، نوبه‌ای
دین دین مصر باستان
دولت پادشاهی
فرعون
 - ۱۵۵۰ پ. م. تا ۱۵۲۵ پ. م. اهمسه یکم (نخستین)
 - ۱۰۹۹ پ. م. تا ۱۰۶۹ پ. م. رامسس یازدهم (واپسین)
تاریخچه
 - تأسیس ۱۵۵۰
 - فروپاشی ۱۰۶۹ پ. م.

نگارخانه

Ahmes Nefertari Grab 10

شهبانو اهمسه-نفرتاری

Hatshepsut-SmallSphinx MetropolitanMuseum

حتچپسوت به شکل یک ابوالهول

Il tempio di Hatshepsut

نیایشگاه شهبانو حتچپسوت در دیر البحری. این مکان در زمان‌های باستان جسر-جسرو به معنای «مقدس‌ترین مقدس‌ها» خوانده می‌شد.

Thutmosis III wien front

توتمس سوم که از او با نام «ناپلئون مصر» نیز یاد می‌شود.

Egypt.ColossiMemnon.01

تندیسی از آمنهوتپ سوم در اقصر

تی‌یه، همسر آمنهوتپ سوم

GD-EG-Caire-Musée061

آخناتون (با نام اصلی آمنهوتپ چهارم) پسر شهبانو تی‌یه

Amenhotep

سردیسی از آخناتون

Nofretete Neues Museum

سردیس نفرتیتی همسر آخناتون

Tutmask

فرعون توتانخ‌آمون، پسر آخناتون، که دین مصر را به وضعیت پیشینش بازگرداند.

S F-E-CAMERON EGYPT 2006 FEB 00671

نیایشگاه رامسس دوم

Nefertari Temple Abu Simbel May 30 2007

نیایشگاه نفرتاری در ابو سمبل

Egypt-Memphis-Giant-Ramses-II

تندیس «رامسس دوم بزرگ»

Abu Simbel Temple May 30 2007

نیایشگاه رامسس در ابو سمبل

منابع

  1. Ian Shaw, ed. (2000). The Oxford History of Ancient Egypt. Oxford University Press. p. 481. ISBN 0-19-815034-2.
  2. Christopher Bronk Ramsey; et al. (18 June 2010). "Radiocarbon-Based Chronology for Dynastic Egypt". Science. 328 (5985): 15554-1557.
امدوات

امدوات (به انگلیسی: Amduat) (به معنای "چیزی که در آخرت است")، مهمترین متن تشییع جنازه مصری در پادشاهی نوین مصر می‌باشد. مانند بسیاری از متون مراسم تشییع جنازه، امدوات نیز در آرامگاه فرعون پیدا شده، و فرق آن با دیگر نوشته‌ها این است که فقط برای فرعون‌ها نوشته شده است.

متن امدوات به مرگ فرعون، تبدیلش به رع و زندگی جاودانه اش اشاره دارد.

دنیای مردگان به دوازده ساعت تقسیم می‌شود، هر یک نماینده متحدان و دشمنان مختلف برای خدا فرعون می‌باشد، هدف از امدوات این است که فرعون در دنیای مردگان از خدایان کمک بگیرد.

اینتف هفتم

اینتف هفتم با نام کامل نوب خِپِر رَع اینتف (به انگلیسی: Nubkheperre Intef) شاهی تبسی از دودمان هفدهم در دوره تاریخی موسوم به دوره دوم میانی مصر بود؛ دوره‌ای که مصر به دودمان‌های متعدد و رقیب یکدیگر تقسیم شده بود.

اینتف هفتم پسر سوبکم‌سف یکم و برادر اینتف ششم بود.

تاریخ مصر

تاریخ مصر را می‌توان به دوره‌های زیر بخش‌بندی کرد:

مصر پیش از تاریخ

تاریخ مصر باستان

دوره آغازین دودمانی مصر: سی و یکم تا بیست و هفتمین سده قبل از میلاد مسیح

پادشاهی کهن مصر: بیست و هفتمین تا بیست و دومین سده قبل از میلاد مسیح

دوره نخست میانی مصر: بیست و دومین تا بیست و یکمین سده قبل از میلاد مسیح

پادشاهی میانه مصر: بیست و یکمین تا هفدهمین سده قبل از میلاد مسیح

دوره دوم میانی مصر: سال ۱۶۴۰ تا ۱۵۷۰ قبل از میلاد مسیح

پادشاهی نوین مصر: ۱۵۷۰ تا ۱۰۷۰ قبل از میلاد مسیح

دوره سوم میانی مصر و ۱۰۷۰ تا ۶۶۴ قبل از میلاد مسیح

دوره آخر مصر باستان

تاریخ مصر هخامنشی: ۵۲۵ تا ۴۰۲ قبل از میلاد مسیح و ۳۴۳ تا ۳۳۲ قبل از میلاد مسیح

یونانی-رومی مصر

تاریخ مصر بطلمیوسی: ۳۳۲ تا ۳۰ قبل از میلاد مسیح

تاریخ مصر رومی: ۳۰ قبل از میلاد مسیح تا ۳۹۵ بعد از میلاد مسیح

مصر بیزانتین: ۳۹۵ تا ۶۴۵

قرون وسطی مصر

تاریخ مصر اسلامی: ۶۳۹ تا ۱۲۵۰

سلطنت مملوک (مصر): ۱۲۵۰ تا ۱۵۱۷

تاریخ مصر عثمانی: ۱۵۱۷ تا ۱۸۰۵

مدرن مصر

تاریخ مصر سلسله محمدعلی: ۱۸۰۵ تا ۱۸۸۲

تاریخ مصر مدرن: از ۱۸۸۲

دودمان هجدهم مصر

دودمان هجدهم مصر از جمله نامدارترین و شکوهمندترین دودمان‌های مصر باستان است که از سال ۱۵۴۹ پیش از میلاد آغاز شد و تا ۱۲۹۲ ادامه پیدا کرد. این دودمان بیشتر به خاطر ظهور پادشاهان قدرتمندی چون آمنهوتپ سوم (۱۳۵۰–۱۳۸۸ پ. م) و آخناتون (۱۳۳۴–۱۳۵۱ پ. م) و نیز شهبانوی پرنفوذ و نیرومند مصری حتچپسوت (۱۴۵۸–۱۴۷۹ پ. م) نامدار است.

جدای از وجود چندین فرعون نامدار در این دودمان، کشف آرامگاه توتانخ‌آمون در سال ۱۹۲۲ توسط هاوارد کارتر هیجان بزرگی در میان مردم و رسانه‌ها دربارهٔ پادشاهی مصر باستان ایجاد کرد. این دوره همچنین گاه با نام دودمان توتموسی خوانده می‌شود چرا که چهار فرعون در آن نام توتموس (به معنای «فرزند توت») بر خود گذاشتند.

دودمان هجدهم اغلب به همراه دودمان‌های نوزدهم و بیستم زیر عنوان پادشاهی نوین مصر طبقه‌بندی می‌شوند.

دوره سفالی میومان

دوره سفالی میومان وابسته به دوره‌های ابتدایی تشکیل تاریخ کره است. به سال ۱۵۰۰ قبل از میلاد مسیح تا ۳۰۰ قبل از میلاد بازمی‌گردد (بعد از دوره سفالی جولمون).

سدمنت الجبل

سدمنت الجبل (عربی: سدمنت الجبل‎) یکی از روستای تابع مرکز اهناسیا در استان بنی‌سویف در جمهوری عربی مصر می‌باشد، براساس سرشماری و آمارگیری ۲۰۰۶ تعداد ساکنین این روستا ۱۳۱۱۹ نفر جمعیت دارد، از این تعداد ۶۵۲۳ مرد و ۶۵۹۶ زن می‌باشند.

سدمنت الجبل در مصرشناسی به چندین گورستانی که نزدیک این روستا قرار دارد شناخته می‌شود. گورستان هدف چندین عملیات باستان‌شناسی قرار گرفت. مهمترین آن تحت نظر فلندرز پتری و گای برانتون بود. آنها چند صد مقبره از ۳۰۰۰ سال قبل از میلاد تا پادشاهی نوین مصر پیدا کردند. به خصوص در دوره نخست میانی، مقبره‌های فراوانی یافت شد.

فرعون

واژه فِرعَون لقبی است که در دوره متأخر برای نام بردن از فرمانروایان سلسله‌های مصر باستان به‌کار می‌رود. هر چند، از نظر تاریخی، فرعون فقط در طی پادشاهی نوین مصر، به ویژه در میانه دودمان هجدهم مصر، پس از سلطنت حتچپسوت به عنوان یک لقب برای پادشاهان مورد استفاده قرار گرفت.

فرعون مدیر ارشد، رئیس ارتش، و فرمانروای کل مصر تلقی می‌شده‌است. او همچنین پسر رع به‌شمار می‌آمده. واژه فرعون از ریشه قبطی «پِرآ» به معنای «خانهٔ بزرگ» است؛ اشاره‌ای به این واقعیت که فرعون‌ها خود را پناهگاه مردم می‌دانستند و برای خود کاخ‌های بزرگ پادشاهی داشتند. با آنکه در اصل این واژه اشاره به کاخ پادشاهی فرمانروا می‌کرد، تا هنگام توتمس سوم (۱۴۲۵–۱۴۷۹ پ. م) در پادشاهی نوین، دیگر به عنوان نامی برای شخص فرمانروا به کار گرفته می‌شد.نخستین شخصی که در تاریخ مصر باستان به نام فرعون مشهور است، شخصی است به نام پادشاه عقرب که نام اصلی وی مشخص نیست؛ ولی در نقشی که از او روی یک گرز سنگی وجود دارد، عقربی روبروی صورت او دیده می‌شود و به این دلیل او را به این نام می‌خوانند. از فراعنهٔ مشهور مصر می‌توان خوفو، خفرع، منکورع، شهبانو حتچپسوت، آمنهوتپ سوم، آخناتون، توت‌آنخ‌آمون، توتمس سوم، هرمهب و رامسس دوم را نام برد. در میان تمامی این فراعنه، خوفو، خفرع و منکورع به خاطر ساختن اهرام ثلاثه، توتمس سوم، آمنهوتپ سوم و رامسس دوم به خاطر قدرت بیش از حد در اداره کشور و کشورگشایی، شهبانو حتچپسوت بخاطر اصلاحات بسیار وسیع و بخاطر این که (او نخستین کسی است که مکان مقبره خود را از هرم به دره پادشاهان تغییر داد) ، آخناتون به خاطر مخالفت و ضدیت با تمام عقاید فراعنه گذشته و ساختن شهر آخن آتون (افق آتون) به همین منظور، توت‌آنخ‌آمون به خاطر مرگ عجیبش در سن هیجده سالگی و گنجینه دست‌نخوردهٔ مقبره خود و هرمهب به خاطر بازگشت به آمون‌پرستی پس از آخناتون بیش از بقیه فراعنه شهرت دارند.

فرهنگ سیکلادی

تمدن سیکلادی (که همچنین به عنوان فرهنگ سیکلادی یا دوره سیکلادی شناخته می‌شود ) یک دوره و فرهنگ در جزایر سیکلدیز و سرزمین یونان در اوایل عصر برنز است که حدود ۳۲۰۰ تا ۲۰۰۰ قبل از میلاد به طول می‌انجامد.فرهنگ و تمددن سیکلادی همراه با دو تمدن مینوسی و فرهنگ هلاسی در یونان از سه فرهنگ اصلی اژه محسوب می‌شوند که دائم بر روی هم تأثیر می‌گذاشتند.

فروپاشی تمدن در اواخر عصر برنز

در طول پنج دهه بین ۰۱۲۰۰ ۱۲۰۰ (پ.م) و ۰۱۱۵۰ ۱۱۵۰ (پ.م)، تمدن‌های عصر برنز در خاور نزدیک، منطقه اژه، آفریقای شمالی، قفقاز، بالکان، و شرق مدیترانه که برای چند هزار سال در ثباتی نسبی رشد کرده بودند، به شکلی ناگهانی و خشونت‌آمیز سقوط کردند و اغلب تمدنهای این منطقه برای چند سده وارد عصر تاریک شدند که تا ظهور تمدن‌های عصر آهن ادامه داشت.در این سال‌ها، چهار تمدن اصلی عصر برنز، که عبارت بودند از پادشاهی نوین مصر در مصر و شام، امپراتوری هیتی‌ها در جنوب آناتولی (ترکیه امروزی)، امپراتوری آشور در میانرودان، و تمدن میسنی در یونان و جزایر اژه به دلایل نامعلومی دچار اختلال شدند. به گفته رابرت دروز: «در این دورهٔ چهل یا پنجاه ساله، بزرگترین شهرهای جهان در آن زمان نابود شدند و در بسیاری از آن‌ها پس از آن هرگز کسی زندگی نکرد.» در این دوره راه‌های تجارت بین ملل قطع شد و سواد خواندن و نوشتن در بسیاری از مناطق از بین رفت.

در مورد علل این سقوط اجماعی بین محققان وجود ندارد. در نوشته‌های این دوره از گروه‌هایی به نام مردمان دریا نام برده شده که تمدن‌های پیرامون دریای مدیترانه را مورد هجوم قرار می‌دادند، ولی منشأ چنین اقوامی روشن نیست. از دلایل دیگری که درین مورد مطرح شده می‌توان به تغییرات آب و هوایی، آتشفشان‌ها، خشکسالی، شکست فناوری برنز در برابر فناوری آهن، انقلاب در جنگ‌افزارها، نافرمانی مزدورها، و سقوط عمومی سیستمی اشاره کرد.

از بین تمدن‌های عصر برنز، تمدن ایلام تحت تأثیر این سقوط قرار نگرفت و تمدن آشور آسیب کمتری دید. همچنین، تمدن مصر باستان هرچند آسیب دید اما توانست خود را محافظت کند. در نهایت در سده‌های بعدی در اثر مهاجرت‌های جدید، پیدایش آهن و تشکیل دولت‌های جدید، تمدن‌های آشوری نو، اورارتو، فینیقی، یونان کهن ظهور کرد و عصر کلاسیک آغاز شد.

نب‌آمون

نِـب‌آمون (انگلیسی: Nebamun؛ عربی: نب آمون‎) یک مقامِ اداریِ میان‌رده، کاتب و حسابدارِ غلات در دوران پادشاهی نوین مصر در مصر باستان بود.

تصور بر آن است که حوالی سال ۱۳۵۰ از گاه‌شماری دوران مشترک می‌زیسته و محل کارش، معابد شهر باستانی تبای (تِبس) (اقصر امروزی) بود است؛ جایی که خدای محلی «آمون»، مورد پرستش بود.

واژهٔ «نِـب‌آمون» به معنای «خدای من آمون است» بوده و ارتباط او با معابد و همچنین اهمیتی که انبار و ذخیرهٔ غلات در مصر باستان داشت، نشان می‌دهد که او از لحاظ اداری آدم مهمی بوده، هرچند بالاترین مقام را نداشته است.نِـب‌آمون را امروزه به سبب کشفِ آرامگاه پُر زینت و تزئین‌شدهٔ او در ۱۸۲۰ میلادی بر کرانهٔ باختری رودِ نیل می‌شناسیم. اگرچه امروزه محلِ دقیقِ گور او نامشخص است، اما تعدادی از نقاشی‌های دیواری آرامگاه او به تملکِ

موزه بریتانیا درآمده و در آنجا، در معرض نمایش است و آنها را یکی از گنجینه‌های این موزه می‌دانند.

نوبه (منطقه)

نوبه نام منطقه‌ای است در آفریقا در امتداد رود نیل است که از جنوب، به شمال سودان و از سمت شمال به جنوب مصر محدود می‌شود. هم‌اکنون نیمی از سرزمین نوبه جزو کشور مصر و نیم دیگر جزو سودان است.

منطقه نوبه از جنوب اسوان تا دنقله در سودان ادامه دارد. قسمتی را که در مصر، میان اسوان و وادی حلفا واقع است نوبهٔ سفلی و قسمت دیگر را که در سودان واقع است نوبهٔ علیا می‌نامند. مرکز نوبه در قدیم دنقله بود.

هنر مصر باستان

هنر مصر باستان شامل نقاشی، مجسمه‌سازی، معماری، هنر و دیگر گونه هایِ هنرِ تولید شده بدستِ تمدن مصر باستان در بخشِ پایینیِ درهٔ رود نیل(مصر سفلی) از حدود ۵۰۰۰ پیش از میلاد تا ۳۰۰ پس از میلاد است.

هنر در مصر باستان از دودمان دوم مصر آغاز شد و تا دودمان سوم مصر یعنی از ۳۰۰۰ پیش از میلاد تا قرن سوم توسعه و ادامه یافت.

پادشاهی میانه مصر

پادشاهی میانه دوره‌ای از تاریخ مصر باستان است که پس از دوره نخست میانی و پیش از دوره دوم میانی پدیدار شد. این دوران همراه با آرامش نسبی در کشور و گسترش فعالیت‌های اقتصادی و تجاری بود.

فرعون‌های پادشاهی میانه در میان سال‌های ۲۰۵۵ تا ۱۶۵۰ پیش از میلاد مسیح و برای نزدیک به ۴۰۰ سال بر مصر فرمانروایی می‌کردند. این پادشاهان دو دودمان بزرگ را تشکیل می‌دادند:

دودمان یازدهم: منتوهوتپ دوم آغازگر یکپارچگی دوباره مصر پس از آشوب و هرج و مرج دوره نخست میانی بود. او با شکست شاهان دودمان دهمی مستقر در هراکلئوپولیس توانست شهر خود، تبس، را پایتخت مصر کند. او همچنین توانست با فتح بیشتر مناطق مصر تا سال ۳۹ به تخت نشستنش، حاکمیت مرکزی قوی‌ای ایجاد کند. از این رو او را بنیان‌گذار پادشاهی میانه می‌دانند.

دودمان دوازدهم: این دودمان با ظهور فرعون نیرومند آمنمهات یکم آغاز شد. او پایتخت نویی به نام آمنمهات ایچتاوی (آمنمهات، فاتح دو سرزمین) در شمال مصر و جنوب ممفیس بنا کرد.این دوره با آرامش نسبی و فراوانی همراه بود. خدایگانی که در این دوره بیشتر مورد توجه قرار گرفتند منثو - خدای شاهین‌گونه‌ای که بیشتر در ارمنت، مدامود، و تبس هوادار داشت - و آمون بودند. نخستین سازه‌های تبس در کرانه غربی شهر به همراه مجموعه آرامگاه منتوهوتپ دوم که در منطقه سنگلاخی دیر البحری واقع بود، قرار داشتند.

پادشاهی میانه شاهد پی‌ریزی نخستین سازه‌ها در کارناک توسط سنوسرت یکم بود. این شاهان پادشاهی نوین مصر بودند که بناهای اصلی کارناک را ساخت و تکمیل کردند.

پادشاهی کهن مصر

پادشاهی کهن مصر دوره‌ای از تاریخ مصر است که به گفتهٔ خود مصریان باستان، اوج قدرت و تمدن آن‌ها در طول تاریخ بوده‌است. این دوره در اصل طولانی‌ترین دوران باثبات در تاریخ مصر باستان بوده‌است.

متمرکزسازی قدرت که در دوران تینیتی آغاز شد در پادشاهی کهن به آرامی ادامه پیدا کرد و باعث دستاوردهای بزرگ در زمینه هنر و ساختمان‌سازی شد. در این دوره نه تنها هنر مصری به شکل‌های گوناگون آن از جمله نقاشی‌ها، دیوارنگاره‌ها، و سنگ‌تراشی‌های بدیع رشد کرد که سامانه فرمانروایی کشور شکلی به خود گرفت که تا نزدیک سه هزار سال ادامه پیدا کرد.

دوره اهرام مصر از حدود ۲٬۶۸۰ تا ۲٬۱۸۰ پیش از میلاد بوده‌است.

پادشاهی کوش

پادشاهی کوش دولتی باستانی در آفریقا بود که در نقطه تلاقی رودخانه‌های نیل آبی ، نیل سفید و آتبارا (در سودان کنونی) قرار داشت.

این پادشاهی پس از پایان عصر برنز و سقوط پادشاهی نوین مصر تشکیل شد. مرکز این پادشاهی در ابتدا در ناپاتا قرار داشت. پس از آنکه شاه کاشتا در قرن ۸ قبل از میلاد به مصر هجوم برد، شاهان کوش به مدت یک قرن به عنوان فراعنه دودمان بیست و پنجم مصر حکومت کردند تا این که پسامتیک یکم در ۶۵۶ قبل از میلاد آنان را از مصر بیرون راند.

طی دوران باستان ، پایتخت این پادشاهی در مروی قرار داشت. جغرافیدانان یونانی این ناحیه را اتیوپی نامیده‌اند. پادشاهی کوش تا قرن ۴ قبل از میلاد پابرجا ماند تا این که بر اثر شورش‌های مداوم به شدت ضعیف گشت و پایتخت آن بدست پادشاهی آکسوم فتح شد. پس از سقوط پادشاهی کوش ، چندین دولت محلی جای آن را گرفتند که در میان آنها ، دولت نوبیا قرار داشت.

کتاب دروازه‌ها

کتاب دروازه‌ها (به انگلیسی: Book of Gates) یک متن تشییع جنازه مصری از دوران پادشاهی نوین مصر است. این کتاب روایتی از عبور یک روح تازه از دنیا رفته به جهان آخرت می‌باشد، که مربوط به سفر به خورشید از طریق دنیای مردگان در طول ساعات شب است. روح لازم است در مراحل مختلف سفر از دروازه‌هایی گذر کند. هر دروازه با یک ایزد همراه است، و لازمه گذر از دروازه آن است که فرد شخصیت خاص آن ایزد را تشخیص دهد. متن کتاب نشان می‌دهد که برخی از مردم بدون آن که آسیبی نبینند عبور می‌کنند، اما برخی دیگر در دریاچه جهنم عذاب می‌بینند.

کتاب مردگان

کتاب مردگان نامی جدید برای متونی کهن است که در آیین خاک‌سپاری مصریان مورد استفاده قرار می‌گرفت.

برای نخستین بار در دوران پادشاهی نوین مصر مصریان (حدود ۱۵۵۰ پیش از میلاد) از این متون استفاده شد و تا ۵۰ پیش از میلاد ادامه داشت. با توجه به این که مصریان باستان به زندگی پس از مرگ باور داشتند، نسخ مصوری از دست‌نوشته‌ها را، همراه با سایر وسایل مورد مصرف روزانه در کنار فرد درگذشته به خاک می‌سپردند تا در زندگی پسین و ضمن استفاده از دیگر وسایل، کتابهای مصوری را نیز برای مطالعه در اختیار داشته باشند.

این دست‌نوشته‌های نگاره‌دار مصری امروزه به نام کتاب مردگان یاد می‌شوند.

این نسخ خطی مصور، اغلب به خط هیروگلیف یا کاهنی، تماماً با لعاب رنگ و به ارتفاع بین ۲۵ تا ۵۰ سانتیمتر روی پاپیروس ترسیم شده و شامل اوراد، جادوها و مراسم بسیاری از زندگی و اساطیر مصر باستان است. اغلب بیشتر نسخه‌های کتاب مردگان مصری در موزه بریتانیا نگهداری می‌شوند.

ذبیح‌الله منصوری در کتاب سینوهه در بخش پیوست‌های مترجم نوشته‌است: قدیمی‌ترین کتابی که در جهان نوشته شده کتاب مردگان مصر است.

کتش

کتش (به انگلیسی: Qetesh) ایزدبانو مصر باستان از دین کنعان می‌باشد، که در دوران پادشاهی نوین مصر محبوب بوده است و یک الهه باروری و لذت جنسی می‌باشد.

کنعان (منطقه)

کنعان منطقه‌ای باستانی در جنوب سوریه در زبان های سامی kn’n، در منطقه آلالاخ ki-in-a-nim، در زبان اکدی ki-na-aḫ-num ،در آشوری ki-na-aḫ-ḫi، در زبان هوری ki-na-a-aḫ-ḫi، در زبان فنیقی Kenaʻ ،در زبان یونانی باستان Χαναάν Chanaán، در عبری‌ כְּנַעַן (Kena’an) و در عربی کنعان نامیده شده‌است که حدودا از دویست سال قبل از میلاد به منطقه فلسطین تعمیم داده است و امروزه هر یک از کشورهای فلسطین، اسرائیل، لبنان، اردن، سوریه بخشی از آن را در خاک خود دارند. این منطقه در دوره عمارنه در پایان عصر برنز اهمیت ویژه‌ای داشته چرا که محل پیوند روابط امپراتوری‌های باستانی مصر، هیتی و آشور بوده‌است. نام این منطقه در نوشته‌های مربوط به هزاره چهارم پیش از میلاد آمده‌است و بعدها در نامه‌های عمارنه به صورت کیناحو (Kinaḫḫu) ذکر می‌شود. این در حالی است که منابع پادشاهی نوین مصر به عملیات نظامی متعدد در کا-نا-نا (Ka-na-na) اشاره می‌کنند.

در متون مصر باستان کاربرد منطقه کنعان معمولاً اشاره به منطقه راهزنان و دزدان و در قالب کابرد معانی منفی و اشاره به "منطقه راهزنان" دارد. ریشه‌شناسی کلمه کنعان یعنی واژه کن در زبان‌های آرامی، عبری و عربی به معانی خم شدگان، شکست خوردگان و فراریان اطلاق می‌شود.

تاریخ باستان
دوران پسا-باستان
عصر جدید
فهرست‌ها
مناطق و ایالت‌های باستانی در تاریخ سرزمین شام
عصر برنز
عصر آهن
اروپای دوران قدیم
تمدن‌های عصر برنز
ناحیه مدیترانه ( ۳۳۰۰ تا ۱۲۰۰ پ م.)
بین النهرین (۳۳۰۰ تا ۱۲۰۰ پ م.)
ایران، قفقاز، آسیای مرکزی و آسیای جنوبی (۳۳۰۰ تا ۱۲۰۰ پ م.)
آسیای شرقی و آسیای جنوب شرقی(از ۲۹۰۰ (پیش از میلاد) تا ۱(میلاد) )
اروپا(۲۹۰۰ تا ۵۰۰ پ م.)
آفریقا(از ۲۳۰۰ پ م.)
قاره آمریکا(از ۱۰۰ تا ۱۵۰۰میلادی)

به زبان‌های دیگر

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.