قبیله افرایم

قبیله افرایم (عبری: אֶפְרָיִם) یکی از قبائل دوازده گانه اسرائیل (اسباط اسرائیل) بود. قبیله افرایم به همراه قبیله مناسه بیت یوسف را تشکیل میدهند. یوسف دارای دو پسر به نامهای مناسه و افرایم بود که هر یک یکی از اسباط اسرائیل را به دلیل مورد آمرزش گرفتن توسط یعقوب تشکیل دادند با اینکه تمامی پسران دیگر یعقوب تنها یک قبیله تشکیل دادند. بعد از تسخیر ارض مقدس توسط یوشع بن نون که خود نیز از نسل افرایم بود تا سال ۱۰۵۰ قبل از میلاد قبائل اسرائیل دولت مرکزی مشخصی نداشتند. در زمان بروز مشکل مردم به حاکمان محلی به نام قاضیان رجوع میکردند. با گسترش خطر فلسطین قبائل اسرائیل تحت حکومت شائول (طالوت) متحد شدند. بعد از مرگ شائول تمامی قبائل اسرائیل به غیر از یهودا به بیت شائول پایبند ماندند و بعد از مرگ ایش - بوشت پسر شائول قبیله افرایم به بقیه قبائل اسرائیل ملحق شد و داوود را به عنوان پادشاه قبول کرد. بعد از به قدرت رسیدن رهبعام نوه داوود قبائل شمالی اسرائیلی جدا شده و پادشاهی شمالی اسرائیل را تشکیل دادند. قبیله افرایم نیز جزئی از این قبایل بود. قبیله افرایم به زندگی خود در پادشاهی شمالی اسرائیل ادامه داد تا اینکه سرانجام به همراه بقیه ده قبیله گمشده در سال ۷۳۲ از ارض مقدس به وسیله آشوریان اخراج شد و سرنوشت آن از این زمان به بعد نامشخص است. بعضی اعتقاد دارند که بعضی آیات کتاب مقدس بیانگر اختلاف بین قبیله یهودا و قبیله افرایم است. قبیله افرایم نماینده اصلی قبائل شمالی اسرائیل است و نسل پادشاهی شمالی اسرائیل در زمینهای این قبیله بود.

12 Tribes of Israel Map
تقسیم اراضی اسرائیل بین اسباط.

جستارهای وابسته

منابع

افرایم (ابهام‌زدایی)

افرایم یک پاتریارک در کتاب مقدس بود.

افرایم همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:

قبیله افرایم

افرایم، یوتا

ماونت افریم، نیوجرسی

دبوره

دبوره یا دِوُرا(در عبری:דְּבוֹרָה، به معنی «زنبور عسل») از زنان عهد عتیق و چهارمین داور طوایف بنی‌اسرائیل قبل از پادشاهی داوود بود که از قبیله افرایم در غرب اردن به داوری برگزیده شد. دبوره جهت داوری زیر نخل دبوره در میان رامه و بیت‌ایل می‌نشست و مردم یا رؤسای اسباط بنی‌اسرائیل به آن‌جا می‌آمدند تا دبوره اختلافاتشان را داوری نماید. او را مادر اسرائیل و پیامبر زنان نامیده‌اند. او قوم یهود را از ستم یابین پادشاه کنعان آزاد ساخت. دبوره، باراق پسر ابینعام را به فرماندهی سپاه خود برگزید، باراق در جنگ با سیسرا امیر حتیان پیروز شد. پس از این پیروزی سپاه دبوره بر حتیان، چهل سال صلح برقرار شد. دبوره در ستایش این پیروزی شعری سرود و ٱن را بر قبایل اسرائیل خواند؛ این شعر از قدیمی‌ترین قطعات ادبیات عهد عتیق است. بخشی از این سرود چنین است:

خداوند را به دلیری سروران اسرائیل و برای حاضر شدن مردم آن به اراده ستایش گویید. ای پادشاهان بشنوید و ای سروران گوش بسپارید؛ من خداوند را خواهم سرایید و یهوه را ستایش خواهم گفت. ای خداوند وقت بیرون آمدنت از سعیر و از صحرای ادوم زمین لرزیدن گرفت و آسمان تندخو گشت و ابرها باران افشانید. کوه‌ها در حضور یهوه فروریزد و صحرای سینا در حضور یهوه به لرزش افتد. در روزهای شمجر پسر عناث و یاعیل شاه‌راه‌ها واگذاشته شدند و رهگذران از راه‌های کج رفتند. در اسرائیل سروران نابود گشتند و داوری ایشان از میان رفت تا آن که من دبوره برخاستم و همچون مادر اسرائیل در میان شما پدیدار گشتم. ایشان خدایان جدید برگزیدند، آنگاه که در پیش دروازه‌ها جنگ بود، در میان چهل هزار اسرائیل سپر و نیزه‌ای به چشم نیامد. قلب من با سروران اسرائیل، و با آنان که از میان قوم به اراده حاضر شدند، خداوند را ستایش خواهد گفت. ای کسانی که بر خران سفید سوارید و در محکمه می‌نشینید و در راه رفتار می‌کنید؛ سرود را بسرایید. بسبب آواز کسانی که در جای کشیدن آب‌ها غنایم را تقسیم می‌کنند؛ در آنجا اعمال صادق یهوه را به سروران اسرائیل بیان می‌دارند، آنگاه که قوم به دروازه‌ها فرود آیند. بیدار شو، ای دبوره، بلکه آگاهانه سرودی بخوان. برخیز ای باراق پسر ابینعام و اسیران خود را ببند. آنگاه گفتم ای برجای‌ماندگان به زیر آیید، ای قوم به‌خلاف نیرومندان به زیر آیید. ای خداوند از برای من به خلاف شجاعان به زیر آی. از بنی‌افرایم که در عمالیق ریشه زدند و در پشت ایشان تو ای بنیامین با قوم‌هایت و سروران بنی‌ماکیر و از زبولون کسانی که تعلیمی سان بینی می‌کشیدند به زیر آمدند. با من که دبوره‌ام سروران یساکار و بنی‌یساکار چون باراق به‌پایش به دره روان گشتند، زیرا که در تقسیمات رئوبن تدبیرات قلوب بزرگ بود. چرا در میان آغل برای شنیدن نغمه شبابان نشستی. جلعاد به آن طرف اردن ساکن شد و دان در کشتی‌ها چرا ماند و اشیر به کنار دریا نشست و در بندرهایش قرار گرفت. زبولون و نفتالی قومی بودند که در مقام‌های بلند صحرا جان خویشتن را تا به مرگ به مقام خطر انداختند. پادشاهان آمده نبرد می‌کردند، آنگاه شاهان کنعان در تعناک نزد آب‌های مجده جنگ کردند اما پاره‌ای نقره نبردند. از آسمان جنگ کردند ستاره‌ها در منازل خودشان بر سیسرا جنگ‌افزار گرفتند. رود قشون بلکه رود قدیم رود قیشون ایشان را ربود، ای جان من تو شجاعان را پایمال کردی. آنگاه سم اسبان از جهندگی بلکه از جهندگی سواران ایشان شکسته شدند؛ و یاعیل زن حیبر قینی بود که از زنان چادرنشین است که برکت یافته. هنگامی که سیسرا آب خواست به وی شیر داد و در ظرف بزرگان ماست از برای او آورد. دست خود را به میخ دراز کرده، سیسرا را زده، سرش را کوفت و شقیقه‌اش را به میخ دوخت.

دبوره همسر مردی به نام لبیدوث (به معنی مشعل) بود. مدت داوری دبوره چهل سال بود. او در تل قادش درگذشتو مقبره منسوب به او و باراق در نزدیکی همان شهر واقع است.

عبدون

عبدون(عبری:עבדון בן הלל به معنی «بنده») پسر هالیل پسر برعاثون از قبیله افرایم، از شخصیت‌های تنخ یهودی و عهد عتیق در انجیل است که نخستین بار نامش در کتاب داوران به عنوان سیزدهمین داور بنی‌اسرائیل و در زمرهٔ داوران کوچک آورده شده‌است. عبدون چهل پسر و سی نوه داشت که هر یک بر یک کره الاغ می‌نشستند. مدت حکومت عبدون بر طوایف بنی‌اسرائیل هشت‌سال بود.عبدون در برعاثون در سرزمین افرایم و کوه عمالیقیان به خاک سپرده شد.

به زبان‌های دیگر

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.