Σολομών

Σολομών (εβρ. εβραϊκά: שְׁלֹמֹה‎), γιος του Δαβίδ (5ο τέκνο) και της Βηρσαβεέ, 3ος Βασιλιάς του Ισραήλ, ανέβηκε στο θρόνο του Ισραήλ το 972 π.Χ. και βασίλεψε επί 40 χρόνια. Ο δε προφήτης Νάθαν, στον οποίο εμπιστεύθηκε την ανατροφή του ο Δαυίδ, τον ονόμασε Ιεδιδία («Ιδεδί», Ο'Rahlfs · «Ιεδδεδί», Ο'Brenton · εβρ. Γεντιτζέ, που σημαίνει «Αγαπητός του Ιαχβέ»). (2 Σαμουήλ/2 Βασιλειών 12:25)

Ο Σολομών έλαβε επιμελημένη ανατροφή. Όταν ο πρωτότοκος Αβεσσαλώμ επαναστάτησε και φονεύθηκε, ο Δαυίδ κατά το τέλος της βασιλείας του όρισε τον Ιεδιδία διάδοχο ονομάζοντάς τον Σολομώντα (εβρ. Σ΄λομό, που σημαίνει «Ειρηνικός»). Ο Σολομών αφού αποκατέστησε γρήγορα την τάξη, την οποία είχε διασαλεύσει η ανταρσία του μεγαλύτερου αδελφού, οργάνωσε το κράτος του με συγκεντρωτική διοίκηση, απολυταρχικό σύστημα διακυβέρνησης και βασική στρατηγική τη σύναψη συμμαχιών και εμπορικών συμφωνιών. Συνεργαζόμενος με τους Φοίνικες, συγκρότησε μεγάλο εμπορικό στόλο. Είχε εκτεταμένες εμπορικές συναλλαγές με μακρινές χώρες, αποκομίζοντας τεράστια πλούτη. Στη συνέχεια ανέπτυξε ιδιαίτερες σχέσεις με την Αίγυπτο. Παντρεύτηκε μάλιστα την κόρη του Φαραώ. Το όνομά της δεν το μνημονεύει η Βίβλος. Είναι όμως γνωστό ότι πήρε ως προίκα την πόλη Γεζέρ, που είχε καταλάβει ο Φαραώ από τους Χαναναίους.

Η Αγία Γραφή μας λέει οτι κάποτε ο Σολομών είδε σε ενύπνιο τον Ιαχβέ ο οποίος τον ρώτησε τι θα προτιμούσε να του χαρίσει, δόξα πλούτη ή σοφία. Ο Σολομών ζήτησε σοφία. Ο Θεός, ικανοποιημένος για την επιλογή του, του χάρισε και τα τρία, πλούτη από το εμπόριο, δόξα από τους λαούς της εποχής του αλλά και πολλή σοφία. Δείγμα της σοφίας του αποτελεί η απόδοση δικαιοσύνης στην περίφημη δίκη των δύο γυναικών που διεκδικούσαν το ίδιο παιδί. Η απόφασή του να διαμελιστεί το παιδί, είχε ως αποτέλεσμα να αποκαλυφθεί η αληθινή του μητέρα.

Με τα πλούτη που συγκέντρωσε ο Σολομών εκτέλεσε πλήθος έργων όπως συγκοινωνιακά και καλλωπισμού. Ανήγειρε μεγαλοπρεπή οικοδομήματα, όπως τα εντυπωσιακά ανάκτορα, όπου διέμενε με πρωτοφανή χλιδή, μαζί με συζύγους και ερωμένες (κατά την παράδοση έφθαναν τις χίλιες), καθώς και τον περίφημο ναό της Ιερουσαλήμ στον λόφο Μωριά, όπου μετέφερε την Κιβωτό της Διαθήκης. Προς χάριν των αλλοεθνών παλλακίδων του έχτισε και ειδωλολατρικούς ναούς στην κορυφή του Όρους των Ελαιών που είχε ονομαστεί και Όρος του Σκανδάλου, επειδή ο ίδιος ο Σολομών τέλεσε εκεί θυσίες σε θεούς ειδωλολατρών. Οι οποίες, καθώς και η πολιτική ανεξιθρησκίας και η περιποίηση προς τους ξένους, όπως φαίνεται απέβλεπαν στην ανάπτυξη του εμπορίου και στην προαγωγή των συμφερόντων του κράτους του. Η φήμη του είχε φτάσει στα πέρατα του κόσμου. Είναι περίφημη η επίσκεψη στο παλάτι του της Βασίλισσας της Αραβίας Σαβά με πολύ μεγάλη συνοδεία, κατά την οποία αντάλλαξαν ακριβά δώρα, υφάσματα, πολύτιμες πέτρες, χρυσάφι κι αρώματα.

Η βαριά όμως φορολογία και οι αγγαρείες που επέβαλε για την εκτέλεση των μεγάλων έργων, προκάλεσαν την αγανάκτηση του λαού του κατά τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του. Εκδηλώθηκαν τότε σημαντικές εξεγέρσεις. Η κατάληξη ήταν, μετά τον θάνατό του, το κραταιό ιουδαϊκό κράτος να διασπαστεί, να παρακμάσει και τελικά να καταρρεύσει.

Η βασιλεία του διακόπηκε με τον θάνατό του το 931 π.X. και τον διαδέχθηκε ο γιος του Ροβοάμ.

Η Αγία Γραφή αναφέρει ότι ο Σολομών διακρινόταν για σοφία, μεγάλη σύνεση και μόρφωση. Σ' αυτόν αποδίδονται 3.000 παραβολές και 5.000 ωδές. Επίσης,του ανήκει η πατρότητα των έργων «Εκκλησιαστής», «Άσμα Ασμάτων» και «Παροιμίες» που αποτελούν πηγή πληροφοριών για τη ζωή και το έργο του.

Σολομών
Βασιλιάς του Ισραήλ
Dore Solomon Proverbs
Περίοδος972 - 932 π.Χ.
ΠροκάτοχοςΔαβίδ
ΔιάδοχοςΙεροβοάμ Α΄
ΓέννησηΙερουσαλήμ
ΘάνατοςΙερουσαλήμ
ΠατέραςΔαβίδ
ΜητέραΒηρσαβεέ
14 Αυγούστου

Ιούνιος | Ιούλιος | Αύγουστος | Σεπτέμβριος | Οκτώβριος

13 Αυγούστου | 14 Αυγούστου | 15 Αυγούστου

H 14η Αυγούστου είναι η 226η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο (227η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 139 ημέρες.

Ανδρέας Α΄ της Ουγγαρίας

Ο Ανδρέας Α΄ ο λευκός ή καθολικός (ουγγρ.: András/Endre Ι Fehér or Katolikus, 1015 - πριν τις 5 Δεκεμβρίου 1060) από τον Οίκο των Αρπάντ ήταν βασιλιάς της Ουγγαρίας (1046-60). Ανήκε σε νεότερο κλάδο τού Οίκου και έζησε εξόριστος· έπειτα από 15 έτη στην εξορία, ανέβηκε στον θρόνο κατά την εκτεταμένη επανάσταση των παγανιστών Ούγγρων. Ενδυνάμωσε τη θέση τού Χριστιανισμού στην Ουγγαρία και υπεράσπισε με επιτυχία την ανεξαρτησία του έναντι της Γερμανίας.

Οι προσπάθειές του για να τον διαδεχθεί ο γιος του Σολομών επέφεραν την εξέγερση τού αδελφού του Μπέλα Α΄, ο οποίος τον εκθρόνισε με βία το 1060. Ο Ανδρέας Α΄ υπέφερε σοβαρούς τραυματισμούς κατά τη διαμάχη και απεβίωσε, πριν ο αδελφός του στεφθεί βασιλιάς.

Ασουμπιτζάν Καντινεφέντι

Η Ασουμπιτζάν Καντινεφέντι (Οθ. Τούρκικα:آشوب جان قادين) (Τούρκικα: Aşubcan Kadınefendi, 1795 - 10 Ιουνίου 1870) ήταν η έβδομη σύζυγος του σουλτάνου Μαχμούτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Üçüncü Aşubcan Kadın Efendi Hazretleri

Βίβλος γενέσεως Ιησού Χριστού

Με τη φράση Βίβλος γενέσεως Ιησού Χριστού αρχίζει την εξιστόρηση της επίγειας παρουσίας του Ιησού Χριστού το πρώτο από τα τέσσερα ευαγγέλια, το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον, συγγραφέας του οποίου είναι ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Ματθαίος.

Η Βίβλος γενέσεως Ιησού Χριστού αποτελεί ένα γενεαλογικό κατάλογο προγόνων που ξεκινάει από τον Αβραάμ, φθάνει στον βασιλέα Δαυίδ απ΄ όπου και καταλήγει στον μνήστορα Ιωσήφ, κατά την μόνιμη φράση "ο μεν εγέννησε τον δε" (κατά την έννοια ο άνδρας γεννά και η γυναίκα τίκτει). Έτσι αναφέρονται τα ονόματα Αβραάμ, Ισαάκ, Ιακώβ, Ιούδας, Φαρές, Εσρώμ, Αράμ, Αμιναδάβ, Ναασσών, Σαλμών, Βοόζ, Ωβήδ, Ιεσσαί, Βασιλεύς Δαυίδ, Βασιλεύς Σολομών, Ροβοάμ, Αβιά, Ασά, Ιωσαφάτ, Ιωράμ, Οζίας, Ιωάθαμ, Άχαζ, Εζεκίας, Μανασσής, Αμών, Ιωσίας, Ιεχονίας, Σαλαθιήλ, Ζοροβάβελ, Αβιούδ, Ελιακείμ, Αζώρ, Σαδώκ, Αχείμ, Ελιούδ, Ελεάζαρ, Ματθάν, Ιακώβ και Ιωσήφ τον μνήστορα της Παναγίας, καταλήγοντας, από την οποία γεννήθηκε ο Ιησούς, ο λεγόμενος Χριστός.

Επί της παραπάνω γενεαλογίας αναφέρεται ότι από Αβραάμ μέχρι και Βασιλέως Δαυίδ μεσολάβησαν γενεές δεκατέσσερις, από δε Δαυίδ μέχρι μετοικεσίας της Βαβυλώνας, που συνέβη επί Ιεχονία, επίσης γενεές 14 και από της μετοικεσίας (Ιεχονίας) έως Ιησού Χριστού ακόμα 14 γενεές (γενεαί δεκατέσσαρες).

Όλα τα πρόσωπα που αναφέρονται στη Βίβλο γενέσεως Ιησού Χριστού έχουν ανακηρυχθεί από την Ορθόδοξη Εκκλησία Άγιοι, η μνήμη των οποίων εορτάζεται συλλογικά την Κυριακή των Προπατόρων, πριν από τα Χριστούγεννα

Γιουλ Μπρίνερ

Ο Γιούλι Μπορίσοβιτς Μπρίνερ (ρώσικα: Юлий Борисович Бринер, Julij Borisovič Briner, 11 Ιουλίου 1920 - 10 Οκτωβρίου 1985), γνωστότερος ως Γιουλ Μπρίνερ, ήταν Ρώσος ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, βραβευμένος με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία του 1956 Ο βασιλιάς κι εγώ (The King And I). Ο Μπρίνερ είναι επίσης γνωστός για τη συμμετοχή του στις ταινίες Οι δέκα εντολές (The Ten Commandments, 1956), Ο Σολομών και η βασίλισσα του Σαβά (Solomon and Sheba, 1959), Κι οι επτά ήταν υπέροχοι (The Magnificent Seven, 1960) και Μοριτούρι (Morituri, 1965), καθώς και για τη βαθιά του φωνή και το ξυρισμένο του κεφάλι, που έγινε χαρακτηριστικό του γνώρισμα μετά τη συμμετοχή του στην ταινία Ο βασιλιάς και εγώ και λάνσαρε μόδα στα τέλη της δεκαετίας του πενήντα. Ο Μπρίνερ ήταν επίσης φωτογράφος καθώς και συγγραφέας δυο μυθιστορημάτων.

Δαβίδ

Ο Δαβίδ αποτελεί εξέχουσα Βιβλική προσωπικότητα. Υπήρξε ποιμένας, μουσικός, ποιητής, στρατιωτικός διοικητής, προφήτης και βασιλιάς. Το όνομά του (στα Εβρ. דָּוִד‎) σημαίνει «Αγαπητός». Ήταν ο δεύτερος κατά σειρά μετά τον Σαούλ Βασιλιάς της Ιουδαϊκής δυναστείας στην Ιερουσαλήμ που βασίλευσε για 40 χρόνια πιθανώς από το 1033/1077 π.Χ. ως το 993/1037 π.Χ.

Ερρίκος Δ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας

Ο Ερρίκος Δ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (Γερμανικά : Heinrich IV, 11 Νοεμβρίου 1050 - 7 Αυγούστου 1106) ήταν Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (1084 - 1105), Βασιλιάς της Γερμανίας (1054 - 1105), Βασιλιάς της Ιταλίας, Δούκας της Βουργουνδίας (1056 - 1105) και Δούκας της Βαυαρίας (1052 - 1054). Ο Ερρίκος Δ΄ ήταν γιος του αυτοκράτορα Ερρίκου Γ΄ μέλους του Οίκου των Σαλίων και της Αγνής του Πουατιέ.

Ο πατέρας του πέθανε (5 Οκτωβρίου 1056) και ο μικρός Ερρίκος τέθηκε υπό την κηδεμονία της μητέρας του, η Αγνή έκανε μεγάλες δωρεές στους Γερμανούς αριστοκράτες για να την στηρίξουν. Σε αντίθεση με τον σύζυγο της δεν μπορούσε να ελέγξει την εκλογή των παπών, στην αντιβασιλεία της ενισχύθηκε η ιδέα "απελευθέρωσης της εκκλησίας". Ο αρχιεπίσκοπος Άννο Β΄ της Κολωνίας τον Απρίλιο του 1062 απήγαγε τον μικρό Ερρίκο, ο Άννο από τότε κυβέρνησε στην Γερμανία μέχρι την ενηλικίωση του (1065).

Ο Ερρίκος Δ΄ αποφάσισε να ανακτήσει τα εδάφη που έχασε όταν ήταν ανήλικος, ανέβασε χαμηλόβαθμους υπαλλήλους και έφερε μεγάλη δυσαρέσκεια στην Σαξονία και την Θουριγγία. Συνέτριψε μία εξέγερση στην Σαξονία (1069) και την επανάσταση του Όθων του Νόρτχαϊμ (1071). Ο διορισμός κοινών σε ψηλά αξιώματα ενόχλησε τους αριστοκράτες που έφυγαν από την αυλή του Ερρίκου. Διόρισε ο ίδιος επισκόπους και Αββάδες, οι κληρικοί καταδίκασαν την πρακτική αυτή σαν Σιμωνία, απαγορευμένη από την εκκλησία. Ο Πάπας Αλέξανδρος Β΄ κατηγόρησε τους συμβούλους του Ερρίκου για τις πράξεις τους και τους αφόρισε (1073). Οι συγκρούσεις του Ερρίκου με την Αγία Έδρα και τους δούκες τον εξασθένησαν σημαντικά, οι Σάξονες επαναστάτησαν ξανά το καλοκαίρι του 1074. Ο Ερρίκος εκμεταλλεύτηκε τον εμφύλιο ανάμεσα στους Σάξονες αριστοκράτες και τους χωρικούς, τον Οκτώβριο του 1075 τους υπέταξε. Ο Ερρίκος Δ΄ ενδιαφέρθηκε έντονα για την Ιταλία, ο Πάπας Γρηγόριος Ζ΄ ανησύχησε και τον απείλησε να τον αφορίσει για την Σιμωνία, ο αυτοκράτορας πέτυχε ωστόσο να πείσει τους επισκόπους να κηρύξουν την εκλογή του πάπα άκυρη (24 Ιανουαρίου 1076). Ο πάπας τον αφόρισε, ο Ερρίκος για να προστατευτεί από τους Σάξονες ευγενείς που ήθελαν να τον δικάσουν πήγε στην Ιταλία. Ο "Δρόμος στην Κανόσα" ήταν επιτυχής, ο Γρηγόριος Ζ΄ τον απήλλαξε τελικά τον Ιανουάριο του 1077. Οι αντίπαλοι ευγενείς στην Γερμανία αγνόησαν την παπική απαλλαγή, εξελέγη νέος διεκδικητής βασιλιάς ο Ροδόλφος του Ράινφελντεν (14 Μαρτίου 1077). Ο πάπας στάθηκε ουδέτερος στην σύγκρουση ανάμεσα στους δύο βασιλείς, ο Ερρίκος Δ΄ συνέχισε να διορίζει τους υψηλόβαθμους κληρικούς με αποτέλεσμα να τον αφορίσει ο πάπας ξανά (7 Μαρτίου 1080). Οι Γερμανοί επίσκοποι έμειναν πιστοί στον Ερρίκο Δ΄ εκλέγοντας νέο αντίπαπα τον Κλήμη Γ΄. Ο Ροδόλφος του Ράινφελντεν τραυματίστηκε θανάσιμα σε μιά μάχη, ο διάδοχος του Χέρμαν του Ζαλμ διατήρησε μόνο την Σαξονία. Ο Ερρίκος Δ΄ ξεκίνησε μια σειρά από στρατιωτικές εκστρατείες στην Ιταλία (1081), ο Κλήμης Γ΄ τον έστεψε αυτοκράτορα στην Ρώμη (1 Απριλίου 1084).

Ο Χέρμαν του Ζαλμ πέθανε και η Σαξονία πέρασε στα χέρια του Ερρίκου με την υποστήριξη της αριστοκρατίας (1088), προχώρησε σε εκστρατεία στην Ματθίλδη της Κανόσα που ήταν σύμμαχος του πάπα (1089). Η Ματθίλδη έπεισε τον μεγαλύτερο γιο της Κορράδο να επιτεθεί στον Ερρίκο (1093), ο σύμμαχος της Γουέλφος Α΄ της Βαυαρίας εμπόδισε τον Ερρίκο να επιστρέψει στην Γερμανία μέχρι την εποχή που συμφιλιώθηκε μαζί του (1096). Μετά τον θάνατο του Κλήμη Γ΄ ο Ερρίκος Δ΄ δεν υποστήριξε νέους αντίπαπες αλλά ούτε έκλεισε ειρήνη με τον νέο πάπα Πασχάλη Β΄. Ο Ερρίκος Δ΄ ανακήρυξε αυτοκρατορική ειρήνη που κάλυπτε ολόκληρη την Γερμανία (1130), ο μικρότερος γιος του Ερρίκος Ε΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τον πίεσε να παραιτηθεί (31 Δεκεμβρίου 1105). Οι προσπάθειες του να επιστρέψει στον θρόνο με την βοήθεια αριστοκρατίας από την Λοθαριγγία απέτυχαν, ο Ερρίκος Δ΄ πέθανε από ασθένεια χωρίς να αρθεί ο αφορισμός του από τον πάπα.

Ιουδαϊσμός

Το λήμμα σχετίζεται με την Ιουδαϊκή θρησκεία. Ζητήματα σχετικά με εθνικές, ιστορικές και πολιτισμικές όψεις της Ιουδαϊκής ταυτότητας αναφέρονται στο λήμμα Εβραίοι.Ο Ιουδαϊσμός είναι η παραδοσιακή θρησκεία των Εβραίων ανά τον κόσμο με περίπου 15 εκατομμύρια πιστούς το 2006, γεγονός που τον κατατάσσει ως δωδέκατη σε τάξη μεγέθους οργανωμένη τηρούμενη μονοθεϊστική θρησκεία και μία από τις αρχαιότερες θρησκευτικές παραδόσεις που τελούνται στον σύγχρονο κόσμο. Οι αξίες και η ιστορία του εβραϊκού λαού συνιστούν μείζον θεμέλιο άλλων θρησκειών όπως είναι ο Χριστιανισμός, το Ισλάμ, οι Σαμαρίτες και η Πίστη Μπαχάι οι οποίες μαζί με τον Ιουδαϊσμό ανήκουν στην ευρύτερη κατηγορία των Αβρααμικών θρησκειών.

Ο Ιουδαϊσμός σπανίως υπήρξε ενιαίος στην έκφραση και την άσκησή του (αν και ήταν πάντα μονοθεϊστικός ως προς τη θεολογία του) και διαφέρει από πολλές θρησκείες ως προς το γεγονός ότι η κεντρική αυθεντία δεν αποδίδεται σε κάποιο άτομο αλλά μάλλον στις ιερές Γραφές (Τανάκ) και στις μακραίωνες παραδόσεις (Χαλακά). Βέβαια, ο Ιουδαϊσμός σε όλες τις παραλλαγές του παρέμεινε προσδεδεμένος σε έναν αριθμό θρησκευτικών αρχών, η σημαντικότερη εκ των οποίων είναι η πίστη ότι υπάρχει ένας μοναδικός, παντογνώστης, παντοδύναμος, πανάγαθος, υπερβατικός Θεός, יהוה (ΓΧΒΧ), που αποδίδεται στα ελληνικά ως Ιεχωβά ή Γιαχβέ, ο οποίος δημιούργησε το σύμπαν και συνεχίζει να το κυβερνά. Σύμφωνα με την παραδοσιακή εβραϊκή πίστη, ο Θεός που δημιούργησε τον κόσμο, εγκαθίδρυσε μια διαθήκη με τον εβραϊκό λαό, και τού αποκάλυψε τους νόμους Του και τις εντολές Του με τη μορφή της Τορά (συνήθως αναφέρεται και ως "Μωσαϊκός Νόμος").

Εντός του Ιουδαϊσμού υπάρχουν διάφορα ρεύματα, τα περισσότερα εκ των οποίων προέρχονται από τον Ραββινικό Ιουδαϊσμό, ο οποίος δέχεται πως o Θεός αποκάλυψε τους νόμους και τις εντολές του στον Μωϋσή στο Όρος Σινά υπό την μορφή της Γραπτής και της Προφορικής Τορά.

Από ιστορικής πλευράς, αυτός ο ισχυρισμός έχει αμφισβητηθεί εν μέρει ή συνολικά από διάφορες ομάδες όπως οι Σαδδουκαιοι και τον Ελληνιστικό Ιουδαϊσμό κατά την περίοδο του Δεύτερου Ναού, από τους Καραΐτες και Σαββαταίους κατά τον πρώιμο και ύστερο μεσαίωνα

και από τμήματα σύγχρονων μη-Ορθόδοξων ομολογιών. Σύχγρονοι κλάδοι του Ιουδαϊσμού όπως ο Ουμανιστικός Ιουδαϊσμός μπορεί να είναι μη-θεϊστικοί.

Σήμερα, τα μεγαλύτερα ρεύματα της Εβραϊκής θρησκείας είναι ο Ορθόδοξος Ιουδαϊσμός (Ιουδαϊσμός Χαρεδί και Σύγχρονος Ορθόδοξος Ιουδαϊσμός), ο Συντηρητικός Ιουδαϊσμός και ο Μεταρυθμιστικός Ιουδαϊσμός. Κύριες πηγές διαφοροποίησης μεταξύ αυτών των ομάδων είναι οι προσεγγίσεις τους στον Εβραϊκό νόμο, η αυθεντία της Ραββινικής παράδοσης και η σημασία του Κράτους του Ισραήλ.

Λαγκαδοχώρι Κιλκίς

Το Λαγκαδοχώρι ήταν μικρός ορεινός οικισμός στα Κρούσια όρη, σήμερα ακατοίκητος.

Ναός του Σολομώντα

Ο Ναός του Σολομώντα ή Ναός της Ιερουσαλήμ βρισκόταν στο σημερινό Har HaBayit (όρος του Ναού), στην παλιά πόλη της Ιερουσαλήμ.

Ο Βασιλιάς των Λιονταριών

Ο Βασιλιάς των Λιονταριών (πρωτότυπος τίτλος: The Lion King) είναι αμερικάνικη ταινία κινουμένων σχεδίων που κυκλοφόρησε το 1994, με εταιρεία παραγωγής την Walt Disney Animation Studios και διανομή από την Walt Disney Pictures. Αποτελεί την 32η ταινία μεγάλου μήκους της σειράς Disney. Η ιστορία διαδραματίζεται σε ένα βασίλειο λιονταριών στην Αφρική και είναι επηρεασμένη από τον Άμλετ του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ. Η ταινία ανήκει στην περίοδο που είναι γνωστή ως Αναγέννηση της Disney. Ο Βασιλιάς των Λιονταριών σκηνοθετήθηκε από τους Ρότζερ Άλερς και Ρομπ Μίνκοφ, ενώ παραγωγός ήταν ο Ντον Χαν. Το σενάριο ανήκει στους Αϊρίν Μέκι, Τζόναθαν Ρόμπερτς και Λίντα Γούλβερτον. Τα τραγούδια της ταινίας συνέθεσε ο Έλτον Τζον σε στίχους του Τιμ Ράις, ενώ την μουσική έγραψε ο Χανς Ζίμερ. Τις φωνές τους στους χαρακτήρες έδωσαν οι Μάθιου Μπρόντερικ, Τζέιμς Ερλ Τζόουνς, Τζέρεμι Άιρονς, Τζόναθαν Τέιλορ Τόμας, Μόιρα Κέλι, Νέιθαν Λέιν, Έρνι Σαμπέλα, Ρόουαν Άτκινσον, Ρόμπερτ Γκιγιόμ, Ματζ Σίνκλερ, Γούπι Γκόλντμπεργκ, Τσιτς Μάριν και Τζιμ Κάμινγκς.

Ο Βασιλιάς των Λιονταριών διηγείται την ιστορία του Σίμπα, ενός μικρού λιονταριού που θα διαδεχθεί τον πατέρα του, Μουφάσα, ως βασιλιάς της σαβάνας. Ωστόσο, μετά τη δολοφονία του Μουφάσα από τον θείο του Σίμπα, Σκαρ, ο Σίμπα χειραγωγείται στο να πιστεύει ότι είναι υπεύθυνος για τον θάνατο του πατέρα του και το σκάει εξόριστος από ντροπή και απόγνωση. Μετά την ωρίμανσή του και, μεγαλώνοντας με δύο αργόσχολους, ο Σίμπα βλέπει τα πράγματα με μια νέα ματιά, μετά και τις συζητήσεις με την παιδική του φίλη, Νάλα, και τον σαμάνο της σαβάνας, Ραφίκι, επιστρέφει στο Βασίλειό του για να προκαλέσει τον Σκαρ και να τελειώσει την τυραννία του.

Η δημιουργία του Βασιλιά των Λιονταριών ξεκίνησε το 1988 κατά τη διάρκεια μιας συνάντησης μεταξύ των Τζέφρι Κάτζενμπεργκ, Ρόι Ε. Ντίσνεϋ και Πίτερ Σνάιντερ, ενώ προωθούσαν την ταινία Ο Όλιβερ και η παρέα του στην Ευρώπη. Ο Τόμας Ντις έγραψε ένα πρώτο δείγμα και η Γούλβερτον ανέπτυξε τα πρώτα σενάρια καθώς ο Τζόρτζ Σκρίμπνερ υπέγραψε ως σκηνοθέτης, με τον Άλερς να προστίθεται αργότερα. Η παραγωγή ξεκίνησε το 1991 ταυτόχρονα με την ταινία Ποκαχόντας. Λίγο καιρό αφότου το προσωπικό ταξίδεψε στο Εθνικό Πάρκο Hell's Gate στην Κένυα για να μαζέψει πληροφορίες για το σκηνικό της ταινίας και τα ζώα, ο Σκρίμπνερ αποχώρησε από την παραγωγή της ταινίας, διαφωνώντας με την απόφαση να μετατρέψουν την ταινία σε μιούζικαλ, και αντικαταστάθηκε από τον Μίνκοφ. Όταν ο Χαν εντάχθηκε στην ταινία, ήταν δυσαρεστημένος με το σενάριο και η ιστορία γρήγορα ξαναγράφτηκε. Περίπου 20 λεπτά ακολουθίας σχεδίων έγινε στα στούντιο της Disney στη Φλόριντα. Σε αρκετές σκηνές χρησιμοποιήθηκε επεξεργασία σε υπολογιστή, κυρίως στην άτακτη φυγή του κοπαδιού των γκνου.

Η ταινία προβλήθηκε για πρώτη φορά στις 15 Ιουνίου 1994, αποσπώντας θετικές κριτικές, που επαινούσαν την ταινία για τη μουσική της, την ιστορία της και το σχεδιασμό της. Τελείωσε τις προβολές της ως η μεγαλύτερη σε εισπράξεις ταινία του 1994 και δεύτερη όλων των εποχών. Ο Βασιλιάς των Λιονταριών πήρε δύο βραβεία Όσκαρ για τη μουσική και μία Χρυσή Σφαίρα στην κατηγορία «Καλύτερη Ταινία - Μιούζικαλ ή Κωμωδία».

Η ταινία οδήγησε σε πολλές συμπληρωματικές δουλειές, όπως το μιούζικαλ στο Μπρόντγουεϊ, δύο ταινίες που κυκλοφόρησαν απευθείας σε βίντεο — τη συνέχεια της πρώτης ταινίας το 1998 με τον τίτλο Ο Βασιλιάς των Λιονταριών II: Το Βασίλειο του Σίμπα και μια ταινία το 2004, που συγκεντρώνεται στους χαρακτήρες του Τιμόν και του Πούμπα και διαδραματίζεται πριν/παράλληλα/μετά τα γεγονότα της πρώτης ταινίας, με τίτλο Ο Βασιλιάς των Λιονταριών 3: Χακούνα Ματάτα — δύο σειρές στην τηλεόραση (Τιμόν & Πούμπα και Η Φρουρά των Λιονταριών) και μια επανακυκλοφορία σε 3D το 2011.

Το 2016, η ταινία επιλέχθηκε από τη βιβλιοθήκη του Κογκρέσου για διατήρηση στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου ως «πολιτιστικά, ιστορικά ή αισθητικά σημαντική». Μια live-action προσαρμογή της ταινίας με εικονογράφηση σε υπολογιστή (CGI) και σκηνοθεσία Τζον Φαβρό, είναι προγραμματισμένη να κυκλοφορήσει στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 19 Ιουλίου 2019.

Ορκάδες

Οι Ορκάδες (αγγλικά: Orkney IPA [ ['ɔːkni]], σκωτικά γαελικά: Arcaibh) είναι αρχιπέλαγος το οποίο βρίσκεται κοντά στις βόρειες ακτές της Σκωτίας, από τις οποίες απέχει μόλις 16 χιλιόμετρα, και νότια από τα νησιά Σέτλαντ. Το αρχιπέλαγος αποτελείται από περίπου 70 νησιά, από τα οποία κατοικούνται τα 19. Η συνολική έκταση των νησιών είναι περίπου 990 τ. χλμ. και ο πληθυσμός τους ανέρχεται στους 21.349 κατοίκους. Το μεγαλύτερο νησί είναι το Μέινλαντ (The Mainland), το οποίο βρίσκεται στο κέντρο του συμπλέγματος και χωρίζει τα υπόλοιπα σε δύο ομάδες, τα βόρεια και τα νότια νησιά. Οι Ορκάδες ανήκουν πολιτικά στο Ηνωμένο Βασίλειο, ενώ διοικητικά αποτελούν την ομώνυμη περιφέρεια (Orkney Islands). Το Κέρκγουολ (Kirkwall) (9.293 κάτοικοι το 2011), η μεγαλύτερη πόλη και διοικητικό κέντρο, βρίσκεται στο νησί Μέινλαντ.

Το αρχαίο όνομα Ορκάδες μαρτυρείται από τον 1ο π.Χ. αιώνα ή και νωρίτερα, ενώ τα νησιά κατοικούνται εδώ και τουλάχιστον 8.500 χρόνια. Αρχικά κατοικήθηκαν από φυλές της Μεσολιθικής και της Νεολιθικής περιόδου και στη συνέχεια από τους Πίκτους. Το 875 οι Ορκάδες καταλήφθηκαν και προσαρτήθηκαν στη Νορβηγία και εποικίστηκαν από Σκανδιναβούς. Το 1472 εξαιτίας της αδυναμίας εκπλήρωσης της προικώας συμφωνίας της Μαργαρίτας της Δανίας προς τον σύζυγό της Ιάκωβο Γ' της Σκωτίας, οι Ορκάδες προσαρτήθηκαν στο Βασίλειο της Σκωτίας. Στις Ορκάδες βρίσκονται μερικοί από τους παλαιότερους και καλύτερα διατηρημένους αρχαιολογικούς χώρους της Ευρώπης. Η Καρδιά του Νεολιθικού Όρκνεϊ (Heart of Neolithic Orkney) στο νησί Μέινλαντ έχει χαρακτηριστεί ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

Η υποκείμενη γεωλογική βάση όλων των νησιών αποτελείται από βραχώδεις σχηματισμούς από ερυθρό ψαμμίτη. Το κλίμα είναι ήπιο και η εύφορη γη καλλιεργείται κατά το μεγαλύτερο μέρος της. Η γεωργία αποτελεί τον σημαντικότερο τομέα της οικονομίας, ενώ η αξιοποίηση της αιολικής και της υδάτινης ενέργειας αποκτά ολοένα και μεγαλύτερη σημασία. Οι κάτοικοι των νησιών χρησιμοποιούν μια ιδιαίτερη διάλεκτο και διατηρούν την πλούσια λαογραφική τους παράδοση. Στα νησιά υπάρχει αφθονία άγριας πανίδας, πλούσιας σε θαλάσσια είδη και πτηνά.

Παλμύρα

Η Παλμύρα υπήρξε κατά την αρχαιότητα σημαντική πόλη της κεντρικής Συρίας, κτισμένη σε μία όαση 215 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Δαμασκού και 120 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Ευφράτη. Για αιώνες ήταν ζωτικός σταθμός για τα καραβάνια που διέσχιζαν τη Συριακή έρημο και ήταν γνωστή ως η «Νύμφη της Ερήμου». Το ελληνικό όνομα «Παλμύρα» αποτελεί μετάφραση του αρχικού αραμαϊκού ονόματος Tadmor, που σημαίνει «φοινίκια πόλη». Η σύγχρονη κωμόπολη, δίπλα στα αρχαία ερείπια ονομάζεται και πάλι Tadmor. Η οικονομία της εξαρτάται από τον τουρισμό. Στη Βίβλο αναφέρεται ως Ταμάρ ή Θεδμόρ ή Θοεδμόρ ενώ στα αραμαϊκά Ταδμόρ ή Ταμμόρ και που λέγεται πως έκτισε ο Βασιλιάς Σολομών ως πόλη σταθμό των καραβανιών μεταξύ Συρίας και Μεσοποταμίας.

Σολομών Άνσκυ

Ο Σολομών Άνσκυ (Solomon Ansky), ψευδώνυμο του Σολομών Ραππαπόρτ (S. Rappaport) ήταν Ρωσο-εβραίος θεατρικός συγγραφέας, που γεννήθηκε στο Τσάσνικ της Λευκορωσίας το 1863, όπου ο πατέρας του ήταν κτηματομεσίτης και η μητέρα του διατηρούσε πανδοχείο.

Σε ηλικία 16 ετών, ο Άνσκυ έγινε μέλος στο Κίνημα της Χασκάλα (= Διαφωτισμός), που αναπτύχθηκε στο δεύτερο μισό του ΙΗ' αιώνα υπό την επίδραση των θεωριών του Γερμανοεβραίου φιλοσόφου Μωυσή Μέντελσον (Mendelssohn, 1724 - 1786), με σκοπό την πνευματική χειραφέτηση του εβραϊκού λαού και την πολιτιστική επιβίωσή του. 'Ενα από τα αποτελέσματα του Κινήματος αυτού ήταν η ανανέωση του ενδιαφέροντος για συγγραφή έργων με γλωσσικό όργανο τα εβραικά.

Εμπνεόμενος από μεγάλη πίστη για τον αγρότη και τις τάσεις των Ρώσων διανοούμενων της εποχής του για "πλησίασμα στο λαό", ο Άνσκυ δέχτηκε τα δόγματα του λαϊκίστικου Κινήματος των Ναρόντνικων (ρωσ. Λαϊκών) και πήγε να ζήσει ανάμεσα στους Ρώσους χωρικούς, εργαζόμενος ως πεταλωτής, βιβλιοδέτης και δάσκαλος. Με την προτροπή του Ρώσου συγγραφέα Γκλεμπ Ουσπένσκυ (Uspensky, 1843 - 1903), έφυγε από τη νότια Ρωσία για την Πετρούπολη κι εργάστηκε εκεί γράφοντας για το μηνιαίο περιοδικό των Ναρόντνικων. Αναγκασμένος να εγκαταλείψει τη Ρωσία το 1892, έμεινε για λίγο στη Γερμανία και την Ελβετία, μέχρι να εγκατασταθεί τελικά στο Παρίσι. Έξι χρόνια εργάστηκε εκεί ως γραμματέας του σοσιαλιστή φιλοσόφου Πιότρ Λαβρώφ (1823 - 1900).

Μέχρι το 1904, ο Άνσκυ έγραψε κυρίως στα ρωσικά. Μετά όμως στράφηκε στη γερμανοεβραϊκή διάλεκτο γίντις (Yiddish), τη λαϊκή γλώσσα των απέραντων ιουδαϊκών κοινοτήτων της κεντροανατολικής Ευρώπης. Επιστρέφοντας στη Ρωσία το 1905, έγραψε λαϊκούς μύθους και ιστορίες από τη ζωή των Εβραίων της Διασποράς, πλουτίζοντας τη γιντιστική λογοτεχνία με τις αξίες της λαϊκής εβραϊκής παράδοσης. Επικεφαλής μάλιστα σε μια εβραϊκή εθνογραφική αποστολή, που είχε χρηματοδοτήσει ο βαρώνος Οράτιος Γκούεντσμπουργκ (1833 - 1909), Ρώσος φιλάνθρωπος και προστάτης των γραμμάτων και των τεχνών, ταξίδεψε από το 1911 ΄εως το 1914 στα χωριά της Βολυνίας και Ποδολίας στην Ουκρανία, συγκεντρώνοντας πολύτιμο παραδοσιακό υλικό.

Η πλούσια γνώση της λαϊκής παράδοσης του λαού του ενέπνευσε στον Άνσκυ το αριστουργηματικό έργο του "Ντυμπούκ" (Dybbuk, 1914) - βασισμένο σε μια πανάρχαιη λαϊκή πρόληψη - όπου ο κόσμος της πραγματικότητας συναπαντιέται με το υπερφυσικό στοιχείο. Είναι μια παράξενη ερωτική ιστορία, γεμάτη δύναμη και λυρισμό, που έχει, παρ' όλα τα φυλετικά στοιχεία της, μια παγκόσμια γοητεία. Και αποτελεί αναμφίβολα ένα από τα πιο σπουδαία έργα στο ρεπερτόριο της εβραϊκής θεατρικής σκηνής.

Το "Ντυμπούκ" - γραμμένο από τον Άνσκυ στα ρωσικά και τη γλώσσα γίντις - ανέβηκε πρώτα σε γίντις από το Θίασο της Βίλνα (Vilna Troupe) τo 1920 και σε μετάφραση του Ρωσοεβραίου ποιητή Χαγίμ Μπιαλίκ (Bialik, 1873 - 1934) στα εβραϊκά (Hebrew) από το Θέατρο Χαμπίμα (Habimah = Σκηνή)του Βαχτάνγκωφ (Vakhtangov) στη Μόσχα. Ακολούθησε το ανέβασμα του έργου στα γερμανικά, αγγλικά, πολωνικά, ουκρανικά, σουηδικά, βουλγαρικά και γαλλικά. Ο Ιταλός συνθέτης Λουδοβίκος Ρόκκα εμπνεύστηκε από το έργο την ομώνυμη όπερα του "Ντυμπούκ" (1934), ενώ κινηματογραφικές παραγωγές του έργου έγιναν στην Πολωνία το 1938 και στο Ισραήλ το 1968.

Στη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Άνσκυ αφιέρωσε τον εαυτό του στο να οργανώνει επιτροπές για την περίθαλψη των Εβραίων θυμάτων πολέμου. Μετά τον πόλεμο μετακινήθηκε στη Βαρσοβία, όπου ανέλαβε να ιδρύσει (1919) μια εβραϊκή εθνογραφική εταιρία. Πέθανε το 1920 στα 57 χρόνια του. Η γιντιστική παραγωγή των έργων του δημοσιεύτηκε μετά το θάνατό του σε 15 τόμους (1920 - 1925) και περιλαμβάνει ποίηση, θεατρικά έργα, διηγήματα, απομνημονεύματα, φοκλορικά κ. ά. Ο Σολομών Άνσκυ, με το λαϊκό και συνάμα ποιητικό έργο του, έδωσε οντότητα στο εβραϊκό θέατρο, το οποίο παίρνει δίχως άλλο μια ταιριαστή θέση στη δραματουργία της εποχής μας.

Σολομών Παπαδόπουλος

Ο Σολομών Παπαδόπουλος (Φάτσα Πόντου, 1890 – Κατερίνη, 28 Δεκεμβρίου 1961) ήταν Δήμαρχος Κατερίνης το δεύτερο μισό της δεκαετίας του '50. Ήταν επίσης επαγγελματίας κινηματογραφιστής (1930-61) και άνοιξε τον πρώτο κινηματογράφο στην Κατερίνη, τα "Διονύσια" (1930).

Σολομών της Ουγγαρίας

Ο Σολομών, ουγγρ. Salamon (1053 - 1087) από τον Οίκο των Αρπάντ ήταν βασιλιάς της Ουγγαρίας (1063-74).

Σολωμός Σολωμού

Ο Σολομών Σολωμού (Αμμόχωστος, 1970 - Δερύνεια Αμμοχώστου, 14 Αυγούστου 1996) ήταν Ελληνοκύπριος από το Παραλίμνι που έγινε γνωστός μέσα από τα γεγονότα που οδήγησαν στη βάναυση δολοφονία του από Τούρκους αστυνομικούς την ημέρα της κηδείας του Τάσου Ισαάκ στην Κύπρο.

Στις 24 Ιουνίου 2008 το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο βρήκε ένοχη την Τουρκία για τη δολοφονία των Σολωμού και Ισαάκ. Σύμφωνα με το δικαστήριο, η Τουρκία κρίθηκε ένοχη για την παραβίαση του άρθρου 2 της Ευρωπαϊκής Συνθήκης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα γιατί δεν έγινε καμία έρευνα για να βρεθούν οι υπαίτιοι για τον θάνατό του. Επίσης επιδίκασε χρηματική αποζημίωση στην οικογένεια του Σολωμού.

Χερουβείμ

Τα χερουβείμ ή χερουβίμ (Εβρ. כרוב‎, χερούβ στον ενικό) είναι υψηλόβαθμα αγγελικά ή πνευματικά πλάσματα στην υπηρεσία του Θεού.

Οι πληροφορίες που δίνονται στη Βίβλο είναι ότι:

α) πρόκειται για αγγελικά πλάσματα, ή αγγελιοφόρους,

β) ενήργησαν ως φύλακες του Κήπου της Εδέμ μετά την εκδίωξη του Αδάμ και της Εύας, προασπίζοντας το θεϊκό θέλημα (Γένεση 3:24),

γ) περιστοιχίζουν τον θρόνο του Θεού, δηλαδή βρίσκονται ενώπιον της παρουσίας του Θεού, έτοιμα να εκπληρώσουν οποιαδήποτε εντολή Του και

δ) αποτελούν μέρος του ουράνιου άρματος του Θεού (Ιεζεκιήλ 1:5-28· 9:3· 10:1-22· 11:22).Στη σκηνή του μαρτυρίου του αρχαίου Ισραήλ, δυδιάστατες και τρισδιάστατες απεικονίσεις χερουβείμ χρησιμοποιήθηκαν στην εσωτερική διακόσμησή της, ενώ το ίδιο συνέβη και με τη διακόσμηση του Ναού που οικοδόμησε ο Σολομών. (Έξοδος 26:1, 31· 36:8, 35· 1 Βασιλέων 6:29· 7:28, 32, 35, 36· 2 Χρονικών 3:7· Ιεζεκιήλ 41:18–20, 25)

Στην Ορθόδοξη Εκκλησία περιγράφονται ως τάγμα ασωμάτων, το οποίο πλαισιώνει τον Θρόνο του Θεού. Ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης στο έργο του Περί της ουρανίου Ιεραρχίας λέει ότι η Εβραϊκή λέξη "χερουβείμ" ερμηνεύεται στα Ελληνικά σαν "πλήθος γνώσεως" ή "απόσταγμα σοφίας". Γι᾽ αυτό και στην Ορθόδοξη εικονογραφία, τα χερουβείμ εμφανίζονται ως «πολυόμματα», δηλαδή ως αγγελική μορφή περιτριγυρισμένη με πολλά μάτια. Αναφέρονται μάλιστα συχνά ως «πολυόμματα χερουβείμ», σε αντίθεση με τα «εξαπτέρυγα σεραφείμ». Στην ορθόδοξη υμνολογία, είναι γνωστός ο χερουβικός ύμνος (ή απλώς «χερουβικό»), του οποίου το όνομα αναφέρεται στα Χερουβείμ.

Χιράμ-αβίβ

Ο εβραϊκός όρος Αβίφ, Αβίβ ή Αβί σε συνδυασμό με το όνομα Χιράμ (Χουράμ) εμφανίζεται στην Παλαιά Διαθήκη. Οι Εβδομήκοντα μεταφραστές απέδωσαν τη φράση αυτή στα ελληνικά κατά γράμμα ως «ὁ πατὴρ αὐτοῦ» ενώ άλλες μεταφράσεις με βάση το εβραϊκό κείμενο τη διατήρησαν ως τίτλο, δηλαδή ως συνθετικό με το Αβίφ ή Αβί .

Το ζήτημα αφορά τον Χιράμ ο οποίος αποστάλθηκε από τον Τύριο βασιλιά Χιράμ (Χειράμ ή Χουράμ) για να επιβλέψει τις μεταλλουργικές εργασίες κατά την κατασκευή του Ναού της Ιερουσαλήμ. Καθώς υπάρχει διαφοροποίηση μεταξύ του ελληνικού κειμένου της Μετάφρασης των Εβδομήκοντα και του εβραϊκού κειμένου των εδαφίων 1 Βασιλέων/3 Βασιλειών 7:13, 14, μερικές μεταφράσεις τα αποδίδουν ως εξής:

Η Μετάφραση των Εβδομήκοντα αναφέρει:

«Και ἀπέστειλεν ὁ βασιλεὺς Σαλωμὼν καὶ ἔλαβε τὸν Χιρὰμ ἐκ Τύρου, υἱὸν γυναικὸς χήρας, καὶ οὗτος ἀπὸ τῆς φυλῆς τῆς Νεφθαλίμ, καὶ ὁ πατὴρ αὐτοῦ ἀνὴρ Τύριος, τέκτων χαλκοῦ καὶ πεπληρωμένος τῆς τέχνης καὶ συνέσεως καὶ ἐπιγνώσεως τοῦ ποιεῖν πᾶν ἔργον ἐν χαλκῷ· καὶ εἰσηνέχθη πρὸς τὸν βασιλέα Σαλωμὼν καὶ ἐποίησε πάντα τὰ ἔργα».Η Νέα Μετάφραση της Ιουδαϊκής Εκδοτικής Εταιρίας της Αμερικής τα αποδίδει ως εξής, με βάση το Μασοριτικό κείμενο:

«Ο Βασιλιάς Σολομών έστειλε για τον Χιράμ και τον έφερε από την Τύρο. Αυτός ήταν ο γιος μιας χήρας από τη φυλή του Νεφθαλί, και ο πατέρας του ήταν Τύριος, χαλκουργός. Αυτός ήταν προικισμένος με επιδεξιότητα, ευφυία, και ταλέντο στην εκτέλεση κάθε έργου με χαλκό. Αυτός ήρθε στον Βασιλιά Σολομώντα και εκτέλεσε όλη την εργασία του».Η Αγία Γραφή, Μετάφραση από τα Πρωτότυπα Κείμενα τα αποδίδει:

«Ο βασιλιάς Σολομών έστειλε κι έφερε από την Τύρο έναν τεχνίτη, το Χιράμ, γιο μιας χήρας από τη φυλή Νεφθαλί. Ο πατέρας του ήταν Τύριος, χαλκουργός. Ο ίδιος είχε ιδιαίτερες ικανότητες και αντίληψη και ήξερε να κάνει κατασκευές από χαλκό. Ήρθε, λοιπόν, στο βασιλιά Σολομώντα και του έκανε όλες τις σχετικές εργασίες».Η Μετάφραση Νέου Κόσμου τα αποδίδει ως εξής:

«Και ο Βασιλιάς Σολομών έστειλε και έφεραν από την Τύρο τον Χιράμ. Αυτός ήταν ο γιος μιας χήρας γυναίκας από τη φυλή του Νεφθαλί και ο πατέρας του ήταν Τύριος, χαλκουργός· και ήταν γεμάτος από τη σοφία και την κατανόηση και τη γνώση που απαιτούνταν για την εκτέλεση κάθε είδους εργασίας με χαλκό. Ήρθε, λοιπόν, στον Βασιλιά Σολομώντα και άρχισε να κάνει όλη την εργασία του».Είναι προφανές με βάση το εβραϊκό κείμενο ότι ο Χιράμ είχε δεχτεί ειδική εκπαίδευση στη μεταλλουργία και ειδικότερα στην χαλκουργία από τον πατέρα του, για τον οποίο γίνεται μια σύντομη αναφορά. Οι ικανότητες του τεχνίτη Χιράμ ήταν τόσο υψηλού επιπέδου ώστε τον απέστειλε ο Τύριος βασιλιάς Χιράμ στον βασιλιά του Ισραήλ Σολομώντα, με τον οποίο είχε αναπτύξει ιδιαίτερα φιλικές σχέσεις.

Στα εδάφια 2 Χρονικών 2:13, 14 αναφέρεται ότι η μητέρα του τεχνίτη Χιράμ ήταν «από τους απογόνους του Δαν» ενώ η αφήγηση του 1ο Βασιλέων αναφέρει ότι ήταν «από τη φυλή του Νεφθαλί». Αυτή η φαινομενική διαφορά μπορεί να κατανοηθεί αν λάβουμε υπόψη, όπως προτείνουν κάποιοι λόγιοι, ότι η γυναίκα είχε γεννηθεί στη φυλή Δαν, είχε γίνει χήρα από τον πρώτο σύζυγό της που ανήκε στη φυλή Νεφθαλί και κατόπιν παντρεύτηκε ξανά με έναν Τύριο.

Ο βασιλιάς της Τύρου προφανώς αναφερόταν σε αυτόν τον τεχνίτη ως «Χιράμ-αβί» στη ΜΝΚ («Huram Abif», Μεταφρ. Λουθήρου), το οποίο προφανώς αποτελούσε τίτλο, που σημαίνει κατά γράμμα «Χιράμ ο Πατέρας Μου». Αντί του τίτλου οι Ο' μετέφρασαν τον όρο αυτόν ως «Χιρὰμ τὸν πατέρα μου». (2 Χρονικών 2:13) Με αυτή την προσωνυμία ο βασιλιάς δεν εννοούσε ότι ο Χιράμ ήταν ο πραγματικός του πατέρας αλλά, πιθανώς, ότι ήταν ο «σύμβουλος» του βασιλιά ή ο «αρχιτεχνίτης» του. Παρόμοια, η έκφραση «Χιράμ-αβίβ» στη ΜΝΚ («Χιρὰμ», Ο', «Huram Abif», Μεταφρ. Λουθήρου), η οποία σημαίνει κατά γράμμα «Χιράμ ο Πατέρας Του», φαίνεται ότι σημαίνει 'ο Χιράμ είναι ο αρχιτεχνίτης του [δηλ. του βασιλιά]'. (2 Χρονικών 4:16)

Βασιλείς του αρχαίου Ισραήλ
Βασιλείς του Ιούδα

Άλλες γλώσσες

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.