Boeing B-17 Flying Fortress

Το Boeing B-17 Flying Fortress ήταν τετρακινητήριο βαρύ βομβαρδιστικό που αναπτύχθηκε την δεκαετία του 1930 στις ΗΠΑ και γνώρισε ευρύτατη πολεμική δράση κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Το πρωτότυπο Β-17 συμμετείχε σε συγκριτικές δοκιμές με ανταγωνιστικά σχέδια από τις εταιρείες Douglas και Martin, αποδείχθηκε δε κατά πολύ ανώτερο σε όλες τις παραμέτρους σε σχέση με αυτά. Παρόλο που η κατασκευάστρια Boeing έχασε το συμβόλαιο εξαιτίας της συντριβής του πρωτοτύπου, το Αεροπορικό Σώμα του Στρατού των ΗΠΑ (USAAC) είχε εντυπωσιαστεί σε τέτοιο βαθμό από τις δυνατότητες του Β-17 που ζήτησε την κατασκευή 13 επιπλέον αεροσκαφών για περαιτέρω αξιολόγηση. Τελικά ο τύπος εντάχθηκε σε υπηρεσία το 1938 και τα επόμενα χρόνια αναπτύχθηκαν πολυάριθμες εκδόσεις και παραλλαγές του.[4][5]

Στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο τα B-17 χρησιμοποιήθηκαν κυρίως σε ημερήσιους στρατηγικούς βομβαρδισμούς του Ράιχ και κατεχομένων περιοχών της Ευρώπης. Επιχειρούσαν από βάσεις στη νότια Αγγλία και από το 1943 και από την νότια Ιταλία, συμπληρώνοντας τις στρατηγικές επιχειρήσεις της RAF που πραγματοποιούνταν αποκλειστικά τη νύχτα. Οι συνδυασμένες αεροπορικές επιχειρήσεις των Αγγλοαμερικανών συνέβαλλαν στην διασφάλιση της υπεροχής έναντι των γερμανικών δυνάμεων στην δυτική Ευρώπη προκειμένου να προετοιμαστεί και να πραγματοποιηθεί η εισβολή στην Γαλλία το 1944.[6] Τα B-17 χρησιμοποιήθηκαν επίσης στο θέατρο επιχειρήσεων του Ειρηνικού, αλλά σε μικρότερο βαθμό.[7]

Κατά την διάρκεια του πολέμου η φήμη του Flying Fortress έλαβε μυθικές διαστάσεις.[8][9] Ιστορίες και φωτογραφικό υλικό από αεροσκάφη και πληρώματα που έφερναν σε πέρας τις αποστολές τους παρά τα πλήγματα που υπέστησαν ήταν ευρύτατα διαδεδομένες και συνέβαλλαν στην δημιουργία του μύθου.[10] Συνολικά τα Β-17 έρριψαν στο Ράιχ και την κατεχόμενη Ευρώπη περισσότερους τόνους βομβών από οποιοδήποτε άλλο αμερικανικό βομβαρδιστικό: υπολογίζεται πως από το 1,5 εκατομμύρια τόνους που ρίφθηκαν συνολικά, οι 640.000 ήταν από Β-17.[11] Εκτός από τον βασικό τους ρόλο, τα αεροσκάφη αξιοποιήθηκαν επίσης ως μεταγωγικά, ανθυποβρυχιακά, αεροδιασωστικά και σε πληθώρα άλλων ρόλων.

Boeing B-17 Flying Fortress
Color Photographed B-17E in Flight
Το Boeing B-17
Τύποςβαρύ βομβαρδιστικό
ΚατασκευαστήςBoeing
Παρθενική πτήση28 Ιουλίου 1935[1]
Πρώτη παρουσίασηΑπρίλιος 1938
Αποσύρθηκε1968 (Βραζιλιανή Πολεμική Αεροπορία)
Κύριος χειριστήςΑεροπορία του Στρατού των ΗΠΑ (USAAF)
RAF
Παραγωγή1936-45
Μονάδες που παρήχθησαν12.731[2][3]
ΠαραλλαγέςXB-38 Flying Fortress
YB-40 Flying Fortress
C-108 Flying Fortress
Εξελίχθηκε σεBoeing 307 Stratoliner
Ιπτάμενο Φρούριο B-17, λεπτομέρεια

Χρήστες

World operators of the B-17
Επάνω: στρατιωτικοί χρήστες του Β-17
Κάτω: πολιτικοί χρήστες του Β-17
Civil operators of the B-17

Τα B-17 χρησιμοποιήθηκαν στα περισσότερα θέατρα επιχειρήσεων του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου από τις αμερικανικές δυνάμεις αλλά και τις αεροπορίες άλλων χωρών, μεταξύ των οποίων και η RAF. Η USAAF έφτασε να διαθέτει 4.574 B-17 τον Αύγουστο του 1944.[12]

Δείτε επίσης

Αεροσκάφη που σχετίζονται με την ανάπτυξη του Β-17

  • Boeing XB-15
  • Boeing XB-38 Flying Fortress
  • Boeing YB-40 Flying Fortress
  • Boeing C-108 Flying Fortress

Παρόμοια αεροσκάφη

  • Avro Lancaster
  • Consolidated B-24 Liberator
  • Handley Page Halifax
  • Heinkel He 177
  • Junkers Ju 290
  • Petlyakov Pe-8
  • Piaggio P.108B
  • Short Stirling

Παραπομπές

  1. "The Boeing Logbook: 1933–1938." Boeing. Retrieved: 3 March 2009.
  2. Yenne 2006, p. 8.
  3. Angelucci and Matricardi 1988, p. 46.
  4. Parker 2013, pp. 35, 40–48.
  5. Herman 2012, pp. 292–299, 305, 333.
  6. Carey 1998, p. 4.
  7. Parker 2013, p. 41.
  8. "Excerpts from B-17 Pilot Training Manual (The Story of the B-17)." Headquarters, AAF, Office of Flying Safety. Retrieved: 16 January 2007.
  9. Browne, Robert W. "The Rugged Fortress: Life-Saving B-17 Remembered." Flight Journal: WW II Bombers, Winter 2001.
  10. Johnsen, Frederick A. "The Making of an Iconic Bomber." Air Force Magazine, Volume 89, Issue 10, 2006. Retrieved: 15 January 2007.
  11. Yenne 2005, p. 46.
  12. Baugher, Joe. "B-17 Squadron Assignments." Encyclopedia of American Aircraft, Last revised 9 August 1999.

Βιβλιογραφία

  • Alexander, David. Star Trek Creator. New York: ROC, 1994. ISBN 978-0-451-45440-9.
  • Andrews, C.F and E.B. Morgan. Vickers Aircraft since 1908. London: Putnam, 1988. ISBN 0-85177-815-1.
  • Angelucci, Enzo and Paolo Matricardi. Combat Aircraft Of World War II, 1940–1941. Westoning, Bedfordshire, UK: Military Press, 1988. ISBN 978-0-517-64179-8.
  • Arakaki, Leatrice R. and John R. Kuborn. 7 December 1941: The Air Force Story. Hickam Air Force Base, Hawaii: Pacific Air Forces, Office of History, 1991. ISBN 978-0-16-050430-3.
  • Birdsall, Steve. The B-24 Liberator. New York: Arco Publishing Company, Inc., 1968. ISBN 0-668-01695-7.
  • Bowers, Peter M. Boeing Aircraft Since 1916. London: Putnam, 1989. ISBN 0-85177-804-6.
  • Borth, Christy. Masters of Mass Production. Indianapolis, Indiana: Bobbs-Merrill Co., 1945.
  • Bowers, Peter M. Fortress In The Sky, Granada Hills, California: Sentry Books, 1976. ISBN 0-913194-04-2.
  • Bowman, Martin W. Castles in the Air: The Story of the B-17 Flying Fortress Crews of the U.S. 8th Air Force. Dulles, Virginia: Potomac Books, 2000, ISBN 1-57488-320-8.
  • Bowman, Martin W. B-17 Flying Fortress Units of the Eighth Air Force, Volume 2. Oxford, UK: Osprey Publishing, 2002. ISBN 1-84176-434-5.
  • Caidin, Martin. Black Thursday. New York: E.P. Dutton & Company, 1960. ISBN 0-553-26729-9.
  • Caldwell, Donald and Richard Muller. The Luftwaffe over Germany: Defense of the Reich. London: Greenhill Books Publications, 2007. ISBN 978-1-85367-712-0.
  • Carey, Brian Todd. Operation Pointblank: Evolution of Allied Air Doctrine During World War II. historynet.com, 12 June 2006. archived version 19 October 2014
  • Chant, Christopher. Warplanes of the 20th century. London: Tiger Books International, 1996. ISBN 1-85501-807-1.
  • Donald, David, ed. American Warplanes of World War Two. London: Aerospace Publishing, 1995. ISBN 1-874023-72-7.
  • Donald, David. "Boeing Model 299 (B-17 Flying Fortress)." The Encyclopedia of World Aircraft. Etobicoke, Ontario, Canada: Prospero Books, 1997. ISBN 1-85605-375-X.
  • Francillon, René J. McDonnell Douglas Aircraft since 1920. London: Putnam, 1979. ISBN 0-370-00050-1.
  • Francillon, René J. Lockheed Aircraft since 1913. London: Putnam, 1982. ISBN 0-370-30329-6.
  • Freeman, Roger A. B-17 Fortress at War. New York: Charles Scribner's Sons, 1977. ISBN 0-684-14872-2.
  • Gordon, Yefim. Soviet Air Power in World War 2. Hinckley, Lancashire, UK: Midland, Ian Allan Publishing, 2008. ISBN 978-1-85780-304-4.
  • Herman, Arthur. Freedom's Forge: How American Business Produced Victory in World War II New York: Random House, 2012. ISBN 978-1-4000-6964-4.
  • Hess, William N. B-17 Flying Fortress: Combat and Development History of the Flying Fortress. St. Paul, Minnesota: Motorbook International, 1994. ISBN 0-87938-881-1.
  • Hess, William N. B-17 Flying Fortress Units of the MTO. Botley, Oxford, UK: Osprey Publishing Limited, 2003. ISBN 1-84176-580-5.
  • Hess, William N. Big Bombers of WWII. Ann Arbor, Michigan: Lowe & B. Hould, 1998. ISBN 0-681-07570-8.
  • Hess, William N. and Jim Winchester. "Boeing B-17 Flying Fortress: Queen of the Skies". Wings Of Fame. Volume 6, 1997, pp. 38–103. London: Aerospace Publishing. ISBN 1-874023-93-X. ISSN 1361-2034.
  • Hoffman, Wally and Philippe Rouyer. La guerre à 30 000 pieds[Available only in French]. Louviers, France: Ysec Editions, 2008. ISBN 978-2-84673-109-6.
  • Jacobson, Capt. Richard S., ed. Moresby to Manila Via Troop Carrier: True Story of 54th Troop Carrier Wing, the Third Tactical Arm of the U.S. Army, Air Forces in the Southwest Pacific. Sydney, Australia: Angus and Robertson, 1945.
  • Johnsen, Frederick A. "The Making of an Iconic Bomber." Air Force Magazine, Volume 89, Issue 10, October 2006. Retrieved: 14 September 2012.
  • Knaack, Marcelle Size. Encyclopedia of U.S. Air Force Aircraft and Missile Systems: Volume II: Post-World War II Bombers, 1945–1973. Washington, D.C.: Office of Air Force History, 1988. ISBN 0-16-002260-6.
  • Maurer, Maurer. Aviation in the U.S. Army, 1919–1939. Washington, D.C.: United States Air Force Historical Research Center, Office of Air Force History, 1987, pp. 406–408. ISBN 0-912799-38-2.
  • Parker, Dana T. Building Victory: Aircraft Manufacturing in the Los Angeles Area in World War II. Cypress, California, Dana Parker Enterprises, 2013. ISBN 978-0-9897906-0-4.
  • Parshall, Jonathon and Anthony Tulley. Shattered Sword: The Untold Story of the Battle of Midway. Dulles, Virginia: Potomac Books, 2005. ISBN 1-57488-923-0.
  • Ramsey, Winston G. The V-Weapons. London, United Kingdom: After The Battle, Number 6, 1974.
  • Roberts, Michael D. Dictionary of American Naval Aviation Squadrons: Volume 2: The History of VP, VPB, VP(HL) and VP(AM) Squadrons. Washington, D.C.: Naval Historical Center, 2000.
  • Sakai, Saburo with Martin Caidin and Fred Saito. Samurai!. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press, 1996. ISBN 978-0-671-56310-3.
  • Salecker, Gene Eric. Fortress Against The Sun: The B-17 Flying Fortress in the Pacific. Conshohocken, Pennsylvania: Combined Publishing, 2001. ISBN 1-58097-049-4.
  • Serling, Robert J. Legend & Legacy: The Story of Boeing and its People. New York: St. Martin's Press, 1992. ISBN 0-312-05890-X.
  • Shores, Christopher, Brian Cull and Yasuho Izawa. Bloody Shambles: Volume One: The Drift to War to The Fall of Singapore. London: Grub Street, 1992. ISBN 0-948817-50-X.
  • Smith, Starr. Jimmy Stewart: Bomber Pilot. St. Paul, Minnesota: Zenith Press, 2005. ISBN 0-7603-2199-X.
  • Stitt, Robert. Boeing B-17 in RAF Coastal Command Service. Redbourn, Herts, UK: Mushroom Model Publications, 2010. ISBN 83-89450-88-7.
  • Swanborough, F. G. and Peter M. Bowers. United States Military aircraft since 1909. London: Putnam, 1963.
  • Swanborough, Gordon and Peter M. Bowers. United States Navy Aircraft since 1911. London: Putnam, Second edition, 1976. ISBN 0-370-10054-9.
  • Tate, Dr. James P. The Army and its Air Corps: Army Policy toward Aviation 1919–1941. Maxwell Air Force Base, Alabama: Air University Press, 1998. ISBN 1-4289-1257-6. Retrieved: 1 August 2008.
  • Trescott, Jacqueline. "Smithsonian Panel Backs Transfer of Famed B-17 Bomber." Washington Post Volume 130, Issue 333, 3 November 2007.
  • Weigley, Russell Frank. The American Way of War: A History of United States Military Strategy and Policy. Bloomington, Indiana: Indiana University Press, 1977. ISBN 0-253-28029-X.
  • Wixley, Ken. "Boeing's Battle Wagon: The B-17 Flying Fortress – An Outline History". Air Enthusiast, No. 78, November/December 1998, pp. 20–33. Stamford, UK: Key Publishing. ISSN 0143-5450.
  • Wynn, Kenneth G. U-boat Operations of the Second World War: Career Histories, U511-UIT25. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press, 1998. ISBN 1-55750-862-3.
  • Yenne, Bill. B-17 at War. St. Paul, Minnesota: Zenith Imprint, 2006. ISBN 0-7603-2522-7.
  • Yenne, Bill. The Story of the Boeing Company. St. Paul, Minnesota: Zenith Imprint, 2005. ISBN 0-7603-2333-X.
  • Yunick, Henry ("Smokey"). Best Damn Garage in Town: My Life & Adventures. Daytona Beach, Florida: Carbon Press, 2003. ISBN 0-9724378-3-5.
  • Zamzow, Major (USAF) S. L. Ambassador of American Airpower: Major General Robert Olds (A Thesis presented to the Faculty of the School of Advanced Air and Space Studies). Maxwell Air Force Base, Alabama: Air University, 2008.
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Boeing B-17 Flying_Fortress (έκδοση 705664973) της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).
1935

Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1935 κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο

28 Ιουλίου

Μάιος | Ιούνιος | Ιούλιος | Αύγουστος | Σεπτέμβριος

27 Ιουλίου | 28 Ιουλίου | 29 Ιουλίου

H 28η Ιουλίου είναι η 209ηlo ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο (210η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 156 ημέρες.

Boeing-Stearman Model 75

Το Stearman (Boeing) Model 75 είναι διπλάνο κατασκευασμένο στις Ηνωμένες Πολιτείες τις δεκαετίες του 1930 και 1940 ως στρατιωτικό εκπαιδευτικό αεροσκάφος. Η Stearman έγινε θυγατρική της Boeing το 1934, ενώ συνολικά κατασκευάστηκαν 8584 αεροσκάφη. Ευρύτερα γνωστό ως Stearman, Boeing Stearman ή Kaydet, υπηρέτησε ως βασικό εκπαιδευτικό με την Αμερικανική Πολεμική Αεροπορία, με την αεροπορία του Αμερικανικού ναυτικού (ως NS1 και N2S) και με την Καναδική πολεμική αεροπορία (ως Kaydet) καθ’ όλη τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Με τη λήξη του χιλιάδες πλεονάζοντα αεροσκάφη πουλήθηκαν σε πολίτες, καθιστώντας το τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια ιδιαίτερα δημοφιλές ως αεροψεκαστικό και αεραθλητικό αεροσκάφος.

Brewster F2A Buffalo

Το Brewster F2A Buffalo (Βούβαλος) ήταν Αμερικανικό μαχητικό αεροσκάφος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ήταν εξοπλισμένο με άγκιστρο προσνήωσης και άλλο ναυτικό εξοπλισμό, καθώς προοριζόταν για χρήση από αεροπλανοφόρα. Είναι το πρώτο μονοπλάνο μαχητικό του Αμερικανικού Ναυτικού.

Αν και το Buffalo κέρδισε το Grumman Wildcat σε ένα διαγωνισμό του 1939 που έκανε το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ για να επιλέξει το πρώτο μονοπλάνο μαχητικό του, στη συνέχεια αποδείχτηκε απογοητευτικό, κυρίως λόγω επιδόσεων. Ειδικά στο Θέατρο του Ειρηνικού δεν μπόρεσε να ανταγωνιστεί το A6M Zero, το μαχητικό ναυτικού των Ιαπώνων, και σύντομα αποσύρθηκε γνωρίζοντας βαριές απώλειες. Σε αντίθεση, το Wildcat είχε μια λαμπρή σταδιοδρομία σε αυτό το πολεμικό θέατρο και ήταν η "μάστιγα" των Zero στα πρώτα χρόνια του πολέμου.

Αρκετές χώρες, όπως η Φινλανδία, το Βέλγιο, η Βρετανία και η Ολλανδία παρήγγειλαν το F2A Buffalo για να ενισχύσουν τις αεροπορίες τους, αλλά απ' όλους τους χρήστες μόνο οι Φινλανδοί έδειχναν να το βρίσκουν αποτελεσματικό οδηγώντας το στη μάχη με εξαιρετικά αποτελέσματα. Κατά τη διάρκεια του Φινλανδο-Σοβιετικού Πολέμου του 1940-44, το B-239 (μια έκδοση του F2A Buffalo χωρίς ναυτικές τροποποιήσεις) της Φινλανδικής Αεροπορίας αποδείχθηκε ικανό να επιβληθεί στους περισσότερους τύπους τύπους Σοβιετικών μαχητικών στα πρώτα χρόνια της σύγκρουσης, με αναλογία 32:1, δηλαδή για κάθε B-239 που χανόταν στη μάχη,ο τύπος είχε καταρρίψει περίπου 32 Σοβιετικά μαχητικά. Έτσι η Φινλανδία έφτασε να έχει 35 άσους στο Β-239.

Curtiss SB2C Helldiver

Το Curtiss SB2C Helldiver ήταν Αμερικανικής κατασκευής βομβαρδιστικό αεροσκάφος κάθετης εφόρμησης για χρήση από τα αεροπλανοφόρα του Αμερικανικού Ναυτικού κατά τη διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου πολέμου. Αντικατέστησε το Douglas SBD Dauntless και παρόλο το μέγεθος του, το SB2C ήταν ταχύτερο από το SBD. Τα πληρώματά του το αποκαλούσαν Big-Tailed Beast (κτήνος με μεγάλη ουρά), Two-Cee (2-C) ή Son-of-a-Bitch 2nd Class (παραφράζοντας τα αρχικά του SB2C, αλλά και λόγω της φήμης του ως προβληματικού σχεδίου).

Curtiss SOC Seagull

Το Curtiss SOC Seagull ήταν αμερικανικό μονοκινητήριο αναγνωριστικό διπλάνο. Επιχειρούσε ως υδροπλάνο εκτοξευόμενο με καταπέλτη από κύριες μονάδες επιφανείας του στόλου αλλά και σαν συμβατικό αεροσκάφος από αεροδρόμια και αεροπλανοφόρα. Παρήχθησαν 258 αεροσκάφη τεσσάρων διαφορετικών εκδόσεων (SOC-1 ως SOC-4), με το SOC-3 να αποτελεί την βάση για το παρόμοιο SON-1 που ανέπτυξε και παρήγαγε το Naval Aircraft Factory.

Douglas BTD Destroyer

Το Douglas BTD Destroyer ήταν μονοκινητήριο βομβαρδιστικό κάθετης εφόρμησης που αναπτύχθηκε για χρήση με τα αεροπλανοφόρα του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Douglas C-47 Skytrain

Το Douglas C-47 Skytrain ή Dakota είναι Αμερικανικό στρατιωτικό μεταγωγικό αεροσκάφος που προέρχεται από το πολιτικό Douglas DC-3. Στην διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου τα C-47 και τροποποιημένα DC-3 χρησιμοποιήθηκαν από τις αεροπορικές δυνάμεις πολλών χωρών για την μεταφορά στρατιωτών, φορτίου και τραυματιών. Συνολικά κατασκευάστηκαν περισσότερα από 10.000 αεροσκάφη.

Douglas C-54 Skymaster

Το Douglas C-54 Skymaster ήταν τετρακινητήριο μεταφορικό αεροσκάφος που χρησιμοποιήθηκε από τις Αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Όπως και στην περίπτωση του C-47 Skytrain, το C-54 Skymaster βασιζόταν σε ένα πολιτικό επιβατικό αεροσκάφος, το Douglas DC-4.

Grumman G-21 Goose

H αμφίβια αεράκατος Grumman G-21 Goose σχεδιάστηκε αρχικά σαν ένα δεκαθέσιο επιβατικό αεροσκάφος, για χρήση από τους επιχειρηματίες της περιοχής του Λονγκ Άιλαντ. Σύντομα όμως υιοθετήθηκε από το Αμερικανικό Ναυτικό (US Navy) και την Ακτοφυλακή (Coast Guard) και κατά τη διάρκεια του Β’ παγκοσμίου πολέμου υπηρέτησε στις ένοπλες δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών και του Καναδά σε ρόλο μεταγωγικού, αναγνωριστικού, εκπαιδευτικού και διάσωσης και χρησιμοποιήθηκε από την RAF σε καθήκοντα διάσωσης. Κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας του στη RAF έλαβε και το όνομα Goose (Χήνα).

Μετά το τέλος του πολέμου τα αεροσκάφη επέστρεψαν σε πολιτική χρήση πετώντας από την Αλάσκα έως τον Αμαζόνιο.

Από τα 345 αεροσκάφη που κατασκευάστηκαν τα 60 βρίσκονται σήμερα σε πτητική κατάσταση, μερικά από τα οποία έχουν υποστεί τροποποιήσεις όπως το Turbo-Goose.

Martin AM Mauler

Το Martin AM Mauler (αρχικά ονομάζονταν XBTM) ήταν μονοθέσιο μονοκινητήριο επιθετικό αεροσκάφος που σχεδιάστηκε για να επιχειρεί από τα αεροπλανοφόρα του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ. Παρόλο που η σχεδίασή του ξεκίνησε στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η ανάπτυξή του αποδείχθηκε μακρόχρονη και επίπονη διαδικασία με συνέπεια τα πρώτα Mauler να μπουν σε υπηρεσία μόλις το 1948 και μάλιστα σε μικρούς αριθμούς. Το αεροσκάφος αποδείχτηκε προβληματικό και παρέμεινε στις μονάδες πρώτης γραμμής για ελάχιστο χρονικό διάστημα. Το 1950, δύο μόλις χρόνια μετά την είσοδο του τύπου σε υπηρεσία, το Ναυτικό αποφάσισε την αντικατάσταση των Mauler από τα Douglas AD Skyraider. Παρέμειναν στις τάξεις διάφορων εφεδρικών μονάδων μέχρι το 1953. Μερικά μετατράπηκαν σε αεροσκάφη ηλεκτρονικού πολέμου με την ονομασία AM-1Q.

Martin Baltimore

Το Martin 187 Baltimore ήταν ένα ελαφρύ δικινητήριο επιθετικό βομβαρδιστικό αεροσκάφος, κατασκευασμένο από την Glenn L. Martin Company στις Ηνωμένες Πολιτείες. Για να επιτραπεί η παροχή των αεροσκαφών στην Βρετανική Αεροπορία, στα πλαίσια του προγράμματος δανεισμού και μισθώσεων (που ακολούθησε η Αμερικανική κυβέρνηση μεταξύ του 1941 και του 1945), δόθηκε από την Αμερικανική Πολεμική Αεροπορία ο κωδικός A-30. Το Baltimore δεν χρησιμοποιήθηκε σε μάχη από τις Αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις, αλλά είδε υπηρεσία με τις πολεμικές αεροπορίες της Βρετανίας, του Καναδά, της Αυστραλίας, της Νοτίου Αφρικής, της Ελλάδας και της Ιταλίας.

Martin PBM Mariner

Το Martin PBM Mariner ήταν δικινητήρια ιπτάμενη άκατος αναγνώρισης/βομβαρδισμού που χρησιμοποιήθηκε κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και για αρκετά χρόνια μετά την λήξη του. Συμπλήρωσε επιχειρησιακά την ιπτάμενη άκατο Consolidated PBY Catalina.

Republic P-43 Lancer

Το Republic P-43 Lancer ήταν μονοκινητήριο μαχητικό μεγάλου ύψους. Κύριοι χρήστες του ήταν η USAAC, που παρέλαβε τα πρώτα αεροσκάφη το 1940. και η αεροπορία της Δημοκρατίας της Κίνας. Είχε πολύ καλά πτητικά χαρακτηριστικά σε μεγάλο ύψος και μεγάλη ακτίνα δράσης. Πριν την έλευση των P-38 Lightning στο θέατρο επιχειρήσεων του Ειρηνικού ήταν το μοναδικό μαχητικό των Συμμάχων που μπορούσε να αναχαιτίσει τα ιαπωνικά αναγνωριστικά Mitsubishi Ki-46. Τα P-43 ανέλαβαν επίσης αποστολές αναγνώρισης τόσο με την USAAF όσο και με την Βασιλική Αυστραλιανή Αεροπορία (RAAF) μέχρι την αντικατάστασή τους από τα P-38.

Stinson L-1 Vigilant

Το Stinson L-1 Vigilant (ονομασία της κατασκευάστριας εταιρείας: Model 74) ήταν αμερικανικό ελαφρύ μονοκινητήριο αεροσκάφος στρατιωτικής συνεργασίας το οποίο ανέπτυξε η Stinson Aircraft Company την δεκαετία του 1940. Το Αεροπορικό Σώμα του Στρατού των ΗΠΑ (United States Army Air Corps, USAAC) τα ενέταξε σε υπηρεσία με την ονομασία O-49.

Stinson L-5 Sentinel

Το L-5 Sentinel ήταν Αμερικανικό αεροσκάφος συνδέσμου του Β’ Παγκοσμίου πολέμου, βασισμένο στο προπολεμικό μοντέλο 105 της Stinson, παράρτημα της Consolidated Vultee, το οποίο έφερε την ονομασία «Voyager». Με το ξέσπασμα του πολέμου το «Voyager» απέκτησε νέο κωδικό και εισήλθε σε υπηρεσία σε ρόλους συνδέσμου. Ανέλαβε επίσης ρόλους παρατήρησης θέσεων πυροβολικού και εναέριου ασθενοφόρου. Τα μεταγενέστερα μοντέλα L-5 είχαν τροποποιημένες ατράκτους ώστε να δέχονται ένα φορείο.

Vought OS2U Kingfisher

Το Vought OS2U Kingfisher ήταν διθέσιο αναγνωριστικό υδροπλάνο που επιχειρούσε, εκτοξευόμενο με καταπέλτη, από τις κύριες μονάδες επιφανείας του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Ήταν ένα από τα σημαντικότερα αεροσκάφη της κλάσης του εκείνη την περίοδο, με την συνολική παραγωγή να ανέρχεται σε 1519 μονάδες. Μπορούσε να επιχειρεί και από αεροδρόμια με συμβατικό σύστημα προσγείωσης. Αρκετά αεροσκάφη χρησιμοποιήθηκαν από τις αεροπορικές δυνάμεις άλλων χωρών.

Αεροδρόμιο της Μπίσκρα

Το αεροδρόμιο Μοχάμεντ Χιντέρ ή αεροδρόμιο Μπίσκρα Ουακντά (IATA: BSK, ICAO: DAUB) είναι αεροδρόμιο στην Αλγερία το οποίο βρίσκεται περίπου 12 χλμ. βόρεια βορειοανατολικά του Ουμάς και περίπου 200 χλμ. νοτιοδυτικά της Κωνσταντίνης. Εξυπηρετεί την πόλη Μπίσκρα.

Βομβαρδιστικό αεροσκάφος

Βομβαρδιστικό ονομάζεται το μαχητικό αεροσκάφος που είναι σχεδιασμένο να επιτίθεται σε στόχους στην ξηρά και στην θάλασσα, είτε εκτοξεύοντας τορπίλες είτε πυραύλους cruise.

Πολεμικά αεροσκάφη των ΗΠΑ στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο
Στρατιωτικά αεροσκάφη Boeing

Άλλες γλώσσες

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.