Πρώιμη νεότερη περίοδος

Στην ιστορία, η πρώιμη νεότερη περίοδος της νεότερης εποχής ακολουθεί τα τέλη του Μεσαίωνα. Παρά το γεγονός ότι τα χρονολογικά όρια της περιόδου είναι ανοικτά προς συζήτηση, το χρονικό πλαίσιο καλύπτει την περίοδο μετά το τέλος του τμήματος της μετα-κλασσικής εποχής (περ. 1500), γνωστού ως Μεσαίωνα, μέσα από την αρχή της Εποχής των Επαναστάσεων (περ. 1800) και ποικιλοτρόπως οριοθετείται από τους ιστορικούς το ότι ξεκινά με την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453, με την περίοδο της Αναγέννησης και με την Εποχή των Ανακαλύψεων (ειδικά με τα ταξίδια του Χριστόφορου Κολόμβου από το 1492, αλλά και με την ανακάλυψη του θαλάσσιου δρόμου προς την Ανατολή το 1498), και ότι τελειώνει γύρω από τη Γαλλική Επανάσταση το 1789.

Οι ιστορικοί κατά τις τελευταίες δεκαετίες έχουν υποστηρίξει ότι από μια παγκόσμια σκοπιά, το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό της πρώιμης νεότερης περιόδου ήταν ο παγκοσμιοποιημένος χαρακτήρας της.[1] Η περίοδος είδε την εξερεύνηση και την αποίκιση της Αμερικής και την άνοδο των συνεχών επαφών μεταξύ προηγουμένως απομονωμένων περιοχών του κόσμου. Οι ιστορικές δυνάμεις ενεπλάκησαν στο παγκόσμιο εμπόριο. Αυτό το παγκόσμιο εμπόριο αγαθών, φυτών, ζώων και καλλιέργειες τροφίμων έφερε ανταλλαγές στον Παλαιό Κόσμο και το Νέο Κόσμο. Η Κολομβιανή ανταλλαγή επηρέασε σε μεγάλο βαθμό το ανθρώπινο περιβάλλον.

Οικονομίες και των θεσμοί άρχισαν να εμφανίζονται, όλο και πιο περίπλοκοι και παγκόσμια διαρθρωμένοι κατά τη διάρκεια της πρώιμης νεότερης περιόδου. Η διαδικασία αυτή ξεκίνησε στις μεσαιωνικές πόλεις-κράτη της Βόρειας Ιταλίας, ιδιαίτερα στη Γένοβα, Βενετία, και το Μιλάνο. Η πρώιμη νεότερη περίοδος είδε επίσης την άνοδο και την έναρξη της κυριαρχίας της οικονομικής θεωρίας του μερκαντιλισμού. Είδε επίσης τον Ευρωπαϊκό αποικισμό της Αμερικής, της Ασίας και της Αφρικής κατά τον 15ο έως το 19ο αιώνα, που διέδωσε τον Χριστιανισμό σε όλο τον κόσμο.

Οι πρώτες νεότερες τάσεις σε διάφορες περιοχές του κόσμου αντιπροσώπευαν μια μετατόπιση μακριά από τους μεσαιωνικούς τρόπους οργάνωσης, πολιτικά και άλλες φορές οικονομικά. Η περίοδος στην Ευρώπη γνώρισε την πτώση της φεουδαρχίας και περιλαμβάνει την Μεταρρύθμιση, τον καταστροφικό Τριακονταετή Πόλεμο, την Εμπορική Επανάσταση, την Ευρωπαϊκή αποίκιση της Αμερικής, και τη χρυσή εποχή της πειρατείας.

Κυβερνώντας την Κίνα στις αρχές της πρώιμης νεότερης περιόδου, η Δυναστεία των Μινγκ ήταν «μία από τις μεγαλύτερες εποχές διακυβέρνησης με τάξη και κοινωνική σταθερότητα στην ιστορία της ανθρωπότητας».[2] Μέχρι το 16ο αιώνα, η οικονομία των Μινγκ διεγείρεται από το εμπόριο με τους Πορτογάλους, Ισπανούς, και Ολλανδούς Η περίοδος Αζούτσι-Μομογιάμα στην Ιαπωνία είδε το εμπόριο Νανμπάν μετά την άφιξη των πρώτων Πορτογάλων.

Άλλες αξιοσημείωτες τάσεις της πρώιμης νεότερης περιόδου περιλαμβάνουν την ανάπτυξη της πειραματικής επιστήμης, την επιτάχυνση των ταξιδιών μέσω βελτιώσεων στη χαρτογραφία και τον σχεδιασμό των πλοίων, όλο και ταχύτερη τεχνολογική πρόοδο, εκκοσμικευμένη πολιτική και ανάδειξη των εθνικών κρατών. Οι ιστορικοί συνήθως χρονολογούν ως τέλος της πρώιμης νεότερης περιόδου, όταν η Γαλλική Επανάσταση του 1790 ξεκίνησε τη νεότερη περίοδο.

Παραπομπές

  1. Jan De Vries, "The limits of globalization in the early modern world."
  2. Edwin O. Reischauer, et al.
20ός αιώνας

0 20ός αιώνας άρχισε την 1η Ιανουαρίου 1901 και τελείωσε στις 31 Δεκεμβρίου του 2000. Ο 20ός αιώνας μαζί με τον 21ο αιώνα κατατάσσεται από τους ιστορικούς στη Σύγχρονη Ιστορία. Χαρακτηρίζεται από τον Πρώτο και το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο στο πρώτο μισό του, καθώς και από τον Ψυχρό Πόλεμο κατά το μεγαλύτερο μέρος του δεύτερου μισού.

21ος αιώνας

Ο 21ος αιώνας είναι ο τρέχων αιώνας σύμφωνα με το Γρηγοριανό ημερολόγιο. Ξεκίνησε την 1η Ιανουαρίου 2001 και θα τελειώσει στις 31 Δεκεμβρίου του 2100. Είναι ο πρώτος αιώνας της 3ης χιλιετίας. Διακρίνεται από το χρονικό διάστημα που είναι γνωστό ως τα 2000s, χρονικό διάστημα που ξεκίνησε την 1η Ιανουαρίου 2000 και θα τελειώσει στις 31 Δεκεμβρίου 2099.

Στις απαρχές του αιώνα, ο ρυθμός ανάπτυξης του πληθυσμού, της γνώσης, της τεχνολογίας, του εμπορίου, της καταστροφικής ισχύος των πολεμικών εξοπλισμών και της περιβαλλοντικής επιβάρυνσης έχει επιταχυνθεί ιδιαίτερα και σε συνδυασμό με την ψηφιακή επανάσταση και την εποχή της πληροφορίας δημιουργεί μεγάλες ευκαιρίες και σοβαρές απειλές με τις οποίες είναι αντιμέτωπο το ανθρώπινο είδος.

Ύστερη αρχαιότητα

Με τον ευρύ όρο ύστερη αρχαιότητα εννοείται προσεγγιστικά η χρονολογική περίοδος 200–800, ή 250-750 μ.Χ., μεταβατική περίοδος από την κλασική αρχαιότητα στον μεσαίωνα. Πρόκειται για χρονική περίοδο στην οποία έγιναν εκτεταμένες πολιτισμικές και πολιτικές αλλαγές, στις οποίες περιλαμβάνεται η στερέωση των μεγάλων μονοθεϊστικών θρησκειών, η ανάπτυξη και παρακμή της αυτοκρατορίας των Σασανιδών η γερμανική κατάκτηση της δυτικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και η μετουσίωση της ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας σε στρατιωτικό χριστιανικό κράτος, παράλληλα με την επέκταση του Ισλάμ.

Αποικιοκρατία

Ως αποικιοκρατία νοείται η δημιουργία και διατήρηση δικτύου αποικιών σε περιοχές όπου παραδοσιακά δεν κατοικούνται από πληθυσμούς της μητροπολιτικής αρχής που τις δημιουργεί. Η μητρόπολη είναι και αυτή που ασκεί άμεσα κυριαρχικά δικαιώματα στις αποικίες και καθορίζει την κοινωνική δομή, την διακυβέρνηση και τις οικονομικές λειτουργίες.

Ιστορικά, η επέκταση με την μορφή δημιουργίας αποικιών είχε εμφανιστεί από την αρχαιότητα. Όμως ως αποικιοκρατία αναφέρεται η εποχή από τον 15ο αιώνα, και ιδιαίτερα μετά την ανακάλυψη της Αμερικής από τον Χριστόφορο Κολόμβο το 1492, ως τον 20ο αιώνα. Κατά το διάστημα αυτό οι κύριες ευρωπαϊκές δυνάμεις δημιούργησαν εκτεταμένα δίκτυα αποικιών σε όλες τις υπόλοιπες ηπείρους του πλανήτη.

Το σύνολο των δραστηριοτήτων εκείνων που οδηγούν στη δημιουργία ή ακόμη και τη διατήρηση αποικιών χαρακτηρίζεται γενικά αποικιοκρατισμός, ο οποίος μπορεί να εκδηλώνεται και εκτός της πολιτειακής ή πολιτικής σφαίρας, όπως π.χ. σε οικονομικούς ή και πολιτιστικούς τομείς στους οποίους αποβλέπουν την επικυριαρχία τους οι διάφορες αποικιοκρατικές δυνάμεις (Χώρες).

Βασίλειο της Βαλένθια

Το Βασίλειο της Βαλένθια (στα καταλανικά, Regne de València) ήταν μεσαιωνικό βασίλειο που υπήρξε αρχικά στα πλαίσια του Στέμματος της Αραγώνας και στη συνέχεια ενταγμένο στην Ισπανική Μοναρχία και περιλάμβανε μεγάλο μέρος της σημερινής Βαλενθιανικής Κοινότητας. Η εποχή ακμής του τοποθετείται μεταξύ του 15ου και 16ου αιώνα, όταν η πρωτεύουσά του, Βαλένθια, ήταν ένα από τα ισχυρότερα οικονομικά και πολιτισμικά αστικά κέντρα της Μεσογείου. Μέχρι το 1609 φιλοξενούσε μεγάλο αριθμό μουσουλμάνων, που εκδιώθηκαν από τον Φίλιππο Γ΄. Σήμερα, ο βασιλιάς της Ισπανίας είναι κάτοχος του τίτλου του Βασιλιά της Βαλένθια.

Τεχνικά, το Βασίλειο υπήρξε όσον ίσχυαν οι επίσημοι νόμοι, τα λεγόμενα «Προνόμια της Βαλένθια» (furs de València), από το 1261 μέχρι το 1707 όταν και καταργήθηκαν με την κατάργηση των νόμων των πρώην εδαφών του Στέμματος της Αραγώνας από τον Φίλιππο Ε΄. Ωστόσο, ο τίτλος αυτός συνέχισε να χαρακτηρίζει τα εδάφη του πρώην βασιλείου μέχρι και τον 19ο αιώνα.

Γερμανικό Ράιχ

Γερμανικό Ράιχ (Γερμανικά: Deutsches Reich), ήταν η επίσημη ονομασία του πρώτου ενιαίου γερμανικού εθνικού κράτους, το οποίο ιδρύθηκε το 1871 με πρωτοβουλία του τότε καγκελάριου της Πρωσίας, Όττο φον Μπίσμαρκ, και χρησιμοποιήθηκε μέχρι το 1943.

Δαλματία

Η Δαλματία (Κροατικά : Dalmacija) είναι ιστορική περιοχή της ανατολικής Αδριατικής. Σήμερα είναι μία από τις τέσσερις ιστορικές περιοχές της Κροατίας, μαζί με την κυρίως Κροατία, τη Σλαβονία και την Ίστρια.

Η Δαλματία είναι μια στενή παραλιακή περιοχή, που εκτείνεται από το νησί Ραμπ στο βορρά μέχρι τον Κόλπο του Κότορ στο νότο. Η ενδοχώρα (Δαλματική Ζαγόρα) ποικίλλει σε πλάτος από πενήντα χιλιόμετρα στα βόρεια μέχρι λίγα μόνο χιλιόμετρα στα νότια. Καλύπτεται κυρίως από τις απόκρημνες Δειναρικές Άλπεις. Πολλά νησιά είναι παράλληλα με την ακτή, με μεγαλύτερα τα Μπρατς, Χβαρ και Κόρτσουλα. Μεγαλύτερες πόλεις είναι οι Σπλιτ, Ζαντάρ, Ντουμπρόβνικ και Σίμπενικ.

Το όνομα της περιοχής προέρχεται από μια Ιλλυρική φυλή, τους Δαλματούς, που ζούσαν στην περιοχή κατά την κλασική αρχαιότητα. Αργότερα έγινε Ρωμαϊκή επαρχία, με αποτέλεσμα να προκύψει ένας Ρομανικός πολιτισμός μαζί με μια, εκλειπόυσα πλέον, Δαλματική γλώσσα, που αργότερα σε μεγάλο βαθμό αντικαταστάθηκε από τη συγγενή Βενετική. Με την άφιξη των Σλάβων στην περιοχή τον 8ο αιώνα, που κατέλαβαν το μεγαλύτερο μέρος της ενδοχώρας, Σλαβικά και Ρομανικά στοιχεία άρχισαν να αναμειγνύονται στη γλώσσα και στον πολιτισμό. Κατά το Μεσαίωνα οι πόλεις της συχνά κατακτήθηκαν ή δήλωσαν υποταγή στους βασιλιάδες της περιοχής. Η μακροβιότερη εξουσία ήταν εκείνη της Δημοκρατίας της Βενετίας, που έλεγχε το μεγαλύτερο μέρος της Δαλματίας μεταξύ 1420 και 1797, με την εξαίρεση της μικρής αλλά σταθερής Δημοκρατίας της Ραγούζας (1358–1808) στα νότια. Μεταξύ 1815 και 1918 ήταν επαρχία της Αυστριακής Αυτοκρατορίας, γνωστή ως Βασίλειο της Δαλματίας. Μετά την ήττα της Αυστροουγγαρίας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμος\ η Δαλματία μοιράστηκε στο Βασίλειο Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων, που έλεγχε το μεγαλύτερο μέρος της, και στο Βασίλειο της Ιταλίας, που κράτησε μερικά μικρότερα τμήματα, και μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο όλη την περιοχή έλεγχε η ΣΟΔ της Γιουγκοσλαβίας. Ολη η Δαλματία είναι σήμερα τμήμα της σύγχρονης Κροατίας. Η πλούσια πολιτιστική κληρονομιά, τα καθαρά νερά της Αδριατικής Θάλασσας και το ήπιο Μεσογειακό κλίμα καθιστούν την περιοχή δημοφιλή τουριστικό προορισμό.

Διαφωτισμός

Ο Διαφωτισμός αποτελεί σημαντικό πνευματικό κίνημα, που τοποθετείται στα τέλη του 17ου αιώνα και στις αρχές του 18ου, το οποίο οι ίδιοι οι Γάλλοι Διαφωτιστές αποκάλεσαν «Siècle des lumières», θεωρώντας εαυτούς φωτοδότες.

Ο Διαφωτισμός παρατηρήθηκε αρχικά στη Αγγλία, επειτα στη Γαλλία, και αργότερα στις άλλες χώρες της Ευρώπης αλλά και έξω απ' αυτή, προετοιμάζοντας παράλληλα το έδαφος για τη Γαλλική Επανάσταση. Οι διαφωτιστές πρέσβευαν τον ορθολογισμό και την πίστη στην πρόοδο, αξιώνοντας αλλαγές σε όλες τις πτυχές της ανθρώπινης δραστηριότητας, στους πολιτικοκοινωνικούς θεσμούς, την οικονομία, την εκπαίδευση και τη θρησκεία. Τάχθηκαν υπέρ της ατομικής ελευθερίας και εναντίον της τυραννικής διακυβέρνησης και της καταπίεσης που ασκούσε η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.

Βασικός φορέας των νέων ιδεών που έφερε ο Διαφωτισμός ήταν η ανερχόμενη αστική τάξη που μέχρι εκείνη την εποχή παρέμενε αποκλεισμένη από το σύστημα της απολυταρχίας. Ανάμεσα στους σημαντικούς εκφραστές του Διαφωτισμού τοποθετούνται ο Βολταίρος και ο Μοντεσκιέ. Οι Διαφωτιστές Ντενί Ντιντερό, Ζαν λε Ροντ ντ' Αλαμπέρ και Ζαν Ζακ Ρουσό συγκρότησαν το ιδεολογικό υπόβαθρο του Διαφωτισμού στην Εγκυκλοπαίδεια. Παράλληλα ο Ζαν Ζακ Ρουσσώ διατύπωσε τη θεωρία του Κοινωνικού Συμβολαίου, προτρέποντας σε μια Ευρώπη που θα υποστήριζε τα δικαιώματα του ανθρώπου.

Εποχή του Ορείχαλκου

Ως Εποχή του Ορείχαλκου ή Εποχή του Χαλκού εννοείται εκείνη η περίοδος ανάπτυξης ενός πολιτισμού κατά την οποία έχουν αναπτυχθεί μεταλλουργικές τεχνικές εξόρυξης του χαλκού από φυσικά κοιτάσματα και ανάμειξής του με άλλα μέταλλα για τη δημιουργία ορείχαλκου. Η Εποχή του Ορείχαλκου είναι τμήμα του Συστήματος τριών εποχών, μιας μεθόδου χρονολόγησης των προϊστορικών κοινωνιών και ακολουθεί την Νεολιθική σε ορισμένες περιοχές του πλανήτη.

Σε ορισμένες περιοχές μεταξύ της Νεολιθικής και της Εποχής του Ορείχαλκου υπήρξε και μια ενδιάμεση Χαλκολιθική περίοδος, μια μεταβατική περίοδος.

Στα περισσότερα τμήματα της υποσαχάρειας Αφρικής την Νεολιθική διαδέχθηκε αμέσως η Εποχή του Σιδήρου. Τα περισσότερα ορειχάλκινα ευρήματα είναι εργαλεία ή όπλα και σπανιότερα τελετουργικά τέχνεργα. Ο χρόνος έναρξης της εποχής του Χαλκού διαφέρει από πολιτισμό σε πολιτισμό.

Εποχή του Σιδήρου

Στην αρχαιολογία, η Εποχή του Σιδήρου αναφέρεται σε εκείνη την περίοδο της ιστορίας κατά την οποία οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν το σίδηρο για την κατασκευή εργαλείων και όπλων. Η υιοθέτηση αυτού του υλικού συνέπεσε με άλλες αλλαγές των κοινωνιών του παρελθόντος όσον αφορά στις καλλιεργητικές μεθόδους, τις θρησκευτικές πίστεις, και το καλλιτεχνικό ύφος.

Κλασική αρχαιότητα

Η κλασική αρχαιότητα είναι ένας ευρύς όρος για μια μακρά περίοδο της πολιτιστικής ιστορίας που επικεντρώνεται στη Μεσόγειο, η οποία περιλαμβάνει τους πολιτισμούς της αρχαίας Ελλάδας και της αρχαίας Ρώμης, συλλογικά γνωστά ως ελληνο-ρωμαϊκός κόσμος. Είναι η περίοδος κατά την οποία ο ελληνικός και ο ρωμαϊκός πολιτισμός άκμασαν και ασκούσαν μεγάλη επιρροή σε ολόκληρη την Ευρώπη, τη Βόρεια Αφρική και τη Νοτιοδυτική Ασία.

Συμβατικά εκλαμβάνεται πως ξεκινά από την εποχή της ελληνικής επικής ποίησης του Ομήρου (8ος-7ος αιώνας π.Χ.), και συνεχίζει με την εμφάνιση του Χριστιανισμού και την παρακμή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (5ος αιώνας μ.Χ.). Τελειώνει με τη διάλυση της κλασσικής κουλτούρας στο τέλος της ύστερης αρχαιότητας (300-600 μ.Χ.), και χάνεται στις αρχές του Μεσαίωνα (600-1000 μ.Χ.).

Ο όρος «κλασική αρχαιότητα» μπορεί να αναφέρεται επίσης σε ένα εξιδανικευμένο όραμα μεταγενέστερης εποχής, αυτό που ο Έντγκαρ Άλαν Πόε καλεί: «η λάμψη ήταν η Ελλάδα, το μεγαλείο ήταν η Ρώμη!"Ο πολιτισμός των αρχαίων Ελλήνων, μαζί με κάποιες επιρροές από την αρχαία Εγγύς Ανατολή, επικράτησε σε όλη την κλασική αρχαιότητα ως βάση της τέχνης, της φιλοσοφίας, της κοινωνίας, καθώς και στα εκπαιδευτικά ιδεώδη. Αυτά τα ιδανικά διασώθηκαν και αντιγράφησαν από τους Ρωμαίους. Αυτή η ελληνορωμαϊκή πολιτισμική θεμελίωση είχε πολύ μεγάλη επιρροή στη γλώσσα, την πολιτική, τα εκπαιδευτικά συστήματα, τη φιλοσοφία, την επιστήμη, την τέχνη και την αρχιτεκτονική του σύγχρονου κόσμου: Από τα σωζόμενα αποσπάσματα της κλασικής αρχαιότητας, σχηματίστηκε σταδιακά ένα κίνημα αναγέννησης από τον 14ο αιώνα, το οποίο κατέληξε να γίνει γνωστό αργότερα στην Ευρώπη, ως η Αναγέννηση, και αναζωπυρώθηκε πάλι κατά τη διάρκεια διαφόρων νεοκλασικών αναβιώσεων κατά τον 18ο και 19ο αιώνα.

Μεσολιθική περίοδος

Ως Μεσολιθική περίοδος ορίζεται εκείνη η μεταβατική περίοδος ανάμεσα στην Παλαιολιθική και τη Νεολιθική. Οι άνθρωποι της Μεσολιθικής είναι οργανωμένες ομάδες κυνηγών τροφοσυλλεκτών, οι οποίες εμφανίστηκαν περίπου το 10.000 π.Χ., όταν το κλίμα έγινε θερμότερο κατά την εκπνοή της τελευταίας Παγετώδους. Στη δυτική Ευρώπη οι Μεσολιθικές κυνηγετικές κοινωνίες συνυπήρξαν χρονικά με τις καλλιεργητικές Νεολιθικές κοινωνίες της Ασίας.

Νεολιθική περίοδος

Ως νεολιθική περίοδος ορίζεται εκείνη η περίοδος της ανθρώπινης πολιτισμικής ανάπτυξης που ακολουθεί την Παλαιολιθική και τη Μεσολιθική περίοδο και είναι τμήμα της Ολόκαινου Εποχής. Η Νεολιθική περίοδος ξεκίνησε περίπου το 10.000 π.Χ. στη Δ. Ασία και το 5.500 π.Χ. στην κεντρική Ευρώπη, ενώ οι πρωιμότεροι οικισμοί στην Ελλάδα χρονολογούνται λίγο πριν από το 6.500 π.Χ. Πρόκειται για μια περίοδο της ιστορίας κατά την οποία θεσμοθετείται σε μεγάλο εύρος η μόνιμη εγκατάσταση, η εξημέρωση των ζώων και των φυτών αλλά και η χρήση της κεραμικής μετά την Ακεραμική Νεολιθική. Κατά την περίοδο αυτή συνεχίζεται η χρήση των απολεπισμένων λίθινων εργαλείων, ενώ γενικεύεται η χρήση των τριπτών ή λειασμένων λίθινων εργαλείων, τα οποία εμφανίζονται κατά τη Μεσολιθική.

Νεότερη εποχή

Ο ιστορικός όρος Νεότερη Εποχή ή Νεότεροι Χρόνοι αναφέρεται στην ιστορία της ανθρωπότητας μετά την Μεσαιωνική περίοδο. Περαιτέρω οι νεότεροι χρόνοι μπορούν να χωρίζονται στην Πρώιμη και την Ύστερη Νεότερη Εποχή με όριο την Γαλλική Επανάσταση και την Βιομηχανική Επανάσταση. Η Σύγχρονη Εποχή αποτελείται από τα ιστορικά γεγονότα που είναι άμεσα σχετικά με το σήμερα.

Παλαιολιθική περίοδος

13η χιλιετία π.Χ | 12η χιλιετία π.Χ. | 11η χιλιετία π.Χ. | 10η χιλιετία π.Χ.

Ως Παλαιολιθική περίοδος ορίζεται το πρωιμότερο τμήμα της Λίθινης Εποχής ή Εποχής του Λίθου, κατά τη διάρκεια της οποίας ο άνθρωπος χρησιμοποίησε λίθινα τέχνεργα και εκτείνεται σε μια μεγάλη περίοδο που ξεκίνησε πριν από 2,5 εκατομμύρια χρόνια περίπου έως το 10.000 π.Χ., το τέλος δηλαδή της τελευταίας Εποχής των Παγετώνων ή Παγετώδους. Διαιρείται στην Κατώτερη Παλαιολιθική, με τις πρώιμες μορφές ανθρωπιδών και την παρουσία λίθινων χειροπελέκεων, η οποία τελειώνει περίπου το 80.000 π.Χ. στην Μέση Παλαιολιθική ή Μουστέρια, την εποχή του ανθρώπου του Νεάντερταλ που τελειώνει περίπου το 33.000 π.Χ. και την Ανώτερη Παλαιολιθική, περίοδο κατά την οποία έγινε και η ανάπτυξη του homo Sapiens, έως το 10.000 π.Χ., οπότε και ξεκινά η μεταβατική Μεσολιθική περίοδος.

Πρώιμος Μεσαίωνας

Η περίοδος του Πρώιμου Μεσαίωνα είναι η πρώτη περίοδος ευρωπαϊκής ιστορίας που διήρκεσε από τον πέμπτο έως τον δέκατο αιώνα.Την αρχή της περιόδου σηματοδοτεί η παρακμή της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.Ακολουθεί η περίοδος του Ύστερου Μεσαίωνα(1001-1300).Ο Πρώιμος Μεσαίωνας χαρακτηρίστηκε από συγκεκριμένες τάσεις που ακολούθησαν την Κλασική αρχαιότητα όπως η μείωση του πληθυσμού,ιδιαίτερα στα μεγάλα αστικά κέντρα,η παρακμή του εμπορίου και τα μεγάλα μεταναστευτικά ρεύματα.Αυτή η περίοδος έχει χαρακτηριστεί από πολλούς ως ο Σκοτεινός Αιώνας,ένας όρος που υπογραμμίζει την πνευματική παρακμή της περιόδου,ιδιαίτερα στην βορειοανατολική Ευρώπη.Ωστόσο η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ή αλλιώς η Βυζαντινή αυτοκρατορία συνέχισε να υφίσταται.Από την άλλη,τα ισλαμικά χαλιφάτα,τον έβδομο αιώνα επεκτάθηκαν σημαντικά,κατακτώντας ζώνες της πρώην ρωμαϊκής επικρατείας.

Πολλές από αυτές τις τάσεις αντιστράφηκαν αργότερα στην ίδια περίοδο.Το 800,ο τίτλος του αυτοκράτορα αναγεννήθηκε στην δυτική Ευρώπη από τον Καρλομάγνο,του οποίου η Αυτοκρατορία των Καρολιδών ανέτρεψε την κοινωνική πυραμίδα και την ιστορία της Ευρώπης.Η Ευρώπη εκείνη την περίοδο στράφηκε πάλι προς την συστηματική γεωργία με την μορφή της Φεουδαρχίας η οποία εισήγαγε νέες τεχνολογίες όπως την αμειψισπορά.Η βαρβαρική αποδημία σταθεροποιήθηκε στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης,παρ'όλο που ο βορράς επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από την εξάπλωση των Βίκινγκ.

Σκάντε

To Σκάντε ( γεωργιανά: სკანდე), που μερικές φορές αναφέρεται και ως Σκάντα (γεωργιανά: სკანდა), είναι ένα χωριό στο Δήμο Τεριόλα του μχάρε Ιμερέτι της Γεωργίας. Βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της χώρας, στη μικρή κοιλάδα του ποταμού Τσχάρι, ένα μέρος του συστήματος του ποταμού Κβιρίλα, περίπου 15 χλμ. βορειοανατολικά της πόλης Τεριόλα. Στην απογραφή του 2014 ο πληθυσμός του οικισμού ήταν 434 άτομα.

Στη Σκάντα υπάρχει ένα ερειπωμένο φρούριο, στο οποίο έχουν αναφερθεί οι Ανατολικοί Ρωμαϊκοί συγγραφείς της Ύστερης Αρχαιότητας και ήταν ένα από τα οχυρά που διεκδίκησαν η Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορίας και η Αυτοκρατορία των Σασσανιδών κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων τους στη Λαζική. Διατήρησε τη σημασία του ως ένα από τα κύρια φρούρια του Ιμερέτι μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα.

Σύγχρονη ιστορία

Η σύγχρονη ιστορία ή σύγχρονη εποχή, είναι τμήμα της νεότερης ιστορίας η οποία περιγράφει την ιστορική περίοδο από την αρχή ή τα μέσα του 20ού αιώνα έως το παρόν. Καθώς το αντικείμενο μελέτης της αφορά γεγονότα του σχετικά πρόσφατου παρελθόντος, ένας από τους κύριους στόχους της είναι η καλύτερη κατανόηση των τρεχόντων τάσεων και ρευμάτων υπό την ιστορική τους οπτική και βαρύτητα.

Χαλκολιθική περίοδος

H Χαλκολιθική περίοδος (ετυμολογείται από τις λέξεις Χαλκός + λίθος), επίσης γνωστή ως Εποχή του Χαλκού, είναι μια φάση ανάπτυξης του ανθρώπινου πολιτισμού κατά την οποία εμφανίζονται πρώιμα μεταλικά εργαλεία ταυτόχρονα με τη χρήση των λίθινων.

Η περίοδος είναι μεταβατική και δεν συνυπολογίζεται στο παραδοσιακό σύστημα τριών εποχών, ενώ εκτείνεται χρονικά ανάμεσα στην νεολιθική περίοδο και την Εποχή του Ορείχαλκου ή Χαλκού, όπως αναφέρεται συχνότερα. Φαίνεται ότι ο χαλκός δεν χρησιμοποιήθηκε εξαρχής ευρέως εξαιτίας της φυσικής του πλαστικότητας και οι προσπάθειες ανάμειξής του με ψευδάργυρο άρχισαν πολύ σύντομα, γεγονός που καθιστά εξαιρετικά δύσκολη την αναγνώριση των αμιγώς χαλκολιθικών πολιτισμών.

Ακριβώς εξαιτίας αυτού οι αρχαιολόγοι εφαρμόζουν τον όρο μόνον σε ορισμένες περιοχές, κυρίως την νοτιοανατολική Ευρώπη την Κεντρική και την Δυτική Ασία, όπου η αμιγής χρήση του χαλκού εμφανίζεται κατά το πρώτο μισό της τρίτης χιλιετίας Π.Κ.Ε.

Ο ευρωπαϊκός πολιτισμός του Λάγυνου (Beaker people ή folk) θεωρείται συχνά χαλκολιθικός, όπως και οι πολιτισμοί που υιοθέτησαν πρώτοι την αστικοποίηση στην νοτιοδυτική Ασία. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου αρκετοί μεγάλιθοι ανηγέρθηκαν στην Ευρώπη και έχει προταθεί η υπόθεση ότι η πρωτο-ινδοευρωπαϊκή ομάδα γλωσσών ανάγεται στα ίδια περίπου χρόνια. O Ότζι, (Oetzi the Iceman) η αρχαιότερη μούμια που βρέθηκε πολύ καλά διατηρημένη μέσα στον πάγο ενός παγετώνα των Άλπεων του Τυρόλου και χρονολογήθηκε περί το 3300 Π.Κ.Ε., έφερε χάλκινο πέλεκυ και μαχαίρι.

Ιστορία του δυτικού κόσμου
World Map 1689
Προϊστορία
Παλαιολιθική (2.5 εκ. - 10000 π.Χ.)
Μεσολιθική (10000 - 3000 π.Χ.)
Νεολιθική (3000 - 2000 π.Χ.)
Χαλκολιθική (3500 - 1500 π.Χ.)
Εποχή του Χαλκού (2000 - 1000 π.Χ.)
Εποχή του Σιδήρου (1600 - 600 π.Χ.)
Αρχαία Ιστορία
Αρχαϊκή (10ος - 7ος αιώνας π.Χ.)
Κλασική (7ος - 4ος αιώνας π.Χ.)
Ύστερη (3ος αι. π.Χ. - 5ος αι. μ.Χ.)
Μεσαίωνας
Πρώιμος (6ος - 10ος αιώνας)
Ώριμος (10ος - 13ος αιώνας)
Ύστερος (14ος - 15ος αιώνας)
Νεότερη ιστορία
Πρώιμη νεότερη περίοδος (14ος - 16ος αιώνας)
Νεότερη Εποχή (17ος - 19ος αιώνας)
Σύγχρονη ιστορία
20ός αιώνας
21ος αιώνας

Άλλες γλώσσες

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.