وصیت‌نامه

وصیت نامه سندی است قانونی که به موجب آن موصی فرد یا افرادی را مسئول اموال یا دارایی‌های خویش پس از مرگ می‌کند.

وصیت از ریشه «وَصِیَ» است و «أرض واصیة» یعنی زمینی که از گیاهِ به‌هم متصل سراسر پوشیده‌است.[۱]

Quaid-i-Azam's Will
بخشی از وصیت‌نامه محمدعلی جناح.

وصیت در فقه و حقوق

اما در اصطلاح فقه و حقوق، خود چند قسم شده‌است. روح‌الله خمینی در تحریرالوسیله آورده‌است: «وصیت یا تملیکیّه است مثل اینکه وصیت می‌کند به چیزی از ترکه‌اش برای زید؛ و وصیت کردن به مسلط شدن بر حق، ملحق به تملیکیّه می‌شود؛ یا عهدیه است مثل اینکه وصیت می‌کند به آنچه که به تجهیزش یا به اجیر گرفتن برای حج یا نماز برایش یا مانند اینها تعلق دارد؛ یا فکّیه است که به فکّ ملکی تعلق دارد مانند وصیت کردن به آزاد نمودن.»[۲] پس به‌طور کلی می‌توان وصیت فقهی را مربوط به احوال شخصیه وصیت‌کننده و پیگیریِ آن، دانست.

وصیت به معنای سفارش، پند و اندرز نیز به کار رفته‌است. راغب اصفهانی در مفردات اینطور آورده: «وصیت سفارش کردن بر دیگری همراه با پند و موعظه، جهت فرمان بردن و عمل نمودن است.»[۳]

سابقه تاریخی

قرآن کتاب مقدس مسلمانان بارها از واژه وصیت در امر استفاده کرده‌است. مانند: «و وصینا الْإِنْسَانَ بِوَالِدَیهِ حُسْنًا: ما به انسان توصیه کردیم که به پدر و مادرش نیکی کند.»[۴]

وصیت قبل از اسلام نیز واقع شده‌است: ابراهیم و یعقوب فرزندان خود را وصیت کرده‌اند: «و وصی بِهَا إِبْرَاهِیمُ بَنِیهِ وَیعْقُوبُ یا بَنِی إِنَّ اللَّهَ اصْطَفَی لَکُمُ الدِّینَ فَلَا تَمُوتُنَّ إِلَّا وَأَنْتُمْ مُسْلِمُونَ: و ابراهیم و یعقوب فرزندان خود را به این آیین، وصیت کردند: «فرزندان من! خداوند این آیین پاک را برای شما برگزیده است؛ و شما، جز به تسلیم در برابر فرمان خدا از دنیا نروید.»[۵]

همچنین طبق نقل تورات، در وصیت داود به سلیمان این‌طور آمده: «وقت وفات داود پادشا ه نزدیک می‌شد، پس به پسرش سلیمان اینطور وصیت کرد: چیزی از عمرم باقی نمانده‌است. تو قوی و شجاع باش و همواره از فرمانهای خداوند، خدایت پیروی کن…»[۶]

در انجیل نیز پولس اینطور وصیت می‌کند: «پولُس رسول … این نامه را که حیثیت وصیت‌نامه دارد به همکار و معاون جوان خود تیموتاوس می‌نویسد. پولُس نصیحت می‌کند که هیچگاه با چیزی که دروغ است سازش نکند و با وجود مشکلات، صرف حقیقت را موعظه نماید…»[۷]

و یا از داریوش اول که زرتشتی مذهب بوده، وصیتی به شکل سنگ نوشته ثبت شده: «اهورامزدا این کشور را از لشکر دشمن، از خشکسالی و از دروغ پاس دارد.»[۸]

منابع

  • وصایای الهی، محمدمهدی محب الرحمان، نشریه حریم امام، شماره۱۱۹

پانویس

  1. لسان العرب، ج۱۵، ص۳۹۵
  2. ترجمه تحریر الوسیله، ص163
  3. مفردات الفاظ قرآن، راغب، ج۱، ص۵۲۵
  4. سوره عنکبوت، آیه8
  5. سوره بقره، آیه 132
  6. تورات، اول پادشاهان،2
  7. عهد جدید، نامه دوم پولس به تیموتاوس، مقدمه
  8. تاریخ مردم ایران پیش از اسلام، زرین کوب، ص۱۶۲؛ دروغ، آیت‌الله صدر، ص66

ویکی‌پدیای انگلیسی

آندره مکین

آندره مکین (به فرانسه: Andreï Makine) نویسنده فرانسوی روسی تبار و برنده جایزه گنکور ۱۹۹۵ است.

ارث

ارث به کلیه اموال، عناوین، بدهی‌ها، حقوق و وظایف شخص پس از مرگش گفته می‌شود که به شخص دیگری منتقل می‌گردد. ارث به مدت طولانی نقش اساسی در جوامع بشری داشته‌است. مجموعه قوانین انتقال ارث در جوامع مختلف متفاوت و در طول زمان تغییرات بسیاری کرده‌است.در دوران حکومت فراعنه مصر، ثروت حاصل از کار افراد، ملک پادشاه بود و پس از مرگ هر انسان، تمام ثروت او در اختیار پادشاه قرار می‌گرفت و در یونان قدیم نیز، اموال و ثروت انسان‌ها ملک عموم جامعه بود و هر انسان نماینده جامعه در اداره آن‌ها تلقی می‌شد و لذا ارث او هم پس از مرگ در اختیار جامعه قرار می‌گرفت و «پسر ارشد» نمایندگی جامعه را در اداره میراث متعهد می‌شد. مصریان هم بمانند یونانیان در دوره دوم ارتقای فرهنگی خویش به این نتیجه رسیده بودند که نمی‌توان دل‌بستگی شدید هر انسان را به اموال و دست رنج خویش و فرزندان خود را نادیده گرفت. بی‌توجهی حکومت به این واقعیت انگیزه کار و تلاش را نابود ساخته و بذر خصومت و عناد را در قلوب مردم می‌کارد؛ لذا قانون انتقال میراث را به بزرگ‌ترین پسرِ میت را، تصویب و اجرا کردند. در نتیجه پادشاه باکوربوس در قرن هشتم ق. م قانون انتقال ارث به بزرگ‌ترین فرزند پسر را تصویب کرد و در نتیجه در مصر قدیم نیز، ترکه متوفی به پسر بزرگ‌تر منتقل می‌شد و برادران و خواهران دیگر، می‌بایست زندگی مشترکی را به ریاست برادر ارشد داشته باشند؛ ولی به‌هرحال در هردوی مصر و یونان، زنان از ارث بردن محروم بودند. در انگلستان نیز تا چندی قبل، تمامی ماترک پدر، تنها به پسر ارشد منتقل می‌شد و اگر متوفی فرزند ارشد پسر نداشت، ارث منحصر به فرزندان ذکور بود.

تراست (حقوق)

تراست نهادی در نظام حقوقی کامن لا است که در آن شخصی به عنوان تشکیل‌دهندهٔ تراست اموالی را به یک یا چند شخص دیگر موسوم به تراستی سپرده و شرط می‌کند که این اموال به نفع یک یا چند شخص دیگر اداره شود. تراست در کشورهای پیرو نظام حقوقی کامن لا دیده می‌شود و به ویژه در انگلستان ترکیبی بسیار معمول است که از آفریده‌های اصل «انصاف» به‌شمار می‌رود و نقشی کلیدی در نظام حقوق کامن لا یافته‌است. برخی از کشورهای پیرو حقوق رومی-ژرمنی نیز که چنین مفهومی را در نظام حقوقی خود ندارند، بر اساس کنوانسیون تراست لاهه (۱۹۸۵) پذیرفته‌اند که آن را به رسمیت بشناسند.

کیتون تراست را این چنین تعریف کرده‌است: تراست عبارت است از رابطه‌ای که در جایی ناشی می‌شود که شخصی که تراستی نامیده می‌شود، به لحاظ انصافی ملزم به اداره مالی منقول یا غیرمنقول، به نفع اشخاصی (از جمله خود) یا اهدافی که قانوناً مجازند، می شود، به نوعی که نفع واقعی مال نه به امین که به ذی‌نفع‌ها یا سایر اهداف تراست، می‌رسد. یا به عبارت دیگر، تراست عبارت از رابطه‌ای است که از این طریق مالک، مالکیت مالش را به نفع بعضی از اشخاص -که خود نیز ممکن است از آن‌ها باشد- یا برای اهدافی که مورد تأیید قانون باشد نگه می‌دارد در این صورت منافع حاصله از مال، به منتفعان یا سایر افراد ذی‌نفع تعلق خواهد گرفت.

تحلیل تراست بر اساس مفاهیم موجود در نظام حقوق مدون بسیار دشوار است. هرچند در نظر اول تراستی به نماینده‌ای شباهت دارد که به جانشینی از اشخاص ذی‌نفع اموال را اداره می‌کند اما تحلیل آن بر پایه نمایندگی به کلی اشتباه است و موجب می‌شود تا بعضی از وضعیت‌های آن به‌کلی غیرقابل توجیه شود. در واقع تراستی مالک واقعی و قانونی اموال است. او حتی می‌تواند اموال را بفروشد یا ببخشد. با این حال مالکیت او بر اموال مورد تراست کامل و مطلق نیست. این اموال توسط طلبکاران او قابل توقیف نیست و به ورثه او هم به ارث نمی‌رسد. موقعیت تراست را می‌توان نوعی تجزیهٔ مالکیت نامید که در آن تراستی مالک قانونی و ذی‌نفع تراست مالک انصافی نامیده می‌شود.

جایزه صلح نوبل

جایزه صلح نوبل یکی از پنج جایزه نوبل است که توسط آلفرد نوبل صنعت‌گر و مخترع سوئدی وقف شده‌است. این جایزه برای اولین بار در سال ۱۹۰۱ اعطا شد.

آلفرد نوبل در وصیت‌نامه خود گفته‌است که این جایزه باید «به کسی داده شود که بهترین یا بیشترین کوشش را در راه برادری ملل، انحلال یا کاهش ارتش‌ها یا تشکیل و ترغیب کنفرانس‌های صلح کرده باشد.»

جایزه نوبل صلح تنها جایزه نوبل است که در استکهلم داده نمی‌شود. این جایزه هر ساله در اسلو پایتخت نروژ اهدا می‌شود. خانم شیرین عبادی، حقوقدان، قاضی سابق دادگاه، نویسنده و مدرس، تنها ایرانی است که جایزه صلح نوبل را دریافت کرده‌است. کمیته جایزه صلح نوبل علت انتخاب خود را، تلاش خانم عبادی برای ترویج مردم‌سالاری و رعایت حقوق بشر در ایران به ویژه در مورد حقوق زنان و کودکان در سال ۲۰۰۳ میلادی اعلام نمود.

جایزه نوبل

جایزه نوبل معتبرترین جایزه‌ای است که در حوزه‌های علمی به یک دانشمند تعلق می‌گیرد. جایزه نوبل در سال ۱۸۹۵، به وصیت کارخانه‌دار و شیمی‌دان سوئدی، آلفرد نوبل که بیشتر او را به دلیل ابداع دینامیت می‌شناسند پایه‌گذاری شد.

در سال ۱۹۰۱ (میلادی)، نخستین جوایز این بنیاد داده شدند. طبق وصیت وی، پنج جایزه به‌طور سالانه در رشته‌های فیزیک، شیمی، فیزیولوژی و پزشکی،

ادبیات، اقتصاد و صلح؛ به افرادی تعلق می‌گیرد که بیشترین خدمت را به مردم کرده باشند.

اگرچه وصیت‌نامه نوبل، بنیان‌گذار این جوایز بود اما طرح او کامل نبود و به دلیل پاره‌ای موانع ۵ سال طول کشید تا بنیاد نوبل تأسیس شود. در ۱۰ دسامبر سال ۱۹۰۱ نخستین جوایز نوبل اهدا شد.

ششمین جایزه یعنی جایزه یادبود نوبل علوم اقتصادی نیز در سال ۱۹۶۸ میلادی، توسط بانک مرکزی سوئد پایه‌گذاری شد که البته در لیست جوایز مرتبط با بنیاد نوبل جایی ندارد.

سازمان خیریه

سازمان خیریه به سازمانی گفته می‌شود که صرفاً هدفش مسائل نیکوکارانه می‌باشد.

نوع این سازمان‌ها می‌تواند به اشکال مختلف از قبیل: بنیاد، تضامنی، شرکت‌های به ثبت نرسیده، و حتی در برخی مکان‌ها به صورت شرکت‌های معمولی باشد که صرفاً برای تحقق بخشیدن به اهداف نیکوکارانه به وجود آمده باشند یا بعداً به آن تبدیل گردند.این سازمان‌ها تماماً سازمان غیرانتفاعی هستند، در حالیکه همه سازمان غیرانتفاعی لزوماً سازمان خیریه ممکن است نباشند.

در بعضی شرایط سازمانهایی که قسمتی از آن‌ها نیز به امر نیکوکاری اختصاص داشته باشند نیز جزو سازمان‌های خیریه محسوب می‌گردند.

بعضی از سازمان‌های خیریه نیز ممکن است به دلیل سیاست‌‌های مالیاتی توسط شرکت‌ها به ثبت برسند.

سید علی قاضی

سید علی قاضی طباطبایی (۱۳۲۵–۱۲۴۸ خورشیدی/ ۱۳۶۶–۱۲۸۵ قمری)، فقیه، حکیم و عارف شیعه سده سیزده و چهارده خورشیدی بود.

فرهنگستان دولتی تئاتر سوندوکیان

فرهنگستان دولتی تئاتر سوندوکیان (ارمنی: Գաբրիել Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոն; انگلیسی: Gabriel Sundukyan State Academic Theatre) در ۲۵ فوریه ۱۹۲۲ در ایروان بنیانگذاری شده‌است و قدیمی‌ترین تئاتر مدرن ارمنستان است.

هنرپیشگان و کارگردانان سرشناسی همچون وارطان آجمیان، والنتین پودپوموگوف، واهرام پاپازیان، هراچیا قاپلانیان، هراچیا نرسیسیان، هاسمیک، آوت آوتیسیان، آروس وسکانیان، و ادگار الباکیان ستاره‌های گروه‌های این تئاتر بوده‌اند. آنها نمایشنامه‌های خارجی و ملی همچون وصیت‌نامه گابریل سوندوکیان، روزان موراتسان، خدایان باستان لوون شانت، کالیگولا آلبر کامو، Resistible Rise of Arturo Ui برتولت برشت، باغ آلبالو آنتون چخوف، هوس زیر درخت نارون یوجین اونیل، چهل روز موسی داغ فرانتس ورفل اجرا نموده‌اند.

واردوهی واردرسیان هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی هنرپیشه اصلی تئاتر سوندوکیان است.این تئاتر به نام گابریل سوندوکیان، بنیانگذار مدرسه درام واقع‌گرایی ارمنستان، نامگذاری شد.

محمدناصر ضیائی

محمدناصر ضیائی(زاده ۹ دی ۱۳۲۵ _ درگذشته ۱۹ دی ۱۳۸۷) امام جمعه پاوه بود.

مظفر بقائی

مظفر بقائی کرمانی (زاده تیر ۱۲۹۱ در کرمان - درگذشته ۱۳۶۶ در تهران) از فعالین سیاسی ایرانی، مؤسس و رهبر حزب زحمتکشان ملت ایران و از بنیان‌گذاران جبهه ملی ایران بود.

موزه شهدای قزوین

سازمان بنیاد شهید و امور ایثار گران استان قزوین دومین مرکزی است که بعد از تهران اقدام به ساخت موزه جهت حفظ آثار و ارزش‌های شهدای استان قزوین نموده‌است. بنای این موزه در کنار گلزار شهدای استان قزوین در نزدیکی امامزاده شاهزاده حسین قرار دارد.

آثار موزه شهدا شامل دست‌نوشته‌ها، آثار مکتوب، شناسنامه، لباس و وسایل شخصی رجایی، رئیس‌جمهور ایران، لباس و وسایل خلبانی، تصاویر بجا مانده، کتاب خاطرات و دست‌خط سیدعلی خامنه‌ای درباره عباس بابایی، تصاویر، لباس، دست‌خط، مدارک، اسناد و تصاویر استقبال مردم از ورودش پس از ۸ سال اسارت به قزوین، تصاویر بیش از ۷۰ کشته‌شده روحانی استان، بخشی از وسایل، لباس و آثار بجای مانده از آنان، تصاویر، وسایل و آثار شخصی، لباس و مدارک بیش از ۵۰ کشته شده مبارز با رژیم پهلوی، تصاویر و ماکت کعبه، وسایل و آثار، لباس و دست‌نوشته‌های بجا مانده از کشته‌شدگان ایران در عربستان سعودی، تصاویر، آثار و وسایل، لباس، دست‌نوشته‌ها و وصیت‌نامه کشته‌شدگانی توسط مجاهدین، تصاویر، وسایل ورزشی، مدارک شناسایی، کاپ‌ها و مدال‌ها و مدارک مربوط به افتخارات ورزشی، تصاویر، آثار هنری، مدارک هنری، دست‌نوشته‌ها و وسایل هنری، تصاویر مدارک تحصیلی، کارت‌های شناسایی و وصیت‌نامه‌ها و... در معرض دید بازدیدکنندگان قرار گرفته‌است.

موزه شهدای قزوین در سال ۱۳۷۶ توسط مادر عباس بابایی افتتاح شد.

موزه شهدای ۲۷ دی دانشگاه تبریز

در موزه شهدای دانشگاه تبریز عکس، وصیت‌نامه و دست‌نوشته‌های ۲۲شهید بمباران ۲۷ دی ۱۳۶۵ دانشکده فنی به نمایش گذاشته شده‌است.

نوبوکو اوتاوا

نوبوکو اوتاوا (به ژاپنی: 乙羽 信子) ‏ (۱۹۲۴-۱۹۹۴) بازیگر ژاپنی بود که درر بین سالهای ۱۹۵۰ تا ۱۹۹۴ میلادی در ۱۳۴ فیلم مختلف، ایفای نقش کرد. او به عنوان ستاره در فیلم «ماجرای یک همسر محبوب» حاضر شد و مورد علاقهٔ کارگردان آن فیلم، کانه‌تو شیندو واقع گشت و در نهایت در سال ۱۹۷۷، پس از طلاق گرفتن و مرگ همسر سابق شیندو، با او ازدواج نمود. پس از مرگ او، جایزهٔ بهترین بازیگر زن نقش مکمل از طرف آکادمی فیلم ژاپن، به خاطر ایفای نقش در فیلم «آخرین وصیتنامه» که در جریان تولید آن سرطان کبد اوتاوا تشخیص داده شده بود، به او اختصاص داده شد.

هوشنگ سیحون

هوشنگ سیحون (زاده ۳۱ مرداد در ۱۲۹۹ تهران - درگذشته ۵ خرداد ۱۳۹۳ در ونکوور کانادا) معمار، طراح، نقاش و تندیس‌ساز سرشناس و نامدار اهل ایران بود. وی استاد معماری و رئیس پیشین دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران بود.

سیحون، طراح بنای یادبودی آرامگاه بوعلی‌سینا و طراح آرامگاه‌های خیام، نادرشاه افشار، فردوسی و کمال‌الملک بوده‌است.او به «مرد بناهای ماندگار» شناخته می‌شود و برنده جایزه بیتا در سال ۲۰۱۲ بوده‌است.

وصیتنامه بعدازظهر

وصیتنامه بعدازظهر (انگلیسی: A Last Note) یک فیلم به کارگردانی کانه‌تو شیندو است این فیلم در سال ۱۹۹۵ توانست برنده جایزه آکادمی فیلم ژاپن شود.

وصیتنامه شخصی و سیاسی آدولف هیتلر

وصیتنامه شخصی و سیاسی آدولف هیتلر (به آلمانی: Politisches Testament Adolf Hitlers) در آخرین ساعت زندگی او در پناهگاهی در برلین نوشته شد. هیتلر شخصاً متن وصیتنامه را منشی شخصی‌اش تراودل یونگه دیکته کرد. تاریخ نگارش این وصیتنامه ۲۹ آوریل ۱۹۴۵، یک روز پیش از خودکشی آدولف هیتلر و همسرش اوا براون می‌باشد. این وصیتنامه در دوبخش شخصی و سیاسی نوشته شده که هر یک به امضاء شاهدینی از نزدیکان هیتلر رسیده‌است.

وصیت‌نامه اورفه

وصیت‌نامهٔ اورفه (فرانسوی: Le testament d'Orphée) یک فیلم فانتزی درام به کارگردانی ژان کوکتو محصول سال ۱۹۶۰است که آخرین فیلم از سه‌گانهٔ اورفه پس از خون یک شاعر (۱۹۳۲) و اورفه (۱۹۵۰) به‌شمار می‌رود.

وصیت‌نامه هایلیگنشتات

وصیت‌نامهٔ هایلیگِنْشتات (به آلمانی: Das Heiligenstädter Testament) وصیت‌نامه‌ای که لودویگ فان بتهوون، آهنگساز بزرگ آلمانی، به تاریخِ ۶ اکتبر سال ۱۸۰۲ و هنگامی که در روستای هایلیگِنْشتات، در نزدیکیِ وین اقامت داشت، خطاب به دو برادرش، کارل (۱۷۷۴–۱۸۱۵) و نیکولاوس یوهان،‏ (۱۷۷۶–۱۸۴۸) نوشت، اما هرگز آن را برای آن دو نفرستاد.

متنِ این وصیت‌نامه نشان‌دهندهٔ بدحالیِ بتهوون، نگرانیِ او از وضعیتِ کم‌شنواییِ روزافزون، و تمایلش برای غلبه بر بیماری‌های جسمی و مشکلات عاطفی با هدفِ ادامهٔ زندگی هنری‌اش است. بتهوون این نامه را هرگز نفرستاد و تا پایان عمر، آن را لابه‌لای یادداشت‌های شخصی‌اش پنهان کرد و احتمالاً هرگز به کسی نشان نداد.

در ماه مارس ۱۸۲۷، اندکی پس از درگذشتِ بتهوون، آنتون شیندلر، دوست و شاگردِ او، و اشتفان فون بروینینگ، ناشرِ موسیقی، وصیت‌نامه را کشف کردند و اشتفان آن را در اکتبرِ همان سال انتشار داد.

نکتهٔ قابل تأمل و کنجکاوی‌برانگیز در سند این است که، در حالی که بتهوون نام «کارل» را در جاهای مناسب برده، هنگامی که نام یوهان را نوشته، فضاهای خالی گذاشته‌است ــ ازجمله در گوشهٔ سمت راستِ تصویرِ پیوست در این مقاله. کارشناسان توضیحات پیشنهادیِ متعددی برای این امر داده‌اند، ازجمله این‌که

بتهوون تردید داشته که نام کاملِ «یوهان» (نیکولاوس یوهان) را در این سندِ تقریباً قانونی ذکر کند یا خیر؛

احساساتِ آهنگساز مانعِ ارسالِ وصیت‌نامه شده بود؛

فرستادنِ این نامه برای پسرانِ پدری الکلی و سوءاستفاده‌گر، که نام او نیز یوهان بود و از او کینه و حتی تنفر داشته، و در زمانِ نوشته شدنِ نامه، ۱۰ سال مرگِ او سپری شده‌است.

پیام کافکا

پیام کافکا یکی از آثار غیرداستانیِ صادق هدایت، نویسندهٔ ایرانی است. این اثر نخستین‌بار به‌عنوان پیشگفتاری بر ترجمهٔ فارسی گروه محکومین از حسن قائمیان منتشر شد.برخی این رساله را وصیت‌نامه ادبی هدایت می‌دانند و معقتدند که هدایت تمام آن چیزهایی را که می‌خواسته در بیشتر آثارش مطرح کند (یعنی همان چیزی را که ما تحت نام «هیچ‌انگاری شبه‌مدرن» می‌شناسیم) به گونه ای در قالب یک مقاله بیان کرده‌است. استفاده از ترفندها و تکنیکهای ادبی و به اصطلاح تمثیلگرایی و استفاده از کهن‌الگوها و غیره در این رساله نیست. صراحت بیان یک مقاله را دارد؛ و خیلی راحت‌تر می‌شود درباره‌اش قضاوت کرد و از طریق آن، به جهانمیانی هدایت پی برد.

در پزشکی
فهرست‌ها
مرگ‌ومیر
پس از
مرگ
فراطبیعی
قوانین
رشته‌های
علمی
جستارهای
وابسته
موضوعات اصلی
سایر موضوعات
خاستگاه حقوق
وضع قانون
نظام‌های حقوقی
نظریه‌های حقوقی
نظریه‌پردازی حقوق
نهادهای قانونی

به زبان‌های دیگر

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.