ولایت نیمروز

ولایت نیمروز نام ولایتی (استان) در جنوب باختری افغانستان است که در همسایگی کشورهای ایران و پاکستان قرار دارد. ولایت نیمروز از جانب شمال به ولایت فراه و جنوب غرب به خط سرحدی و از طرف شرق به ولایت هلمند محدود است. مرکز آن شهر زرنج است. این ولایت از کم‌جمعیت‌ترین ولایت‌های افغانستان است. مساحت این ولایت ۴۱۰۰۵ کیلومتر مربع است. بیشتر باشندگان این ولایت از قوم بلوچ هستند؛ اما اقوام پشتون، تاجک او ازبک نیز در آن سکونت دارند. بر اساس آمار غیررسمی ۶۳ درصد باشندگان این ولایت بلوچ، ۲۷ درصد آن پشتون و ۱۰ درصد دیگر از اقوم تاجک و ازبک تشکیل گردیده‌است.[۲]

رود هیرمند و دنبالهٔ آن به نام خاش‌رود به علاوهٔ شاخه‌های هیرمند به نام‌های رام‌رود و سنارود در این ولایت جریان دارند. بیابانی به نام دشت مارگو بیشتر سطح این ولایت را دربر گرفته و هامون گودزره نیز در این ولایت قرار دارد.[۳]

سه شهر زرنج، چخانسور و چهاربرجک شهرهای اصلی این ولایت هستند و از آبادی‌های مهم آن می‌توان کرودی، میرآباد، قلعه فتح، دشت مارگو، کده، کرکی، و شند را نام برد.[۴]

مختصات: ۳۱°۰۰′شمالی ۶۲°۳۰′شرقی / ۳۱٫۰°شمالی ۶۲٫۵°شرقی

ولایت نیمروز
تصویری از ولایت نیمروز
اطلاعات کلی
نام رسمی : ولایت نیمروز
کشور : افغانستان Flag of Afghanistan.svg
مردم
جمعیت ۱۴۹٫۰۰۰ برآورد سال (۲۰۰۹)[۱]
زبان‌های گفتاری: فارسی دری، و زبان بلوچی
جغرافیای طبیعی
مساحت: ۴۱٬۰۰۵ کیلومتر مربع
آب‌وهوا
میانگین دمای سالانه: ۴۵ درجه سانتی ګراد

جغرافیا

نیمروز ولایتی پهناور است با جمعیت کم و طبیعتی خشن و فقیر که از دشت‌ها و بیابان‌های وسیع و خشک تشکیل شده‌است. تنها نقاطی از این ولایت مسکونی بوده و جمعیت‌هایی را در خود جای داده‌است که در مسیر رود هلمند در جنوب و خاشرود در شمال قرار گرفته‌اند. مراکز سه ولسوالی این ولایت یعنی چهار برجک، چخانسور و خاشرود در حقیقت آبادی‌هایی هستند که اولی در مسیر رود هلمند و دوتای دیگر در مسیر خاشرود واقع شده‌اند.

شهر زرنج مرکز ولایت نیمروز شهری مرزی است و درست در جایی قرار گرفته که هلمند مرز مشترک ایران و افغانستان محسوب می‌گردد و همچنان نقطهٔ نهایی جریان هلمند یعنی جایی است که ریگستان‌های عظیم، هلمند را در خود می‌بلعد و در فصلهای خشک آب هلمند حتی به این مناطق هم نمی‌رسد.

اقتصاد نیمروز متکی به دادوستدهای مرزی است و در این میان تجارت کالا و ترانزیت آن، قاچاق مواد مخدر و کالا و نیز قاچاق انسان درآمدهای زیادی را به این ولایت وارد می‌کند. خیل مهاجرین اقتصادی افغانستان نیز از طریق نیمروز وارد ایران می‌شوند.

زرنج مرکز نیمروز بلوچ‌نشین است.[۵] ولی اقلیت‌های پشتون، تاجیک و ازبک در شهر زرنج دیده می‌شوند. اکثر مهاجرت‌ها دلایل اقتصادی دارد و سرمایه‌گذاری‌های آنان در این شهر به رونق آن افزوده‌است. جز شهر زرنج در بقیهٔ نقاط ولایت محرومیت زیادی دیده می‌شود اما در شهر زرنج به نسبت اوضاع بهتری حکم‌فرما است. شهر به‌طور کلی در حال توسعه و ساخت است. بیشتر خیابان‌ها و کوچه‌های داخلی آن آسفالت شده‌اند و اکثراً منظم به نظر می‌رسند. برق شهر توسط ایران تأمین می‌گردد و خدمات شهری کمابیش توسط نهادهای دولتی ارائه می‌شود.

منطقهٔ دلارام و مسیر شاهراه کابل- هرات و دلارام به زرنج گاه دچار ناامنی است.

مردم

۶۱٪ مردم این منطقه را قوم بلوچ تشکیل می‌دهند که در ۸۳٪ از روستاها صحبت می‌شود. البته از زمان جدا شدن افغانستان تا یکصد سال بعد افغانستان به سبب اختلافات خود با ایران بر سر استفاده از آب رودخانه هیرمند، هیچگونه پروژه زراعتی در این ساحه روی دست نگرفت و بالنتیجه بخش‌های بیشتری از زمین‌های زراعتی خاره گردید و مردم بومی بسیاری از نیمروز مجبور به مهاجرت به ایران در منطقه ترکمن صحرا (استان گلستان ایران) شدند و با عرضه نیروی کار خود صحراها و باتلاق‌های شمال ایران را به کشتزارهای سرسبز و پنبه زارهای شگفتی آور مبدل کرده‌اند.[۶] دوّمین زبان پرگویشور زبان پشتو است. ۲۷٪ مردم را پشتون‌ها شامل می‌شوند که در ۳۹٪ روستاها صحبت می‌شود. فارسی و ازبکی نیز هریک توسط حدود ۱۰ درصد از مردم تکلم می‌شوند.[۷]

همچنین جمعیت قابل توجهی کوچی در این ولایت زندگی می‌کنند که شمار آن‌ها در فصل‌های مختلف سال متفاوت است.

فرهنگ

فعالیت‌های فرهنگی نیز در این ولایت دیده می‌شود، با آنکه هیچ روزنامه ای در ولایت نیمروز وجود ندارد؛ اما رسانه‌های دیگر فعال است، رادیو تلویزیون ملی در این ولایت فعالیت دارد و علاوه بر آن برنامه‌های تعدادی رسانه‌های دیگر شینده می‌شود.

علاوه بر تلویزیون ملی، برنامه‌های تلویزیون‌های شمشاد، طلوع، لمر و آریانا نیز در این ولایت دیده می‌شود. همچنان برنامه‌های رادیوی آرمان، آریانا و نوا در این ولایت قابل شنیدن است و یک رادیو محلی به نام دوستی غږ در این ولایت فعال است.

یک تعداد نهادهای اجتماعی نیز در این ولایت فعالیت دارد که نشست‌های فرهنگی دارد.

از این جمله به نام‌های اتحادیۀ شعرا و نوسیندگان جوان نیمروز، انجمن فرهنگی خانۀ بلوچ می‌باشد. مراسم میلاد النبی، سال جدید و مشاعره‌های مناسبتی در این ولایت تجلیل می‌شود.

همچنان تعدادی رسانه‌های چاپی چون صدای نیمروز، نیمروز و مجلهٔ مذهبی موسوم به علم و بیان نیز چاپ می‌شود.

معارف (آموزش)

به اساس معلومات (آمار) ریاست معارفآموزش و پرورش) نیمروز، دراین ولایت ۸۶ هزار تن شاگرد در ۲۵۰ مکتب (مدرسه) درس می‌خواند. علاوه بر مکاتب (مدارس) این ولایت، ۵ لیسه زراعتی (کارودانش کشاورزی) و تخنیکی (فنی و حرفه ای) نیز در مرکز و ولسوالی‌های (شهرستان‌های) نیمروز فعالیت دارد. تعداد مدارسی دینی خصوصی این ولایت به ۲۰ باب می‌رسد که شاگرداندختر و پسر مشغول فراگیری تعلیمات دینی در آن می‌باشند.[۸]

مشاهیر

وکیل دوست محمد خان، حاجی شیرجان ارباب ،حاجی علیم خان شورو، حاجی رئیس غلام رسول ایوبی، داکتر غلام محمد لعلزاد بلوچ، فرخی سیستانی، ابوداوود سجستانی، کاندید اکادمیسن محمد اعظم سیستانی، عبدالبصیر بلوچ، استاد غلام دستگیری (پیام)، عبدالغفور مراد، عبدالرحمن پهوال و عبدالکریم براهوی در جمله مشاهیر این ولایت شمرده می‌شود.[۹]

تقسیمات اداری

Nimruz districts FA
ولسوالی‌های نیمروز

جستارهای وابسته

ولایت‌های افغانستان

منابع

  • Wikipedia contributors, "Nimruz Province," Wikipedia, The Free Encyclopedia, (accessed March ۷, ۲۰۰۸).
  1. Central Statistics Office of Afghanistan. "Settled Population of country by Provinces and sex for 2006-2009 years". Archived from the original on 28 January 2010. Retrieved 2009-11-30.
  2. http://elections.pajhwok.com/dr/node/5513
  3. اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: ۱۳۸۳ خ.
  4. http://elections.pajhwok.com/dr/node/5513
  5. http://nimroz.gov.af/fa/page/2665/historical-background
  6. http://nimroz.gov.af/fa/page/2665/historical-background
  7. «Nimroz provincial profile» (PDF). بایگانی‌شده (PDF) از روی نسخه اصلی در ۳ ژوئیه ۲۰۰۹. دریافت‌شده در ۳ ژوئیه ۲۰۰۹.
  8. http://elections.pajhwok.com/dr/node/5513
  9. http://elections.pajhwok.com/dr/node/5513

پیوند به بیرون

  • ناگفته‌های نیمروز در چهار قسمت از وبگاه بی‌بی‌سی فارسی (یک، دو، سه، چهار)
حوضه سیستان

حوضه سیستان یک حوضه آبریز بسته است که بخش‌های بزرگی از جنوب غرب افغانستان بخش‌های کوچکی از جنوب شرق ایران را در بر می‌گیرد. یان حوضه یکی از خشک‌ترین مناطق جهان بوده و با خشک‌سالی‌های طولانی مواجه است. حوضه آبریز آن شامل گروهی از رودهاست که از ارتفاعات افغانستان به سمت دریاچه‌ها و مرداب‌های آب شیرین و در نهایت به سمت چاله آب شور چاله گودزره افغانستان که بخشی از حوضه گسترده انتهایی سیستان است، روان هستند. رود هیرمند بزرگ‌ترین بخش از این حوضه را زهکشی کرده و عمدتاً از ذوب برف‌های کوه‌های هندوکش تغذیه می‌شود.

تپه بازالتی معروف به کوه خواجه در کنار دریاچه‌ها و مرداب‌های این حوضه قرار دارد.

دریاچه هامون

دریاچه و تالاب بین‌المللی هامون سومین دریاچه بزرگ ایران پس از دریاچه خزر و دریاچه ارومیه، هفتمین تالاب بین‌المللی جهان و یکی از ذخیره‌گاه‌های زیست‌کره در ایران است. دریاچه و تالاب هامون در استان سیستان و بلوچستان واقع شده‌اند. این دریاچه از سه دریاچه کوچک به نام‌های هامون پوزک، هامون سابوری و هامون هیرمند تشکیل شده‌است که در زمان فراوانی آب به هم می‌پیوندند و دریاچه مشترک هامون بین افغانستان و ایران را تشکیل می‌دهند. رودخانه هیرمند شریان اصلی ورود به هامون و رودخانه‌های خاش‌رود، فراه، هاروت‌رود، شوررود، حسین‌آباد و نهبندان به هامون می‌ریزند.

وسعت دریاچه هامون در زمان پرآبی ۵۶۶۰ کیلومتر مربع است که از این مقدار ۳۸۲۰ کیلومتر مربع متعلق به ایران و بقیه متعلق به افغانستان است.

با این اوصاف، دریاچه هامون وابسته به رودخانه هیرمند است و این وابستگی باعث شده تا هرگونه نوسانات در میزان آب آن، مشکلاتی را برای کل سیستم به وجود آورد.

تالاب هامون در چهارمین کنگره جهانی ذخیره‌گاه‌های زیست‌کره که روزهای پایانی سال ۱۳۹۴ در لیما پایتخت پرو برگزار شد، توسط یونسکو به‌عنوان ذخیره‌گاه زیست‌کره ثبت شد و بدین ترتیب تعداد ذخیره‌گاه‌های زیست‌کره در ایران به ۱۲ مورد افزایش یافت.

دشت مارگو

دشت مارگو وسیع‌ترین دشت در منطقه سیستان می‌باشد، که از بخشی زیاد ولایت نیمروز افغانستان را در بر می‌گیرد، گفته می‌شود که در این دشت وسیع ذخایر بزرگ اورانیم وجود دارد٬این دشت از شمال نیمروز شروع شده تا نزدیکی ایران امتداد دارد. در این دشت سوزان مردم ایرانی زبان بلوچ زندگی می‌کنند.

زرنج

زَرَنْج (عربی‌شدهٔ زَرَنگ) مرکز ولایت نیمروز افغانستان است که در جنوب غرب این کشور و نزدیک مرز ایران قرار دارد.

سیستان

سیستان (همچنین ساستان، ساکستان، سکستان، نیمروز، سجستان، درنگیانا، درنگستان، زرنگ، زرنگه، زرنج، زرکه، زرنکه، صیرئینکش، زاول، زابل، زاولستان، زابلستان) در پایان سال ۱۹۰۵ میلادی یا ۱۲۸۴ شمسی با هیئت اعزامی به رهبری مک ماهون و نقشه‌برداری آقای تیت صاحب منصب نقشه‌برداری که جزو هیئت اعزامی بود با همکاران خود اراضی ایالت سیستان و زمین‌های اطراف آن را نقشه‌برداری که جمعاً قریب 1000 میل مربع مساحی شد. وسعت اراضی ایالت سیستان امروزه ۷۰۰۶ میل مربع که ۲۸۴۷ میل مربع در قسمت ایران و ۴۱۵۹ میل مربع در قسمت افغانستان می‌باشد .(منبع: کتاب: جغرافیای تاریخی سیستان یا سفر با سفرنامه‌ها صفحه ۳۶۹، ترجمه و تدوین: آقای دکتر حسن احمدی. مقاله آقای مک ماهون)، دارای آب فراوان و خاک آبرفتی و از مناطق بسیار حاصلخیز ایران است. فاصله آن با شهر زاهدان مرکز استان سیستان و بلوچستان ۲۰۵ کیلومتر است که شمالی‌ترین شهر این استان و در گذشته از آبادترین مناطق ایران و یکی از مراکز تمدنی بوده‌است. سیستان به بهشت باستان شناسان معروف استدر دوره‌های اخیر به علت خشکسالی‌های پی‌درپی حجم آب بسیار پایین آمده و دریاچه هامون کاملاً خشک شده‌است.

شاهان نصری

شاهان نصری، شاخه‌ای از شاهان بومی سیستان هستند که در حدود دویست سال (در میان سال‌های ۴۳۲-۶۳۲ ه.ق) در آن ناحیه حکومت داشتند. این دودمان که نام خود را از ملک تاج الدین ابوالفضل نصر اول (۴۲۹-۴۶۵ ه.ق) پایه‌گذار آن خاندان گرفته‌است، نقش مهمی در پاسداری از مرزهای جنوب شرقی ایران در برابر اقوام مهاجم داشته‌است. همچنین ملوک نصری با ابراز وفاداری نسبت به حکومت‌های مرکزی ایران، موجبات حفظ دستاوردهای مادی و معنویِ آن ناحیه را فراهم آورده‌اند. اصلی‌ترین عوامل ظهور و سقوط ملوک نصری در سیستان به اختصار به قرار زیر می‌باشد:

با وجود از میان رفتن صفاریان سیستان به دست سلطان محمود غزنوی، روحیه استقلال طلبی مردم آن ایالت از میان نرفت. این روحیه که مهم‌ترین عوامل خیزش‌های ضدغزنوی بود، سرانجام باعث شد تا موجبات ظهور شاهان نصری فراهم آید. اگرچه وجود روحیه استقلال طلبی و میل به داشتن حکومتی بومی در میان مردم سیستان از مهم‌ترین عوامل روی کارآمدن نصریان بود، عوامل دیگری نیز در قدرت یابی آنان مؤثر بودند. عامل نخست که بیشترین فشار را بر مردم سیستان وارد می‌ساخت و آنان را از حکومت‌های بیگانه می‌رنجاند، زیاده ستانی‌های مالیِ کارگزاران غزنوی بود. اگرچه غزنویان نیز به این مسئله پی برده بودند و می‌کوشیدند تا با تعویض کارگزارانشان مانع از این اقدام شوند، توفیقی نیافتند. این امر موجب شد تا مردم سیستان که هنوز یاد خوش روزگار صفاریان را به یاد داشتند، درصدد احیاء دوباره حکومت بومی برآیند. عامل دوم، سستی نیروی نظامی غزنویان در دهه‌های سوم و چهارم سده پنجم بود. ملک ابوالفضل نصر اول، با مشاهده این ضعف و این حقیقت که غزنویان تواناییِ پاسداری از مرزهای سیستان را ندارند، بی‌درنگ به سلجوقیان پیوست و با ابراز وفاداری به آنان موجبات ظهور ملوک را فراهم آورد. عامل سوم، ساختار عشیره‌ایِ دولت سلجوقی بود که عموماًً به ابراز وفاداریِ فرمانروایان بومی و پرداخت باج و خراج بسنده می‌نمود و اقدامی در جهت نابودی آنان انجام نمی‌داد.

فهرست والیان نیمروز

جدول زیر فهرست والیان ولایت نیمروز افغانستان است. ولایت نیمروز یکی از ۳۴ ولایات افغانستان هست که در جنوب این کشور و در همسایگی ایران و پاکستان موقعیت دارد.

ملوک مهربانی

ملوک مهربانی سلسله‌ای از پادشاهان محلی سیستان بودند که بیش از سیصد سال (از ۱۲۳۶ تا ۱۵۳۷ میلادی) بر نیمروز (سیستان) حکمرانی می‌کردند. ملوک مهربانی از نسل صفاریان بودند. پایتخت ایشان زرنج بود.

ملک محمود سیستانی

ملک محمود دوم معروف به ملک محمود کیانی یا ملک محمود سیستانی حاکمان مقتدر در شرق ایران و سیستان در قرن ١٢ ه.ق بوده است.

هیرمند

هیرمند یا هلمند نام رودی است که از استان هلمند افغانستان روان شده و به دریاچه هامون که دریاچه‌ای مشترک بین افغانستان و ایران است می‌ریزد.

رود بزرگ هیرمند از رودهای پرآب افغانستان و آسیا به‌شمار می‌رود که سالانه میلیاردها متر مکعب آب در آن جریان می‌یابد و طول آن ۱۱۰۰ کیلومتر است و از این رو طولانی‌ترین رود واقع بین سند و فرات به‌شمار می‌آید.

این رود از بلندیهای کوه‌های بابا در ۴۰ کیلومتری غرب کابل از رشته کوه هندوکش در افغانستان سرچشمه می‌گیرد و پس از مسافت ۱۱۰۰ کیلومتر وارد دریاچه هامون که دریاچه‌ای مشترک بین افغانستان و ایران است می‌شود.

ولایت فراه

ولایت فَراه ولایتی در غرب افغانستان که از غرب با ایران، شمال با ولایت هرات، از جنوب با ولایت نیمروز، از جنوب شرق با هلمند و از شرق با ولایت غور همسایه است. مرکز این استان، شهر فراه است. جمعیت فراه بر اسا برآورد سال ۲۰۰۹ حدود ۹۲۵ هزار نفر بوده‌است که فقط ۶۴ هزار نفر آن‌ها شهرنشین هستند.

ولایت فراه از جمله مناطق خشک ونیمه بیابانی افغانستان است.

که در فصل تابستان درجه حرارت ان بالا میرود و بسیار گرم است.

اما در فصل زمستان هوای معتدل و در بعضی مواقع کمی سرد است.

یکی از بزرگترین محصولات این ولایت عُنّاب (یا عَناپ‌ به زبان محلی)میباشد‌

در ولایت فراه یک رود نسبتاً بزرگ وجود دارد که از آب ان برای کشاورزی استفاده می‌کنند

ولایت فراه از حاصل خیزترین ولایات افغانستان به حساب میاید و از میوه‌های مشهور ان می‌توان

به هندوانه(تربوز)-انار -انگور و عناب است.که در سال ۲۰۰۹ در سطح افغانستان بهترین انار

بعد از انار قندهار شد .

پشتون‌هاو تاجیک‌ها اکثریت جمعیت این ولایت را تشکیل می‌دهند و زبان‌های فارسی دری و پشتو در آن رایج است. فراه رود و خاش رود دو رود مهم جاری در این ولایت هستند.

ولسوالی خاش‌رود

خاش‌رود یکی از ولسوالی‌های ولایت نیمروز در جنوب باختری افغانستان است. جمعیت آن در سال ۲۰۰۶ میلادی، ۳۵۳۸۱ نفر اعلام شده‌است.خاشرود ناحیه یی است در شمال شرق شهر زرنج و چخانسور میان دشت بکوا و دشت مارگو در کنار راست دریای خاشرود. این ناحیه چون از مضافات سیستان بوده‌است بنا بران آثار قدیم زیاد در آن به مشاهده می‌رسد، مثلآ قلعهٔ خرابهٔ خاش که هنوز هم مورد استفاده می‌باشد و خرابه‌های در شمال قریه رزی. همچنان خطوط نهرهای متروکه در این حصه موجود است. قرار روایات در حوزهٔ رزی باغهای وسیع انگور وجود داشته‌است و علت تسمیهٔ ان هم همین باشد، چو رز به معنای تاک است.

ولسوالی زرنج

زرنج یکی از ولسوالی‌های ولایت نیمروز در جنوب باختری افغانستان است. جمعیت آن در سال ۲۰۰۶ میلادی، ۴۹۸۵۱ نفر اعلام شده‌است.

ولسوالی چخانسور

ولسوالی (شهرستان) چَخانسور یکی از ولسوالی‌های ولایت نیمروز افغانستان است. مرکز آن شهر چخانسور است.

این ولسوالی ۹۶۹۹ کیلومتر مربع مساحت دارد و ۹۸٫۸ درصد از زمین‌های این شهرستان هموارند. ولسوالی چخانسور ۱۱۱۶۵ نفر جمعیت دارد که از ۳۰ هزار خانوار تشکیل شده‌اند.

۵۰ درصد جمعیت آن مرد و ۵۰ درصد زن هستند. مردم که اکثریت آنان بلوچ بومی و تعدادی دری، پشتون، تاجیک در آن ساکن اند. میانگین سن در این ولسوالی ۴۵ تا ۵۰ سال است.

این شهرستان ۱۳۱ روستا و سه پاسگاه (پوسته) امنیتی دارد.

ولسوالی چخانسور در زمستان آب‌وهوای معتدل و در تابستان آب‌وهوایی گرم دارد.

ولسوالی چهاربرجک

چهاربرجک یکی از ولسوالی‌های ولایت نیمروز در جنوب باختری افغانستان است. جمعیت آن در سال ۲۰۰۶ میلادی، ۸۰۸۰ نفر اعلام شده‌است.چهاربرجک بزرگترین ولسوالی افغانستان از حیث مساحت می باشد.

این ولسوالی با دو کشور ایران و پاکستان مرز مشترک دارد.

ولسوالی کنگ

کنگ یکی از ولسوالی‌های ولایت نیمروز در جنوب باختری افغانستان است. جمعیت آن در سال ۲۰۰۶ میلادی، ۱۳۵۱۴ نفر اعلام شده‌است.

ولسوالی‌های افغانستان

وُلُسوالی یا اولُسوالی یکی از واحدهای تقسیمات کشوری افغانستان است که معادل واحدی در حدود فرمانداری و شهرستان در ایران می‌شود. ولسوالی از واژه‌ای مغولی برگرفته از ترکی قدیم اولوس یا ولوس به وجود آمده‌است که در زبان‌های مغولی و ترکی معنی قبیله و ایل را می‌دهد.همچنان واژه‌ای وُلُسوال به حاکم ولسوالی گفته می‌شود این کلمات در فارسی رایج در افغانستان کاربردی گسترده دارد.

افغانستان هم اکنون دارای ۳۶۴ ولسوالی است که بر اساس ولایت در فهرست زیر تقسیم بندی شده است.

پارتیزان‌های حرکت ملی آزادی‌بخش افغانستان

پارتیزان‌های حرکت ملی آزادی‌بخش افغانستان یک سازمان ناسیونالیستی بلوچ بود که در سال ۱۹۷۸ توسط عبدالکریم براهویی و غلام محمد رحیمی در ولایت نیمروز افغانستان تأسیس شد.

این یک گروه چریکی ناسیونالیستی بلوچ‌های افغانستان بود، که از مردم بلوچ در جنوب غرب افغانستان نمایندگی می‌کرد.

چخانسور

چَخانسور شهر کوچکی است در جنوب غربی افغانستان که مرکز ولسوالی چخانسور ولایت نیمروز می‌باشد.

این شهر مرکز ولسوالی چخانسور در ولایت نیمروز است؛ که در از گذشته‌ها جز منطقه تاریخی سیستان به‌شمار می‌آید.

چخانسور شهر اصلی دلتای بیابانی رود خاشرود است و در پایین‌دست این رود واقع شده‌است.

ولایت‌ها
اروزگان
بادغیس
بامیان
بدخشان
بغلان
بلخ
پروان
پکتیا
پکتیکا
پنجشیر
تخار
جوزجان
خوست
دایکندی
زابل
سرپل
سمنگان
غزنی
غور
فاریاب
فَراه
قندهار
کابل
کاپیسا
کندوز
کنر
لغمان
لوگر
ننگرهار
نورستان
نیمروز
وردک
هرات
هلمند
ولسوالی‌های ولایت نیمروز، افغانستان
شاهنشاهان
شخصیت‌ها
بخش‌ها
دست‌نویس‌ها

به زبان‌های دیگر

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.