2019

◄◄ | | 20ος αιώνας | 21ος αιώνας      
◄◄◄ | ◄◄ | | 2015 | 2016 | 2017 | 2018 | 2019 | 2020            

Almanacco.png
Το 2019 σε άλλα ημερολόγια
Γρηγοριανό ημερολόγιο2019
MMXIX
Ελληνικό αλφάβητο,ΒΙΘ´
Ab urbe condita2772
Αρμενικό ημερολόγιο1468
ԹՎ ՌՆԿԸ
Κινεζικό ημερολόγιο4715 – 4716
戊戌 – 己亥
Αιθιοπικό ημερολόγιο2011 – 2012
Εβραϊκό ημερολόγιο5779 – 5780
Περσικό ημερολόγιο1397 – 1398
Ισλαμικό ημερολόγιο1441 – 1442
Ινδουιστικά ημερολόγια
Βικράμ Σαμβάτ2074 – 2075
Σάκα Σαμβάτ1941 – 1942
Κάλι Γιούγκα5120 – 5121

Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 2019 κατά το Γρηγοριανό Ημερολόγιο δείτε :

Το έτος 2019 άρχισε την ημέρα Τρίτη σύμφωνα με το Γρηγοριανό ημερολόγιο. Αποτελεί το 2019ο έτος της Χριστιανικής Χρονολογίας, την 19η χρονιά της 3ης χιλιετίας, την 19η χρονιά του 21ου αιώνα και την 10η χρονιά και την τελευταία χρονιά της δεκαετίας του 2010.

Το 2019 έχει οριστεί ως το Έτος του Περιοδικού Πίνακα των Χημικών Στοιχείων από την Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών.

Προγραμματισμένα γεγονότα

1 Ιανουαρίου

  • Το μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο New Horizons αναμένεται να φτάσει και να εξερευνήσει τον αστεροειδή 2014 MU69 στη ζώνη του Κάιπερ.[1]
  • Δεδομένου ότι οι νόμοι περί πνευματικών δικαιωμάτων δεν τροποποιούνται περαιτέρω, όλα τα έργα που κυκλοφόρησαν το 1923 θα εισέλθουν στην κατοχή του δημόσιου τομέα των ΗΠΑ και θα είναι τα πρώτα έργα που θα το κάνουν αυτό μετά την ψήφιση του νόμου Sonny Bono το 1998 περί επέκτασης των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας.

16 Φεβρουαρίου : οι Νιγηριανοί θα πάνε σε εκλογές για να εκλέξουν τον επόμενο πρωθυπουργό τους.

29 Μαρτίου: το Ηνωμένο Βασίλειο θα πάψει να είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σύμφωνα με το Άρθρο 50. Το Γιβραλτάρ θα πάψει και αυτό να είναι μέλος της ΕΕ, μαζί με το Ηνωμένο Βασίλειο. Και οι δυο χώρες θα πάψουν να είναι μέλη της ΕΕ από τα μεσάνυχτα GMT εκτός εάν συμφωνηθεί μια παράταση των διαπραγματεύσεων.

17 Απριλίου: η Ινδονησία θα πραγματοποιήσει τις δωδέκατες κατά σειρά εκλογές της. Για πρώτη φορά, οι ψηφοφόροι θα επιλέξουν τους εκπροσώπους τους σε όλα τα επίπεδα, τους κυβερνώντες και τον πρωθυπουργό τους.

20 Απριλίου: οι Αφγανοί θα πάνε σε εκλογές για να εκλέξουν τον επόμενο πρωθυπουργό τους.

30 Απριλίου: ο αυτοκράτορας Ακιχίτο της Ιαπωνίας θα παραιτηθεί από τη θέση του· είναι η πρώτη παραίτηση από Ιάπωνα μονάρχη μετά από περίπου δύο αιώνες.

14-18 Μαΐου : θα πραγματοποιηθεί ο Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision 2019 στο Τελ Αβίβ του Ισραήλ.

23 Μαΐου - 26 Μαΐου : θα πραγματοποιηθούν οι Ευρωεκλογές 2019.

30 Μαΐου - 14 Ιουλίου : το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κρίκετ αναμένεται να πραγματοποιηθεί στην Αγγλία και στην Ουαλία, με τους αγώνες να λαμβάνουν χώρα σε 10 στάδια σε 9 πόλεις. Ο εναρκτήριος αγώνας θα πραγματοποοιηθεί στο Λονδίνο ενώ ο τελικός θα πραγματοποιηθεί στο Lord's.

7 Ιουνίου - 7 Ιουλίου : το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Γυναικών της FIFA αναμένεται να πραγματοποιηθεί στην Γαλλία, με τους αγώνες να λαμβάνουν χώρα σε 9 πόλεις. Ο εναρκτήριος αγώνας θα πραγματοποιηθεί στο Παρίσι και ο τελικός θα πραγματοποιηθεί στο προάστιο Décines-Charpieu της Λυόν. Επίσης γίνονται οι βουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα με την Νέα Δημοκρατία να κερδιζει τις εκλογές με ποσοστό του 39,9%

26 Ιουλίου - 11 Αυγούστου : οι Παναμερικανικοί Αγώνες αναμένεται να πραγματοποιηθούν στην Λίμα του Περού.

31 Αυγούστου - 15 Σεπτεμβρίου: Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Ανδρών 2019 θα διεξαχθεί στην Κίνα.[2]

20 Σεπτεμβρίου - 2 Νοεμβρίου : το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράγκμπι αναμένεται να πραγματοποιηθεί στην Ιαπωνία, με τους αγώνες να λαμβάνουν χώρα σε 12 πόλεις. Ο εναρκτήριος αγώνας θα πραγματοποιηθεί στο προάστιο Chōfu του Τόκυο και ο τελικός θα πραγματοποιηθεί στην Γιοκοχάμα.

26 Οκτωβρίου : η αναρρίχηση του Ουλουρού θα απαγορευτεί οριστικά.

26 Δεκεμβρίου: μια δακτυλιοειδής έκλειψη Ηλίου θα είναι ορατή από τη Νότια Ασία.[3]

Γεγονότα μη επιβεβαιωμένης ημερομηνίας

  • Τα βρετανικά στρατεύματα θα εγκαταλείψουν τη Γερμανία, έχοντας εγκατασταθεί εκεί από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.[4]
  • Η Ευρωπαϊκή Εταιρεία Υλικών αναμένεται να τεθεί σε λειτουργία στην πόλη Λουντ της Σουηδίας.
  • Ο Οργανισμός Νοτιοαμερικανικών Εθνών αναμένεται να ολοκληρώσει τη διαδικασία εξάλειψης των τιμολογίων για τα ευαίσθητα προϊόντα, δημιουργώντας κατ'αυτόν τον τρόπο μια ενιαία αγορά σε ολόκληρη τη Νότια Αμερική.
  • Εκτιμώμενη χρονιά ολοκλήρωσης του πύργου Τζέντα στη Σαουδική Αραβία, ο οποίος αναμένεται να καταστεί το ψηλότερο κτίριο στον κόσμο και το πρώτο που θα έχει ύψος ενός χιλιομέτρου.
  • Το διαστημικό τηλεσκόπιο CHEOPS, η αποστολή του οποίου είναι να μελετά την μορφολογία των εξω-ηλιακών πλανητών, αναμένεται να τεθεί σε λειτουργία με την έναρξη του έτους.

Στη φαντασία

Γεγονότα

Αναλυτικότερα κάθε μήνα

Θάνατοι

Παγκόσμιος κατάλογος θανάτων το 2019 (από τα Wikidata-logo.svg Wikidata)
  • 1 Ιανουαρίου - Μάρκος Μέσκος, Έλληνας ποιητής.
  • 1 Ιανουαρίου - Χρήστος Μέτσιος, Έλληνας ηθοποιός και δημοσιογράφος.
  • 3 Ιανουαρίου - Νίκος Βαρβατές, Έλληνας εφοπλιστής.
  • 4 Ιανουαρίου - Βασίλης Ευαγγελινός, Έλληνας πολιτικός.
  • 4 Ιανουαρίου - Ήβη Μελεάγρου, Ελληνίδα συγγραφέας.
  • 4 Ιανουαρίου - Νίκος Νικολαρέας, Έλληνας ραδιοφωνικός και τηλεοπτικός παραγωγός.
  • 6 Ιανουαρίου - Ανδρέας Μιχαήλ, Κύπριος σκηνοθέτης.
  • 7 Ιανουαρίου - Χρήστος Μίχαλος, Έλληνας βιομήχανος και πρώην πολιτικός.
  • 7 Ιανουαρίου - Στρατής Φιλιππότης, Έλληνας εκδότης.
  • 8 Ιανουαρίου - Φάνης Κακριδής, Έλληνας φιλόλογος και ακαδημαϊκός.
  • 9 Ιανουαρίου - Βαγγέλης Παπαϊωάννου, Έλληνας παλαίμαχος μπασκετμπολίστας.
  • 10 Ιανουαρίου - Χρήστος Πιερράκος, Έλληνας πρωταθλητής του ύψους και του ακοντισμού.
  • 11 Ιανουαρίου - Κική Σεγδίτσα, Ελληνίδα δημοσιογράφος και κοσμικογράφος.
  • 11 Ιανουαρίου - Δημήτρης Σιούφας, Έλληνας πρώην πολιτικός της ΝΔ και πρώην πρόεδρος της Βουλής.
  • 11 Ιανουαρίου - Κάρολος Καμπελόπουλος, Έλληνας κομμωτής και ζωγράφος.
  • 12 Ιανουαρίου - Αντώνης Συγκελάκης, Έλληνας δημοσιογράφος.
  • 12 Ιανουαρίου - Μάικλ Ατίγια, Βρετανός μαθηματικός.
  • 14 Ιανουαρίου - Σαράντος Καργάκος, Έλληνας φιλόλογος, ιστορικός και δοκιμιογράφος.
  • 14 Ιανουαρίου - Γιώργος Τζώρτζης, Έλληνας ηθοποιός.
  • 17 Ιανουαρίου - Τρύφων Καρατζάς, Έλληνας ηθοποιός της τηλεόρασης και του θεάτρου.
  • 22 Ιανουαρίου - Θέμος Αναστασιάδης, Έλληνας δημοσιογράφος και εκδότης.
  • 24 Ιανουαρίου - Χρήστος Αγγελάκος, Έλληνας δημοσιογράφος.
  • 25 Ιανουαρίου - Αντώνης Λάνθιμος, Έλληνας μπασκετμπολίστας.
  • 25 Ιανουαρίου - Μένυα Παπαδοπούλου, Ελληνίδα δημοσιογράφος.
  • 26 Ιανουαρίου - Μισέλ Λεγκράν, Γάλλος συνθέτης και πιανίστας.
  • 26 Ιανουαρίου - Τάσος Μενεμενόγλου, Έλληνας δημοσιογράφος.
  • 27 Ιανουαρίου - Γιώργος Μανούσκος, Έλληνας σχεδιαστής μόδας.
  • 27 Ιανουαρίου - Γιώργος Καρυπίδης, Έλληνας σκηνοθέτης.
  • 28 Ιανουαρίου - Πιερ Ντελόνυ, Γάλλος πρόεδρος της UEFA.
  • 30 Ιανουαρίου - Χριστόδουλος Χάλαρης, Έλληνας συνθέτης και μουσικολόγος.
  • 1 Φεβρουαρίου - Τζέρεμι Χάρντι, Αμερικανός κωμικός ηθοποιός.
  • 1 Φεβρουαρίου - Αριστοτέλης Αποσκίτης, Έλληνας ηθοποιός της τηλεόρασης και του θεάτρου.
  • 5 Φεβρουαρίου - Περικλής Παναγόπουλος, Έλληνας εφοπλιστής.
  • 9 Φεβρουαρίου - Νίκη Γουλανδρή, Ελληνίδα ζωγράφος.
  • 13 Φεβρουαρίου - Φλωρέττα Ζάννα, Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου.
  • 18 Φεβρουαρίου - Νίκη Λειβαδάρη, Ελληνίδα ηθοποιός της τηλεόρασης και του θεάτρου.
  • 19 Φεβρουαρίου - Καρλ Λάγκερφελντ, Γερμανός σχεδιαστής μόδας του οίκου Chanel.
  • 1 Μαρτίου - Φαίδων Γεωργίτσης, Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου.
  • 2 Μαρτίου - Γιάννης Μπεχράκης, Έλληνας φωτοειδησεογράφος.
  • 4 Μαρτίου - Πόπη Παπαδάκη, Ελληνίδα ηθοποιός του Εθνικού Θεάτρου.
  • 19 Μαρτίου - Θανάσης Γιαννακόπουλος, Έλληνας βιομήχανος και πρόεδρος του Παναθηναϊκού.
  • 31 Μαρτίου - Γιάννης Σμυρναίος, Έλληνας ηθοποιός.
  • 2 Απριλίου - Βασίλης Λυριτζής, Έλληνας δημοσιογράφος.
  • 20 Απριλίου - Μηνάς Εφραίμογλου, Έλληνας επιχειρηματίας.
  • 29 Απριλίου - Τάκης Μόσχος, Έλληνας ηθοποιός.
  • 20 Μαΐου - Μπέμπα Κυριακίδου, Ελληνίδα τραγουδίστρια.
  • 27 Μαΐου - Τζούλια Μπάρκα, Ελληνίδα ηθοποιός.
  • 30 Μαΐου - Κώστας Ευριπιώτης, Έλληνας ηθοποιός.
  • 30 Μαΐου - Αντώνης Ρεπάνης, Έλληνας τραγουδοποιός και λαϊκός τραγουδιστής.
  • 3 Ιουνίου - Γιώργος Ξενίδης, Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής.
  • 4 Ιουνίου - Ροδόλφος Μορώνης, Έλληνας δημοσιογράφος, αντιπρόεδρος του ΕΣΡ και υπουργός επικρατείας.
  • 4 Ιουνίου - Χρήστος Σιαμάντας, Έλληνας εκδότης.
  • 5 Ιουνίου - Σοφία Χαντζάρα, Ελληνίδα δημοσιογράφος.
  • 5 Ιουνίου - Θόδωρος Μαλικιώσης, Έλληνας εκδότης.
  • 6 Ιουνίου - Γιάννης Ιωάννου, Έλληνας σκιτσογράφος.
  • 7 Ιουνίου - Γιάννης Μανώλης, Έλληνας πρώην βουλευτής Αργολίδας με την ΝΔ.
  • 7 Ιουνίου - Ιωάννης Χρίστογλου, Έλληνας πρώην βουλευτής Σερρών με την ΝΔ.
  • 9 Ιουνίου - Πότις Στρατίκης, Έλληνας αντιστασιακός, εκδότης, συγγραφέας και δημοσιογράφος.
  • 14 Ιουνίου - Παναγιώτης Φωτάκης, Έλληνας δημοσιογράφος του οικονομικού ρεπορτάζ.
  • 14 Ιουνίου - Γιώργος Κωστούρος, Έλληνας πρωταθλητής του καράτε.
  • 15 Ιουνίου - Φράνκο Τζεφιρέλι, Ιταλός σκηνοθέτης της τηλεόρασης και του κινηματογράφου.
  • 17 Ιουνίου - Στέλιος Βαμβακάρης, Έλληνας συνθέτης.
  • 19 Ιουνίου - Τζίνα Βούλγαρη, Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου.
  • 19 Ιουνίου - Ιωάννης Βερυβάκης, Έλληνας στρατηγός που διετέλεσε αρχηγός ΓΕΣ (1989-1990) και ΓΕΕΘΑ (1990-1993).
  • 19 Ιουνίου - Βαγγέλης Δημητρέας, Έλληνας ζωγράφος.
  • 20 Ιουνίου - Μπάμπης Κανέλλος, πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Ναυπακτίας και πρόεδρος της κοινότητας Αμπελακιώτισσας (1994-96).
  • 20 Ιουνίου - Δημήτρης Μαυρίκης, Έλληνας ποδοσφαιριστής του Πανιωνίου (1972-87), κάτοχος του κυπέλλου Ελλάδας (1979).
  • 20 Ιουνίου - Πάμπος Χαραλάμπους, Κύπριος ποδοσφαιριστής, ο πρώτος αρχηγός της εθνικής Κύπρου (1960).
  • 21 Ιουνίου - Χρήστος Καμπουρλάζος, Έλληνας ποδοσφαιριστής (Άρης 1959-66).
  • 21 Ιουνίου - Δημήτρης Χριστόφιας, Ελληνοκύπριος πολιτικός του ΑΚΕΛ και πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας (2008-13).
  • 22 Ιουνίου - Ροβέρτος Σπυρόπουλος, Έλληνας πολιτικός και συνδικαλιστής, υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων (2001-04) και διοικητής του ΟΑΕΔ (1993-96) και του ΙΚΑ (2010-15).
  • 23 Ιουνίου - Ανδρέας Κωνσταντίνου, Έλληνας δημοσιογράφος (Ελευθεροτυπία) και στέλεχος του ΔΗΚΟ.
  • 24 Ιουνίου - Φραγκίσκος Ραγκούσης, Έλληνας ποινικολόγος.
  • 26 Ιουνίου - Νίκος Αναγνωστόπουλος, Έλληνας πολιτικός και βουλευτής Α' Αθηνών της Νέας Δημοκρατίας.
  • 26 Ιουνίου - Μπάμπης Χολίδης, Έλληνας χάλκινος ολυμπιονίκης της ελληνορωμαϊκής πάλης.
  • 27 Ιουνίου - Πάνος Λιγομενίδης, Έλληνας ακαδημαϊκός και πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών (2009).
  • 29 Ιουνίου - Άμμυ Παπαϊωάννου, Ελληνίδα δημοσιογράφος.
  • 29 Ιουνίου - Γιάννης Τριανταφύλλου, Έλληνας δημοσιογράφος (Ελευθεροτυπία).
  • 1 Αυγούστου - Γιώργος Ποζίδης, Έλληνας παλαιστής της ελληνορωμαϊκής πάλης και ολυμπιονίκης.
  • 2 Αυγούστου - Μάκης Αλατζάς, Έλληνας λαϊκός τραγουδιστής και στιχουργός.
  • 5 Αυγούστου - Βαρβάρα Γκαβάκου, Ελληνίδα υψίφωνος και πρωταγωνίστρια της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.
  • 5 Αυγούστου - Τόνι Μόρρισον, Αμερικανίδα συγγραφέας, τιμημένη με Νόμπελ και με Πούλιτζερ λογοτεχνίας.
  • 6 Αυγούστου - Μάρω Καυκαρίδου, Κύπρια ηθοποιός του θεάτρου.
  • 7 Αυγούστου - Παντελεήμων Ροδόπουλος, Έλληνας πανεπιστημιακός και αρχιερέας, πρύτανης του ΑΠΘ (1981-1983).
  • 8 Αυγούστου - Στέφανος Ζυμπουλάκης, Κύπριος μουσικός και ποιητής.
  • 9 Αυγούστου - Τάκις, Έλληνας γλύπτης διεθνούς φήμης.
  • 10 Αυγούστου - Κώστας Αρβανίτης, Έλληνας ψαράς που διέσωσε 70 άτομα κατά την φονική πυρκαγιά στο Μάτι Αττικής το 2018.
  • 10 Αυγούστου - Τζέφρι Επστάιν, Αμερικανός φιλάνθρωπος και καταδικασμένος για σεξουαλικά εγκλήματα.
  • 13 Αυγούστου - Κωνσταντίνος Σβολόπουλος, Έλληνας ιστορικός και ακαδημαϊκός.
  • 15 Αυγούστου - Γιώργος Μπράμος, Έλληνας δημοσιογράφος και συγγραφέας.
  • 16 Αυγούστου - Πίτερ Φόντα, Αμερικανός ηθοποιός.
  • 16 Αυγούστου - Χριστίνα της Ολλανδίας, πριγκίπισσα της Ολλανδίας.
  • 17 Αυγούστου - Δημήτρης Λυμπερόπουλος, Έλληνας δημοσιογράφος.
  • 22 Αυγούστου - Θεόδωρος Καλλιμάνης, Έλληνας επιχειρηματίας και ιδρυτής εταιρείας κατεψυγμένων προϊόντων.
  • 22 Αυγούστου - Βλάσσης Γωγούσης, Έλληνας ιατρός-παθολόγος, καθηγητής στην Ιατρική Σχολή του ΑΠΘ.
  • 22 Αυγούστου - Τασούλα Λαζοπούλου, σύζυγος του Λάκη Λαζόπουλου.
  • 23 Αυγούστου - Ελισάβετ Ναζλίδου, Ελληνίδα ηθοποιός.
  • 29 Αυγούστου - Γιάννης Γούτης, Έλληνας ηθοποιός και τραγουδιστής.
  • 9 Σεπτεμβρίου - Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Έλληνας τραγουδιστής και συνθέτης.
  • 11 Σεπτεμβρίου - Αντώνης Λιβάνης, Έλληνας εκδότης, ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ και τέως υπουργός του ΠΑΣΟΚ.
  • 13 Σεπτεμβρίου - Δημήτρης Ρίζος, Έλληνας δημοσιογράφος και εκδότης.
  • 14 Σεπτεμβρίου - Τάκης Σπυριδάκης, Έλληνας ηθοποιός της τηλεόρασης, του θέατρου και του κινηματογράφου.
  • 14 Οκτωβρίου - Σοφία Κοκοσαλάκη, Ελληνίδα σχεδιάστρια μόδας υψηλής ραπτικής.

Αναλυτικότερα κάθε μήνα

Παραπομπές

  1. Groves, Jason; Ledwith, Mario (9 November 2017). "Brexit date for UK to leave EU set for March 29, 2019". The Daily Mail
  2. Bloom, Dan (29 March 2017). "Brexit Day recap: Article 50 officially triggered on historic day as Theresa May warns: 'No turning back'"Daily Mirror
  3. NASA: Annular Solar Eclipse of 2019 December 26, 2009-09-15
  4. Retaduari, Elza Astari (25 April 2017). "(In Indonesian) Pileg dan Pilpres Serentak Digelar 17 April 2019, Ini Tahapannya". news.detik.com
  5. Sieg, Linda; Kaneko, Kaori (30 November 2017). "Japan's Emperor Akihito to abdicate on April 30, 2019". Reuters
  6. "Home Page"European Spallation Source. 2015-08-11
  7. "British troops to leave Germany by 2019". Spacedaily.com
  8. "New skyscraper set to dwarf the world's tallest tower". Network Ten
  9. Clark, Stephen (28 April 2017). "NASA confirms first flight of Space Launch System will slip to 2019"Spaceflight Now
  10. "JWST launch slips to 2019". SpaceNews. September 28, 2017
  11. "NASA Postpones Launch of James Webb Space Telescope". Scientific American. September 29, 2017
  1. «NASA's New Horizons Team Selects Potential Kuiper Belt Flyby Target». Johns Hopkins University Applied Physics Laboratory. August 15, 2015. http://pluto.jhuapl.edu/News-Center/News-Article.php?page=20150828.
  2. PR N°30 - People's Republic of China to host 2019 FIBA Basketball World Cup 7 Αυγούστου 2015
  3. 2019 Calendar of Astronomical Events
  4. «British troops to leave Germany by 2019». Spacedaily.com. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2014.
AIDS

To σύνδρομο επίκτητης ανοσολογικής ανεπάρκειας (αγγλικά: acquired immune deficiency syndrome‎, συντομογρ. AIDS) είναι νόσος του ανθρώπινου ανοσοποιητικού συστήματος που προκαλείται από τον ιό της ανθρώπινης ανοσοανεπάρκειας (Human immunodeficiency virus, HIV). Η νόσος παρεμβαίνει στο ανοσοποιητικό σύστημα και παρεμποδίζει τη λειτουργία του, κάνοντας τα άτομα με AIDS περισσότερο πιθανά να αποκτήσουν λοιμώξεις, όπως ευκαιριακές λοιμώξεις και όγκους που συνήθως δεν προσβάλουν τα άτομα με λειτουργικά ανοσοποιητικά συστήματα. Αυτή η ευπάθεια χειροτερεύει με την εξέλιξη της νόσου.

Ο HIV μεταδίδεται πρωταρχικά με τη σεξουαλική επαφή, όπως με το πρωκτικό, κολπικό ή στοματικό σεξ, τη μετάγγιση αίματος, τις μολυσμένες υποδερμικές βελόνες, και από τη μητέρα στο παιδί κατά την εγκυμοσύνη, τον τοκετό και τον θηλασμό. Ορισμένα σωματικά υγρά όπως το σάλιο, τα δάκρυα, τα ούρα και ο ιδρώτας δεν μεταδίδουν τον HIV εκτός εάν περιέχουν μικροποσότητες αίματος. Ο ιός μπορεί να μεταδοθεί επίσης από επαφή ενός βλεννογόνου (δηλ. μιας βλεννώδους μεμβράνης που επικαλύπτει κάποιες κοιλότητες του σώματος, όπως ο βλεννογόνος του στόματος ή του εντέρου) με ένα σωματικό υγρό που περιέχει τον ιό, όπως αίμα, σπέρμα, κολπικά υγρά, προσπερματικά υγρά ή γάλα θηλασμού ενός μολυσμένου ατόμου.

Η προφύλαξη από την HIV λοίμωξη, πρωταρχικά μέσω του ασφαλούς σεξ και των προγραμμάτων ανταλλαγής συρίγγων και βελονών, αποτελεί στρατηγική κλειδί για τον έλεγχο της νόσου. Δεν υπάρχει θεραπεία ίασης ή προληπτικό εμβόλιο. Παρόλα αυτά η αντιρετροϊκή θεραπεία μπορεί να επιβραδύνει την εξέλιξη της νόσου και να οδηγήσει σε ένα προσδόκιμο ζωής κοντά στο φυσιολογικό. Παρότι η θεραπεία αυτή μειώνει τον κίνδυνο θανάτου και επιπλοκών από τη νόσο, τα φάρμακα αυτά είναι υψηλού κόστους και σχετίζονται με παρενέργειες οφειλόμενες αποκλειστικά σε αυτά (οι οποίες πολλές φορές συνδυάζονται με τις παρενέργειες που προκαλεί η χρόνια HIV λοίμωξη).

Ο ιός και η νόσος αναφέρονται συχνά μαζί ως HIV/AIDS. Η νόσος είναι τεράστιο πρόβλημα υγείας σε πολλά μέρη του κόσμου, και θεωρείται πανδημία, δηλαδή μία έκρηξη της ασθένειας που επηρεάζει μια ευρεία περιοχή και εξαπλώνεται ενεργά. Το 2010 περίπου 34 εκατομμύρια άνθρωποι είχαν HIV λοίμωξη παγκοσμίως. Από αυτούς περίπου 16,8 εκατομμύρια είναι γυναίκες και 3,4 εκατομμύρια είναι κάτω από 15 ετών. Το αποτέλεσμα είναι περίπου 1,8 εκατομμύρια θάνατοι από AIDS το 2010, χαμηλότερα σε σχέση με τα 3,1 εκατομμύρια θανάτους του 2001. Από το 1981, που το AIDS αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά, έως το 2009 προκάλεσε σχεδόν 30 εκατομμύρια θανάτους.Η γενετική έρευνα δείχνει ότι ο HIV προήλθε από την Κεντροδυτική Αφρική κατά τη διάρκεια των αρχών του 20ού αιώνα. Το AIDS αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά από τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων των Ηνωμένων Πολιτειών το 1981 και η αιτία του, ο HIV, αναγνωρίστηκε στις αρχές τις δεκαετίας του 1980.

The Clash

The Clash είναι το όνομα βρετανικού πανκ μουσικού συγκροτήματος, που ιδρύθηκε το 1977 αποτελώντας μέρος του πρώτου κύματος της αγγλικής πανκ μουσικής. Εκτός από την πανκ ροκ, τα μέλη του συγκροτήματος πειραματίστηκαν με τη ρέγκε, το σκα, το dub, τη φανκ τη ραπ και το ροκαμπίλι.

Κατά τη μεγαλύτερη διάρκεια της καριέρας τους, οι Clash αποτελούνταν από τους Τζο Στράμερ (πρώτα φωνητικά και ρυθμική κιθάρα), Μικ Τζόουνς (πρώτη κιθάρα και φωνητικά), Πωλ Σίμονον (μπάσσο, φωνητικά) και Νικ «Τόπερ» Χέντον (ντραμς και κρουστά). Ο τελευταίος εγκατέλειψε το συγκρότημα το 1982, ενώ εσωτερικές συγκρούσεις οδήγησαν στην αποχώρηση του Τζόουνς τον επόμενο χρόνο. Το συγκρότημα συνέχισε με νέα μέλη, ωστόσο διαλύθηκε το 1986.

Οι Clash γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στη Βρετανία με την κυκλοφορία του ομώνυμου πρώτου δίσκου τους. Το τρίτο άλμπουμ του συγκροτήματος, με τίτλο London Calling, το οποίο κυκλοφόρησε το Δεκέμβριο του 1979, αύξησε τη δημοτικότητά τους στις Η.Π.Α. όπου κυκλοφόρησε τον επόμενο μήνα. Κριτικά επιδοκιμασμένο, μια δεκαετία αργότερα ανακηρύχθηκε από το περιοδικό Rolling Stone ως ο καλύτερος δίσκος της δεκαετίας του 1980.Οι πολιτικοποιημένοι στίχοι των Clash, οι μουσικοί πειραματισμοί και ο επαναστατικός χαρακτήρας τους άσκησαν μεγάλη επίδραση στη ροκ μουσική σκηνή και στο εναλλακτικό ροκ. Έγιναν γνωστοί ως "The Only Band That Matters", από το προωθητικό σλόγκαν που παρουσιάστηκε από τη CBS, τη δισκογραφική εταιρία του γκρουπ. Τον Ιανουάριο του 2003 οι Clash – συμπεριλαμβανομένου και του αρχικού ντράμερ Τέρι Τσάιμς – εισήχθησαν στο Rock and Roll Hall of Fame. Το 2004, το περιοδικό Rolling Stone τοποθέτησε την μπάντα 28η στον κατάλογο με τους 100 σημαντικότερους καλλιτέχνες όλων των εποχών.

ΑΕΛ Λεμεσού (ποδόσφαιρο)

Η ΑΕΛ Λεμεσού (διαβάζεται αέλ) είναι κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα που αποτελεί το σημαντικότερο και μακροβιότερο τμήμα του σωματείου της Αθλητικής Ένωσης Λεμεσού. Ιδρύθηκε στις 4 Οκτωβρίου 1930. Έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας είναι το Τσίρειο Στάδιο στη Λεμεσό. Ως χρώματα χρησιμοποιεί το κίτρινο και το μπλε. Μετέχει στις επαγγελματικές κατηγορίες ως ΑΕΛ Ποδόσφαιρο Δημόσια ΛΤΔ.

Η ΑΕΛ έχει κατακτήσει 6 πρωταθλήματα Κύπρου, 7 κύπελλα Κύπρου και 4 Super Cup, όντας η τέταρτη πιο πετυχημένη ομάδα σε κατακτήσεις τροπαίων στο κυπριακό ποδόσφαιρο. Αποτελεί ένα από τα ιδρυτικά σωματεία της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου, στα πρωταθλήματα και κύπελλα της οποίας συμμετέχει ανελλιπώς, με εξαίρεση την περίοδο 1968-69 που συμμετείχε στο πρωτάθλημα Α΄ Εθνικής. Η ομάδα έχει 79 συμμετοχές στην Α΄ κατηγορία Κύπρου, όντας στην πρώτη θέση στη σχετική κατάταξη.Η ΑΕΛ έχει συμμετάσχει μερικές φορές στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου. Σημαντικότερο επίτευγμα της είναι η συμμετοχή της ομάδας στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ την περίοδο 2012-13.

Αναμνηστικά κέρματα των 2 ευρώ

Τα αναμνηστικά κέρματα των 2 ευρώ είναι ειδικά κέρματα που εκδίδονται από τις χώρες μέλη της ευρωζώνης με την ευκαιρία κάποιας ιστορικής επετείου ή για τον εορτασμό ή προς τιμή κάποιου σύγχρονου γεγονότος. Έχουν νόμιμη ισχύ και χρησιμοποιούνται κανονικά στις συναλλαγές, όπως τα συνηθισμένα κέρματα ευρώ. Δεν πρέπει να συγχέονται με τα συλλεκτικά κέρματα μεγαλύτερης αξίας από χρυσό ή ασήμι που εκδίδονται για συλλεκτικούς σκοπούς και δεν χρησιμοποιούνται στις καθημερινές συναλλαγές.Η κάθε χώρα μέλος της ευρωζώνης είχε μέχρι το 2012 το δικαίωμα να εκδίδει το πολύ ένα αναμνηστικό κέρμα κάθε χρόνο. Από το 2012 κάθε χώρα μπορεί να εκδίδει δύο αναμνηστικά κέρματα. Τα κέρματα αυτά έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά και ιδιότητες, καθώς και την ίδια κοινή όψη, με ένα κανονικό κέρμα των 2 ευρώ. Η άλλη όψη, που αντικαθιστά την εθνική όψη του συνηθισμένου κέρματος, έχει το σχέδιο επιλογής της χώρας με θέμα το γεγονός ή το πρόσωπο που τιμάται. Τα αναμνηστικά κέρματα απαντούν μόνο στην ονομαστική αξία των 2 ευρώ και έχουν ισχύ νόμιμου χρήματος σε όλη τη ζώνη του ευρώ, δηλαδή μπορούν να χρησιμοποιούνται –και πρέπει να γίνονται αποδεκτά– όπως οποιοδήποτε άλλο κέρμα ευρώ.

Εκτός των εθνικών εκδόσεων προβλέπεται και η δυνατότητα κοινής έκδοσης από όλες τις χώρες με το ίδιο θέμα και σχέδιο (με μικρές μόνο παραλλαγές για να προσδιορίζεται η χώρα έκδοσης). Η κοινή έκδοση δεν συνυπολογιζόταν στον περιορισμό του ενός κέρματος ανά έτος πριν το 2012 και δεν συνυπολογίζεται στον περιορισμό των δύο κερμάτων ανά έτος από το 2012 και μετά. Κοινή έκδοση έγινε το 2007 (από τις 13 τότε χώρες μέλη της ευρωζώνης) με θέμα την 50ή επέτειο της Συνθήκης της Ρώμης, το 2009 (από τις 16 τότε χώρες μέλη της ευρωζώνης) για την επέτειο των 10 χρόνων του ευρώ (ως νομισματική μονάδα), το 2012 (από τις 17 τότε χώρες μέλη της ευρωζώνης) για να εορταστούν τα δέκα έτη κυκλοφορίας του ευρώ και το 2015 για την 30ή επέτειο καθιέρωσης της Ευρωπαϊκής Σημαίας (19 χώρες).

Σε αντίθεση με ό,τι ισχύει για τα τραπεζογραμμάτια, υπεύθυνες για την έκδοση των κερμάτων ευρώ είναι οι εθνικές αρχές και όχι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ). Εάν μια χώρα της ζώνης του ευρώ σκοπεύει να εκδώσει αναμνηστικό κέρμα των 2 ευρώ, πρέπει να ενημερώσει εκ των προτέρων την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τα άλλα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά όχι την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Η Επιτροπή ελέγχει ότι το νέο σχέδιο συμβαδίζει με τις κατευθυντήριες γραμμές και, στη συνέχεια, δημοσιεύει τις σχετικές πληροφορίες στο δικτυακό της τόπο.

Η Επιτροπή είναι η έγκυρη πηγή στην οποία στηρίζεται η ΕΚΤ όταν ενημερώνει το δικό της δικτυακό τόπο. Αμέσως μόλις η Επιτροπή ανακοινώσει ένα νέο αναμνηστικό κέρμα των 2 ευρώ, η ΕΚΤ ενημερώνει αντιστοίχως το δικτυακό της τόπο.

Το πρώτο εθνικό αναμνηστικό κέρμα εκδόθηκε το 2004 και μέχρι σήμερα (Μάρτιος 2016) έχουν εκδοθεί συνολικά 236 ως εξής: 6 το 2004, 8 το 2005, 7 το 2006, 20 το 2007 (συμπεριλαμβανομένων των 13 νομισμάτων της κοινής έκδοσης), 10 το 2008, 25 το 2009 (συμπεριλαμβανομένων των 16 νομισμάτων της κοινής έκδοσης), 12 το 2010 και 16 το 2011. Το 2012 έχουν εκδοθεί 30 κέρματα (συμπεριλαμβανομένων των 17 νομισμάτων της κοινής έκδοσης) και το 2013 έχουν εκδοθεί 23 κέρματα, το 2014 έχουν εκδοθεί 27, το 2015 47 κέρματα (συμπεριλαμβανομένων 19 νομισμάτων της κοινής έκδοσης), το 2016 32 κέρματα,το 2017 32 κέρματα, και το 2018 36. Το 2019 έχουν ήδη εκδοθεί 27 κέρματα.

Το Λουξεμβούργο και η Φινλανδία είναι οι μόνες χώρες της Ευρωζώνης που έχουν εκδώσει εθνικά αναμνηστικά κέρματα κάθε χρονιά.

Δικαίωμα έκδοσης αναμνηστικών κερμάτων έχουν και ο Άγιος Μαρίνος, η Ανδόρρα, το Βατικανό και το Μονακό που δεν είναι μέλη της ευρωζώνης αλλά έχουν συνάψει ειδικές συμφωνίες. Δεν εκδίδουν όμως αναμνηστικά κέρματα κοινής έκδοσης.

Τα κέρματα αυτά εκδίδονται στην πλειονότητά τους για τον εορτασμό ιστορικών επετείων ή για να προσελκύσουν το ενδιαφέρον σε σύγχρονα γεγονότα ιστορικής σημασίας. Το πρώτο αναμνηστικό κέρμα των 2 ευρώ εκδόθηκε το 2004 από την Ελλάδα με την ευκαιρία των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας.

Η κάθε χώρα της ζώνης του ευρώ είναι υπεύθυνη για το σχεδιασμό και την έκδοση κερμάτων. Ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας όσον αφορά τα αναμνηστικά, όπως και όλα τα άλλα κέρματα, είναι να εγκρίνει τη μέγιστη ποσότητα που μπορεί να εκδώσει η κάθε χώρα.

Αριθμός Ελέγχου της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου

Ο Αριθμός Ελέγχου της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου (Library of Congress Control Number ή LCCN) είναι ένας σειριακός αριθμός με βάση το σύστημα αρίθμησης αρχείων καταλογογράφησης στη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών. Δε σχετίζεται με το περιεχόμενο του κάθε βιβλίου και δεν πρέπει να συγχέεται με την ταξινόμηση της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου.

New Zealand Singapore to do RR and RR and RR and I am a great weekend as I have been working with a good idea ως Αριθμός Καταλόγου Καρτών της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου. Η Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου προετοίμασε κάρτες των βιβλιογραφικών πληροφοριών για τους καταλόγους της, για να πουλήσει τις σειρές αυτές των καρτών σε άλλες βιβλιοθήκες που θα ήθελαν να χρησιμοποιήσουν τους καταλόγους της. Αυτό είναι γνωστό ως συγκεντρωτική καταλογογράφηση. Σε κάθε σύνολο καρτών δόθηκε ένας σειριακός αριθμός για να βοηθήσει στον εντοπισμό τους.

Αν και οι περισσότερες από τις βιβλιογραφικές πληροφορίες έχουν πλέον δημιουργηθεί ηλεκτρονικά, αποθηκεύθηκαν και μοιράστηκαν σε άλλες βιβλιοθήκες, εξακολουθεί να υπάρχει η ανάγκη για την αναγνώριση μιας μοναδικής εγγραφής, και έτσι η LCCN συνεχίζει να εκτελεί αυτή τη λειτουργία.

Οι βιβλιοθηκονόμοι σε όλο τον κόσμο χρησιμοποιούν αυτό το μοναδικό αναγνωριστικό κατά τη διαδικασία της καταλογογράφησης στα περισσότερα βιβλία που έχουν δημοσιευθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τους βοηθά να εντοπίσουν τα σωστά δεδομένα καταλογογράφησης (γνωστά και ως αρχείο καταλογογράφησης), τα οποία η Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου, και οι συνεργάτες της, διαθέτουν στον παγκόσμιο ιστό και σε άλλα μέσα.

Τον Φεβρουάριο του 2008, η Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου δημιούργησε την υπηρεσία LCCN Permalink, παρέχοντας μια σταθερή διεύθυνση URL για όλους τους αριθμούς ελέγχου της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου.

Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

Το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (Α.Π.Θ., γνωστό και ως Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο ή Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης) είναι ένα πανεπιστημιακό ίδρυμα της Ελλάδας, με έδρα την Θεσσαλονίκη και έτος ίδρυσης το 1925. Σήμερα, στο Πανεπιστήμιο λειτουργούν συνολικά περισσότερα από σαράντα Τμήματα, τα οποία οργανώνονται σε ένδεκα Σχολές, καλύπτοντας ένα ευρύ φάσμα επιστημονικών πεδίων.Το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο είναι το μεγαλύτερο σε αριθμό φοιτητών εκπαιδευτικό ίδρυμα της Ελλάδας και είναι διεθνώς αναγνωρισμένο για το εκπαιδευτικό και ερευνητικό ακαδημαϊκό έργο του.

Γ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών

Το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου της Γ΄ Εθνικής Ερασιτεχνικής Κατηγορίας αποτελεί την τέταρτη κατηγορία του ελληνικού ποδοσφαίρου και διοργανώνεται από την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΕΠΟ). Καθιερώθηκε από την ΕΠΟ την ποδοσφαιρική περίοδο 1982–83, αν και η ύπαρξή της ανεπίσημα χρονολογείται από την περίοδο 1965–66 και επίσημα ως Γ΄ Εθνική για μία μόνο χρονιά, το 1966–67. Από το 1991 μέχρι και την αγωνιστική περίοδο 2012-13 είχε επαγγελματική ή ημιεπαγγελματική μορφή, ενώ από την περίοδο 2013-14 έχει ερασιτεχνική μορφή και αποτελεί την ανώτερη ερασιτεχνική κατηγορία του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Μέχρι και την περίοδο 2018-19 αποτελούσε την τρίτη κατηγορία. Με την αναδιάρθρωση των επαγγελματικών κατηγοριών του Ελληνικού ποδοσφαίρου το 2019 και τη δημιουργία της «νέας ενδιάμεσης Α2 Εθνικής Κατηγορίας», η Β΄ Εθνική Κατηγορία (Football League) και η Γ΄ Εθνική Ερασιτεχνική Κατηγορία, «υποβιβάστηκαν» σε τρίτη και τέταρτη κατηγορία αντίστοιχα.

Δημήτριος Γούναρης

Ο Δημήτριος Γούναρης (Πάτρα, 5 Ιανουαρίου 1867 – Γουδή, 15 Νοεμβρίου 1922) ήταν Έλληνας πολιτικός που διετέλεσε τρεις φορές πρωθυπουργός της Ελλάδας.

Καταγόμενος από οικογένεια εμπόρων της Πάτρας, σπούδασε νομικά στην Αθήνα και στο εξωτερικό και άσκησε με μεγάλη επιτυχία την δικηγορία. Εξελέγη βουλευτής Πατρών, αναμείχθηκε στο σταφιδικό ζήτημα και εντάχθηκε σε μία ομάδα προοδευτικών βουλευτών αποκαλούμενη «Ομάδα των Ιαπώνων». Εν συνεχεία ανέλαβε το υπουργείο Οικονομικών στην κυβέρνηση Γεωργίου Θεοτόκη ενώ μετά το Κίνημα στου Γουδή ίδρυσε το Κόμμα Εθνικοφρόνων, (το οποίο το 1920 μετονομάστηκε σε Λαϊκό Κόμμα) και αποτέλεσε τον βασικό φορέα του αντιβενιζελισμού. Διετέλεσε για ένα βραχύ διάστημα υπηρεσιακός πρωθυπουργός και υπουργός σε κυβερνήσεις που σχηματίστηκαν κατά τη διάρκεια του Εθνικού Διχασμού, μετά όμως την επιτυχή έκβαση του Κινήματος της Εθνικής Άμυνας και την φυγή της βασιλικής οικογένειας εξορίστηκε στην Κορσική. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1919 για να συμμετάσχει ως ηγέτης του Λαϊκού Κόμματος στις εκλογές, στις οποίες και εξελέγη σχηματίζοντας λίγο αργότερα κυβέρνηση. Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του αποφασίστηκε η συνέχιση της μικρασιατικής εκστρατείας, η οποία και οδήγησε στην οικονομική χρεοκοπία, στην ήττα από τον τουρκικό στρατό και την ανατροπή της κυβέρνησης. Μετά την εγκαθίδρυση του νέου καθεστώτος, παραπέμφθηκε μαζί με άλλα κυβερνητικά στέλεχη σε έκτακτο στρατοδικείο και στις 15 Νοεμβρίου 1922 εκτελέστηκε. Ανηψιός του ήταν ο, μετέπειτα πρωθυπουργός, Παναγιώτης Κανελλόπουλος.

Διαιρέτης

Ένας ακέραιος αριθμός ονομάζεται διαιρέτης ενός ακέραιου αριθμού , αν και μόνο αν υπάρχει ακέραιος αριθμός , ο οποίος πολλαπλασιαζόμενος με τον δίνει αποτέλεσμα , δηλαδή . Συμβολίζεται και διαβάζεται: ο διαιρεί τον . Άλλες εκφράσεις που μπορούν να χρησιμοποιηθούν είναι: ο διαιρείται ακριβώς με τον , ή ότι το είναι πολλαπλάσιο του .

Για παράδειγμα λέγεται: ο 2 διαιρεί τον 6 (με πηλίκο 3) ή ο 6 διαιρείται ακριβώς από τον 2 ή ο 6 είναι πολλαπλάσιο του 2, διότι υπάρχει ο ακέραιος 3 έτσι ώστε: 6 = 3 Χ 2. Ακόμη και ο -2 διαιρεί τον 6, διότι υπάρχει ο ακέραιος -3 έτσι ώστε 6 = (-3) Χ (-2).

Η διαιρετότητα είναι μια από της βασικές έννοιες της θεωρίας αριθμών και αναφέρεται στην διαίρεση ακεραίων.

Εβραϊκή γλώσσα

Η εβραϊκή γλώσσα (עִבְרִית ή עברית, ‘Ivrit) είναι σημιτική γλώσσα της αφροασιατικής γλωσσικής οικογένειας (ανήκει στον βορειοδυτικό κλάδο της), η οποία ομιλείται από πλέον των επτά εκατομμυρίων ανθρώπους στο Ισραήλ και στις εβραϊκές κοινότητες ανά τον κόσμο. Στο Ισραήλ αποτελεί την de facto γλώσσα του κράτους και των ανθρώπων, είναι δε η μία από τις δύο επίσημες γλώσσες (μαζί με την Αραβική) και ομιλείται από τη συντριπτική πλειονότητα του πληθυσμού.

Ο βασικός πυρήνας της Τανάκ (Tanakh, Εβραϊκής Βίβλου) είναι γραμμένος στην Κλασική Εβραϊκή. Θεωρείται ότι η παρούσα μορφή της διαμορφώθηκε, κατά μεγάλο μέρος, από τη Βιβλική Εβραϊκή που πιστεύεται ότι ευδοκιμούσε κατά τον 6ο αι. π.Χ., την εποχή της εξορίας στη Βαβυλώνα. Για τον λόγο αυτόν, η εβραϊκή γλώσσα από τους αρχαίους καιρούς αποκαλείται συχνά από τους Εβραίους Lĕshôn Ha-Kôdesh (לשון הקודש) «η Ιερή Γλώσσα».

Οι περισσότεροι γλωσσολόγοι συμφωνούν ότι μετά τον 6ο αι. π.Χ., αφού η Βαβυλωνιακή αυτοκρατορία κατέστρεψε την Ιερουσαλήμ και εξόρισε τον πληθυσμό στη Βαβυλώνα και κατόπιν η Περσική αυτοκρατορία τους επέτρεψε να επιστρέψουν, η Βιβλική Εβραϊκή που κυριαρχούσε στις Γραφές έφθασε να αντικατασταθεί στην καθημερινή χρήση από νέες διαλέκτους της Εβραϊκής, καθώς και από κάποια τοπική μορφή της Αραμαϊκής (την οποία θεωρείται ότι μιλούσε αργότερα ο Ιησούς). Μετά την καταστροφή του Δεύτερου Ναού και της Ιερουσαλήμ το 70 μ.Χ., οπότε η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία εκτόπισε τον εβραϊκό πληθυσμό της Ιερουσαλήμ και των περιχώρων, το κέντρο της εβραϊκής εγκατάστασης μετατοπίστηκε από την Ιουδαία στη Γαλιλαία. Ως αποτέλεσμα, η Εβραϊκή σταδιακά έπαψε να είναι ομιλουμένη γλώσσα, αλλά διατηρήθηκε ως κατ’ εξοχήν γραπτή γλώσσα. Ως εκ τούτου, επιστολές, συμβόλαια, εμπορικές συμφωνίες, επιστημονικά συγγράμματα, φιλοσοφία, ιατρική, ποίηση και νομικά κείμενα γράφονταν στην Εβραϊκή, στην οποία προσετίθεντο δάνεια και νεόπλαστοι όροι.

Η εβραϊκή γλώσσα, επί μακρόν ανενεργός έξω από το λειτουργικό περιβάλλον του Ιουδαϊσμού, αναβίωσε κατά το τέλος του 19ου αι. από τον Εβραίο γλωσσολόγο Ελιέζερ Μπεν-Γεχούντα (Eliezer Ben-Yehuda) εξαιτίας της ανάπτυξης της σιωνιστικής ιδεολογίας. Ο Ben-Yehuda ίδρυσε το 1889 στην Ιερουσαλήμ το «Συμβούλιο Εβραϊκής Γλώσσας» με σκοπό την αναβίωση της επί 1700 έτη μη ομιλουμένης πλέον Βιβλικής Εβραϊκής. Εν τέλει, η Εβραϊκή έφθασε μέχρι του σημείου να αντικαταστήσει αρκετές άλλες γλώσσες που μιλούσαν οι Εβραίοι εκείνον τον καιρό, όπως Λαντίνο (Ισπανοεβραϊκή γλώσσα), Γίντις (Γερμανοεβραϊκή γλώσσα), Ρωσική, καθώς και άλλες γλώσσες της Διασποράς.

Παρά τη μεγάλη χρονική απόσταση, οι διαφορές μεταξύ Αρχαίας και Νέας Εβραϊκής είναι πολύ λιγότερες από αντίστοιχες μεταξύ Αρχαίας και Νέας Ελληνικής, πράγμα αναμενόμενο εφόσον η Ελληνική δεν έπαψε ποτέ να είναι ομιλουμένη γλώσσα. Στο Ισραήλ δεν γίνεται πλέον διάκριση μεταξύ Αρχαίας και Νέας Εβραϊκής, αλλά χρησιμοποιείται για αμφότερες ο όρος Ivrit. Ο πρώτος πρωθυπουργός του Κράτους του Ισραήλ Νταβίντ Μπεν Γκουριόν (David Ben Gurion) είχε σχολιάσει το γεγονός ως εξής: «Αν ο Μωυσής επέστρεφε σήμερα και ζητούσε ένα κομμάτι ψωμί, θα μπορούσε κανείς ευθύς να τον καταλάβει».

Εξαιτίας της μακράς αχρησίας επί αιώνες, η Εβραϊκή δεν διέθετε αρκετές σύγχρονες λέξεις. Αρκετές μεταφέρθηκαν ως νεολογισμοί προερχόμενοι από την Εβραϊκή Βίβλο ή ως δάνεια από άλλες γλώσσες. Η σύγχρονη Εβραϊκή έγινε επίσημη γλώσσα της υπό Βρετανική εντολή Παλαιστίνης (Mandat[e] της Κοινωνίας των Εθνών) το 1921 (μαζί με την Αγγλική και την Αραβική), ενώ το 1948 έγινε επίσημη γλώσσα του νεοσύστατου Κράτους του Ισραήλ.

Ισλαμικό ημερολόγιο

Το ισλαμικό ημερολόγιο ή μουσουλμανικό ημερολόγιο είναι σεληνιακό ημερολόγιο το οποίο αποτελείται από 12 μήνες σε ένα έτος με διάρκεια 354 ημερών. Αφού είναι καθαρά σεληνιακό ημερολόγιο, δεν είναι συγχρονισμένο με τις εποχές. Με μία ετήσια μετατόπιση 10 ή 11 ημερών η εποχιακή σχέση επαναλαμβάνεται κάθε περίπου τριάντα τρία (33) χρόνια.

Το ημερολόγιο χρησιμοποιείται σε πολλές μουσουλμανικές χώρες, ταυτόχρονα με το γρηγοριανό ημερολόγιο, και χρησιμοποιείται από τους μουσουλμάνους ώστε να καθορίσουν σωστά τις ημέρες ετήσιων νηστειών, για το Χατζ και για να γιορτάσουν άλλες μουσουλμανικές γιορτές και αργίες.

Το πρώτο έτος στο ημερολόγιο είναι το 622 ΜΚΕ, όταν ο Μωάμεθ εξορίστηκε από την Μέκκα και κατέφυγε στη Μεδίνα, όπου απέκτησε έναν πρώτο πυρήνα πιστών. Το γεγονός αυτό είναι γνωστό ως Εγίρα ή Χίτζρα (στα αραβικά), και γι'αυτό το λόγο το πρώτο έτος του ημερολογίου είναι γνωστό ως έτος Εγίρας.

Για την ακριβή αντιστοίχιση των ετών ανάμεσα στο ισλαμικό (ι) και το γρηγοριανό (γ) ημερολόγιο, χρησιμοποιείται ο τύπος:

Οι 4 από τους 12 μήνες του ημερολογίου θεωρούνται ιεροί, αν και υπάρχει διαφωνία για τους καθορισμένους μήνες. Πρώτη μέρα της εβδομάδας είναι η Κυριακή. Οι ημέρες αρχίζουν με τη δύση του Ήλιου.



Ισπανία

Το Βασίλειο της Ισπανίας (ισπανικά: Reino de España) είναι κράτος της νοτιοδυτικής Ευρώπης, που καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της Ιβηρικής χερσονήσου. Προς Βορρά ορίζεται από τον Βισκαϊκό κόλπο και τη Γαλλία, από την οποία την χωρίζει η μεγάλη οροσειρά των Πυρηναίων. Επίσης, επί των Πυρηναίων και Βορειοανατολικά συνορεύει με την Ανδόρρα. Ανατολικά και νότια βρέχεται από τη Μεσόγειο Θάλασσα και νοτιοδυτικά βρέχεται από τον Ατλαντικό ωκεανό. Δυτικά συνορεύει με την Πορτογαλία. Νότια με το Γιβραλτάρ και το Μαρόκο. Πρωτεύουσα της είναι η Μαδρίτη.

Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου

Η Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου (επίσημο όνομα: Αθλητικό Σωματείο Νέα Σαλαμίς Αμμοχώστου) είναι κυπριακό αθλητικό σωματείο το οποίο προέρχεται από την πόλη της Αμμοχώστου. Σήμερα διατηρεί τμήματα ποδοσφαίρου και πετοσφαίρισης ανδρών και γυναικών, ενώ παλιότερα λειτουργούσε τμήμα στίβου, θαλάσσιων αθλημάτων και επιτραπέζιας αντισφαίρισης. Πήρε το όνομα του από την αρχαία κυπριακή πόλη Σαλαμίς ή Σαλαμίνα η οποία βρίσκεται δίπλα από τη σύγχρονη Αμμόχωστο.

Το σωματείο ιδρύθηκε στις 7 Μαρτίου 1948 με σκοπό να μείνει μακριά από τις πολιτικές συγκρούσεις, όταν οι άλλοι αθλητικοί σύλλογοι της Αμμοχώστου, ο Γυμναστικός Σύλλογος Ευαγόρας (ΓΣΕ) και η Ανόρθωση, επέβαλαν περιορισμούς στους αθλητές με αριστερή ιδεολογία. Όταν το Μάιο του 1948 οι αθλητές της Νέας Σαλαμίνας αρνήθηκαν να υπογράψουν ότι ήταν «εθνικοφρόνων φρονημάτων» σε δήλωση του ΣΕΓΑΣ, απαγορεύτηκε η είσοδος των αθλητών της Νέας Σαλαμίνας στο στάδιο ΓΣΕ, ενώ παρόμοιες κυρώσεις επιβλήθηκαν και σε άλλα νεοϊδρυθέντα σωματεία, τα οποία ίδρυσαν την Κυπριακή Ερασιτεχνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΚΕΠΟ), η οποία διοργάνωνε αγώνες παράλληλα με την Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) που προϋπήρχε. Τελικά οι δύο ομοσπονδίες ενώθηκαν το 1953 και η Νέα Σαλαμίνα έγινε μέλος της ΚΟΠ. Μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο του 1974, και την κατάληψη της Αμμοχώστου η Νέα Σαλαμίνα είναι προσφυγικό σωματείο το οποίο από τότε εδρεύει προσωρινά στη Λάρνακα.

Από τα τμήματα που διατηρεί το σωματείο, το μακροβιότερο είναι το ποδοσφαιρικό (ανδρών), το οποίο ιδρύθηκε το 1948. Η μεγαλύτερη επιτυχία του τμήματος στο πρωτάθλημα ήταν η κατάκτηση της τρίτης θέσης τέσσερις φορές, ενώ έχει κατακτήσει το κύπελλο Κύπρου το 1990 και την Ασπίδα Κύπρου την ίδια χρονιά. Το τμήμα έχει ως έδρα σήμερα το ιδιόκτητο στάδιο Αμμόχωστος στην Λάρνακα. Από το 2006 μέχρι το 2010 λειτουργούσε και τμήμα ποδοσφαίρου γυναικών.

Το τμήμα πετοσφαίρισης θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα στη Κύπρο. Το σωματείο διοργάνωνε τουρνουά πετοσφαίρισης με μεγάλη συμμετοχή από το 1954 στην Αμμόχωστο και τελικά το 1975 αποφασίστηκε η ίδρυση τμήματος πετοσφαίρισης στη Λεμεσό. Το τμήμα έχει έχει κατακτήσει 9 πρωταθλήματα, 8 κύπελλα και 7 ασπίδες, με έξι συνεχόμενα πρωταθλήματα και κύπελλα από 1998 μέχρι το 2003. Η έδρα της πετοσφαιρικής Νέας Σαλαμίνας είναι στη Λεμεσό, το Παλαί ντε σπορ. Από το 1978 μέχρι το 1985 λειτουργούσε τμήμα πετοσφαίρισης γυναικών.

Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου (ποδόσφαιρο ανδρών)

Η Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου είναι κυπριακός ποδοσφαιρικός σύλλογος που αποτελεί το σημαντικότερο και μακροβιότερο τμήμα του σωματείου της Νέας Σαλαμίνας Αμμοχώστου. Ιδρύθηκε στις 7 Μαρτίου 1948. Πήρε το όνομα της από την αρχαία κυπριακή πόλη Σαλαμίς ή Σαλαμίνα η οποία βρίσκεται δίπλα από τη σύγχρονη Αμμόχωστο.

Έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας είναι το στάδιο ΓΣΕ στην Αμμόχωστο, το οποίο όμως από το 1974 δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει λόγω της τουρκικής εισβολής και κατοχής. Προσωρινή ποδοσφαιρική έδρα του ποδοσφαιρικού τμήματος αποτελεί το ιδιόκτητο στάδιο Αμμόχωστος στη Λάρνακα, πόλη στην οποία επαναδραστηριοποιήθηκε η ομάδα μετά την προσφυγιά. Έμβλημα του σωματείου είναι ο πυρσός και ως χρώματα χρησιμοποιεί το κόκκινο και το λευκό.

Μεγαλύτερες επιτυχίες του ποδοσφαιρικού τμήματος αποτελούν η κατάκτηση του Κυπέλλου Κύπρου και της Ασπίδας ΚΟΠ το 1990. Ψηλότερη θέση που κατέκτησε στο παγκύπριο πρωτάθλημα ήταν η τρίτη θέση. Τα πρώτα πέντε χρόνια (1948-1953) συμμετείχε στα πρωταθλήματα της Κυπριακής Ερασιτεχνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (ΚΕΠΟ). Το 1953 το σωματείο έγινε μέλος της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) συμμετέχοντας ανελλιπώς στα πρωταθλήματα και κύπελλα υπό την αιγίδα της ομοσπονδίας. Η ποδοσφαιρική ομάδα έχει 58 συμμετοχές στην Α΄ κατηγορία Κύπρου, όντας στην έβδομη θέση στη σχετική κατάταξη.Συμμετείχε για πρώτη φορά σε ευρωπαϊκή διοργάνωση το 1990 όταν αγωνίστηκε στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης ποδοσφαίρου 1990-91, ενώ τα επόμενα χρόνια καταγράφονται συμμετοχές της στο Κύπελλο Ιντερτότο (1995, 1997 και 2000).

Ο Βασιλιάς των Λιονταριών

Ο Βασιλιάς των Λιονταριών (πρωτότυπος τίτλος: The Lion King) είναι αμερικάνικη ταινία κινουμένων σχεδίων που κυκλοφόρησε το 1994, με εταιρεία παραγωγής την Walt Disney Animation Studios και διανομή από την Walt Disney Pictures. Αποτελεί την 32η ταινία μεγάλου μήκους της σειράς Disney. Η ιστορία διαδραματίζεται σε ένα βασίλειο λιονταριών στην Αφρική και είναι επηρεασμένη από τον Άμλετ του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ. Η ταινία ανήκει στην περίοδο που είναι γνωστή ως Αναγέννηση της Disney. Ο Βασιλιάς των Λιονταριών σκηνοθετήθηκε από τους Ρότζερ Άλερς και Ρομπ Μίνκοφ, ενώ παραγωγός ήταν ο Ντον Χαν. Το σενάριο ανήκει στους Αϊρίν Μέκι, Τζόναθαν Ρόμπερτς και Λίντα Γούλβερτον. Τα τραγούδια της ταινίας συνέθεσε ο Έλτον Τζον σε στίχους του Τιμ Ράις, ενώ την μουσική έγραψε ο Χανς Ζίμερ. Τις φωνές τους στους χαρακτήρες έδωσαν οι Μάθιου Μπρόντερικ, Τζέιμς Ερλ Τζόουνς, Τζέρεμι Άιρονς, Τζόναθαν Τέιλορ Τόμας, Μόιρα Κέλι, Νέιθαν Λέιν, Έρνι Σαμπέλα, Ρόουαν Άτκινσον, Ρόμπερτ Γκιγιόμ, Ματζ Σίνκλερ, Γούπι Γκόλντμπεργκ, Τσιτς Μάριν και Τζιμ Κάμινγκς.

Ο Βασιλιάς των Λιονταριών διηγείται την ιστορία του Σίμπα, ενός μικρού λιονταριού που θα διαδεχθεί τον πατέρα του, Μουφάσα, ως βασιλιάς της σαβάνας. Ωστόσο, μετά τη δολοφονία του Μουφάσα από τον θείο του Σίμπα, Σκαρ, ο Σίμπα χειραγωγείται στο να πιστεύει ότι είναι υπεύθυνος για τον θάνατο του πατέρα του και το σκάει εξόριστος από ντροπή και απόγνωση. Μετά την ωρίμανσή του και, μεγαλώνοντας με δύο αργόσχολους, ο Σίμπα βλέπει τα πράγματα με μια νέα ματιά, μετά και τις συζητήσεις με την παιδική του φίλη, Νάλα, και τον σαμάνο της σαβάνας, Ραφίκι, επιστρέφει στο Βασίλειό του για να προκαλέσει τον Σκαρ και να τελειώσει την τυραννία του.

Η δημιουργία του Βασιλιά των Λιονταριών ξεκίνησε το 1988 κατά τη διάρκεια μιας συνάντησης μεταξύ των Τζέφρι Κάτζενμπεργκ, Ρόι Ε. Ντίσνεϋ και Πίτερ Σνάιντερ, ενώ προωθούσαν την ταινία Ο Όλιβερ και η παρέα του στην Ευρώπη. Ο Τόμας Ντις έγραψε ένα πρώτο δείγμα και η Γούλβερτον ανέπτυξε τα πρώτα σενάρια καθώς ο Τζόρτζ Σκρίμπνερ υπέγραψε ως σκηνοθέτης, με τον Άλερς να προστίθεται αργότερα. Η παραγωγή ξεκίνησε το 1991 ταυτόχρονα με την ταινία Ποκαχόντας. Λίγο καιρό αφότου το προσωπικό ταξίδεψε στο Εθνικό Πάρκο Hell's Gate στην Κένυα για να μαζέψει πληροφορίες για το σκηνικό της ταινίας και τα ζώα, ο Σκρίμπνερ αποχώρησε από την παραγωγή της ταινίας, διαφωνώντας με την απόφαση να μετατρέψουν την ταινία σε μιούζικαλ, και αντικαταστάθηκε από τον Μίνκοφ. Όταν ο Χαν εντάχθηκε στην ταινία, ήταν δυσαρεστημένος με το σενάριο και η ιστορία γρήγορα ξαναγράφτηκε. Περίπου 20 λεπτά ακολουθίας σχεδίων έγινε στα στούντιο της Disney στη Φλόριντα. Σε αρκετές σκηνές χρησιμοποιήθηκε επεξεργασία σε υπολογιστή, κυρίως στην άτακτη φυγή του κοπαδιού των γκνου.

Η ταινία προβλήθηκε για πρώτη φορά στις 15 Ιουνίου 1994, αποσπώντας θετικές κριτικές, που επαινούσαν την ταινία για τη μουσική της, την ιστορία της και το σχεδιασμό της. Τελείωσε τις προβολές της ως η μεγαλύτερη σε εισπράξεις ταινία του 1994 και δεύτερη όλων των εποχών. Ο Βασιλιάς των Λιονταριών πήρε δύο βραβεία Όσκαρ για τη μουσική και μία Χρυσή Σφαίρα στην κατηγορία «Καλύτερη Ταινία - Μιούζικαλ ή Κωμωδία».

Η ταινία οδήγησε σε πολλές συμπληρωματικές δουλειές, όπως το μιούζικαλ στο Μπρόντγουεϊ, δύο ταινίες που κυκλοφόρησαν απευθείας σε βίντεο — τη συνέχεια της πρώτης ταινίας το 1998 με τον τίτλο Ο Βασιλιάς των Λιονταριών II: Το Βασίλειο του Σίμπα και μια ταινία το 2004, που συγκεντρώνεται στους χαρακτήρες του Τιμόν και του Πούμπα και διαδραματίζεται πριν/παράλληλα/μετά τα γεγονότα της πρώτης ταινίας, με τίτλο Ο Βασιλιάς των Λιονταριών 3: Χακούνα Ματάτα — δύο σειρές στην τηλεόραση (Τιμόν & Πούμπα και Η Φρουρά των Λιονταριών) και μια επανακυκλοφορία σε 3D το 2011.

Το 2016, η ταινία επιλέχθηκε από τη βιβλιοθήκη του Κογκρέσου για διατήρηση στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου ως «πολιτιστικά, ιστορικά ή αισθητικά σημαντική». Μια live-action προσαρμογή της ταινίας με εικονογράφηση σε υπολογιστή (CGI) και σκηνοθεσία Τζον Φαβρό, είναι προγραμματισμένη να κυκλοφορήσει στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 19 Ιουλίου 2019.

Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας

Η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας (εν συντομία: ΠΔΕ) είναι μία από τις 13 περιφέρειες της Ελλάδας. Αποτελεί το δευτεροβάθμιο οργανισμό τοπικής αυτοδιοίκησης (Ο.Τ.Α.) που αποτελείται από τους πρώην νομούς, πλέον περιφερειακές ενότητες (Π.Ε.), Αιτωλοακαρνανίας, Αχαΐας και Ηλείας και καλύπτει παράλληλα το μέρος του βόρειου και το βορειοδυτικό τμήμα της Πελοποννήσου, καθώς και το δυτικό τμήμα της Στερεάς Ελλάδας.

Καταλαμβάνει έκταση 11.336 τ.χμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, σε 679.796 κατοίκους. Μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσά της περιφέρειας είναι η Πάτρα.

Η περιφέρεια δεν πρέπει να συγχέεται με τη γεωγραφική έννοια της δυτικής Ελλάδας, η οποία περιλαμβάνει επίσης την Ήπειρο και τα νησιά του Ιονίου Πελάγους.

Από 1 Σεπτεμβρίου 2019, Περιφερειάρχης είναι ο Νεκτάριος Φαρμάκης.

Πορεία των κυπριακών ομάδων στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου

Οι κυπριακές ομάδες ανδρών συμμετέχουν στις διοργανώσεις της ΟΥΕΦΑ από την περίοδο 1963-64. Είχε προηγηθεί η ένταξη της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου στην ευρωπαϊκή συνομοσπονδία το 1962. Οι κυπριακές ομάδες έχουν συμμετάσχει σε τέσσερις ευρωπαϊκές διοργανώσεις: Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης (μετέπειτα Τσάμπιονς Λιγκ), Κύπελλο ΟΥΕΦΑ (μετέπειτα Γιουρόπα Λιγκ), Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης και Κυπέλλο Ιντερτότο. Συνολικά έχουν συμμετάσχει σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις 16 διαφορετικές ομάδες.

Τις πρώτες δεκαετίες οι κυπριακές ομάδες δεχόντουσαν βαριές ήττες. Στη συνέχεια τα αποτελέσματα τους βελτιώνονταν συνεχώς. Οι κυπριακές ομάδες κέρδιζαν προκρίσεις και επί ισχυρότερων αντιπάλων. Το 2008 μία κυπριακή ομάδα, η Ανόρθωση, πέτυχε την πρόκριση της σε ομίλους ευρωπαϊκής διοργάνωσης, και από τότε τουλάχιστον μία ομάδα συμμετέχει σε όμιλο κάθε χρόνο. Η σημαντικότερη επιτυχία αποτελεί η πρόκριση και συμμετοχή του ΑΠΟΕΛ στα προημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ την περίοδο 2011-12. Ακολουθεί η παρουσία της ίδιας ομάδας στη φάση των 16 του Γιουρόπα Λιγκ την περίοδο 2016-17.

Η θέση της Κύπρου στην κατάταξη της ΟΥΕΦΑ με το τέλος της περιόδου 2012-13 ήταν η 14η, η καλύτερη που είχε ποτέ.

Στερεά Ελλάδα

Η Στερεά Ελλάδα είναι γεωγραφικό διαμέρισμα της Ελλάδας, το δεύτερο μεγαλύτερο σε έκταση καταλαμβάνοντας 24.910 τ.χλμ. και το πρώτο σε πληθυσμό με 4.591.568 κατοίκους. Αποτελείται από την Αιτωλοακαρνανία, την Ευρυτανία, τη Φωκίδα, την Φθιώτιδα, τη Βοιωτία, την Εύβοια και την Αττική. H Στερεά Ελλάδα φέρεται και με την ονομασία Ρούμελη, ενώ επίσης συχνά αναφέρεται ως Κεντρική Ελλάδα, λόγω της θέσης της στον χάρτη της χώρας.

Το γεωγραφικό διαμέρισμα δεν ταυτίζεται απόλυτα με τη σημερινή Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, στην οποία δεν εντάσσονται η Αττική, η Αιτωλοακαρνανία, καθώς και το τμήμα της Κορινθίας από τον Ισθμό και ανατολικά.

Μεγαλύτερες πόλεις της Στερεάς Ελλάδας, εκτός της Αθήνας, είναι το Αγρίνιο, η Λαμία και η Χαλκίδα.

Άλλες γλώσσες

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.