Φίλιππος Ε΄ της Ισπανίας

Ο Φίλιππος Ε΄ της Ισπανίας (19 Δεκεμβρίου 16839 Ιουλίου 1746) ή Φίλιππος του Ανζού από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν βασιλιάς της Ισπανίας από το 1700 έως το θάνατό του το 1746. Υπήρξε ιδρυτής της δυναστείας των Βουρβόνων της Ισπανίας και ήταν δεύτερος γιος του Λουδοβίκου του μεγάλου δελφίνου και της Μαρίας-Άννας-Βικτωρίας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Φερδινάνδου-Μαρία εκλέκτορα της Βαυαρίας. Ήταν εγγονός του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου ΙΔ΄ και θείος του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου ΙΕ΄.

Φίλιππος Ε'
Felipe V de España
Βασιλιάς της Ισπανίας
Περίοδος16 Νοεμβρίου 170015 Ιανουαρίου 1724
ΠροκάτοχοςΚάρολος Β΄ της Ισπανίας
ΔιάδοχοςΛουδοβίκος Α΄ της Ισπανίας
Περίοδος6 Σεπτεμβρίου 1724 - 9 Ιουλίου 1746
ΠροκάτοχοςΛουδοβίκος Α΄ της Ισπανίας
ΔιάδοχοςΦερδινάνδος ΣΤ΄ της Ισπανίας
Γέννηση19 Δεκεμβρίου 1683
Παλάτι των Βερσαλλιών, Γαλλία
Θάνατος9 Ιουλίου 1746 (62 ετών)
Μαδρίτη, Ισπανία
Τόπος ταφήςΛα Γκράνχα ντε Σαν Ιλντεφόνσο
ΣύζυγοςΜαρία Λουίζα της Σαβοΐας
Ελισάβετ Φαρνέζε
ΕπίγονοιΛουδοβίκος Α΄ της Ισπανίας
Φερδινάνδος ΣΤ΄ της Ισπανίας
Κάρολος Γ΄ της Ισπανίας
Μαριάννα Βικτωρία των Βουρβόνων
Φίλιππος της Πάρμα
Μαρία Θηρεσία της Ισπανίας
Λουδοβίκος Αντώνιος των Βουρβόνων
Μαρία Αντουανέτα Φερνάντα, βασίλισσα της Σαρδηνίας
και άλλοι
ΟίκοςΟίκος των Βουρβόνων
ΠατέραςΛουδοβίκος ο μέγας δελφίνος
ΜητέραΜαρία-Άννα-Βικτωρία των Βίττελσμπαχ
ΘρησκείαΚαθολικός

Βιογραφικά στοιχεία

Με την γέννηση του έλαβε τον τίτλο του δούκα του Ανζού. Το 1700, ο βασιλιάς της Ισπανίας Κάρολος Β΄ όρισε ως διάδοχο του μετά τον θάνατό του, τον 17χρονο Φίλιππο, ως εγγονό της αδελφής του Μαρίας - Θηρεσίας βασίλισσας της Γαλλίας και συζύγου του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ΄. Υπήρχαν άλλοι δύο διεκδικητές, ο μικρότερος αδελφός του Κάρολος του Μπερί και ο αρχιδούκας της Αυστρίας Κάρολος. Ο αρχιδούκας Κάρολος της Αυστρίας ήταν εγγονός μιας άλλης αδελφής του Καρόλου, αλλά ο Φίλιππος είχε περισσότερα δίκαια, γιατί η δική του γιαγιά ήταν μεγαλύτερη σε ηλικία. Η Αυστριακή πλευρά έφερε το επιχείρημα ότι ο γάμος της δικής τους γιαγιάς βασιζόταν σε συμβόλαια. Η πλευρά του Φιλίππου αντέταξε το επιχείρημα της προίκας που δεν είχε δοθεί στην δική του γιαγιά. Τελικά για να στεφθεί βασιλιάς της Ισπανίας, ο Φίλιππος πρώτα απαρνήθηκε όλα τα δικαιώματα του στον θρόνο της Γαλλίας για τον ίδιο και τους απογόνους του.

Βασιλιάς της Ισπανίας

Με την άνοδο του στον θρόνο πιέστηκε να παραχωρήσει την Μινόρκα και το Γιβραλτάρ στην Μεγάλη Βρετανία, και τις Ισπανικές Κάτω Χώρες, Νάπολη, Μιλάνο, Σαρδηνία στους Αψβούργους. Όλες αυτές οι απώλειες σήμαναν την παρακμή του Ισπανικού βασιλείου και το τέλος της Ισπανικής κυριαρχίας στην Ευρώπη, καθώς οι Άγγλοι θαλασσοκράτορες είχαν ήδη πάρει τα πρωτεία.

Philip V 3
Φίλιππος Ε΄ της Ισπανίας
PhilipVGoldCoin
Χρυσό νόμισμα Φιλίππου Ε΄(1743)

Παραιτήθηκε από τον θρόνο το 1724 για λογαριασμό του μεγαλύτερου γιου του, Λουδοβίκου, αλλά όταν αυτός πέθανε από ευλογιά αναγκάστηκε να επανέλθει στον θρόνο. Βοήθησε τους Βουρβόνους συγγενείς του στον πόλεμο της Πολωνικής και της Αυστριακής διαδοχής, ανακαταλαμβάνοντας την Νάπολη και την Σικελία από τους Αυστριακούς και το Οράν από τους Οθωμανούς. Κατάφερε να υπερασπιστεί τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του επιτυχώς τις Ισπανικές κτήσεις στην Αμερικάνικη ήπειρο από τις επιθέσεις των Άγγλων. Η Ισπανία άρχιζε πλέον την ανάκαμψή της ύστερα από την παρακμή που είχε υποστεί τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του, λόγω των Αψβούργων.

Αρρώστησε από κατάθλιψη, που μεγάλωνε καθημερινά και τον έφερε σε μια ανεπανόρθωτη μελαγχολία που τον οδήγησε στον θάνατο. Η δεύτερη σύζυγός του, Ελισάβετ Φαρνέζε, τον βοήθησε επιτυχώς και του έκανε και άλλον γιο, τον μέλλοντα βασιλιά της Ισπανίας Κάρολο Γ΄.

Ο βασιλιάς ευνόησε το εμπόριο της Ισπανίας με τα αμερικανικά του υπάρχοντα. Κατά τη διάρκεια αυτού του Ατλαντικού εμπορίου προέκυψαν σημαντικές προσωπικότητες της ναυτικής ιστορίας της Ισπανίας, μεταξύ των οποίων και η Κουρσάρος Αμάρο Πάργο. Ο μονάρχης συχνά επωφελήθηκε από τον ιδιωτικό στις εμπορικές του και τις κρουστικές επιδρομές.[1][2][3]

Παρέμεινε σε όλη του τη ζωή Γάλλος, δεν ασχολήθηκε καν ούτε με την εκμάθηση της ισπανικής γλώσσας, κάνοντας μόνο εικονικά μερικά μαθήματα. Το μοναδικό του μέλημα μέχρι το τέλος της ζωής του ήταν να μετατρέψει τη Μαδρίτη σε Γαλλική πόλη. Για αυτό όταν κάηκε το φρούριο το 1734, διέταξε να κατασκευασθούν στη θέση του νέα μεγάλα ανάκτορα στα πρότυπα των Βερσαλιών, τα οποία δεν πρόλαβαν να ολοκληρωθούν πριν από τον θάνατο του. Τα ολοκλήρωσε ο γιος του Κάρολος που ήταν και ο πρώτος τους βασιλικός ένοικος.

Αξιοσημείωτο γεγονός της βασιλείας του ήταν η κατάληψη της Xativa και το κάψιμο της πόλης μετά την μάχη του Αλμάνσα για την Ισπανική διαδοχή, κάτι που γιόρτασε με πολλές εκδηλώσεις.

La familia de Felipe V (Van Loo)
Ο βασιλιάς της Ισπανίας Φίλιππος Ε΄ με ολόκληρη την οικογένεια του.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε πρώτα το 1701 τη Μαρία Λουίζα της Σαβοΐας (1688–1714), κόρη του Βίκτωρα-Αμεδαίου Β΄ της Σαρδηνίας, παιδιά του ήταν:

Το 1714 απεβίωσε η Μαρία-Λουίζα και ο Φίλιππος Ε΄ έκανε το ίδιο έτος δεύτερο γάμο με την Ελισάβετ Φαρνέζε, κόρη του Οδοάρδου Β΄ πρίγκιπα της Πάρμας & Πλακεντίας και παιδιά του ήταν:

Παραπομπές

  1. El corsario de Dios. Documentos sobre Amaro Rodríguez Felipe (1678-1747)
  2. Amaro Pargo: documentos de una vida, I. Héroe y forajido
  3. La evolución de una fortuna indiana: D. Amaro Rodríguez Felipe (Amaro Pargo)

Πηγές

  • Armstrong, Edward (1892). Elizabeth Farnese: "The Termagant of Spain". London: Longmans,Green, and Co.
  • Kamen, Henry (2001). Philip V of Spain: The King Who Reigned Twice. New Haven, Conn.: Yale University Press.
  • Petrie, Sir Charles (1958). The Spanish Royal House. London: Geoffrey Bles.
Φίλιππος Ε΄ της Ισπανίας
Νεότερος κλάδος του Οίκου των Καπετιδών
Γέννηση: 19 Δεκεμβρίου 1683 Θάνατος: 9 Ιουλίου 1746
Βασιλικοί τίτλοι
Προκάτοχος
Κάρολος Β΄ της Ισπανίας
Αυτοκράτορας της Ισπανίας
Διάλυση του Στέμματος της Αραγωνίας και των υπόλοιπων άλλων αυτόνομων ισπανικών βασιλείων το 1707 εκτός της Καστίλης και της Ναβάρρας
Royal Greater Coat of Arms of Spain (1700-1761) Version with Golden Fleece and Holy Spirit Collars.svg
17001724
Διάδοχος
Λουδοβίκος Α΄ της Ισπανίας
Βασιλιάς της Νεαπόλεως
Arms of Philip V of Spain as Monarch of Naples.svg
1700 - 1713
Διάδοχος
Κάρολος ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Βασιλιάς της Σαρδηνίας
Escudo de Felipe V de España Toisón y Espiritu Santo Leones de gules.svg
1700 - 1713
Δούκας του Μιλάνο
Arms of the House of Sforza.svg
1700 - 1706
Κόμης της Φλάνδρας
Blason Comte-de-Flandre.svg
17001714
Κόμης του Αινώ
Blason fr Hainaut ancien.svg
17001714
Βασιλιάς της Σικελίας
Coat of Arms of Philip IV of Sicily.svg
1700 - 1712
Διάδοχος
Βίκτωρ Αμεδαίος Β΄ της Σαρδηνίας
Δούκας του Λουξεμβούργου

1700 - 1712
Διάδοχος
Μαξιμιλιανός Β΄
Μαρκήσιος του Ναμύρ
Arms of Namur.svg
1700 - 1712
Προκάτοχος
Λουδοβίκος Α΄ της Ισπανίας
Βασιλιάς της Ισπανίας
Royal Greater Coat of Arms of Spain (1700-1761) Version with Golden Fleece and Holy Spirit Collars.svg
17241746
Διάδοχος
Φερδινάνδος ΣΤ΄ της Ισπανίας
Γαλλική βασιλική οικογένεια
Προκάτοχος
Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας
Δούκας του Ανζού
1683–1700
Διάδοχος
Λουδοβίκος ΙΕ΄ της Γαλλίας
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Philip V of Spain της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).
Βασίλειο της Σαρδηνίας

Το Βασίλειο της Σαρδηνίας (Ιταλικά: Regno di Sardegna) ήταν ένα κράτος στην νότια Ευρώπη που διατηρήθηκε από τις αρχές του 14ου αιώνα μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, την κέρδισαν οι Δούκες της Σαβοΐας (1720) ενώ ήταν πρώην Ιβηρικό κράτος και ανήκε στο Συμβούλιο της Αραγωνίας. Όταν ξέσπασε ο Κριμαϊκός Πόλεμος (1853) ο Οίκος της Σαβοΐας που κυβερνούσε το ισχυρότερο κράτος στην Ιταλική χερσόνησο το πρόσθεσε στα εδάφη του. Το βασίλειο ονομάστηκε "Σαβοΐα-Σαρδηνία" ή "Πεδεμόντιο-Σαρδηνία" αλλά το νησί υποτιμήθηκε από την μητρόπολη. Το βασίλειο της Σαρδηνίας πήρε τον τίτλο "Κράτη της Αυτού Μεγαλειότητας του Βασιλιά της Σαρδηνίας". Η πρωτεύουσα της μητρόπολης ήταν το Τορίνο, πρωτεύουσα της Σαβοΐας από τα μέσα του 16ου αιώνα.

Ελισάβετ Φαρνέζε

Η Ελισάβετ Φαρνέζε (ιταλικά: Elisabetta Farnese, ισπανικά: Isabel de Farnesio, 25 Οκτωβρίου 1692 – 10 Ιουλίου 1766) ή Ελισάβετ της Πάρμα, ήταν σύζυγος του Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας και βασίλισσα της Ισπανίας . Ήταν κόρη του Οδοάρδου διαδόχου της Πάρμας (γιου του δούκα της Πάρμας) και της Δωροθέας-Σοφίας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Φιλίππου-Γουλιέλμου εκλέκτορα του Παλατινάτου.

Η οικογένεια του Καρόλου Δ΄

Η οικογένεια του Καρόλου Δ΄ είναι ελαιογραφία που φιλοτέχνησε ο Ισπανός καλλιτέχνης Φρανθίσκο Γκόγια το έτος 1800, η οποία απεικονίζει τον βασιλιά Κάρολο Δ΄ της Ισπανίας και την οικογένειά του. Το έργο αντλεί στοιχεία από τους πίνακες Las Meninas (1656) του Ντιέγκο Βελάσκεθ και Η Οικογένεια του Φιλίππου Ε΄ (1743) του Λουί-Μισέλ βαν Λου. Σήμερα αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα εκθέματα του Μουσείου του Πράδο.

Κάρολος Γ΄ της Ισπανίας

Ο Κάρολος Γ΄ (20 Ιανουαρίου 1716 - 1788) ήταν βασιλιάς της Ισπανίας (1759-1788) της Νάπολης και της Σικελίας (1735-1759) και δούκας της Πάρμας (1732-1735). Ήταν οπαδός του πεφωτισμένου απολυταρχισμού. Πρώτος γιος από τον δεύτερο γάμο του βασιλέως της Ισπανίας Φιλίππου Ε΄ από την δεύτερη σύζυγο του Ελισάβετ Φαρνέζε.

Σε ηλικία 16 ετών στάλθηκε στην Πάρμα και έλαβε τον τίτλο του Δούκα πάνω στα κληρονομικά δικαιώματα της μητέρας του. Εκεί δέχθηκε ισχυρή επίδραση του Διαφωτισμού και των γραμμάτων, κάτι που ήταν αδύνατο για την εποχή του να συναντήσει στην Ισπανία. Στην Ισπανία διαδέχθηκε τον άτεκνο ετεροθαλή αδελφό του Φερδινάνδο ΣΤ΄.

Κάρολος Δ΄ της Ισπανίας

Ο Κάρολος Δ΄ (11 Νοεμβρίου 1748 - 20 Ιανουαρίου 1819) ήταν βασιλιάς της Ισπανίας (1788 - 1808). Ήταν ο δεύτερος γιος του βασιλιά της Ισπανίας Καρόλου Γ΄ και της Μαρίας Αμαλίας της Σαξονίας.

Ο ίδιος, αν και δευτερότοκος, ορίστηκε διάδοχος, αφού ο μεγαλύτερος αδελφός του ήταν διανοητικά καθυστερημένος. Από την πλευρά της μητέρας του είχε πολύ ισχυρή κληρονομιά από την Σαξονική δυναστεία.

Ήταν πολύ δυνατός σωματικά αφού στην νεότητα του προκαλούσε σε μάχη τον δυνατότερο αυλικό, αλλά ταυτόχρονα αργοκίνητος στο μυαλό και πολύ εύπιστος. Έτσι άφησε την γυναίκα του, Μαρία Λουίζα της Πάρμας, μικρότερη κόρη του θείου του, Φιλίππου της Πάρμας, να ασκήσει όλη την εξουσία. Την περίοδο που ζούσε ο πατέρας του, η γυναίκα του βρισκόταν σε συνεχείς συνωμοσίες, έτσι ώστε να δώσει αξιώματα στους ευνοουμένους της.

Κάρολος ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας

Ο Κάρολος ΣΤ΄ (Karl VI., Βιέννη, 1 Οκτωβρίου 1685 – Βιέννη, 20 Οκτωβρίου 1740) διαδέχτηκε το 1711 τον πρεσβύτερο αδερφό του Ιωσήφ Α΄ ως αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, βασιλιάς της Βοημίας (ως Κάρολος Β΄), βασιλιάς της Ουγγαρίας και Κροατίας και αρχιδούκας της Αυστρίας (ως Κάρολος Γ΄). Το 1700 διεκδίκησε ανεπιτυχώς τον θρόνο της Ισπανίας, μετά τον θάνατο του θείου του Καρόλου Β΄ της Ισπανίας.

Κατάλογος βασιλέων της Ιερουσαλήμ

Ο Βασιλιάς της Ιερουσαλήμ ήταν ο ανώτατος κυβερνήτης στο Βασίλειο της Ιερουσαλήμ, το Σταυροφορικό κράτος ιδρύθηκε από χριστιανούς πρίγκιπες της δύσης στην Α΄ Σταυροφορία. Ο Γοδεφρείδος του Μπουιγιόν πρώτος κυβερνήτης του βασιλείου αρνήθηκε τον τίτλο του βασιλιά, έδωσε στον εαυτό του μόνο τον τίτλο του "Προστάτη του Παναγίου Τάφου". Τον τίτλο του βασιλιά ασπάστηκε ο μικρότερος αδελφός και διάδοχος του Βαλδουίνος Α΄ της Ιερουσαλήμ (1100). Η πόλη των Ιεροσολύμων χάθηκε (1187) αλλά το βασίλειο συνέχισε να υπάρχει και η πρωτεύουσα του μετακινήθηκε στην Άκρα. Η πόλη των Ιεροσολύμων ανακαταλήφθη δυο φορές για σύντομο χρόνο στην ΣΤ΄ Σταυροφορία (1229 - 1239 και 1241 - 1244), το βασίλειο διαλύθηκε με την πτώση της Άκρας στην λήξη των Σταυροφοριών στους Άγιους Τόπους. Με τον τερματισμό του βασιλείου ο τίτλος του βασιλιά της Ιερουσαλήμ διεκδικήθηκε από πλήθος Ευρωπαίους ευγενείς ιδιαίτερα απογόνους των βασιλέων της Κύπρου και της Νεαπόλεως. Τον τίτλο του βασιλιά της Ιερουσαλήμ χρησιμοποίησε ο Φίλιππος ΣΤ΄ της Ισπανίας. Διεκδικήθηκε από τον Όθων των Αψβούργων σαν διεκδικητή του Οίκου των Αψβούργων και από τους βασιλείς της Ιταλίας μέχρι το 1946.

Κατάλογος μοναρχών της Αραγωνίας

Ακολουθεί ο Κατάλογος μοναρχών της Αραγωνίας, το Βασίλειο της Αραγωνίας δημιουργήθηκε την περίοδο 950 - 1035 όταν η Κομητεία της Αραγωνίας που διεκδικήθηκε από το Βασίλειο της Ναβάρρας, αποσπάστηκε από την Ναβάρρα σύμφωνα με την διαθήκη του Σάντσο Γκαρθές Γ΄ της Παμπλόνα. Ο γιος του Σάντσο Γ΄, Ραμίρο Α΄ της Αραγωνίας κληρονόμησε την Αραγωνία μετά τον θάνατο του πατέρα του. Τον 12ο αιώνα η πριγκίπισσα Πετρονίλα της Αραγωνίας παντρεύτηκε τον κόμη από την Βαρκελώνη Ραϋμόνδο Βερεγγάριο Δ΄ και μέσα από την δυναστική ένωση δημιουργήθηκε το Στέμμα της Αραγωνίας. Το Βασίλειο της Βαλένθια, το Βασίλειο της Μαγιόρκας και το Βασίλειο της Σικελίας προστέθηκαν στο στέμμα τον 13ο αιώνα, τον επόμενο αιώνα προστέθηκε και το Βασίλειο της Σαρδηνίας. Το Στέμμα της Αραγωνίας εξακολουθούσε να υπάρχει με ξεχωριστές διοικητικές μονάδες μέχρι το 1713, στην συνέχεια ξέσπασε ο Πόλεμος της Ισπανικής Διαδοχής όταν και διαλύθηκε το στέμμα εντός της Ισπανικής μοναρχίας.

Κατάλογος μοναρχών της Νεαπόλεως

Οι Μονάρχες της Νεαπόλεως κυβέρνησαν το Βασίλειο της Νεαπόλεως που κληρονόμησε ο Κάρολος Γ΄ της Νεαπόλεως, βασιλιάς της Ουγγαρίας και δισέγγονος του Καρόλου Β΄ του Χωλού (1282). Ο κλάδος των Ανζού της Νεαπόλεως μετονομάστηκε σε Ανζού του Δυρραχίου λόγω του γάμου του Καρόλου Γ΄ με την Μαργαρίτα του Δυρραχίου μέλος επιφανούς αριστοκρατικής οικογένειας της Νεαπόλεως.

Κατάλογος μοναρχών της Σικελίας

Οι Μονάρχες της Σικελίας κυβέρνησαν την Σικελία από την δημιουργία της κομητείας της Σικελίας (1071) μέχρι την ένωση των βασιλείων της Νεαπόλεως και της Σικελίας στο Βασίλειο των Δύο Σικελιών (1816). Το βασίλειο δημιουργήθηκε με την Νορμανδική κατάκτηση της Σικελίας (11ος - 12ος αιώνα), μέχρι τότε το νησί ήταν Ισλαμικό εμιράτο για τουλάχιστον δυο αιώνες. Ο Νορμανδικός Οίκος των Ωτβίλ κατέκτησε το Παλέρμο (1071) και τοποθέτησε φεουδαρχική κομητεία, ο Οίκος ολοκλήρωσε την κατάσταση της Σικελίας (1091). Η Κομητεία της Σικελίας και το Δουκάτο της Απουλίας που κυβερνήθηκαν από διαφορετικούς κλάδους του Οίκου των Ωτβίλ, ενώθηκαν (1130) στο Βασίλειο της Σικελίας και ο κόμης Ρογήρος ανακηρύχτηκε βασιλιάς από τον αντίπαπα Ανάκλητο Β΄ ως Ρογήρος Β΄ της Σικελίας. Το βασίλειο ενώθηκε με πολλούς διαφορετικούς κυρίαρχους: με την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (1194 - 1254), με το Στέμμα της Αραγωνίας (1282 - 1714), το Δουκάτο της Σαβοΐας (1713 - 1720) και τελικά με την Μοναρχία των Αψβούργων (1720 - 1735).

Ο Σικελικός Εσπερινός (1282) στάθηκε αιτία να διασπαστεί το βασίλειο στα δυο: το βασίλειο της Σικελίας και το Βασίλειο της Νεαπόλεως. Τα δυο βασίλεια ενώθηκαν προσωρινά με τον Κάρολο Κουίντο που ονομάστηκε «βασιλιάς της Σικελίας και της Νεαπόλεως» (1516), ο Φερδινάνδος Α΄ των Δύο Σικελιών ολοκλήρωσε την ένωση των δυο βασιλείων (1816).

Κόμητες και δούκες του Ανζού

Οι Κόμητες του Ανζού ήταν οι κυβερνήτες της κομητείας του Ανζού, ο τίτλος παραχωρήθηκε για πρώτη φορά τον 9ο αιώνα από τον Κάρολο τον Φαλακρό στον Ροβέρτο τον Ισχυρό. Ο Ινζέλζερ και ο γιος του ήταν υποκόμητες του Ανζέ, ο γιος του Ινζέλζερ Φούλκων ο Ερυθρός ήταν ο πρώτος που πήρε τον τίτλο του κόμη. Οι απόγονοι του Ινζέλζερ συνεχίστηκαν σε αρσενική γραμμή μέχρι μέχρι τον Γοδεφρείδο Μαρτέλο, κληροδότησε στην συνέχεια την κομητεία στον ανιψιό του Γοδεφρείδος Γ΄ γιο της αδελφής του Ερμενγάρδης του Ανζού και του Γοδεφρείδου του Γκατινέ. Οι απόγονοι τους κυβέρνησαν το Ανδεγαυικο βασίλειο του Ανζού μέχρι την εποχή που η κομητεία κατακτήθηκε από το Γαλλικό στέμμα. Ο τίτλος του κόμη του Ανζού μετετράπη στον τίτλο του δούκα του Ανζού (1360) τον οποίο κατείχαν μέλη της Γαλλικής εθνικής δυναστείας των Καπετιδών από τον Οίκο των Βαλουά και τον Οίκο των Βουρβόνων.

Ακολουθώντας το παράδειγμα του Αγγλικού Οίκου της Υόρκης όταν κάποιος δούκας πέθαινε χωρίς γιους ο τίτλος μεταβιβαζόταν στο Γαλλικό στέμμα. Ο τίτλος πέρασε στον Φίλιππο, εγγονό του Λουδοβίκου του Μέγα ο οποίος έγινε βασιλιάς της Ισπανίας ως Φίλιππος Ε΄ της Ισπανίας, από τότε εμφανίστηκαν πολλοί διεκδικητές του τίτλου που είχαν σχέση με το Ισπανικό στέμμα.

Λουδοβίκος, Μέγας Δελφίνος

Ο Λουδοβίκος ο μέγας δελφίνος (Louis de France, 1 Νοεμβρίου 1661 – 14 Απριλίου 1711) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν ο μεγαλύτερος γιος και το μοναδικό επιζόν τέκνο από τα παιδιά του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας ή «βασιλιά Ηλίου» και της Μαρίας-Θηρεσίας των Αψβούργων, κόρης τού Φιλίππου Δ΄ της Ισπανίας.

Υπήρξε «γιος ενός βασιλιά, πατέρας ενός βασιλιά, αλλά ποτέ ο ίδιος βασιλιάς».

Λουδοβίκος Α΄ της Ισπανίας

Ο Λουδοβίκος Α΄ της Ισπανίας (ισπανικά: Luis I de España, πλήρες όνομα Λουδοβίκος-Φίλιππος της Ισπανίας) (25 Αυγούστου 1707 - 31 Αυγούστου 1724), ήταν βασιλιάς της Ισπανίας. Βασίλεψε για επτά μήνες, μεταξύ 14 Ιανουαρίου και 31 Αυγούστου του 1724.

Γεννήθηκε στη Μαδρίτη στις 25 Αυγούστου 1707 και ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας και της πρώτης του συζύγου Μαρίας-Λουίζας της Σαβοΐας. Διαδέχτηκε τον πατέρα του, μετά την παραίτησή του, αλλά απεβίωσε λίγους μήνες αργότερα από ευλογιά. Μετά το θάνατό του, ο πατέρας του επέστρεψε στο θρόνο.

Μαρία Άννα Βικτωρία της Βαυαρίας

Η Μαρία-Άννα-Βικτωρία, γερμ. Maria-Anna-Victoria (28 Νοεμβρίου 1660 - 20 Απριλίου 1690) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ γεννήθηκε πριγκίπισσα της Βαυαρίας και παντρεύτηκε τον δελφίνο της Γαλλίας.

Μαρία Λουίζα της Σαβοΐας

Η Μαρία Λουίζα της Σαβοΐας (Maria Luisa of Savoy, 17 Αυγούστου 1688 - 14 Φεβρουαρίου 1714) ήταν η πρώτη σύζυγος του βασιλιά Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας.

Μαριάννα Βικτωρία των Βουρβόνων

Η Μαριάννα Βικτωρία των Βουρβόνων (Mariana Vitória de Bourbon, 31 Μαρτίου 1718 – 15 Ιανουαρίου 1781) ήταν ινφάντα της Ισπανίας και βασίλισσα της Πορτογαλίας. Ήταν η μεγαλύτερη κόρη του βασιλιά της Ισπανίας Φιλίππου Ε΄ από τη δεύτερη σύζυγό του, Ελισάβετ Φαρνέζε.

Φερδινάνδος Ζ΄ της Ισπανίας

Ο Φερδινάνδος Ζ΄ (Fernando VII de España, 14 Οκτωβρίου 1784 - 29 Σεπτεμβρίου 1833) ήταν βασιλιάς της Ισπανίας (1813-1833). Μεγαλύτερος γιος του Καρόλου Δ΄ της Ισπανίας και της Μαρίας-Λουίζας των Βουρβόνων, κόρης του Φιλίππου δούκα της Πάρμας.

Φερδινάνδος ΣΤ΄ της Ισπανίας

Ο Φερδινάνδος ΣΤ΄ (Fernando VI de España, 23 Σεπτεμβρίου 1713 - 10 Αυγούστου 1759) ήταν βασιλιάς της Ισπανίας (1746 - 1759) και δεύτερος γιος του βασιλιά της Ισπανίας Φιλίππου Ε΄, ιδρυτή του Βουργουνδικού κλάδου των Καπετιδών της Ισπανίας, παρακλάδι του κεντρικού Γαλλικού κλάδου από την πρώτη σύζυγο του, Μαρία Λουίζα της Σαβοΐας.

Γεννήθηκε στη Μαδρίτη. Η νεανική του ζωή ήταν περιπετειώδης, αφού η δεύτερη σύζυγος του πατέρα του, Ελισάβετ Φαρνέζε, μια γυναίκα δεσποτική και φιλόδοξη, προσηλώθηκε αποκλειστικά στα δικά της παιδιά. Τα παιδιά του συζύγου της από τον πρώτο του γάμο τα θεώρησε σαν εμπόδιο απέναντι στις φιλοδοξίες των δικών της, κάνοντας οτιδήποτε προκειμένου να τους προξενήσει ζημιά. Η μελαγχολία του πατέρα του την βοηθούσε μάλιστα στα σχέδια της, αφού ανίκανος ο ίδιος της είχε δώσει τις περισσότερες εξουσίες.

Παντρεύτηκε (1729) την Μαρία - Βαρβάρα της Μπραγκάνσα, μεγαλύτερη κόρη του βασιλιά της Πορτογαλίας Ιωάννη Ε΄. Αναφέρεται ότι την πρώτη φορά που συνάντησε την σύζυγο του έπαθε ένα ισχυρότατο σοκ.

Μονάρχες της Ισπανίας από το 1479

Άλλες γλώσσες

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.