Τιγκλάθ Πιλεσέρ Γ΄

Ο Τιγκλάθ Πιλεσέρ Γ' υπήρξε βασιλιάς της Ασσυρίας (745 - 727 π.Χ.) : σφετεριστής ανέτρεψε τον προηγούμενο βασιλιά Ασούρ Νιραρί Ε' σφάζοντας ολόκληρη τη βασιλική οικογένεια, ο ίδιος έλεγε ότι ήταν γιος του Αντάντ Νιραρί Γ' αλλά αυτό γινόταν με όλους τους σφετεριστές που ισχυρίζονταν την καταγωγή από κάποιον προηγούμενο βασιλιά για να δικαιολογήσουν τη νομιμότητά τους τον θρόνο. Ο ίδιος προχώρησε σε μεγάλες καινοτομίες και επαναστατικές αλλαγές που σύντομα θα μετατρέψουν την Ασσυρία στο ισχυρότερο βασίλειο του κόσμου περιορίζοντας αμέσως την εξουσία των αριστοκρατών που ροκάνιζαν τον βασιλιά. Η μεγαλύτερη καινοτομία ήταν η παρουσία αιχμαλώτων από κατακτημένους λαούς στον Ασσυριακό στρατό ειδικά στο πεζικό ενώ οι ίδιοι οι Ασσύριοι συμμετείχαν περισσότερο στα ανώτερα στρατιωτικά σώματα όπως το ιππικό. Νίκησε τους Ουραρτού που η ηγεμονία τους επί Σαρντούρι του 2ου είχε επεκταθεί σε Μικρά Ασία, Ιράν και Συρία κατέλαβε τα βασίλεια των νέο - Χετταίων και της Φοινίκης κατέλαβε το Αρπάντ (740) ύστερα από τρία χρόνια πολιορκίας και έκανε τον βασιλιά του Ιούδα Οζία υποτελή του. Κατέλαβε στη συνέχεια τα κράτη των Μήδων και Περσών (737/6), οι αιχμάλωτοι σφαγιάστηκαν ή απελάθηκαν σε απόμερες περιοχές κατέλαβε τέλος τη Βαβυλώνα (729) και στέφθηκε ο ίδιος βασιλιάς της αφού συνέλαβε τον βασιλιά Ναβού μουκίν ζερί έκτισε νέα μεγάλα ανάκτορα στη Νιμρούδ.

Τιγκλάθ Πιλεσέρ Γ΄
Tilglath pileser iii
Γενικές πληροφορίες
Θάνατος727 π.Χ.
Χώρα πολιτογράφησηςΑσσυρία
Βαβυλώνα
Πληροφορίες ασχολίας
Οικογένεια
ΤέκναΣαλμανασέρ Ε΄
Σαργών Β'
ΓονείςΑντάντ Νιραρί Γ΄
Αξιώματα και βραβεύσεις

Πηγές

  • Healy, Mark (1991). The Ancient Assyrians. London: Osprey.
  • Luckenbill, D. D. Ancient Records of Assyria and Babylonia, vol II, (Chicago, 1927).
  • Saggs, H. The Might that was Assyria (London, 1984).
  • Tadmor, Hayim, The inscriptions of Tiglath-pileser III, King of Assyria: critical edition, with introductions, translations, and commentary (Jerusalem, Israel Academy of Sciences and Humanities, 1994).
  • Yehuda Kaplan, "Recruitment of Foreign Soldiers into the Neo-Assyrian Army during the Reign of Tiglath-pileser III," in Mordechai Cogan and Dan`el Kahn (eds), Treasures on Camels' Humps: Historical and Literary Studies from the Ancient Near East Presented to Israel Eph'al (Jerusalem, Magnes Press, 2008)
Προκάτοχος:
Ασούρ Νιραρί Ε΄
Βασιλιάς των Ασσυρίων
745–727 π.Χ.
Διάδοχος:
Σαλμανασέρ Ε΄
Προκάτοχος:
Ναβού μουκίν ζερί
Βασιλιάς της Βαβυλώνας
729–727 π.Χ.
Διάδοχος:
Σαλμανασέρ Ε΄
Αντάντ Νιραρί Γ΄

Ο Αντάντ Νιραρί Γ' υπήρξε βασιλιάς της Ασσυρίας (811 π.Χ. - 783 π.Χ.) μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του βασιλιά της Ασσυρίας Σαμσί Αντάντ Ε', τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του ήταν ανήλικος κυβερνώντας υπό την κηδεμονία της μητέρας του Σαμμουραμάτ η οποία ήταν γνωστή στους Έλληνες ως Σεμιραμίς. Η παρακμή ύστερα από τους εμφύλιους του πατέρα του με τον αδελφό του για την Ασσυρία ήταν πολύ μεγάλη ο ίδιος προσπάθησε να ανακτήσει τις κτήσεις του παππού του Σαλμανασέρ Γ', μετά από πολιορκία της Δαμασκού (796 π.χ.) ανακατέλαβε το Αραμαϊκό βασίλειο της Συρίας, είχε επίσης έντονη οικοδομική δραστηριότητα ανοικοδομώντας τον ναό του Ναμπού στην Νινευή.

Αρουάντ

Το Αρουάντ (αραβικά: أرواد) – παλιότερα γνωστό ως Άραδο, Άραδος, Αντιόχεια της Πιερίας (και στα αγγλικά Arvad, Arpad, Arphad), αποκαλούμενο επίσης και Νησί Ρουάντ (Ruad Island) – βρίσκεται στην Μεσόγειο και είναι το μοναδικό κατοικημένο νησί της Συρίας. Η πόλη Αρουάντ καταλαμβάνει όλο το νησί, και βρίσκεται 3 χιλιόμετρα από την Ταρτούς, το δεύτερο μεγαλύτερο λιμάνι της Συρίας. Σήμερα η πόλη είναι κυρίως πόλη ψαράδων. Σύμφωνα με το Κεντρικό Γραφείο Στατιστικής της Συρίας το Αρουάντ είχε πληθυσμό 4.403 στην απογραφή του 2004. Είναι το διοικητικό κέντρο της υπό-περιφέρειας (nahiyah) του Αρουάντ, και αποτελεί τη μόνη της κοινότητα. Οι κάτοικοι είναι κυρίως Σουνίτες Μουσουλμάνοι.

Ασούρ Νιραρί Ε΄

Ο Ασούρ Νιραρί Ε' υπήρξε βασιλιάς της Ασσυρίας (755 - 745 π.Χ.) γιος του βασιλιά Αντάντ Νιραρί Γ' διάδοχος του θείου του Ασούρ Νταν Γ' ανατράπηκε και δολοφονήθηκε ύστερα από εξέγερση του σφετεριστή Τιγκλάθ Πιλεσέρ Γ' ο οποίος κατέλαβε τον θρόνο.

Ασσυρία

Η Ασσυρία ήταν αρχαία χώρα (Βασίλειο της Μεσοποταμίας) στην κοιλάδα του Τίγρη η οποία έλαβε την ονομασία της από την αρχική πόλη-κράτος Ασσούρ, που έφερε το όνομα του ομώνυμου θεού. Το Ασσυριακό κράτος απετέλεσε επανειλημμένα αυτοκρατορία της οποίας η μεγαλύτερη ακμή προσδιορίζεται μεταξύ του 9ου και 7ου αιώνα π.Χ. Το Ασσυριακό κράτος καταλύθηκε οριστικά το 612 π.Χ..

Η περιοχή αυτή, όπου σήμερα βρίσκεται το ΒΑ Ιράκ, είναι μεγάλη χαμηλή πεδιάδα με μικρούς λόφους και διαρρέεται από τον ποταμό Τίγρη και τους παραποτάμους του, τα άφθονα νερά και το καλό κλίμα έκαναν και στην αρχαιότητα τον τόπο αυτόν από τις πιο γόνιμες χώρες της Ασίας. Πήρε το όνομα της από την αρχαία πόλη Ασσούρ αρχική κοιτίδα των Ασσυρίων η οποία υπήρχε ως τον 14ο αιώνα που καταστράφηκε από τους Μογγόλους του Ταμερλάνου και τον θεό Ασσούρ ο οποίος λατρευόταν στην πόλη. Τον 24ο αιώνα οι πρόγονοι των Ασσύριων είχαν σχηματίσει στη Μεσοποταμία την αυτοκρατορία των Ακκάδων η οποία κυβερνήθηκε από τον Σαργών τον μέγα και τη δυναστεία του, ακολούθησαν ξανά οι Σουμέριοι της τρίτης δυναστείας της πόλης Ουρ. Μετά τη διάλυση των Ακκάδων και των Σουμερίων οι απόγονοι των Ακκάδων τον 19ο αιώνα π.χ. χωρίστηκαν στους Βαβυλώνιους στο νότιο τμήμα του σημερινού Ιράκ κοντά στον Περσικό κόλπο και τους Ασσύριους στο πεδινό βόρειο τμήμα σαν νομάδες υπό τη διοίκηση φυλάρχων.

Βαβυλώνα

Η Βαβυλώνα, ήταν αρχαία περίφημη πόλη που για ολόκληρους αιώνες ήταν η πρωτεύουσα του Βαβυλωνιακού κράτους. Ήταν κτισμένη πάνω στις δύο όχθες του ποταμού Ευφράτη, στην επαρχία της Βαβυλωνίας του σημερινού Ιράκ περίπου 85 χιλιόμετρα νότια της σημερινής πρωτεύουσας της χώρας Βαγδάτης στην πόλη Χιλάχ.

Περιτριγυρισμένη από ένα τεράστιο τείχος, που είχε συνολικό μήκος 85χλμ., ύψος που έφθανε τα 50 μ. και κάπου τριακόσιους εξήντα πύργους σε απόσταση πενήντα μέτρων ο ένας από τον άλλον, υπήρξε η μεγαλύτερη οχυρωμένη πόλη ολόκληρης της Ανατολής.

Μιχαίας (βιβλίο)

Το Βιβλίο του Μιχαία είναι μέρος του βιβλίου των προφητών της Τανάκ (της ιουδαϊκής Βίβλου) και το τριακοστό τρίτο από τα 49 βιβλία της ορθόδοξης χριστιανικής Παλαιάς Διαθήκης, γραμμένο πιθανώς περί το 700 π.Χ.. Κατατασσόμενο στα προφητικά βιβλία της τελευταίας, και συγκεκριμένα στους «ελάσσονες» ή δευτερεύοντες προφήτες, καταγράφει τα λόγια του προφήτη Μιχαία (το όνομα στην εβραϊκή είναι Mikayahu, מִיכָיָ֫הוּ , και σημαίνει «ποιος είναι όπως ο Κύριος;») από το Βασίλειο του Ιούδα. Το κείμενο εναλλάσσει ανακοινώσεις της μοίρας με εκφράσεις ελπίδας. Ο Μιχαίας επικρίνει τους άδικους ηγέτες, υπερασπίζεται τα δικαιώματα των φτωχών κατά των πλούσιων και ισχυρών, και προσβλέπει σε έναν κόσμο ειρήνης, με κέντρο τη Σιών υπό την ηγεσία ενός νέου μονάρχη του οίκου του Δαυίδ.Παρά το ότι το κείμενο του βιβλίου είναι σχετικώς σύντομο, περιλαμβάνει αρκετά στοιχεία, όπως θρήνο (α΄ 8-16, ζ΄ 8-10), την εμφάνιση του Θεού (α΄ 3-4), προσευχή με τη μορφή ύμνου (ζ΄ 14-20), και ένα απόσπασμα που ξεχωρίζει (στ΄ 1-8): ο Θεός καταγγέλλει τον λαό του Ισραήλ για παραβίαση της συμφωνίας που συνάφθηκε στο όρος Σινά.

Ναβονάσσαρος

Ο Ναβονάσσαρος (απόδοση στα ελληνικά του ονόματος Ναμπού-νασίρ) ήταν βασιλιάς της Βαβυλώνας από το 747 π.Χ. έως το 732 π.Χ.. Το όνομά του σημαίνει «ο θεός Ναμπού είναι προστάτης». Ο Ναβονάσσαρος ξεκίνησε μία νέα εποχή για την ιστορία της Βαβυλώνας, που την χαρακτηρίζει η συστηματική καταγραφή των ιστορικών γεγονότων. Τόσο τα Βαβυλωνιακά χρονικά όσο και ο Πτολεμαικός κανόνας ξεκινούν με την άνοδό του στον θρόνο. Ήταν σύγχρονος των Ασσύριων βασιλέων Ασούρ Νιραρί Ε΄ και Τιγκλάθ Πιλεσέρ Γ΄. Δεν είναι γνωστό τίποτα συγκεκριμένο για την καταγωγή του εκτός του ότι οι προκάτοχοι του στην 5η βασιλική δυναστεία της Βαβυλώνας ήταν Χαλδαίοι, όπως γράφει ο ίδιος στα χρονικά του διαδέχθηκε τον βασιλιά της Βαβυλώνας Ναβού σουμά ισκούν πιθανότατα ήταν γιος του αλλά δεν το διευκρινίζει.

Ναβού μουκίν ζερί

Ο Ναβού μουκίν ζερί, ήταν βασιλιάς της Βαβυλώνας (732 π.Χ. - 729 π.Χ.), ο τελευταίος βασιλιάς της Βαβυλώνας πριν την κατάκτηση της πόλης από τους Ασσυρίους. Χαλδαίος φύλαρχος που ανέτρεψε τον προηγούμενο σφετεριστή βασιλιά Ναβού σουμά ουκίν ΙΙ μόλις έναν μήνα μετά την άνοδο του στον θρόνο. Το 1952 σημαντικές αρχαιολογικές ανακαλύψεις έφεραν στο φως την αλληλογραφία του με περισσότερες από 100 πινακίδες με 20 γράμματα τα οποία περιγράφουν τις αιτίες για τις οποίες έγινε τελικά η επέμβαση των Ασσυρίων με τον βασιλιά Τιγκλάθ Πιλεσέρ Γ΄ ο οποίος από την εποχή του Ναβονάσσαρου είχε βάλει σκοπό να κατακτήσει την Βαβυλώνα και την τελική της προσάρτηση στην Ασσυριακή αυτοκρατορίας. Οι αιτίες ήταν βασικά εμφύλιες διαμάχες μεταξύ των φυλών της Βαβυλώνας ιδιαίτερα Αμορραίους και Χαλδαίους πουν εξασθένησαν σημαντικά τις πλουτοπαραγωγικές πηγές και την άμυνα της χώρας, ο Τιγκλάθ Πιλεσέρ Γ' θα κατακτήσει την Βαβυλώνα τον τρίτο χρόνο της βασιλείας του Ναβού μουκίν ζερί παίρνοντας ο ίδιος το στέμμα, ο βασιλιάς με τον γιό του θα δολοφονηθούν.

Σαλμανασέρ Ε΄

Ο Σαλμανασέρ Ε' υπήρξε βασιλιάς της Ασσυρίας (727 - 722 π.Χ.) γιος και διάδοχος του βασιλιά της Ασσυρίας Τιγκλάθ Πιλεσέρ Γ'. Δεν υπάρχει τίποτα σπουδαίο στη βασιλεία του εκτός από τις αναφορές στη βίβλο των ονομάτων του ιδίου και του πατέρα του για την κατάλυση των 10 φυλών του βασιλείου του Ισραήλ, τον διαδέχθηκε ο Σαργών Β' αδελφός του ή σφετεριστής.

Σαργών Β΄

Ο Σαργών Β' (765 π.Χ. - 705 π.Χ.) ήταν βασιλιάς της Ασσυρίας (722 π.Χ.-705 π.Χ.) γιος του Τιγκλάθ Πιλεσέρ Γ' ή σφετεριστής διάδοχος του Σαλμανασέρ Ε', ο Χαλδαίος Μαρδούκ απλά Ιντινά Β' επαναστάτησε και με την βοήθεια του Ελαμίτη βασιλιά Ουμμανιγκάς στέφθηκε βασιλιάς της Βαβυλώνας. Ο Σαργών μετά από σκληρό δεκάχρονο αγώνα ανακατέλαβε την Βαβυλώνα (710 π.χ.) ανατρέποντας τον Μαρδούκ - απλά - Ιντινά έμεινε ο ίδιος στην πόλη ως βασιλιάς για 3 χρόνια και επέτρεψε στην συνέχεια στην Νινευή αφήνοντας διοικητή της πόλης τον γιο του Σενναχειρείμ. Τα πρώτα χρόνια νίκησε συνασπισμό Παλαιστινίων με Αιγυπτίους ολοκληρώνοντας την κατάκτηση της Παλαιστίνης, στην συνέχεια κατέλυσε τα κράτη των νέο - Χετταίων καταλαμβάνοντας την Καρσεμίς (717). Το 714 π.Χ. πραγματοποίησε την όγδοη εκστρατεία του εναντίον της Ουραρτού που είχε αποδυναμωθεί από τις επιθέσεις των Κιμμερίων, σε προσευχή του στον θεό Ασσούρ λέει για τις τεράστιες δυσκολίες που συνάντησε ο στρατός του λόγω του ανώμαλου εδάφους, ο βασιλιάς Ρούσας Β' των Ουραρτού κινήθηκε εναντίον του.

Ο Σαργών τον συνέτριψε σφάζοντας ολόκληρο τον στρατό του αλλά ο ίδιος ο Ρούσας κατάφερε να διαφύγει, στην συνέχεια ο Σαργών λεηλάτησε την πρωτεύουσα Μουσασίρ και τον ναό του θεού Χαλντί μεταφέροντας 1 τόνο χρυσού και 5 τόννους ασήμι στην Νινευή. Επιστρέφοντας (713) έχτισε νέα μεγαλοπρεπή ανάκτορα βόρεια της Νινευή, ο Σαργών Β' ήταν τέλος ο κατακτητής της Κύπρου σύμφωνα με σφηνοειδείς επιγραφές που βρέθηκαν στα ανάκτορα του Χορσαμπάν προκύπτει ότι η Κύπρος κατελήφθη από τον Σαργών το (709 π.χ.) Ο Σαργών έστησε την θριαμβευτική στήλη του Κιτίου όπου αναφέρει ότι 7 βασιλείς της Γιατνάκα (Κύπρου στα Ασσυριακά) τον προσκύνησαν και του φίλησαν τα πόδια, στην συνέχεια έκτισε στην Κύπρο τα μεγαλοπρεπή ανάκτορα του Χορσαμπάν που εγκαινιάστηκαν (706 π.χ.) έναν χρόνο πριν τον θάνατο του, σκοτώθηκε σε μάχη εναντίον των Κιμμερίων τον διαδέχθηκε ο γιος του Σενναχειρείμ.

Χαλέπι

Το Χαλέπι (σε αρκετές ευρωπαϊκές γλώσσες Aleppo) (Αραβικά: حلب, Χάλαμπ, Τουρκικά: Χάλεπ, Αρχαία Ελληνικά: Βέροια) είναι η μεγαλύτερη πόλη της Συρίας και πρωτεύουσα του ομώνυμου διαμερίσματος, το οποίο είναι το πολυπληθέστερο της χώρας. Έχει πληθυσμό 2.132.100 κατοίκους και έκταση 190 τετρ. χλμ. βρίσκεται στις πεδιάδες της βόρειας Συρίας ανάμεσα στους ποταμούς Ευφράτη και Ορόντη (σημ. Ναχρ-αλ-Ααζί) είναι η μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη της Συρίας ακόμα και από την πρωτεύουσα Δαμασκό, μια από τις μεγαλύτερες και ιστορικότερες πόλεις της Ανατολής. Αρχικά ήταν χτισμένη σε μικρή ομάδα λόφων γύρω από τον κεντρικό λόφο στα όρη του Αγίου Συμεών, που πήραν το όνομα τους από τον άγιο Συμεών τον ερημίτη, έναν χριστιανό μοναχό του 5ου αιώνα μ.Χ. που μόναζε στην περιοχή εκεί που βρισκόταν η ακρόπολη της πόλης. Διαρρέεται από τον μικρό ποταμό Κουέικ (αραβικά قويق, αρχαίος Χάλος).

Χετταίοι

Οι Χετταίοι ή Χιττίτες ήταν αρχαίος λαός ο οποίος διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην Ανατολία (Ανατολία είναι η περιοχή της σημερινής Τουρκίας) και την υπόλοιπη Εγγύς Ανατολή. Μιλούσαν μια γλώσσα, καλούμενη χεττιτική γλώσσα, η οποία κατατάσσεται στις ινδοευρωπαϊκές. Ο πολιτισμός τους ανήκει στους μεγαλύτερους αρχαίους πολιτισμούς. Το απόγειό του έφτασε τη 2η χιλιετία π.Χ., ειδικά στο δεύτερο μισό αυτής της περιόδου. Η παρουσία των προ-Χετταίων (αλλιώς Χάττι) στη Μικρασιατική Χερσόνησο ξεκινά από την 5η χιλιετία π.Χ. Οι προ-Χετταίοι δεν ήταν ούτε ινδοευρωπαϊκός ούτε σημιτικός λαός, αλλά μιλούσαν μια γλώσσα η οποία ονομάστηκε χαττική. Στις αρχές της 2ης χιλιετίας π.Χ. οι Χετταίοι εγκαταστάθηκαν στην Ανατολία. Η αρχική τους κοιτίδα μας είναι άγνωστη, το βέβαιο είναι ότι δεν ήταν Σημίτες και ότι αναμείχθηκαν με τους παλιότερους κατοίκους, απ' τους οποίους δανείστηκαν πολλά έθιμα, λατρείες θεών, μύθους, τεχνοτροπίες, κ.τ.λ., δημιουργώντας τον γνωστό σε μας λαό των Χετταίων. Οι νεότεροι έποικοι των Χετταίων αποτελούσαν την άρχουσα τάξη γύρω από το περιβάλλον του βασιλιά. Για να γράψουν τη γλώσσα τους χρησιμοποίησαν αρχικά τη σφηνοειδή γραφή (που χρησιμοποιούνταν στην Εγγύς Ανατολή για την ακκαδική, τη γλώσσα με τη μεγαλύτερη διάδοση και επιρροή εκείνη την εποχή), δημιούργησαν όμως και δική τους γραφή, η οποία χρησιμοποιήθηκε και από τους υποτελείς λαούς της Μικράς Ασίας για την καταγραφή των δικών τους γλωσσών. Με τη σταδιακή πάροδο του χρόνου η χαττική γλώσσα των προ-Χετταίων χρησιμοποιούνταν μόνο στις θρησκευτικές τελετές, ενώ η χεττιτική γλώσσα υπερίσχυσε ως η καθομιλουμένη στους πληθυσμούς της Αυτοκρατορίας.

Οι Χετταίοι ίδρυσαν αυτοκρατορία και πολιτισμό στην κεντρική Μικρά Ασία, σημερινή Τουρκία, Αρμενία, Συρία, Ιράν, Κουρδιστάν, περί το 1500 π.Χ. Στους επόμενους δύο αιώνες φαίνεται πως κυβερνούσαν και μέρος της σημερινής Συρίας.

Η Αυτοκρατορία των Χετταίων είναι πιθανό ότι καταστράφηκε από βόρειους επιδρομείς, τους Κάσκα, ή τους «Λαούς της θάλασσας», περί το 1200 π.Χ. Μετά την καταστροφή της αυτοκρατορίας τους στη Μικρά Ασία ένα μέρος του λαού μετανάστευσε στη βόρεια Συρία, όπου και κυριάρχησαν σε πολλές πόλεις, μεταξύ των οποίων ήταν το Καρχεμίς στην Κιλικία. Οι λαοί αυτοί, καλούμενοι πλέον «Νεοχετταίοι» ή «Συροχετταίοι» είναι εκείνοι που αναφέρονται στην περίοδο των «Βασιλέων» του «Ισραήλ», σε θρησκευτικά ισραηλιτικά κείμενα.

Άλλες γλώσσες

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.