دمیاط

دمیاط نام شهر و شهرستانی در استان دمیاط مصر است.

مختصات: ۳۱°۲۵′ شمالی ۳۱°۴۹′ شرقی / ۳۱٫۴۱۷°شمالی ۳۱٫۸۱۷°شرقی

دمیاط
شهر
Damietta
Damietta's Corniche along the نیل.

Damietta's Corniche along the نیل.
دمیاط در مصر سفلی قرار گرفته‌است
دمیاط
دمیاط
Location in the Nile Delta
دمیاط در مصر قرار گرفته‌است
دمیاط
دمیاط
مختصات: ۳۱°۲۵′ شمالی ۳۱°۴۹′ شرقی / ۳۱٫۴۱۷°شمالی ۳۱٫۸۱۷°شرقی
کشور مصر
استاناستان دمیاط
جمعیت (۲۰۰۶)
 • جمعیت۱٬۰۹۳٬۵۸۰
منطقهٔ زمانیEST (یوتی‌سی +۲)
پیش‌شماره تلفن(۲۰)+

مشاهیر

منابع

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «قائمة بمراکز مصر». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای عربی، بازبینی‌شده در ۲۱ مارس ۲۰۰۷.

جستارهای وابسته

ابن قادوس دمیاطی

محمود بن اسماعیل دُمیاطی (؟ -۵۵۱ق) شناخته‌شده به ابن قادوس دُمیاطی با لقب‌های قاضی المُفَضَّل، کافی الکُفاة و ذوالبلاغتین (نسب: ابوالفتح محمود بن اسماعیل بن حمید دمیاطی فهری)، شاعر و کاتب دربار فاطمی مصری بود.

شعر او را متین و نیک توصیف کرده‌اند. اما نثر او، نثر دورهٔ فاطمی است که سرشار از تکلف و پرگویی از مسائل شیعی است. فنون شعری اش مدح، رثا، هجو، توصیف، غزل، مجون، خمریات است.

ارمن‌شاهان

اَرمَن‌شاه، شاه ارمن، یا اخلاط‌شاه نام افراد سلسله‌ای بود که در ارمنستان قدیم (در آناتولی امروزی) فرمانروایی داشتند و بدست ایوبیان منقرض گردیدند.لین پول در طبقات سلاطین اسلام و نیز تاریخ کرد آورده‌است: هنگامی که شکمان [سقمان] که او را بمناسبت نام مخدومش قطب الدین اسماعیل حکمران سلجوقی مرند آذربایجان قطبی می‌خواندند در سال ۴۹۳ هَ. ق. ۱۱۰۰ م. شهر خلاط را در ارمنیه از بنی مروان گرفت و بساط آنها را برچید فرزندان و ممالیک ایشان مدت یک قرن در این ناحیه حکومت می‌کردند تا آنکه ایوبیان در سال ۶۰۴ هَ. ق. ۱۲۰۷ م. ایشان را از میان برداشتند. و مقصود از ارمن منطقهٔ خلاط و اعمال آن باشد که آن را به ارمینیهٔ کبری نیز خوانند و شاه ارمن لقبی بوده‌است کسی را که بر این منطقه حکومت می‌کرده‌است. چنان‌که ابوشامه در کتاب «الروضتین» گوید: که نورالدین پس از جنگ دمیاط در سال ۵۶۵ هَ. ق. عماد را به خلاط و حاکم آن فرستاد و در آن هنگام ظهیرالدین سکمان معروف به شاه ارمن آنجا حاکم بود.

استان دمیاط

استان دمیاط (به عربی: محافظة دمیاط) از استان‌های کشور مصر است.

استان‌های مصر

کشور مصر به ۲۷ استان (به عربی: محافظة) تقسیم شده‌است، هر استان زیر نظر یک فرماندار اداره می‌شود. عزل و نصب فرماندار از جمله اختیارات رئیس‌جمهور مصر است.

این ۲۷ استان عبارتند از:

استان اسکندریه

استان اسوان

استان اسیوط

استان بحیره

استان بنی سویف

استان قاهره

استان دقهلیه

استان دمیاط

استان فیوم

استان غربیه

استان جیزه

استان اسماعیلیه

استان کفر الشیخ

استان مطروح

استان منیا

استان منوفیه

استان وادی الجدید

استان شمال سیناء

استان پورت‌سعید

استان قلیوبیه

استان قنا

استان بحر الاحمر

استان شرقیه

استان سوهاج

استان جنوب سیناء

استان سوئز

استان اقصریک استان ممکن است به‌طور کامل از مناطق «شهری» تشکیل شده باشد یا ترکیبی باشد از مناطق «شهری» و مناطق «روستایی».

علاوه بر این، یک استان ممکن است فقط از یک شهر تشکیل شده باشد، مثل استان قاهره یا استان اسکندریه. چنین استان‌هایی به مناطق (محله‌های شهری) تقسیم‌بندی شده‌اند. برای مثال استان قاهره به ۴۱ منطقه شهری و استان اسکندریه به ۷ منطقه شهری تقسیم‌بندی شده‌اند.

تراکم جمعیت در بیشتر استان‌های مصر حدود هزار نفر در کیلومتر مربع است در حالیکه در سه استان پهناور مصر، تراکم جمعیت تنها ۲ نفر در کیلومتر مربع است.

بشیر التابعی

بشیر التابعی (انگلیسی: Besheer El-Tabei؛ زادهٔ ۲۴ فوریهٔ ۱۹۷۶) یک بازیکن فوتبال اهل مصر است.

جنگ صلیبی هفتم

جنگ صلیبی هفتم (انگلیسی: Seventh Crusade) یا هفتمین جنگ صلیبی تلاشی جهت تصرف مجدد اورشلیم که پس از جنگ صلیبی ششم و بارونی، مجدداً توسط ایوبیان تسخیر شده بود، به رهبری لوئی نهم، پادشاه فرانسه در سال ۱۲۴۸ میلادی آغاز شد که تا سال ۱۲۵۴ به طول انجامید. با عزیمت هیئتی از چند مقام کلیسایی اورشلیم، بیروت و انطاکیه به سمت غرب، لوئی نهم یا همان سنت لوئی که بیمار بود و نذر کرده بود پس از بهبود به یک حمله صلیبی دست زند. پاپ اینوسنت چهارم که اهداف جهت بازگرداندن اراضی مقدس داشت، پس از شنیدن گزارش فرستادگان مذهبی شرق در مجمع لیون، ناگریز از پادشاهان و مردم لاتین خواست که در این حمله شرکت کنند و پادشاه فرانسه که اکنون سلامتی خود را به‌دست آورده بود، طبق نذر خود، برای شرکت در این جنگ اعلان آمادگی کرد. لوئی پس از ۳ سال تلاش و تهیه مقدمات در ژوئن ۱۲۴۸ راهی قبرس شد و پس از چند ماه اقامت در قبرس به سمت بندر دمیاط در مصر حرکت کرد. پس از سپری شدن زمستان و گردآمدن نیروهای صلیبی در قبرس، سپاه لوئی که بالغ بر ۲۵ هزار و به نقلی مبالغه‌آمیز، ۱۳۰ هزار نفر بود در ۲۲ مه ۱۲۴۹ از قبرس راهی شهر دمیاط در مصر شد.

دمیاط نخستین آوردگاه بود که در ۵ ژوئن ۱۲۴۹، به‌راحتی به‌دست صلیبیون اشغال شد و امیرفخرالدین جوینی فرمانده کل سپاه ایوبی شکست خورد تا سپاه صلیبی دو روز بعد وارد شهر دمیاط شود. ملک الصالح نجم‌الدین پیشنهاد معاوضه اورشلیم با دمیاط را به صلیبیون داد که لوئی این پیشنهاد را نپذیرفت، به همین سبب او اردوگاهش را در ۸ ژوئن ۱۲۴۹ به شهر منصوره در جنوب دمیاط منتقل کرد. محل برخورد بعدی شهر منصوره در جنوب دمیاط به سمت قاهره بود. در سال ۱۲۵۰ سردار ایوبی، فخرالدین یوسف جوینی در یکی از حملات صلیبیون کشته شد تا ممالیک و شخص بیبرس بندرقداری کنترل سپاه ایوبی را به‌دست گیرند. در نبرد میان ایوبیان و صلیبیون در منصوره، سپاه صلیبی متحمل تلفات زیاد و سنگین شد و همچنین شاه فرانسه و دو برادرش اسیر ایوبیان شدند.

ایوبیان پس از پیروزی در منصوره، قصد بر لذمه جنگ با صلیبیون را داشتند اما خود به ناگاه درگیر شبه‌کودتایی نظامی توسط ممالیک شدند و سرانجام دولت ایوبیان مصر منقرض شد تا ممالیک بحری جایگزین آنها شوند. این‌چنین ممالیک نیازمند پول، در عوض دریافت ۸۰۰ هزار بیزانت پادشاه فرانسه آزاد کردند و دمیاط را بازپس گرفتند. لوئی پس از آزاد شدن از اسارت به عکا بازگشت و پس از اقامتی ۴ ساله در عکا به دلیل رخ دادن بحران‌هایی در فرانسه به پاریس بازگشت. بدین‌ترتیب، هفتمین جنگ صلیبی به پایان رسید.

جنگ صلیبی پنجم

جنگ صلیبی پنجم (انگلیسی: Fifth Crusade) یا پنجمین جنگ صلیبی که از سال ۱۲۱۳ تا ۱۲۲۱ م (۶۱۰ - ۶۱۸ ه‍.ق) ادامه یافت، تلاش جدید کشورهای مسیحی اروپایی در جهت بازپس‌گیری اورشلیم و سایر سرزمین‌های مقدس از دولت قدرتمند ایوبیان حاکم بر مصر و شام بود. پاپ اینوسِنت سوم در ۱۲۱۳ م، به‌قصد جبران جنگ صلیبی چهارم، خواستار جنگی دیگر گردید. در نتیجه، اقدامات وسیعی برای تدارک این حمله در سرزمین‌های اروپایی انجام گرفت. با درگذشت پاپ در مهٔ ۱۲۱۶ م، جانشین وی، هونوریوس سوم، آغاز حملهٔ جدید را به جان بِریَن، پادشاه اورشلیم، اطلاع داد. آندراش دوم، پادشاه مجارستان، و بسیاری از اُمرا و تیول‌داران اروپا برای شرکت در این حمله اعلام آمادگی کرده و در نتیجه سپاه ۱۵ هزار نفرهٔ صلیبی، به فرماندهی آندراش دوم و لِئوپولد ششم، دوک اتریش، در پاییز ۱۲۱۷ م به عکا رسید و در آن‌جا نیز هیو یکم، پادشاه قبرس، به آن‌ها پیوست.

ملک عادل، سلطان ایوبی، که در این هنگام در مصر به سر می‌بُرد، عازم شام شد و در ناحیهٔ بَیسان اردو زد، اما از ترس شکست از سپاه ۱۵ هزار نفرهٔ صلیبیون در بَیسان نجنگید و تا جنوب دمشق عقب‌نشینی کرد. با عقب‌نشینی او، صلیبیون به سمت شمال لشکر کشیدند و به بَیسان حمله بردند و از آن‌جا تا بانیاس را تصرف نمودند. آن‌گاه بانیاس را محاصره نمودند، که چون بی‌نتیجه ماند، به عکا بازگشتند. سپس راهی قلعهٔ باتور شدند، اما با وجود ۱۷ روز محاصره، موفق به فتح آن نگردیدند. در همان زمان، سپاهیان مجارستانی، برخلاف توصیه‌های پادشاه اورشلیم و دیگر امیران صلیبی، به دشت بِقاع در لبنان یورش بردند و به سختی شکست خوردند. این واقعه و نیز یک حملهٔ ناموفق دیگر، سبب شد پادشاه مجارستان — که برای ادای نذرش (جنگیدن با مسلمانان) راهی جنگ صلیبی شده بود — ناگزیر شد در اوایل ۱۲۱۸ م به کشورش بازگردد. در این میان، پادشاه اورشلیم به فکر افتاد از نیروهای صلیبی — که پی‌درپی به‌دستور پاپ راهی شام می‌شدند — برای حمله به مصر مدد جوید.

جان بِریَن همانند ریچارد، پادشاه انگلستان، کلید فتح اورشلیم و تمام سرزمین شام را چیرگی بر مصر می‌دانست؛ از این‌رو، پس از کسب موافقت فرماندهان دو فرقه دینی–نظامی شوالیه‌های هوسپیتالر (در منابع اسلامی: اِسبِتاریه) و شوالیه‌های معبد (در منابع اسلامی: داویه) و تهیهٔ تدارکات لازم در ۷ مهٔ ۱۲۱۸ م راهی شهر دِمیاط در مصر شد. مصریان از دیرباز بر کنار مصب رود نیل، برجی به نام برج سلسله ساخته بودند و از آن تا دیوارهای دِمیاط زنجیرهای سنگینی وصل کرده بودند تا مانع ورود کشتی‌های دشمن به رود نیل شود. صلیبیون که به اهمیت تصرف برج سلسله برای تصرف دِمیاط پی برده بودند، به آن حمله کردند و پس از تحمل تلفات سنگین، سرانجام در ۲۱ اوت ۱۲۱۸ م برج را به تصرف خود درآوردند و راه ورود به مصر برایشان گشوده شد. ملک العادل، پس از شنیدن خبر سقوط دِمیاط، از شدت اندوه درگذشت و پسرش، المُعظم عیسی، جانشین وی در شام شد.

در همان زمان الکامل محمد، پسر دیگر ملک العادل و حاکم مصر، تلاش‌های مؤثری برای جلوگیری از ورود صلیبیون به مصر کرد، اما وقتی از توطئهٔ احمد بن مَشطوب، یکی از پرنفوذترین امرای اَیوبی علیه خود آگاه شد، اردوگاهش در عادلیه (میان فارَسکور و دِمیاط) را مخفیانه ترک کرد و به شهر اَشموم طنّاح گریخت. در اثر این اقدامِ کامل، سپاهیانش متفرق شدند و صلیبیون توانستند اردوگاه مسلمانان را به تصرف درآورند. دو روز پس از این حادثه، ملک المعظم به یاری برادرش شتافت و مخالفان وی را زندانی و تبعید کرد و مجدداً سپاهی را برای مقابله با صلیبیون تدارک دید. پیشتر الکامل، هفتاد پیک نزد حاکمان جهان اسلام، برای استمداد فرستاده و به همه یادآوری کرده بود که سقوط مصر به‌معنای به‌خطر افتادنِ سایر نواحی اسلامی خواهد بود. از این‌رو، نیروی کمکیِ بسیاری به مصر آمد، همچنان که نیروهای کمکی زیادی نیز به اردوگاه صلیبیون رسید. الکامل از ترس سقوط دِمیاط و دیگر شهرهای مصر به‌دست صلیبیون، به آنان پیشنهاد کرد در ازای عقب‌نشینی صلیبیون از مصر، اورشلیم و بخش اعظم سرزمین فلسطین را به آنان واگذار کند. هرچند جان بِریَن و یارانش این پیشنهاد را پذیرفتند، ولی کاردینال پِلاجیو گالوانی، نمایندهٔ پاپ و برخی از سران سپاه — که خواهان امتیازات بیشتری چون واگذاری قلعهٔ کَرَک و سیصد هزار دینار وجه نقد نیز بودند — آن را رد کردند.

با وجود مقاومت سرسختانهٔ مردم دِمیاط، سرانجام این شهر، بر اثر شیوع بیماری و قحطی و فشار شدید صلیبیون در ۵ نوامبر ۱۲۱۹ م سقوط کرد و سپاه صلیبی پس از ورود، شهر را غارت نمود. پس از تصرف دِمیاط، میان جان بِریَن و کاردینال پِلاجیو بر سر حاکمیت شهر اختلاف شدیدی رخ داد، که به نفع جان بِریَن پایان یافت؛ اما چندی بعد، وی به‌علت مرگ پدر همسرش، پادشاه کیلیکیه، مجبور به بازگشت به عکا شد و فرماندهی صلیبیون در مصر به پِلاجیو رسید. پِلاجیو پس از رسیدن لویی یکم، دوک باواریا، در رأس سپاهی بزرگ به دِمیاط، تصمیم گرفت در تابستان ۱۲۲۱ م به قاهره حمله کند و بدین منظور، جان بِریَن را نیز به یاری فراخواند. از آن‌سو، الکامل، پس از اشغال دِمیاط، اردوگاهش را به شهر نوساز منصوره منتقل کرد تا مانع حرکت صلیبیون به‌سوی قاهره شود. امیران سرزمین‌های اسلامی، از جمله ملک المعظم و ملک الاشرف، که خطر سقوط قاهره را کاملاً درک می‌کردند، در رأس سپاهیان‌شان با شتاب راهی مصر شدند. مصریان پس از تخریب سدهایی که بر روی رود نیل ساخته بودند و قرار دادن صلیبیون در راهی باریک، آن‌ها را محاصره کردند؛ تا اینکه صلیبیون تقاضای صلح کردند. جان بِریَن به اردوگاه سپاه ایوبیان آمد و در ۲۰ اوت ۱۲۲۱ م قرارداد صلحی را امضا کرد که بر اساس آن مقرر شد در مقابل تعرض نکردن مسلمانان به جانِ صلیبیون، آن‌ها دِمیاط را به مسلمانان پس دهند و از مصر خارج شوند و برای هشت سال صلح برقرار شود. صلیبیون در ۷ سپتامبر ۱۲۲۱ م شهر دِمیاط را به ایوبیان واگذار کردند و از راه دریا به عکا بازگشتند. بدین ترتیب، پنجمین حملهٔ صلیبی، برای گرفتن اورشلیم نیز ناکام ماند.

رفعت الفناجیلی

رفعت الفناجیلی (عربی: رفعت الفناجيلي‎؛ ۱ مهٔ ۱۹۳۶ – ۲۳ ژوئن ۲۰۰۴(2004-06-23)) یک ورزشکار اهل مصر بود.

از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی الاهلی مصر و تیم ملی فوتبال مصر اشاره کرد.

وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده است.

شمس‌الدین قادری

شمس‌الدین ابوالفضل محمد بن عمر قادری شهرت‌یافته به شمس‌الدین قادری (۱۴۱۷ - ۱۴۹۷م) قاضی، ادیب و شاعر برجستهٔ مصری در دورهٔ مملوکی بود. در شعر او مضامین دینی و نوآوری‌های ادبی دیده می‌شود.

صدرالدین بن مرحل

ابوعبدالله، محمد بن عمر مکّی شهرت‌یافته در مصر به ابن مُرَحَّل و در شام به ابن وکیل (۱۲۶۷م - ۱۳۱۷م) فقیه، دانشمند علوم عقلی، پزشک، ادیب و شاعر مصری بود.

عصام الحضری

عصام الحضری (عربی: عصام الدين كمال توفيق الحضري‎؛ زاده ۱۵ ژانویهٔ ۱۹۷۳) یک بازیکن فوتبال اهل مصر است.

فارسکور

فارسکور نام شهر و شهرستانی در استان دمیاط مصر است.

فطین عبدالوهاب

فطین عبدالوهاب (انگلیسی: Fatin Abdel Wahab؛ ۱۹۱۳ – ۱۹۷۲) کارگردان فیلم اهل مصر بود.

فهرست شهرهای مصر

در مصر شهر (به عربی مصر: مرکز) واحدی یک درجه پائین‌تر از استان (به عربی: محافظة) است. به عبارت دیگر در مصر تفاوتی میان شهرستان و شهر قائل نمی‌شوند.

محاصره دمیاط (۱۲۱۸–۱۹)

محاصره دمیاط (انگلیسی: Siege of Damietta)، قسمتی از جنگ صلیبی پنجم که در سال ۱۲۱۸ رخ داد. در این زمان دمیاط تحت فرمان ایوبیان و سلطان الکامل محمد بن عادل بود که در سال ۱۲۱۸ توسط صلیبیون محاصره و در سال ۱۲۱۹ فتح شد.

در آغاز جنگ صلیبی پنجم، صلیبیون توافق کردند که جنگ جدید را از مصر و شهر بندری دمیاط آغاز کنند که در کنار رود نیل واقع شده بود. طبق نقشه صلیبیون، پس از فتح این شهر، راه حمله به سمت عکا و اورشلیم برای صلیبیون مهیا می‌شد بنابراین اولیه جنگ خود را در دمیاط آغاز کردند.

محاصره دمیاط (۱۲۴۹)

محاصره دمیاط (انگلیسی: Siege of Damietta)، نبردی است که در جریان جنگ صلیبی هفتم در سال ۱۲۴۹ میلادی در بندر دمیاط میان صلیبیون به رهبری لوئی نهم و ایوبیان به رهبری نجم‌الدین یوسف رخ داد که در نهایت با پیروزی استراتژیک صلیبیون همراه بود.

منصوره

شهر مَنصوره سومین شهر بزرگ مصر و مرکز استان دقهلیه مصر است.

منصوره در ۱۲۰ کیلومتری شمال شرقی قاهره قرار گرفته و بیش از ۱٬۶۰۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.

با این تعداد جمعیت، منصوره پس از قاهره و اسکندریه سومین شهر مصر بشمار می‌آید.

شهر منصوره ۲۰ کیلومتر مربع مساحت دارد و در کرانه خاوری رود دمیاط که یکی از شاخه‌های نیل است قرار گرفته و در درون دلتای نیل قرار دارد. روبروی منصوره در آنسوی رودخانه شهر طلخا قرار دارد.

دانشگاه منصوره از دانشگاه‌های معتبر مصر است.

نبرد المنصوره

نبرد المنصوره (انگلیسی: Battle of Al Mansurah)، نبردی‌ست میان صلیبیون به رهبری لوئی نهم و ایوبیان به رهبری المعظم توران‌شاه و فرماندهی بیبرس که در ۸ فوریه ۱۲۵۰ میان نیروهای دو طرف در منصوره رخ داد که پس از سه روز جنگ، سرانجام صلیبیون در ۱۱ فوریه از ایوبیان شکست خوردند و به سمت دمیاط عقب‌نشینی کردند.

کازرون

کازرون شهری در باختر استان فارس و مرکز شهرستان کازرون می‌باشد. این شهر با تاریخی کهن، دارای آثار باستانی و تاریخی فراوان می‌باشد که در طول تاریخ مورد توجه سلاطین و صاحبان قدرت بوده‌است و به سبب جاذبه‌های تاریخی، فرهنگی، طبیعی و مذهبی همواره گردشگران بسیاری را به سوی خود فرا می‌خواند. مردم این شهر عمدتاً شیعه مذهب و فارسی زبان با گویش کازرونی هستند.

کازرون از شهرها و پایتخت‌های قدیمی ایران است و اکنون از نگاه جمعیتی، با ۹۶،۶۸۳ نفر جمعیت در سال ۱۳۹۵، پنجمین شهر پرجمعیت استان فارس است. شهرستان کازرون نیز سومین شهرستان پرجمعیت فارس و شصت و سومین شهرستان پرجمعیت ایران است.نورد، بلدالعتیق، شهر کهنه، شهر سبز، گازرگاه، گازران، گازرون، کازران، کوه زران و دمیاط عجم از نام‌های پیشین کازرون می‌باشد. کازرون در دوره ساسانیان، به فرمان شاپور اول تأسیس شد. این شهر دارای بناهای تاریخی و مذهبی بسیاری است که قابلیت گردشگری دارند. طبیعت کازرون نیز از مراکز گردشگری در فارس و ایران است. شهر باستانی بیشاپور و غار شاپور در مجموعه چشم‌انداز باستان‌شناسی ساسانی منطقه فارس از آثار ثبت‌شده‌ی ایران در میراث جهانی یونسکو هستند.از سده ۴ و ۵ هجری قمری این شهر توسط شیخ ابواسحاق کازرونی مسلمان شد. این شهر در دوران طلایی اسلام یکی از بزرگترین مراکز و موطن بسیاری از دانشمندان، شاعران، صوفیان و دیگر بزرگان بوده‌است. از این شهر همواره به عنوان یکی از مهم‌ترین و بزرگترین مراکز و شهرهای تمدن و فرهنگ اسلامی یاد می‌شود. کازرون یکی از مراکز علم و دانش اسلامی و نوآوری در دوران طلایی اسلام بود.اقتصاد شهرستان کازرون برپایه کشاورزی، دام پروری و صنایع استوار است. مهم‌ترین فراورده‌های آن گندم، مرکبات، پنبه، تره بار و فراورده‌های دامی است. در شهرستان کازرون کشاورزی صنعتی و سنتی رایج است. هنرهای رایج در کازرون دولچه دوزی، نمدمالی، سفال‌گری، گیوه دوزی و… هستند.

به زبان‌های دیگر

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.