وسکس

پادشاهی وسکس یا پادشاهی ساکسون غربی (به انگلیسی: Kingdom of Wessex، به انگلیسی باستان: Westseaxna rīce) یکی از پادشاهی‌های آنگلو-ساکسون در جنوب‌غربی انگلستان بود که در آغاز سدهٔ ششم میلادی توسط سردیک وسکس پایه‌گذاری شد و تا سدهٔ دهم میلادی ادامه یافت و فرمانروایان آن در نهایت به پادشاهی کل انگلستان دست یافتند. تقریباً شهرستان‌های امروزی همپشایر، دورست، ویلتشایر و سامرست، سرزمین وسکس را در گذشته تشکیل می‌داده‌اند که گاهی تا شمال رود تیمز نیز ادامه می‌یافت، اما سرانجام به سمت غرب گسترش پیدا کرد و دوون و کورنوال نیز جزئی از وسکس شدند.

Wessex
Westseaxna rīce (انگلیسی باستان )
519–10th century Royal Arms of England.svg

Wyvern Wessex

Wyvern

پایتخت وینچستر
(after 9th century)
زبان‌(ها) زبان انگلیسی باستان (West Saxon dialect)
دین Anglo-Saxon paganism (before 7th century)
مسیحیت (after 7th century)
دولت Absolute monarchy
Monarch
 - 519–534 سردیک وسکس (first)
 - 688–726 اینه وسکس
 - 802–839 Bretwalda اگبرت (وسکس)
 - 871–899 آلفرد بزرگ
 - After 925 اتلستن (last)
تاریخچه
 - اسکان آنگلو-ساکسون‌ها در بریتانیا 5th–6th century
 - Established 519
 - تاریخ انگلستان 10th century
 - حمله نرمن‌ها به انگلستان 1066–1088
یکای پول Sceat
پیش از آن
به دنبال آن
Sussex
Essex
Kent
Dumnonia
Mercia
East Anglia
Five Boroughs
Northumbria
Kingdom of England Royal Arms of England.svg
امروزه بخشی از

مختصات: ۵۱°۱۲′شمالی ۲°۰۰′غربی / ۵۱٫۲°شمالی ۲°غربی

Wyvern of Wessex
اژدهای افسانه‌ای بالدار، نماد خاندان وسکس

تاریخچه

وسکس از دو شهرک به‌وجود آمد: یکی (بنا بر نوشته‌های «وقایع‌نگاری آنگلوساکسونی») توسط سردیک و پسر (یا نوه‌اش) سینریک پایه‌گذاری شد که در ۴۹۴ یا ۴۹۵ وارد همپشایر شده‌بودند و در ۵۰۰ یا ۵۱۹ به مقام شاهی رسیدند و دیگری که بر پایهٔ مشاهدات باستانشناسی در ناحیهٔ تیمز علیا قرار داشت و مردمش احتمالاً از شمال‌شرقی بدان وارد و در آنجا سکنی گزیده بودند. همچنین در «وقایع‌نگاری آنگلوساکسونی» آمده‌است که این مناطق تا ۵۷۱ که کاتوُولف (احتمالاً یکی از اعضای خاندان سلطنتی وسکس) موفق به تصرف لوتن، آیلسبری، بنزینگتون (بنسون امروزی در آکسفوردشایر) و آینزهام شد در دست بریتون‌ها قرار داشت. با این حال مطالعات باستانشناسی نشان می‌دهد که سابقهٔ سکونت در این مناطق به پیش از بریتون‌ها باز می‌گردد.

Cherdik - John Speed
سردیک، نخستین شاه وسکس

از وقایعی که منتهی به گسترش اولیهٔ وسکس شد تنها چند مورد به‌ثبت رسیده‌است از جمله فتح جزیره وایت در ۵۳۰ توسط سردیک و سینریک و جنگ‌های سینریک در سالیسبری در ۵۵۲ و باربری کاسل (ویلتشایر) در ۵۵۶. شاه بعدی وسکس سیولین (حکومت ۵۶۰-۵۹۲) نیز پیروزی‌هایی در دیرهام واقع در گلوسترشر در ۵۷۷ به‌دست آورد که درنتیجهٔ آن باث، سیرنسستر و گلوستر نیز توسط او فتح گردید. همچنین نبرد سیولین در مکانی به‌نام فتانلیگ در ۵۸۴ که احتمالاً باید در شمال آکسفوردشایر قرار می‌داشته‌است نیز به‌ثبت رسیده‌است. سیولین همچنین اتلبرت، شاه کنت را در مکانی به نام ویباندون در ۵۶۸ شکست داد.

پس از آنکه سیولین نفوذ وسکس را تا شمال تیمز گسترش داد در ۵۹۲ توسط برادرزاده‌اش سیول از قدرت برکنار گردید. او ۵ سال حکومت کرد و پس از او برادرش سیولولف (حکومت ۵۹۷-۶۱۱) جانشین او شد و پس از او نیز کینجیلز، پسر سیول تا ۶۴۳ قدرت را در دست گرفت. در طول این دوران، وسکس نخست از سوی نورثامبریا و پس از آن از طرف پادشاهی روبه‌رشد مرسیا مورد تهدید قرار گرفت و کینجیلز و پسرش سوئیکلم، استان‌های ویکایی شامل گلوسترشر، ووسترشر و جنوب‌غربی وارویکشر را در جنگ با پِندا، شاه مرسیا از دست دادند.

در ۶۴۳ کنوال جانشین پدرش کینجیلز شد و با خواهر پندا ازدواج کرد. اما دیری نپایید که او را ترک نمود و پندا به‌خاطر این رفتار او، کنوال را در ۶۴۵ به آنگلیای شرقی تبعید نمود. این تبعید ۳ سال به‌طول انجامید و کنوال در ۶۴۸ بار دیگر پادشاهی وسکس را در دست گرفت. او در بیشتر دوران حکومتش درگیر جنگ با مرسیایی‌ها و ویلزی‌ها بود و در نهایت جانشین پندا موفق به گرفتن همپشایر جنوبی و جزیرهٔ وایت از او شد. این مناطق از ۶۶۱ تا ۶۸۶ در اختیار مرسیایی‌ها بود و پادشاهی وسکس نیز پس از مرگ کنوال به‌طور موقت بین جانشینان او تقسیم شده بود. با این حال شاهان وسکس در طول این مدت موفق به کسب پیروزی‌هایی علیه بریتون‌ها شدند که به سمت‌غرب در حال پیشروی بودند.

British kingdoms c 800
پادشاهی‌های انگلستان در حدود سال ۸۰۰ میلادی

در ۶۸۵ کدوالا به شاهی وسکس رسید و موفق شد تا همپشایر جنوبی و جزیرهٔ وایت را بازپس‌گیرد. پس از او اینه، نخستین شاه وسکس که به وضع قوانین پرداخت به قدرت رسید و حوزهٔ اسقفی‌ای را برای نواحی غربی در شربورن (دورست) ایجاد کرد. در ۸۰۲ اگبرت شاه ساکسون غربی شد و به سلطهٔ مرسیایی‌ها بر وسکس که ادارهٔ مستقیم بخش‌هایی از برکشر و ویلتشر را شامل می‌شد پایان داد. او همچنین تمامی نواحی دوون و کورنوال را در اختیار خود گرفت و در ۸۲۵ با شکست بورنوولف، شاه مرسیا توانست سوری، ساسکس و کنت را برای همیشه تحت فرمان پادشاهی وسکس درآورد.

پادشاهان وسکس همچنین برتری خود در مقاومت موفقیت‌آمیزشان در برابر تهاجم دانمارکی‌ها را به رخ دیگر آنگلوساکسون‌ها کشیدند. وایکینگ‌های دانمارکی در ۸۶۵ با ارتش بزرگ خود وارد انگلستان شدند و تمامی پادشاهی‌های آنگلوساکسونی را نابود کردند، با این حال در وسکس با مقاومت اتلرد یکم (حکومت ۸۶۵-۸۷۱) و آلفرد بزرگ (حکومت ۸۷۱-۸۹۹) روبرو شدند. آلفرد بزرگ در ۸۸۶ لندن را بازپس گرفت و از سوی تمامی انگلیسی‌هایی که به سرسپردگی به دانمارکی‌ها تمایلی نداشتند به‌عنوان ارباب کل پذیرفته شد.

به‌دنبال بازپس‌گیری تمامی مناطق تحت اشغال دانمارکی‌ها که تا ۹۲۷ توسط اتلستن، نوهٔ آلفرد بزرگ کامل گردید و شاهان وسکس از آن زمان به‌بعد با عنوان پادشاهان انگلستان تاجگذاری کردند.

وسکس در رمان‌های توماس هاردی

در بسیاری از رمان‌های توماس هاردی، نویسندهٔ انگلیسی، وقایع داستان در مکانی خیالی به‌نام وسکس اتفاق می‌افتد که در اینجا وسکس دراصل به مناطق جنوب‌غربی انگلستان اشاره دارد.

منابع

    • "Wessex". Britannica Online Encyclopedia. Retrieved 5 February 2011.
آلفرد بزرگ

آلفرد بزرگ (زادهٔ ۸۴۹ میلادی - درگذشتهٔ ۲۶ اکتبر ۸۹۹ میلادی)، از سال ۸۷۱ تا ۸۹۹ میلادی، پادشاه وسکس واقع در جنوب‌غربی انگلستان بوده‌است. او فرزند اتلستن بود. پیش از آلفرد، برادرش اتلرد پادشاه آنگلوساکسون‌ها بود. آلفرد بزرگ در اتحاد وسکس با حکومت‌های همسایه اهتمام داشت. سپس، در سال ۸۷۱ میلادی، موفق شد جلوی حملهٔ دانمارکی‌ها را بگیرد. آلفرد در سال ۸۹۹ میلادی به کشتی‌های دانمارکی حمله کرد و آنها را شکست داد. انگلیسی‌ها او را به صورت فرمانروایی فروتن و بردبار توصیف می‌کنند. پس از مرگ وی اوضاع انگلیس دوباره آشفته شد.

اتلبالد وسکس

اتلبالد (به انگلیسی: Ethelbald) (زادهٔ ۸۳۱ یا ۸۳۴ — درگذشتهٔ ۸۶۰) شاه ساکسون غربی (وسکس) از ۸۵۶ تا هنگام مرگش در دسامبر ۸۶۰ بود.

اتلرد وسکس

اتلرد یا اتلرد یکم (انگلیسی: Ethelred، انگلیسی باستان: Æthelred) (زادهٔ پیرامون ۸۳۰ - درگذشتهٔ آوریل ۸۷۱) شاه وسکس و کنت از ۸۶۵ تا ۸۷۱ بود.

اتلستن

اتلستن (به انگلیسی: Athelstan، Aethelstan یا Ethelstan، به انگلیسی باستان: Æthelstan) (زادهٔ پیرامون ۸۹۵ — درگذشتهٔ ۲۷ اکتبر ۹۳۹) پادشاه آنگلوساکسون‌تبار انگلستان از ۹۲۴ تا ۹۳۹ بود. او نخستین فرمانروای ساسکون غربی (وسکس) بود که توانست حکومتی مؤثر بر تمام انگلستان داشته باشد.

اتلولف وسکس

اتلولف (به انگلیسی: Aethelwulf یا Ethelwulf، به انگلیسی باستان: Æthelwulf) (درگذشتهٔ ۸۵۸ میلادی) از فرمانروایان آنگلوساکسونی انگلستان و شاه وسکس از ۸۳۹ تا ۸۵۶ م بود. او با مرسیا متحد شد و توانست در برابر تجاوزهای وایکینگ‌های دانمارکی ایستادگی کند.

ادرد انگلستان

ادرد (به انگلیسی: Edred، به انگلیسی باستان: Eadred) (درگذشتهٔ ۲۳ نوامبر ۹۵۵) شاه انگلستان از ۹۴۶ تا ۹۵۵ بود و توانست نورثامبریا را برای همیشه به زیر فرمان انگلیسی‌ها درآورد.

ادموند دوم انگلستان

ادموند دوم مشهور به ادموند آیرن‌ساید (به انگلیسی: Edmund Ironside، انگلیسی باستان: Eadmund II Isen-Healf) (زادهٔ در حدود ۹۸۰ یا ۹۹۳ - درگذشتهٔ ۱۰۱۶) پادشاه انگلستان به مدت چند ماه از آوریل تا نوامبر ۱۰۱۶ بود. او را به دلیل مقاومت سرسختانه‌اش در برابر تهاجم گستردهٔ کانوت، پادشاه دانمارک «آیرن‌ساید»» لقب دادند.

ادموند یکم انگلستان

ادموند یکم ملقب به ادموند فرخ (به لاتین: Edmundus Magnificus) (زادهٔ ۹۲۱ — درگذشتهٔ ۲۶ مه ۹۴۶) شاه انگلستان از ۹۳۹ تا ۹۴۶ بود و در دوران حکومتش توانست نواحی شمالی انگلستان را که به تصرف وایکینگها درآمده بود بازپس بگیرد.

ادوارد خستو

ادوارد ملقب به ادوارد خستو، ادوارد اقرارآورنده یا ادوارد معترف (به انگلیسی: Edward the Confessor) (زادهٔ در حدود ۱۰۰۳ — درگذشتهٔ ۱۰۶۶) آخرین پادشاه آنگلوساکسون از دودمان وسکس است که از ۱۰۴۲ میلادی تا هنگام مرگش در ۱۰۶۶ میلادی بر انگلستان فرمان راند.

ادوارد پدر

ادوارد ملقب به ادوارد پدر (زادهٔ در حدود ۸۷۰ — درگذشتهٔ ۱۷ ژوئیهٔ ۹۲۴) فرمانروای آنگلوساکسونی انگلستان بود. او فرزند آلفرد بزرگ بود و در ۸۹۹ به شاهی ساکسون غربی (وسکس) رسید و تا هنگام مرگش در ۹۲۴ توانست تقریباً تمام انگلستان را با فتح مناطقی که پیشتر در تصرف متجاوران دانمارکی قرار داشت به زیر سلطهٔ خود درآورد.

ادویگ انگلستان

ادویگ (به انگلیسی: Edwig، به انگلیسی باستان: Eadwig) یا ادوی (به انگلیسی: Edwy) (درگذشتهٔ ۱ اکتبر ۹۵۹) ملقب به ادویگ خوبرو (به انگلیسی: Edwig the Fair) پادشاه انگلستان از ۹۵۵ و فرمانروای وسکس و کنت از ۹۵۷ تا ۹۵۹ بود.

ادگار انگلستان

ادگار (به انگلیسی: Edgar، به انگلیسی باستان: Eadgar) (زادهٔ ۹۴۲، ۹۴۳ یا ۹۴۴ — درگذشتهٔ ۸ ژوئیه ۹۷۵) پادشاه انگلستان بود. او که فرمانروایی مرسیا و نورثامبریا را در ۹۵۷ برعهده داشت در ۹۵۹ به پادشاهی وسکس رسید و از آن سال به‌بعد با عنوان پادشاه کل انگلستان شناخته شد.

دوران فرمانروایی ادگار با صلح و آرامش سپری گردید. او پادشاهی توانا بود و مردمش را در انجام آداب و رسوم محلی خود آزاد گذارد. او همچنین مهمترین حامی احیای رهبانیت در انگلستان بود.

اذلرد بدفهم

اذلرد دوم یا اذلردِ کُند یا اذلرد بدفهمیده (انگلیسی باستان: Æþelræd،Unræd؛ انگلیسی:Aethelred the Unready)(زادهٔ حدود ۹۶۸ - مرگ ۲۳ آوریل۱۰۱۶ میلادی) پادشاه انگلستان میان سال‌های ۹۷۸ تا ۱۰۱۳ و ۱۰۱۴ تا ۱۰۱۶ میلادی بود.

او یکی از پادشاهان انگلستان پیش از چیرگی نورمن‌ها بر این سرزمین، پسر شاه ادگار و از دودمان وسکس است و فرمان‌روایی اش در روزگاری بود که پادشاهان اروپا قدرت چندانی نداشتند و مهار اروپای غربی به دست زمینداران و ارل‌ها و دوک‌ها بود. بیش‌تر روزگار پادشاهی وی،به دفاع از انگلستان در مقابل هجوم دانمارکی ها گذشت.

الفورد وسکس

الفورد (به انگلیسی باستان: Ælfweard) (زادهٔ ۹۰۴ — درگذشتهٔ ۲ اوت ۹۲۴) دومین پسر ادوارد، شاه انگلستان و بزرگترین فرزند او از همسر دومش الفلد و احتمالاً شاه وسکس بود.

انگلستان در عهد آنگلوساکسون‌ها

این نوشتار به‌طور خلاصه به تاریخ انگلستان در عهد آنگلوساکسون‌ها می‌پردازد.

آنگلوساکسون‌ها اقوامی ژرمن بودند؛ که در انتهای سده ۴ میلادی و سال‌های آغازین سده ۵ میلادی، انگلستان را از تصرف رومیان خارج کرده، نام خود را به این خطه داده، و کشور و ملت انگلستان را پایه گذاردند.

از جمله آنگلوساکسون‌ها می‌توان به «آنگل»ها، «گوت»ها، «فریزی»ها و «ساکسون»ها اشاره نمود. قبرهای منطقه ساتن هو، به همراه یادداشتهای راهبانی چون عالیجناب «بید»، اطلاعات مربوط به تاریخ آن‌ها را بیان می‌کند.

در انتهای سده ۴ میلادی، رهبر رومی انگلستان از قبایل آلمانی خواست که در انگلستان مستقر گردند. او با این تصمیم می خواست که ژرمن‌ها را متحدانی صمیمی برای بخش رومی انگلستان سازد؛ تا از حملات پیکتزها جلوگیری کند.

اما نتیجه خلاف انتظار بود. سیل اقوام ژرمن، در آغاز سده ۵ میلادی، رومیان انگلیسی را ناگزیر به ترک جزیره نمود و سلت‌ها را نیز به سمت غرب به عقب راند. آغاز قرون وسطا در انگلستان را، هم‌زمان با همین تهاجم‌ها ذکر کرده‌اند.

پیش از آمدن مسیحیت توسط رومی ها، مردم پیرو مذاهب سلتی و ژرمنی-مشتمل بر انواعی از ستایش و پرستش طبیعت- بودند. ۱۵۰ سال پس از آخرین یورشهای ژرمان ها، پاپ گرگوری کبیر رهبر کلیسای مسیحی، جرات کرد که میسیونرهای خود را به رهبری سنت آگوستین به سوی انگلوساکسون‌ها بفرستد. شاه کنت از انگلوساکسون‌ها با شاهزاده‌ای مسیحی از فرانک‌ها ازدواج کرد. این ازدواج، شاه کنت را مسیحی کرد و به موجب همکاری کنت با اگوستین، مسیحیت در جزیره گسترش یافت. تا سده هفتم، مسیحیان انگلستان تحت نظارت و کنترل مذهبی کلیسای رم قرار گرفتند.

در این زمان انگلستان از وحدت سیاسی برخوردار نبوده و به چندین کشور متخاصم تقسیم شده بود؛ که از جمله مهمترین آن‌ها می‌توان به نورثامبریا، مرشا، کنت و وسکس اشاره نمود.

سرانجام در سال ۸۲۹ میلادی، کلیه این ممالک، اگبرت، شاه وقت وسکس را به عنوان پادشاه انگلستان برگزیدند. اگبرت نخستین پادشاه از سلسله ساکسونهای غربی بود؛ با این وجود در اسکاتلند و ایرلند حکومت‌های محلی دیگری قدرت داشتند.

در زمان جانشینان اگبرت، انگلستان با هجوم اقوام نورمان مواجه گردید. در سده ۹ میلادی، آلفرد کبیر از وسکس بزرگترین پادشاه انگلیس شمرده شد. او وایکینگهای دانمارکی را در سال ۸۷۸ میلادی شکست داد، و آن‌ها را وادار کرد تا تقسیم انگلستان را به دو قسمت وسکس و Danelaw به رسمیت بشناسند. آلفرد کبیر مدارس زیادی ساخت، نیروی دریایی بریتانیا را تشکیل داد و لندن را از دست دانمارکی‌ها خارج کرد.

اگبرت (وسکس)

اگبرت (به انگلیسی: Egbert، به آنگلو-ساکسونی: Ecgberht یا Ecgbryht) (درگذشتهٔ ۸۳۹) شاه وسکس (ساکسون غربی) از ۸۰۲ تا ۸۳۹ بود. او در ۸۲۵ توانست بر مرسیایی‌ها در الندوم (رافتون کنونی) در ویلتشایر پیروز شود و اسکس، کنت، سوری و ساسکس را تصرف نماید. او همچنین خود مرسیا را نیز در ۸۳۹ فتح نمود اما دیری نگذشت که آن را از دست داد.اگبرت سپس گسترهٔ فرمانرواییش را تا کُرنوال گسترش داد و در ۸۳۸ توانست اتحاد بین وایکینگ‌ها و بریتون‌ها را در هینگستون داون در هم شکند. مجموعهٔ این پیروزی‌ها سبب شد تا او کنترل کامل جنوب انگلستان از کنت تا لندز اِند را در دست گیرد و پادشاهی وسکس را به‌عنوان قدرتمندترین پادشاهی آنگلو-ساکسون بر پا سازد.

فهرست پادشاهان انگلستان

پادشاهای انگلستان به صورت سنتی از انگلوساکسون‌های انگلستان و اسکاتلند در زمان آلفرد بزرگ آغاز و در زمان اتلستن (نوه آلفرد بزرگ)؛ این پادشاهی به صورتی گسترده‌تر شکوفا شد آلفرد بزرگ پسر اتلولف (پادشاه وسکس) پس از مغلوب ساختن دانمارکی‌ها، خاندان وسکس را به عنوان قدرتمندترین و پرنفوذترین خاندان انگلستان آن زمان مطرح کرد و سبب یکپارچگی بیشتر انگلوساکسون‌ها در آن زمان شد که این یکپارچگی در زمان نوه‌اش، اتلستن، بیشتر شد.

یکی دیگر از رویدادهای برجسته دوران پادشاهی انگلستان؛ یورش نورمن‌ها در سال ۱۰۶۶ میلادی به رهبری دوک نورماندی ،ویلیام فاتح، به انگلستان و شکست انگلوساکسون‌ها و به قدرت رساندن خاندان نورماندی در این کشور بود.

واپسین پادشاه انگلستان ملکه آن بود که در زمان سلطنت او در یکم ماه مه سال ۱۷۰۷ میلادی، طی تصویب و امضای قانون اتحاد موسوم به قانون اتحاد ۱۷۰۷، پادشاهی انگلستان و اسکاتلند بر مبنای قانون مذکور به صورت یکپارچه با یکدیگر ادغام گشتند و پادشاهی بریتانیای کبیر را تشکیل دادند

هارولد گادوینسن

هارولد گادوینسن (۱۴ اکتبر ۱۰۶۶ - حدود ۱۰۲۲) معروف به هارولد دوم، آخرین پادشاه از سلسله پادشاهان آنگلوساکسون انگلستان بود که در جنگ هستینگز از ویلیام اول شکست خورد و بعد از آن پادشاهان سلسله نورمن بر آن کشور مسلط شدند. او در جریان حمله برادرش تاستینگ به عصر وایکینگ‌ها پایان داد چون هارالد هاردرادا در نبرد استمفورد بریج کشته شد و همراهش تاستینگ نیز کشته شد. البته جنگ در استمفورد بریج باعث تحریک شدن ویلیام نرماندی و حمله او به انگلستان شد.

کانوت بزرگ

کانوت ملقب به کانوت بزرگ (انگلیسی: Canute the Great، دانمارکی: Knut، یا Knud, den Store، نروژی: Knut den Mektige) (زادهٔ ۹۹۵ - درگذشتهٔ ۱۰۳۵) پادشاه انگلستان از ۱۰۱۶، دانمارک از ۱۰۱۹ و نروژ از ۱۰۲۸ تا هنگام مرگش در ۱۰۳۵ بود.کانوت پسر کوچک اسواین یکم ریش‌دوشاخ، پادشاه دانمارک بود و او را در لشگرکشیش به انگلستان در ۱۰۱۳ همراهی نمود. پس از آنکه پدرش در ۱۰۱۴ درگذشت به ترتیب با اتلرد بدفهم و ادموند آیرون‌ساید بر سر تصاحب تاج و تخت انگلستان وارد نبرد شد. اتلرد در ۱۰۱۶ درگذشت و ادموند در همان سال در نبرد آساندون (در احتمالاً اشدون، اسکس) از کانوت شکست خورد. کانوت مرسیا و نورثامبریا را تصاحب کرد و پس از مرگ ادموند، فرمانروای تمام انگلستان شد. او همچنین پس از مرگ برادرش هارالد دوم به پادشاهی دانمارک رسید.

به زبان‌های دیگر

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.