پادشاهی مطلقه

پادشاهی مطلقه به حکومت پادشاهی‌ای گفته می‌شود که در آن شخص پادشاه تا زمان مرگ حکومت کرده و بعد از خودش جانشین انتخاب می‌کند و هیچ گونه حقی برای اشخاص دیگر و مردم قائل نیست. پادشاهی مطلقه گونه‌ای از انواع حکومت‌های تمامیت‌خواه است.

سلطنت خودکامه یا سلطنت نامشروط (به انگلیسی: Absolute monarchy) گونه‌ای از حکومت است که در آن پادشاه قدرت مطلق سیاسی را در میان مردم خود در دست دارد. در این گونه از حکومت‌ها قدرت سیاسی سلطان خودکامه که بر کشور مستقل خود نامحدود است پاسخگوی کسی یا قانونی نیست. سلطنت خودکامه موروثی است ولی دیگر اهرم‌های انتقال قدرت هم به گونه‌ای در کار است. سلطنت نامشروط به روشنی از سلطنت مشروطه، که در آن قدرت سیاسی شاه محدود یا مهار شده متفاوت است.[۱]

در تئوری، چنین پادشاهی در اعمال قدرت کامل بر سرزمین زیر فرمانش دارای اختیار و توان مطلق است، اما در عمل سلطنت خودکامه را گروه‌های سیاسی، اجتماعی و اقتصادی موجود در قلمرو، مانند اشراف، روحانیون، و طبقات متوسط و پایین‌تر مهار کرده و شکل می‌دهند.

برخی از این پادشاهی‌ها دارای نهادها و قانونگذاران ضعیف یا نمادینی هستند که شاه هر لحظه می‌تواند آن را تغییر دهد یا منحل کند. کشورهایی که در آن پادشاه قدرت مطلق را هنوز هم حفظ کرده برونئی،[۲] قطر،[۳] عمان،[۴] عربستان سعودی، سوازیلند،[۵] امارات متشکل از امارات متحده عربی،[۶] و شهر واتیکان هستند.

Forms of government
دولت‌های جهان بر پایهٔ شیوه‌های حکومت*
     جمهوری تمام‌ریاستی      جمهوری با رئیس قوهٔ مجریهٔ وابسته به مجلس
     جمهوری نیمه‌ریاستی      جمهوری مجلس‌محور
     پادشاهی مشروطهٔ مجلس‌محور با پادشاه تشریفاتی      پادشاهی مشروطهٔ مجلس‌محور با دخالت پادشاه (اغلب مجلس تشریفاتی)
     پادشاهی مطلقه      جمهوری تک‌حزبی
     استبداد نظامی      هیچ‌کدام
این نمودار بر پایهٔ قانون کشورها است نه واقعیت، برای همین برخی کشورها که جمهوری‌های چندحزبی مطرح شده‌است معمولاً حکومت‌هایی خودکامه و اقتدارگرا مطرح می‌شود.

جستارهای وابسته

منابع

  1. Jerome Blum et al. , The European World (1970) 1:267-68
  2. "Lavish birthday for Brunei ruler". BBC NEWS.
  3. "Qatar: regional backwater to global player". BBC News.
  4. "Q&A: Elections to Oman's Consultative Council". BBC News.
  5. "Swaziland profile". BBC News.
  6. "Vatican to Emirates, monarchs keep the reins in modern world". Times Of India.
امارات متحده عربی

امارات متحده عربی (به عربی: الإمارات العربيّة المتّحدة)، (مخفف انگلیسی: UAE) یا به صورت خلاصه امارات یک پادشاهی مطلقه فدرال در جنوب غربی قارهٔ آسیا و در شرق شبه جزیره عربستان، در خاورمیانه است که از جنوب با قطر و عربستان سعودی، از شرق با عمان و از شمال با خلیج فارس همسایه است.

امارات عربی متحده، اتحادی از هفت شیخ‌نشین کوچک به نام‌های ابوظبی (که پایتختی را بر عهده دارد)، دبی، شارجه، عجمان، فجیره، راس‌الخیمه و ام‌القوین است که بعد از استقلال از بریتانیا در ۲ دسامبر ۱۹۷۱ میلادی شکل گرفت. این روز را با نام روز ملی امارات جشن می‌گیرند.

هر یک از این ۷ امیرنشین از استقلال فراوانی برخوردارند، اما یک امیر موروثی به عنوان حاکم کشور ایفای وظیفه می‌کند و شورای عالی حکام که متشکل از هفت امیر است، رئیس دولت و کابینه را انتخاب می‌کند. در حال حاضر امیر و رئیس دولت امارات شیخ خلیفه بن زاید آل نهیان است.

امارات یکی از بزرگترین ذخایر نفتی دنیا را در اختیار دارد و تولید ناخالص سرانه آن در حد ثروتمندترین کشورهای اروپای غربی است.

امپراتوری کارولنژی

امپراتوری کارولنژی (به انگلیسی: Carolingian Empire) (۸۰۰ تا ۸۸۸ میلادی) از امپراتوری‌های اروپا بود. این امپراتوری توسط دودمان کارولنژی فرمان‌روایی می‌شد و مرحله پایانی تاریخ تسلط فرانک‌ها در اوایل سده‌های میانه را رقم زد.امپراتوری کارولنژی در سال ۸۰۰ میلادی مساحتی در حدود ۱٬۱۱۲٬۰۰۰ کیلومتر مربع و جمعیتی بین ۱۰ تا ۲۰ میلیون نفر را دربر می‌گرفت.

زبان آن‌ها فرانسوی باستان زبان رسمی و زبان‌هایی مانند؛ لاتین، آلمانی، ایتالیایی، اکیستان و بوربونی نیز سخن می گفتند دولت آن پادشاهی مطلقه بود، در جهل و خرافه بودند دین رسمی آن‌ها مسیحیت کاتولیک رومی بود.

تقسیمات کشوری آن هم فئودالی بود. تقویم آن‌ها میلادی بود. پایتخت آن پاریس بود. مهاجران زیاد آلمانی ها، ایتالیایی ها و رومی ها که پس از فتح گالیا توسط جمهوری روم آن نقطه خوش آب و هوا مهاجرت کردند. منطقه زیبایی بود. ادیان کوچکی هم مانند؛ ارتدوکس یونانی، لوتریانیسم و اسلام سنی هم وجود داشت. دارای ملل گوناگون که درای فرهنگ‌های چندان مختلفی بودند.

این ملت فاشیستی بود که خروس را نشان خوش شانسی می نامند.

بعد از اتحاد با فرانک ها و روم مقدس آخرین حاکم آن کلوویس یکم است. تقریباً اندازه کنونی فرانسه به غیر از بریتنی می‌باشد .

به چهار بخش بزرگ بورگوندی، آکیتان، تولوز و بخش‌هایی از ایل دو فرانس داشت.

اولریکا الیونورا

اولریکا الیونورا (به سوئدی: Ulrika Eleonora) (۲۳ ژانویه ۱۶۸۸ – ۲۴ نوامبر ۱۷۴۱) از ۵ دسامبر ۱۷۱۸ تا ۲۹ فوریه ۱۷۲۰ ملکه سلطنتی سوئد و بعد از آن تا زمان مرگ ملکه همسر بود و رسماً در کنار همسرش بر سوئد حکومت کرد.

او که کوچک‌ترین فرزند کارل یازدهم و همسرش اولریکا الیونورا دانمارک بود، بعد از مرگ برادرش کارل دوازدهم در سال ۱۷۱۸، سلطنت سوئد را در اختیار گرفت. کارل فردریش، پسر خواهر بزرگ درگذشته وی هدویگ سوفیا، برطبق حق اولویت نخستین فرزند از موقعیت بالاتری برای سلطنت برخوردار بود، اما اولریکا الیونورا با استدلال برخورداری از نسبت نزدیک‌تر با پادشاه قبلی، ادعای سلطنت کرد. پس از آن که اولریکا الیونورا با از دست دادن قدرت پادشاهی مطلقه (که توسط پدرش برقرار شده بود)، موافقت کرد، مجلس سوئد سلطنت وی را تایید کرد. او در سال ۱۷۲۰، به نفع همسرش فردریک از سلطنت کناره‌گیری کرد.

حق الهی پادشاهان

حق‌الهی پادشاهان (انگلیسی: Divine right of kings) یا حق‌الهی یا حکم خدا دکترین سیاسی و مذهبی پادشاهی و مشروعیت سیاسی است. براساس این نظریه پادشاه موضوع هیچ قدرت زمینی نیست و حق حکمرانی را مستقیماً از خدا دریافت می‌کند. در این نظریه گاه حکومت تحت فرمان خدا تلقی شده و گاه ادعا می‌شود که پادشاه همان خدا است؛ بنابراین مشروعیت و حق حکمرانی آنها نباید و نمی‌تواند از سوی قدرت‌های زمینی به چالش کشیده شود، زیرا به چالش کشیدن قدرت و مشروعیت آنها در واقع به چالش کشیدن خدا محسوب می‌شود. در نتیجه پادشاه موضوع اراده مردم، اشراف و نخبگان، و هیچ گروه و رسته اجتماعی دیگری نیست. بر اساس این نظریه تنها خدا می‌تواند در مورد پادشاه غیر عادل قضاوت کند و هر گونه تلاش برای عزل، برکناری یا محدود کردن قدرت پادشاه در حقیقت مخالفت با خدا و بی‌احترامی به مقدسات و شعائر مذهبی محسوب می‌شود.

حکومت

حکومت نظامی است که تحت آن یک کشور یا یک اجتماع اداره می‌شوند. حکومت ابزاری است که به وسیله آن سیاست‌های دولت مورد اعمال واقع می‌شوند و همین‌طور این نهاد خود سیاست‌گذار و تعیین‌کننده راهبردهای پیش روی کشور است. نوع حکومت و شکلی که کشور با آن اداره می‌شود، به نظام‌های سیاسی مختلف و نهادها و ابزارهایی بستگی دارد که مورد استفاده ایشان قرار می‌گیرد. این نهاد معمولاً از سه بخش یا قوه تشکیل می‌شود: قوه مقننه، قوه مجریه و قوه قضاییه.

تمام کشورها با حکومت‌هایی که از پی هم می‌آیند، اداره می‌شوند. هر حکومتی که جایگزین حکومت دیگر می‌شود متشکل از بدنه‌ای از افراد است که تصمیمات سیاسی را اتخاذ کرده و بر اجرای آن‌ها نظارت دارند. کارکرد ایشان این است که قوانین را ایجاد کرده و آن‌ها را عملی سازند و در مواقع اختلافات و درگیری‌ها میان طرفین دعوا داوری کنند. در بعضی از جوامع، این حکومت‌ها به گونه‌ای ابدی یا موروثی کنترل امور را در دست دارند. در دیگر جوامع که دموکراسی در آن‌ها نقش به سزایی دارد، نقش‌های سیاسی در جای خود باقی می‌مانند اما جا به جایی در میان افرادی است که در این نقش‌ها و موقعیت‌ها قرار می‌گیرند.حکومت به هر شکلی که وجود داشته باشد، بر تمام فعالیت‌های شهروندان به طرق بسیار مهمی تأثیرگذار است. به همین دلیل، دانشمندان علم سیاست عموماً بحث می‌کنند که حکومت نباید به تنهایی مورد مطالعه قرار بگیرد، بلکه این مطالعه باید به همراه مطالعه انسان‌شناسی، اقتصاد، تاریخ، فلسفه، علم و جامعه‌شناسی باشد.

خونتای نظامی

خونتا (junta) واژه‌ای اسپانیایی و به معنای شورای حکومتی است. خونتا در پاره‌ای موارد به شورایی از نظامیان اطلاق می‌شود که به دنبال کودتا، قدرت را قبضه کرده‌اند. این واژه گاهی به جای «دیکتاتوری نظامی» به کار می‌رود، هرچند با آن یکی نیست.

دموکراسی نیابتی

دموکراسی نیابتی یا مردم‌سالاری نیابتی نوعی از دموکراسی است که در برابر دموکراسی مستقیم قرار می‌گیرد. تقریباً تمامی نظام‌های سیاسی دمکراتیک مدرن اشکالی از دمکراسی نمایندگی هستند. این مکتب از این اصل ریشه گرفته که منتخبین مردم می‌توانند نمایندگان آن‌ها باشند.

دوران ترور

دوران ترور یا عصر وحشت (به فرانسوی: la Terreur) عنوانی است که تاریخدانان به دوره‌ای از انقلاب فرانسه پس از برقراری جمهوری اول فرانسه اطلاق می‌کنند. بین ژوئن ۱۷۹۳ و انتهای ژوئیهٔ ۱۷۹۴، بیش از ۱۶۵۹۵ حکم رسمی اعدام با گیوتین در فرانسه صادر شد که از این میان ۲۶۳۹ مورد در پاریس بود. نزدیک به ۴۰ هزار زندانی در نهایت به اعدام محکوم شدند که نزدیک به نیمی از آن‌ها بدون جلسه دادرسی اعدام شدند یا در انتظار مرگ مردند.پس از انقلاب فرانسه در ۱۷۸۹ و برقراری رژیم جدید، جدال برای کسب قدرت بین گروه‌های رقیب ادامه یافت. بطوریکه در نخستین روزهای انقلاب، احزاب و گروه‌های سیاسی متعددی با یکدیگر مبارزه می‌کردند که مهم‌ترین آن‌ها عبارت بودند از:

سلطنت طلبان: که بیهوده می‌کوشیدند لویی شانزدهم را همچنان به صورت یک پادشاه مستبد و صاحب اختیار مطلق حفظ کنند.

اعتدالیون: که هدف آنان استقرار حکومت مشروطه سطنتی، مشابه انگلستان، و تدوین قانون اساسی بود.

ژیروندن‌ها (جمهوریخواهان میانه‌رو): که خواستار برپایی مسالمت آمیز حکومت جمهوری و برچیده شدن نظام پادشاهی مطلقه بودند. بیشتر اعضای ژیروندن‌ها از ولایت ژیروند بودند.

ژاکوبن‌ها (جمهوریخواهان تندرو): که خواستار واژگونی نظام موجود به‌طور خشونت بار توسط یک انقلاب و اعلام جمهوری بودند. ژاکوبن‌ها چون در صومعه ژاکوبوس (دومینیکن) واقع در خیابان سن ژاک پاریس گرد هم می‌آمدند بدین نام مشهور شدند.تاریخ دانان آغاز دوره ترور را ۵ سپتامبر ۱۷۹۳ می‌دانند. ژاکوبن‌های تندرو و انقلابی، به رهبری ماکسیمیلیان روبسپیر، قدرت را به دست گرفتند. این دوره ۱۰ ماه به درازا انجامید. ژاکوبن‌ها، ژیروندن‌ها را از مجلس کنوانسیون بیرون کردند و دو کمیته «نجات ملی» و «امنیت عمومی» را برگزیدند. این دو بزودی به قدرت مخوفی بدل شد و مجلس را بازیچه دست خود کرد تا از آن راه، قوانین ظالمانه را تصویب کند. مجمع ملی ۱۷۹۳ قانون مهمی به نام «قانون مظنونات» را به تصویب رساند که طبق آن هر کس مورد سوء ظن قرار می‌گرفت تحت تعقیب واقع می‌شد. در دوره ترور، ۲۲ تن از ژیروندن‌های انقلابی در دادگاه‌های انقلاب محاکمه و اعدام شدند و بسیاری از مردان انقلابی دیگر نیز، یکی پس از دیگری به تیغ گیوتین سپرده شدند که از جمله آن‌ها ژرژ دانتون، رهبر انقلابی و قهرمان دفاع از حقوق طبقات فقیر را باید نام برد.

یکی دیگر از محکومین، لاووازیه، شیمیدان پرآوازه بود که برای انجام آزمایش‌های علمی خود تقاضای مهلت نمود ولی یکی از قضات پاسخ داد: «جمهوری انقلابی فرانسه دیگر شیمی‌دان نیاز ندارد». قربانیان کمیته نجات ملی را در حدود ۴۰ هزار نفر برآورد کرده‌اند و روبسپیر از مشهورترین مردان انقلاب و رهبر ژاکوبن‌ها، مظهر و هدایت کنندهٔ این ترورها شده بود. یکی از سیاستمداران که به‌طور معجزه‌آسا از تیغه گیوتین روبسپیر جان به در برده بود پیشنهاد کرد روی سنگ قبر او (روبسپیر) این جمله را حک کنند: «ای عابر! بر مرگ من گریه نکن، زیرا اگر من زنده بودم تو مرده بودی».

رئیس کشور

رئیس کشور یا رئیس دولت به شخصی گفته می‌شود که در رأس هرم قدرت یک دولت قرار می‌گیرد. این مقام ممکن است واقعاً صاحب اختیارات و قدرت فراوان باشد؛ مثل حاکم کشور در نظام‌های پادشاهی مطلقه همچون امیر عربستان یا رئیس‌جمهور نظام‌های سیاسی ریاستی مانند آمریکا یا صرفاً مقامی تشریفاتی باشد همچون پادشاه ِ نظام‌های مشروطه سلطنتی همچون بریتانیا و هلند یا روسای جمهور کشورهای دارای نظام پارلمانی همچون آلمان یا هندوستان.

در برخی کشورها نیز گروهی از سیاست‌مداران به‌طور جمعی مقام ریاست کشور را بر عهده دارند. مهم‌ترین مثال این وضعیت شورای رهبری حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی بود که نقش رئیس دولت را ایفا می‌کرد. شورای فدرال سوئیس، شورای سلطنتی شش‌نفره آندورا، دو پرنس همکار سن مارینو و شورای ریاست‌جمهوری سه‌نفره بوسنی و هرزگووین نمونه‌های ریاست کشور گروهی در بین دولت‌های فعلی هستند.

در کشورهایی که ریاست کشور و ریاست حکومت از یکدیگر مجزا هستند، رئیس کشور سعی می‌کند تا فراتر از جناح‌بندی‌های سیاسی قرار بگیرد و منافع ملت را فارغ از تعلقات گروهی نمایندگی کند. در کشورهای اروپایی چنین روسای دولتی این اختیار را دارند که در صورت به بن‌بست‌رسیدن فرایندهای سیاسی راهکارهایی را بر پایه دوراندیشی و بصیرت خویش اعمال کنند. برای مثال روسای جمهور ایتالیا سعی کرده‌اند تا از منافع ملت در مقابل فساد حکومت و مافیا دفاع کرده و خوان کارلوس پادشاه اسپانیا موفق شد فرایند گذار این کشور به نظام دمکراسی را هدایت و رهبری کند.در بریتانیا روسای دولت (شاه یا ملکه) دو نقش اضافی را هم ایفا می‌کنند. آن‌ها ریاست اتحادیه کشورهای همسود که از ۵۳ کشور مستقل تشکیل می‌شود را نیز بر عهده دارند و علاوه بر ریاست کشور بریتانیا همچنان رئیس ۱۶ کشور دیگر از کشورهای همسود (شامل استرالیا، کانادا و نیوزیلند) نیز محسوب می‌شوند و با توجه به اینکه در این کشورها حضور ندارند، به جای آن‌ها مقامی با عنوان فرماندار کل وظایف آن‌ها را انجام می‌دهد.

رئیس‌جمهور

رئیس‌جُمهور رئیس قوهٔ مجریه و بالاترین مقام سیاسی در کشورهای دارای حکومت جمهوری است. او با رأی مردم از میان نامزدهای ریاست‌جمهوری برای مدت معینی برگزیده می‌شود.

رئیس‌جمهور در اکثر کشورها جایگاهی است که دارای اختیارات بالای نظارتی و هدایتی است. قدرت معمولاً میان رئیس‌جمهور و نخست‌وزیر یا صدراعظم تقسیم می‌شود، هرچند در برخی کشورهای دارای نظام ریاست‌جمهوری مانند افغانستان یا ایالات متحدهٔ آمریکا، پست‌های قابل توجهی مانند نخست‌وزیری یا صدراعظمی وجود ندارد و رئیس‌جمهور که با رأی مستقیم مردم انتخاب می‌شود، دارای اختیاراتی دوچندان است.

روسیه تزاری

روسیه تزاری نام دولت متمرکز روسیه از زمان اتخاذ عنوان تزار توسط ایوان چهارم در سال ۱۵۴۷ تا تأسیس امپراتوری روسیه توسط پتر بزرگ در سال ۱۷۲۱، بود.

سربازسالاری

سربازسالاری یا ارتش‌سالاری (انگلیسی: Stratocracy) نوعی از حکومت است که توسط رهبران و مقامات ارتش رهبری می‌شود. این نوع از حکومت با دیکتاتوری نظامی و خونتا که قدرت سیاسی ارتشی تحمیل نشده یا حتی توسط دیگر قوانین حمایت نشده متفاوت ست.

سیلداویا

سیلداویا کشوری خیالی در مجموعه ماجراهای تن‌تن و میلو است که در ناحیه بالکان واقع شده. در داستان‌های این مجموعه، رقابتی بین سیلداویا و همسایه خیالی دیگرش، بوردوریا به تصویر کشیده شده. بخشی از داستان کتاب‌های عصای اسرارآمیز، هدف کره ماه و ماجرای تورنسل در سیلدوایا اتفاق می‌افتد و در تن‌تن و پیکاروها هم به این کشور اشاره شده‌است.

تاریخ سیلداویا توسط هرژه نویسنده ی مجموعه ی داستان‌های ماجراهای تن تن و میلو نوشته شده.

تاریخ این کشور در کتاب عصای سحرآمیز به‌طور کامل قابل مطالعه است.

عربستان سعودی

عربستان سعودی با نام رسمی پادشاهی عربی سَعودی (به عربی: المملکة العربیة السعودیة) بزرگترین کشور در باختر آسیا است. این کشور که بخش عمده شبه‌جزیره عربستان را دربر گرفته‌است از شمال با عراق، اردن و کویت از سوی خاور با امارات متحده عربی، قطر و خلیج فارس از جنوب خاوری با عمان از سوی جنوب با یمن و از سوی باختر با دریای سرخ هم‌مرز است. جایگاه‌های مهم دینی مسلمانان هم‌چون کعبه، قبرستان بقیع، مسجد النبی و آرامگاه پیامبر اسلام در این کشور جای دارد.

عربستان سعودی با ۲٬۱۴۹٬۰۰۰ کیلومتر مربع مساحت، بزرگترین کشور غرب آسیا (خاورمیانه) و دومین کشور وسیع عرب‌نشین پس از الجزایر است. این کشور بیش از ۳۳ میلیون نفر جمعیت دارد که فقط ۱۶ میلیون آن‌ها شهروند این کشور و بقیه از اتباع خارجی هستند.

عربستان جدید (پادشاهی عربستان سعودی) در سال ۱۹۳۲ توسط ملک عبدالعزیز پایه‌گذاری شد. هرچند که جنگ‌ها و کشمکش‌هایی که به تشکیل کشور منجر شد در سال ۱۹۰۲ با تصرف ریاض، خانه آبا و اجدادی آل سعود، توسط ملک عبدالعزیز آغاز شد. عربستان سعودی یک پادشاهی مطلقه است. دین اسلام در این کشور ظهور کرده‌است.

عربستان سعودی از بزرگترین تولیدکنندگان و صادرکنندگان نفت خام در جهان است. این کشور در حدود یک پنجم کل ذخایر نفتی اثبات شده جهان را در خود جای داده‌است. نفت، ۹۵٪ از صادرات و ۷۰٪ درآمد دولت را تشکیل می‌دهد. هر چند اخیراً صادرات غیرنفتی افزایش یافته‌است. منابع انرژی عربستان باعث تبدیل این کشور سلطنتی بیابانی به یکی از ثروتمندترین کشورهای دنیا شده‌است. درآمدهای گسترده نفتی سبب مدرنیزه شدن سریع کشور و ایجاد دولت رفاه شده‌است. عربستان همچنین دارای ششمین ذخایر گاز طبیعی بزرگ جهان است.

عصر روشنگری

عصر روشنگری (انگلیسی: Age of Enlightenment، فرانسوی: Siècle des Lumières به معنی قرن روشنگری)، جنبشی فکری و فلسفی در تاریخ تفکر غرب بود که از میانه‌های سدهٔ هفدهم آغاز شد و تا پایان سدهٔ هجدهم ادامه داشت. این جنبش انقلاب‌های عظیمی را در علم و فلسفه به وجود آورد که در نهایت باعث از میان‌رفتن کامل جهان‌بینی قرون وسطایی شد. اهداف اصلی متفکران روشنگری آزادی، پیشرفت، دلیل، مدارا، و پایان دادن به سوء استفاده از کلیسا و دولت بود. در فرانسه، اساس آموزه‌های روشنفکران، (Lumières) آزادی فردی و مدارای مذهبی، در تقابل با پادشاهی مطلقه و تعصبات ثابت کلیسای کاتولیک روم بود. روشنگری با افزایش تجربه گرایی، دقت علمی و تقلیل گرایی، همراه با افزایش بازجویی از مذهب مشخص شده بود.دیدرو، ولتر، روسو، مونتسکیو، کانت و ساد از فیلسوفان عصر روشنگری‌اند.

روشنگری، اشاره به حرکت تاریخی روشنفکری است که دنباله‌رو دکارت و مدافع عقل به عنوان مبنای سیستم زیبایی‌شناسی معتبر، اخلاق، حکومت و منطق بوده و به فیلسوفان اجازه می‌دهد که حقیقت قابل مشاهده را در جهان به دست آورند.عصر روشنگری دوران آزاداندیشی است. البته این آزاداندیشی هنوز به معنای تحقق عملی آزادی و کسب حقوق شهروندی نیست، بلکه دوران پاشیدن بذر اندیشه و معرفت و دوران آمادگی برای رهایی خویشتن از طریق معرفت و شناخت است.

نظام سیاسی

نظام سیاسی، نظامی است که به امور سیاسی و دولتی می‌پردازد، این نظام اغلب با نظام حقوقی، نظام اقتصادی، نظام فرهنگی و دیگر نظام‌های اجتماعی مورد مقایسه قرار می‌گیرد. البته این دیدگاه بسیار ساده‌ای از یک نظام بسیار پیچیده‌تر است که به مقوله‌هایی از این قبیل می‌پردازد که چه کسی باید در مصدر قدرت باشد، مسائل و امور مذهبی چگونه باید مدیریت شوند و دولت باید چه تأثیری بر مردم و اقتصاد داشته‌باشد.

چندین تعریف از نظام سیاسی وجود دارد:

نظام سیاسی، مجموعهٔ کاملی از نهادها، گروه‌های ذی‌نفع (از قبیل احزاب سیاسی، اتحادیه‌های تجاری و گروه‌های رای دهی) و ارتباطات میان آن نهادها و قواعد و نرم‌های سیاسی است که عملکردهای آن‌ها را اداره می‌کند. (برای مثال قواعدی چون قانون اساسی و قانون انتخابات)

یک نظام سیاسی از مجموعه‌ای از گروه‌های اجتماعی تشکیل شده‌است که دارای قدرت می‌باشند.

یک نظام سیاسی، نظامی است که ضرورتاً دارای دو مشخصه است: مجموعه‌ای از اجزای مستقل که دارای مرزهایی با یکدیگر هستند و هر یک در محیطی که ایجاد شده‌است، مشغول فعالیت می‌باشند.

نظام سیاسی مفهومی است که از لحاظ نظری به روشی از حکومت اطلاق می‌شود که به سیاست‌گذاری و سازمان دهی کردن بیشتر آنان در تشکیلات خود می‌پردازد.

یک نظام سیاسی که حفظ نظم و یکپارچگی را در جامعه تضمین می‌کند و در عین حال باعث می‌شود که برخی نهادهای دیگر نیز نارضایتی‌ها و شکایت‌های خویش را در این دوره از حیات اجتماعی مطرح کنند.

نظام سیاسی یا حکومتی از مجموعه ای از ترکیبات تشکیل یافته که بر روی هم به تدوین و اجرای تصمیماتی رهنمون میشوند که انطباق پذیر بر جامعه است.شباهت‌ها بین نظام‌های سیاسی:

بخش‌های وابستهفرهنگ شهری

دولتمرزهاشهروندان

قلمرو

جامعه‌شناسی نظام‌های سیاسی

مالکیت

پادشاهی

پادشاهی، شاهنشاهی یا سلطنت (به انگلیسی: Monarchy) شکلی‌است از نظام حکومتی که در آن فردی به عنوان رئیس کشور به نام پادشاه (ملک) یا شهبانو (ملکه) دارد. این عنوان معنای خاص نمادی دارد. هگل ایران‌زمین را نخستین دولت شاهنشاهی می‌نامد.مشروعیت پادشاه با توجه به معنای خاص دینی و نمادی مقامش ممکن است منزلت «پدر» ملت را به او بدهد.

پادشاهی مشروطه

پادشاهی مشروطه یا پادشاهی مشروط گونه‌ای حکومت پادشاهی است که در آن (بر خلاف پادشاهی مطلقه) قدرت پادشاه مطلق نیست (بلکه «مشروط» است). حکومت پادشاهی مشروطه، دارای قانون اساسی بوده و برای ادارهٔ کشور نهاد انتخابی (مانند مجلس‌های عوام یا خواص) دارد.

بنا بر آمار سازمان ملل متحد، ۸ کشور از ۱۵ کشوری که دارای بهترین شرایط زندگی در دنیا هستند با حکومت پادشاه مشروطه اداره می‌شوند. این نوع حکومت میزانی از دموکراسی و قانون‌گرایی را در خود دارد و معمولاً در اثر اصلاحات یا انقلاب در حکومت‌های پادشاهی ایجاد می‌شود.

به‌طور کلی حکومت‌های پادشاهی مشروطه نسبت به پادشاهی‌های مطلقه و جمهوری‌هایی که به صورت دیکتاتوری فردی یا حزبی اداره می‌شوند نمره بسیار بهتری در زمینه دموکراسی، مبارزه با فساد، ثبات و امنیت، و اقتصاد دارند. در واقع می‌توان پدیده پادشاهی مشروطه را نتیجه مبارزات اصلاح‌طلبان در ساختار پادشاهی‌های مطلقه دانست.

۱۸ ژوئن

۱۸ ژوئن در تقویم گرگوری، صد و شصت و نهمین (در سال‌های کبیسه صد و هفتاد و یکمین) روز سال است. ۱۹۶ روز تا پایان سال باقی است.

یکه‌سالاری
تمامیت‌خواهی
غیره
بر اساس نوع
بر اساس منطقه
اروپای پیشاتاریخ
اروپای دوران قدیم
سده‌های میانه
اروپای مدرن ابتدایی
دوران مدرن
دوران معاصر

به زبان‌های دیگر

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.