1809

◄◄ | | 18ος αιώνας | 19ος αιώνας | 20ος αιώνας | | ►►
◄◄◄ | ◄◄ | | 1805 | 1806 | 1807 | 1808 | 1809 | 1810 | 1811 | 1812 | 1813 | | ►► | ►►►

Almanacco.png
Το 1809 σε άλλα ημερολόγια
Γρηγοριανό ημερολόγιο1809
MDCCCIX
Ελληνικό αλφάβητο,ΑΩΘ´
Ab urbe condita2562
Αρμενικό ημερολόγιο1258
ԹՎ ՌՄԾԸ
Κινεζικό ημερολόγιο4505 – 4506
戊辰 – 己巳
Αιθιοπικό ημερολόγιο1801 – 1802
Εβραϊκό ημερολόγιο5569 – 5570
Περσικό ημερολόγιο1187 – 1188
Ισλαμικό ημερολόγιο1224 – 1225
Ινδουιστικά ημερολόγια
Βικράμ Σαμβάτ1864 – 1865
Σάκα Σαμβάτ1731 – 1732
Κάλι Γιούγκα4910 – 4911

Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1809 κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο

Γεγονότα

Γεννήσεις

Παγκόσμιος κατάλογος γεννήσεων το 1809 (από τα Wikidata-logo.svg Wikidata)

Θάνατοι

Παγκόσμιος κατάλογος θανάτων το 1809 (από τα Wikidata-logo.svg Wikidata)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

1805

Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1805 κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο

1806

Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1806 κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο

1807

Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1807 κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο

1808

Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1808 κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο

1810

Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1810 κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο

1811

Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1811 κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο

1812

Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1812 κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο

1813

Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1813 κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο

Αναμνηστικά κέρματα των 2 ευρώ

Τα αναμνηστικά κέρματα των 2 ευρώ είναι ειδικά κέρματα που εκδίδονται από τις χώρες μέλη της ευρωζώνης με την ευκαιρία κάποιας ιστορικής επετείου ή για τον εορτασμό ή προς τιμή κάποιου σύγχρονου γεγονότος. Έχουν νόμιμη ισχύ και χρησιμοποιούνται κανονικά στις συναλλαγές, όπως τα συνηθισμένα κέρματα ευρώ. Δεν πρέπει να συγχέονται με τα συλλεκτικά κέρματα μεγαλύτερης αξίας από χρυσό ή ασήμι που εκδίδονται για συλλεκτικούς σκοπούς και δεν χρησιμοποιούνται στις καθημερινές συναλλαγές.Η κάθε χώρα μέλος της ευρωζώνης είχε μέχρι το 2012 το δικαίωμα να εκδίδει το πολύ ένα αναμνηστικό κέρμα κάθε χρόνο. Από το 2012 κάθε χώρα μπορεί να εκδίδει δύο αναμνηστικά κέρματα. Τα κέρματα αυτά έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά και ιδιότητες, καθώς και την ίδια κοινή όψη, με ένα κανονικό κέρμα των 2 ευρώ. Η άλλη όψη, που αντικαθιστά την εθνική όψη του συνηθισμένου κέρματος, έχει το σχέδιο επιλογής της χώρας με θέμα το γεγονός ή το πρόσωπο που τιμάται. Τα αναμνηστικά κέρματα απαντούν μόνο στην ονομαστική αξία των 2 ευρώ και έχουν ισχύ νόμιμου χρήματος σε όλη τη ζώνη του ευρώ, δηλαδή μπορούν να χρησιμοποιούνται –και πρέπει να γίνονται αποδεκτά– όπως οποιοδήποτε άλλο κέρμα ευρώ.

Εκτός των εθνικών εκδόσεων προβλέπεται και η δυνατότητα κοινής έκδοσης από όλες τις χώρες με το ίδιο θέμα και σχέδιο (με μικρές μόνο παραλλαγές για να προσδιορίζεται η χώρα έκδοσης). Η κοινή έκδοση δεν συνυπολογιζόταν στον περιορισμό του ενός κέρματος ανά έτος πριν το 2012 και δεν συνυπολογίζεται στον περιορισμό των δύο κερμάτων ανά έτος από το 2012 και μετά. Κοινή έκδοση έγινε το 2007 (από τις 13 τότε χώρες μέλη της ευρωζώνης) με θέμα την 50ή επέτειο της Συνθήκης της Ρώμης, το 2009 (από τις 16 τότε χώρες μέλη της ευρωζώνης) για την επέτειο των 10 χρόνων του ευρώ (ως νομισματική μονάδα), το 2012 (από τις 17 τότε χώρες μέλη της ευρωζώνης) για να εορταστούν τα δέκα έτη κυκλοφορίας του ευρώ και το 2015 για την 30ή επέτειο καθιέρωσης της Ευρωπαϊκής Σημαίας (19 χώρες).

Σε αντίθεση με ό,τι ισχύει για τα τραπεζογραμμάτια, υπεύθυνες για την έκδοση των κερμάτων ευρώ είναι οι εθνικές αρχές και όχι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ). Εάν μια χώρα της ζώνης του ευρώ σκοπεύει να εκδώσει αναμνηστικό κέρμα των 2 ευρώ, πρέπει να ενημερώσει εκ των προτέρων την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τα άλλα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά όχι την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Η Επιτροπή ελέγχει ότι το νέο σχέδιο συμβαδίζει με τις κατευθυντήριες γραμμές και, στη συνέχεια, δημοσιεύει τις σχετικές πληροφορίες στο δικτυακό της τόπο.

Η Επιτροπή είναι η έγκυρη πηγή στην οποία στηρίζεται η ΕΚΤ όταν ενημερώνει το δικό της δικτυακό τόπο. Αμέσως μόλις η Επιτροπή ανακοινώσει ένα νέο αναμνηστικό κέρμα των 2 ευρώ, η ΕΚΤ ενημερώνει αντιστοίχως το δικτυακό της τόπο.

Το πρώτο εθνικό αναμνηστικό κέρμα εκδόθηκε το 2004 και μέχρι σήμερα (Μάρτιος 2016) έχουν εκδοθεί συνολικά 236 ως εξής: 6 το 2004, 8 το 2005, 7 το 2006, 20 το 2007 (συμπεριλαμβανομένων των 13 νομισμάτων της κοινής έκδοσης), 10 το 2008, 25 το 2009 (συμπεριλαμβανομένων των 16 νομισμάτων της κοινής έκδοσης), 12 το 2010 και 16 το 2011. Το 2012 έχουν εκδοθεί 30 κέρματα (συμπεριλαμβανομένων των 17 νομισμάτων της κοινής έκδοσης) και το 2013 έχουν εκδοθεί 23 κέρματα, το 2014 έχουν εκδοθεί 27, το 2015 47 κέρματα (συμπεριλαμβανομένων 19 νομισμάτων της κοινής έκδοσης), το 2016 32 κέρματα,το 2017 32 κέρματα, και το 2018 36. Το 2019 έχουν ήδη εκδοθεί 27 κέρματα.

Το Λουξεμβούργο και η Φινλανδία είναι οι μόνες χώρες της Ευρωζώνης που έχουν εκδώσει εθνικά αναμνηστικά κέρματα κάθε χρονιά.

Δικαίωμα έκδοσης αναμνηστικών κερμάτων έχουν και ο Άγιος Μαρίνος, η Ανδόρρα, το Βατικανό και το Μονακό που δεν είναι μέλη της ευρωζώνης αλλά έχουν συνάψει ειδικές συμφωνίες. Δεν εκδίδουν όμως αναμνηστικά κέρματα κοινής έκδοσης.

Τα κέρματα αυτά εκδίδονται στην πλειονότητά τους για τον εορτασμό ιστορικών επετείων ή για να προσελκύσουν το ενδιαφέρον σε σύγχρονα γεγονότα ιστορικής σημασίας. Το πρώτο αναμνηστικό κέρμα των 2 ευρώ εκδόθηκε το 2004 από την Ελλάδα με την ευκαιρία των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας.

Η κάθε χώρα της ζώνης του ευρώ είναι υπεύθυνη για το σχεδιασμό και την έκδοση κερμάτων. Ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας όσον αφορά τα αναμνηστικά, όπως και όλα τα άλλα κέρματα, είναι να εγκρίνει τη μέγιστη ποσότητα που μπορεί να εκδώσει η κάθε χώρα.

Ιερεμίας Δ΄

Ο Ιερεμίας Δ΄ ήταν Οικουμενικός Πατριάρχης την περίοδο 1809-1813.

Καταγόταν από την Κρήτη. Διετέλεσε πρωτοσύγγελος του Οικουμενικού Πατριαρχείου και κατόπιν εξελέγη μητροπολίτης Μυτιλήνης (1783-1809). Το 1809 εξελέγη Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως.

Θεωρείται αν και μέτριας μόρφωσης επιτυχημένος Πατριάρχης, καθώς ήταν συνετός με εξαιρετικές διοικητικές ικανότητες. Χαρακτηρίσθηκε επίσης ιδιαίτερα θαρραλέος προστάτης των συμφερόντων της Εκκλησίας. Το 1813 παραιτήθηκε για λόγους υγείας. Αποσύρθηκε στη Μυτιλήνη, όπου και πέθανε το 1824.

Καλλίνικος Ε΄ Κωνσταντινουπόλεως

Ο Καλλίνικος Ε΄ ήταν Οικουμενικός Πατριάρχης για μικρό χρονικό διάστημα, στην αρχή από το 1801 ως το 1806 και κατόπιν από το 1808 μέχρι το 1809.

Ναπολέων Α΄

Ο Ναπολέων Βοναπάρτης (Napoléon Bonaparte, 15 Αυγούστου 1769 — 5 Μαΐου 1821) ήταν Γάλλος στρατηγός και Αυτοκράτορας της Γαλλίας (ως Ναπολέων Α΄) επικληθείς Μέγας. Θεωρείται στρατηγική και κυβερνητική μεγαλοφυΐα, ιδρυτής Βασιλικής δυναστείας, (Βασιλικού Οίκου), καταλύτης αλλά και θεμελιωτής ευρωπαϊκών Βασιλείων και Χωρών, στα οποία και άφησε βαθιά χαραγμένη τη σφραγίδα της προσωπικότητάς του.

Ναπολεόντειοι Πόλεμοι

Οι Ναπολεόντιοι Πόλεμοι ήταν μια σειρά πολέμων που κηρύχθηκαν ενάντια στην Α' Γαλλική Αυτοκρατορία του Ναπολέοντα από αντίπαλες συμμαχίες που έλαβαν χώρα από το 1803 μέχρι το 1815. Ως συνέχεια των πολέμων που ξεκίνησαν με την Γαλλική Επανάσταση του 1789, εξέλιξαν τους ευρωπαϊκούς στρατούς και έπαιξαν έναν άνευ προηγουμένου ρόλο, κυρίως λόγω της εφαρμογής της σύγχρονης μαζικής στρατολόγησης. Η γαλλική δύναμη αυξήθηκε γρήγορα καθώς ο στρατός του Ναπολέοντα κατέκτησε το μεγαλύτερο τμήμα της Ευρώπης αλλά γρήγορα κατέρρευσε μετά την τραγική ως προς το αποτέλεσμα απόπειρα κατάληψης της Ρωσίας. Η Αυτοκρατορία του Ναπολέοντα υπέστη τελικά πλήρη στρατιωτική ήττα που είχε ως αποτέλεσμα την παλινόρθωση της μοναρχίας των Βουρβόνων στη Γαλλία.

Οι πόλεμοι αυτοί είχαν ως αποτέλεσμα την διάλυση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και έσπειραν τους σπόρους του εν γενέσει εθνικισμού στη Γερμανία και την Ιταλία που θα οδηγούσε στην μετάλλαξη των δύο αυτών εθνών στα τέλη του αιώνα σε συμπαγή κράτη. Εν τω μεταξύ, η παγκόσμια Ισπανική Αυτοκρατορία ξεκίνησε να καταρρέει καθώς η γαλλική κατοχή της Ισπανίας εξασθένησε την δύναμη της Ισπανίας πάνω στις αποικίες της, δίνοντας έτσι την ευκαιρία δημιουργίας εθνικιστικών επαναστατικών κινημάτων στις χώρες της Λατινικής Αμερικής. Ως άμεσο αποτέλεσμα των Ναπολεοντίων Πολέμων, η Βρετανική Αυτοκρατορία έγινε η μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη παγκοσμίως για τον επόμενο αιώνα, αρχίζοντας έτσι την Pax Britannica.

Δεν υπάρχει κάποια συμφωνία μεταξύ των ιστορικών σχετικά με το πότε τελείωσαν οι Πόλεμοι της Γαλλικής Επανάστασης και πότε ξεκίνησαν οι Ναπολεόντιοι Πόλεμοι. Μια πιθανή ημερομηνία είναι η 9η Νοεμβρίου 1799, όταν ο Βοναπάρτης κατέλαβε την εξουσία στην Γαλλία με το πραξικόπημα της 18ης Μπρυμαίρ. Στις 18 Μαΐου 1803 φαίνεται να είναι η πλέον πιθανή ημερομηνία, καθώς τότε ξανάρχισε ο πόλεμος μεταξύ Μεγάλης Βρετανίας και Γαλλίας (που προήρθε από την ακύρωση της Συνθήκης της Αμιένης), που τερμάτισε την μοναδική περίοδο γενικευμένης ειρήνης που έλαβε χώρα στην Ευρώπη ανάμεσα στο 1792 και το 1814. Οι Ναπολεόντιοι Πόλεμοι τελείωσαν μετά την τελική ήττα του Ναπολέοντα στο Βατερλώ στις 18 Ιουνίου 1815 και το Δεύτερο Σύμφωνο των Παρισίων.

Κύριες εκστρατείες που διεξάχθηκαν κατά την περίοδο εκείνη ήταν:

1. Εκστρατεία της Γερμανίας (1805)

2. Εκστρατεία της Πρωσίας (1806)

3. Εκστρατεία της Πολωνίας (1806-1807)

4. Εκστρατεία της Ισπανίας (1807-1809) που επαναλήφθηκε και τη περίοδο (1811-1813).

5. Εκστρατεία της Αυστρίας (1809)

6. Εκστρατεία της Πορτογαλίας (1810)

7. Εκστρατεία της Ρωσίας (1812)

8. Εκστρατεία της Σαξωνίας (1813)

9. Εκστρατεία της Γαλλίας (1814) και

10. Εκστρατεία του Βελγίου (1815).

Νικολάι Νικολάγεβιτς Ραγέφσκι

Ο Νικολάι Νικολάγεβιτς Ραγέφσκι (ρωσικά: Николай Николаевич Раевский, αγγ. Nikolay Raevsky, γαλλ. Nikolaï Raïevski, - Αγία Πετρούπολη, Ρωσική Αυτοκρατορία, 25 Σεπτεμβρίου 1771 - Κίεβο, Ρωσική Αυτοκρατορία, 28 Σεπτεμβρίου 1829) ήταν Ρώσος στρατηγός του ρωσικού ιππικού, που αναδείχθηκε ήρωας στον Πατριωτικό Πόλεμο του 1812, όταν ο στρατός του Ναπολέοντα Α΄ της Γαλλίας εισέβαλε στη Ρωσία. Στα τριάντα χρόνια της στρατιωτικής καριέρας του συμμετείχε σε πολλές μάχες. Μετά την νίκη στο Μογκιλιόφ, έγινε ένας από τους πιο γνωστούς στρατηγούς του ρωσικού στρατού. Συμμετείχε ενεργά στη Μάχη του Μποροντινό, όπου η σύγκρουση του σώματος του με το γαλλικό ισημαντικά το αποτέλεσμα της μάχης, στη «Μάχη των Εθνών» στην Λειψία και στην κατάληψη του Παρισιού το 1814. Ήταν μέλος του Κρατικού Συμβουλίου της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, ενώ για την φιλία μαζί του ήταν περήφανος ο μεγάλος Ρώσος ποιητής Αλεξάντρ Πούσκιν.

Νιόβιο

Το χημικό στοιχείο νιόβιο (niobium) είναι δύστηκτο, μαλακό, ελατό και όλκιμο, αργυρόλευκο μέταλλο με έντονη μεταλλική λάμψη. Έχει ατομικό αριθμό 41 και σχετική ατομική μάζα 92,90638(2). Το χημικό του σύμβολο είναι "Nb" και ανήκει στην ομάδα 5, στην περίοδο 5 και στο d-block του περιοδικού πίνακα, της 2ης κύριας σειράς των στοιχείων μετάπτωσης. Έχει θερμοκρασία τήξης 2477 °C και θερμοκρασία βρασμού 4744 °C.Το νιόβιο δεν υπάρχει ελεύθερο στη φύση αλλά μόνο μέσα σε ορυκτά κυριότερα των οποίων είναι το πυρόχλωρο και ο κολουμπίτης. Έχει μέση περιεκτικότητα στο στερεό φλοιό της Γης όση του λιθίου και του αζώτου: περίπου 20 γραμμάρια/τόνο ή 20 ppm (μέρη στο εκατομμύριο).Το καθαρό νιόβιο έχει την 7η μεγαλύτερη θερμοκρασία τήξης και το 6ο μεγαλύτερο σημείο βρασμού από όλα τα χημικά στοιχεία. Ανήκει στα λεγόμενα πυρίμαχα μέταλλα τα οποία είναι μια μικρή ομάδα μετάλλων εξαιρετικά ανθεκτικών στη θερμότητα και τη φθορά. Όταν ανοδιώνεται αποκτά διάφορα χρώματα. Απαντά στις ενώσεις του με πολλούς αριθμούς οξείδωσης, κυρίως όμως με +5. Όταν εκτίθεται στον αέρα παίρνει μια γαλαζωπή απόχρωση ενώ αρχίζει να οξειδώνεται σε υψηλές θερμοκρασίες καλυπτόμενο από λεπτό στρώμα οξειδίου. Αντιδρά με τα αλογόνα, διαλύεται στο υδροφθορικό οξύ ή σε μείγμα υδροφθορικού και νιτρικού οξέος, είναι σε μεγάλο βαθμό ανθεκτικό στη διαβρωτική δράση λιωμένων αλκαλίων, διαλύεται όμως αργά σ´αυτά.

Η ύπαρξή του διαπιστώθηκε το 1801 από τον Άγγλο χημικό Χάτσετ και υπήρξε το πρώτο χημικό στοιχείο που ανακαλύφθηκε το 19ο αιώνα. Αρχικά ονομάστηκε κολούμπιο και, όταν ένα χρόνο αργότερα ανακαλύφθηκε το στοιχείο ταντάλιο, επειδή παρουσίαζαν πολλές χημικές ομοιότητες, για πολλά χρόνια ταύτιζαν τα δύο στοιχεία. Το όνομα νιόβιο δόθηκε από το Γερμανό χημικό Ρόζε. Η οριστική απόδειξη ότι ταντάλιο και νιόβιο είναι δύο διαφορετικά στοιχεία έγινε το 1864. Το όνομα νιόβιο καθιερώθηκε το 1949.

Οι μεγαλύτεροι εμπορικοί παραγωγοί καθαρού νιοβίου και παραγώγων του είναι σήμερα η Βραζιλία και ο Καναδάς, ενώ η σημαντικότερη πηγή νιοβίου είναι τα ορυκτά της ομάδας του πυρόχλωρου και του κολουμπίτη. Άλλες χώρες που παράγουν λίγους τόνους νιοβίου το χρόνο είναι η Αυστραλία, η Αιθιοπία, η Μοζαμβίκη, η Τανζανία, η Ρουάντα και άλλες Αφρικανικές χώρες.

Το νιόβιο δεν είναι τοξικό μέταλλο και αξιοποιήθηκε εμπορικά μόλις στον 20ό αιώνα. Χρησιμοποιείται σε πάρα πολλές εφαρμογές, κυρίως όμως ως πρόσθετο στο ατσάλι για την αύξηση της αντοχής του, στην κατασκευή ηλεκτρονικών εξαρτημάτων και πυρίμαχων μεταλλικών κραμάτων υψηλής αντοχής. Κράματα με νιόβιο χρησιμοποιούνται στην κατασκευή αγωγών μεταφοράς πετρελαίου και φυσικού αερίου. Χρησιμοποιείται επίσης στους πυρηνικούς αντιδραστήρες, στην κατεργασία διαμαντιών, στην κατασκευή υψηλής αντοχής εξοπλισμού για χημικά εργαστήρια και αλλού. Όταν συνδυαστεί με σίδηρο, το νιόβιο δημιουργεί ένα υπερκράμα, το σιδηρονιόβιο, το οποίο είναι ιδιαίτερα χρήσιμο στην κατασκευή των τουρμπίνων των αεροπλάνων, στους πυραύλους, στη κατασκευή τμημάτων αυτοκινήτων και αλλού. Το νιόβιο και οι διαμεταλλικές του ενώσεις με τον κασσίτερο, το αργίλιο και το ζιρκόνιο βρίσκουν εφαρμογή ως υπεραγωγοί. Χρησιμοποιείται επίσης σε διακοσμητικά αντικείμενα και σε συλλεκτικά νομίσματα ως κράμα με ασήμι.

Στη φύση βρίσκεται με τη μορφή ενός μόνο σταθερού ισοτόπου του 93Nb.

Σπείρα του Ούλαμ

Η σπείρα του Ούλαμ (αγγλικά: Ulam spiral) ή σπείρα πρώτων αριθμών αποτελεί γραφική αναπαράσταση ομάδων πρώτων αριθμών, η οποία αναπτύχθηκε από τον Πολωνό μαθηματικό Στάνισλαβ Ούλαμ το 1963. Κατασκευάζεται με τη διευθέτηση των θετικών ακεραίων αριθμών εντός μιας τετράγωνου σχήματος σπείρας και σημειώνοντας με ειδική σήμανση ή χρωματισμό τους πρώτους αριθμούς εντός της. Ένα από τα χαρακτηριστικά της σπείρας, είναι η θεσιακή κατανομή των πρώτων αριθμών ως προς τις διαγώνιες, οριζόντιες και κάθετες γραμμές που σχηματίζουν. Η εμφάνιση τέτοιων γραμμών δεν είναι κάτι αναπάντεχο, καθώς οι γραμμές πρώτων στην σπείρα αντιστοιχούν σε πολυώνυμα δευτεροβάθμιων εξισώσεων, και ορισμένα από αυτά τα πολυώνυμα όπως ο τύπος x2 − x + 41 του Λέοναρντ Όιλερ για την παραγωγή πρώτων αριθμών, παράγουν πρώτους με μεγάλη συχνότητα εμφάνισης στην σπείρα.Ωστόσο η σπείρα σχετίζεται και με άλλα σημαντικά ανεπίλυτα προβλήματα της θεωρίας αριθμών όπως τα προβλήματα του Λαντάου. Συγκεκριμένα, καμία δευτεροβάθμια εξίσωση δεν έχει αποδειχτεί πως μπορεί να παράγει πρώτους αριθμούς επ' άπειρον, και πολύ περισσότερο το να έχει ασυμπτωτική συχνότητα πρώτων αριθμών ώστε να σχηματίζει ομαδοποιήσεις σε γραμμές.

Τούρκου

Το Τούρκου (φινλανδικά: Turku, σουηδικά: Åbo), ιδρύθηκε τον 13ο αιώνα και είναι η παλαιότερη και τρίτη μεγαλύτερη πόλη στη Φινλανδία, με πληθυσμό 187.604 κατοίκων (2016). Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό σημείο της χώρας, είναι η κύρια πόλη της περιοχής και της επαρχίας της δυτικής Φινλανδίας, καθώς επίσης και το κέντρο της τρίτης μεγαλύτερης αστικής περιοχής της χώρας, με 269.057 κατοίκους (2016).Στο Τούρκου κατοικεί ένας από τους μεγαλύτερους πληθυσμούς σουηδοφώνων Φινλανδών στη χώρα, αφού το 5,2% των κατοίκων της μιλάει την σουηδική γλώσσα ως μητρική. Η φινλανδική λέξη για τους κατοίκους του Τούρκου είναι turkulaiset (ενικός turkulainen). Λόγω της θέση του, ο λιμένας του Τούρκου είναι ένας από τους πιo πολυσύχναστους θαλάσσιους λιμένες στη Φινλανδία. Από εκεί φεύγουν πολλοί ταξιδιώτες για Μαρίεχαμν την πρωτεύουσα των νήσων Ώλαντ και για Στοκχόλμη. Επιπλέον, το αεροδρόμιο του Τούρκου είναι το πέμπτο μεγαλύτερο της χώρας και το δεύτερο μεγαλύτερο εμπορικό αεροδρόμιο.

Το Τούρκου έχει μια πολιτιστική ταυτότητα ως ιστορικό κέντρο της Φινλανδίας, δεδομένου ότι ήταν η μεγαλύτερη πόλη στη χώρα έως το 1840. Το 2011 ήταν Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης, μαζί με το Ταλίν, την πρωτεύουσα της Εσθονίας. Ήταν επίσης η πρώτη πρωτεύουσα της χώρας (1809-1812). Φιλοξένησε επίσης το πρώτο πανεπιστήμιο της χώρας, την Βασιλική Ακαδημία του Ώμπο (Åbo Kungliga Akademi) η οποία το 1809 μετονομάστηκε σε Αυτοκρατορική Ακαδημία του Τούρκου και το 1828 μεταφέρθηκε στο Ελσίνκι για να αποτελέσει το πανεπιστήμιο της εκεί πόλης.

Η έκταση του Τούρκου στις μετρήσεις της 1ης Ιανουαρίου 2011 ήταν 306,37 τετραγωνικά χιλιόμετρα, εκ των οποίων τα 60,7 τ.χλμ. είναι έκταση νερού. Ο ποταμός Άουραγιοκι, ο οποίος διασχίζει το κέντρο της πόλης είναι απ' τους μεγαλύτερους της νοτιοδυτικής Φινλανδίας και απ' τους πιο σημαντικούς για ολόκληρη την Φινλανδία.

Το κλίμα του είναι ηπειρωτικό, με μέση ετήσια θερμοκρασία 6°C και ετήσια βροχόπτωση 700 χιλιοστά. Πυκνό στρώμα χιονιού δημιουργείται συνήθως την Πρωτοχρονιά, ενώ λευκά Χριστούγεννα έχει 6 με 8 στις 10 φορές. Επίσης, στις 9 Ιουλίου 1914 στο Τούρκου καταμετρήθηκε μία απ' τις υψηλότερες θερμοκρασίες όλων των εποχών στη Φινλανδία, 35,9°C. Μάλιστα, αυτή ήταν η υψηλότερη στην Φινλανδία έως τον Ιούλιο του 2010, όταν στο αεροδρόμιο του Γιόενσουου καταγράφηκε το νέο ρεκόρ των 37,2°C.

Άλλες γλώσσες

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.