Πητ Μοντριάν

Ο Πητ (Πίιτ) Μοντριάν (Piet Mondrian, πραγματικό όνομα Pieter Cornelis Mondriaan, 7 Μαρτίου 18721 Φεβρουαρίου 1944) ήταν Ολλανδός ζωγράφος, ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της μοντέρνας τέχνης και συνιδρυτής του κινήματος του νεοπλαστικισμού μαζί με τον Theo van Doesburg. Θεωρείται από τους πλέον επιδραστικούς ζωγράφους του 20ου αιώνα.

Πητ Μοντριάν
Piet Mondrian 2
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Pieter Cornelis (Piet) Mondriaan (Ολλανδικά)
Γέννηση7  Μαρτίου 1872[1][2][3][4][5][6][7][8][9][10]
Αμερσφόρτ[11]
Θάνατος1  Φεβρουαρίου 1944[1][12][2][3][4][5][6][7][8][9][10]
Νέα Υόρκη[13][11]
Αιτία θανάτουπνευμονία
Χώρα πολιτογράφησηςΒασίλειο των Κάτω Χωρών
ΙστοσελίδαΕπίσημος ιστότοπος

Βιογραφία

Piet Mondriaan, 1939-1942 - Composition 10
Σύνθεση #10 (1939-1942)

Ο Μοντριάν γεννήθηκε στην πόλη Αμερσφόρτ της Ολλανδίας και σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Άμστερνταμ την περίοδο 1892 - 1895 χωρίς να σημειώσει αξιοσημείωτες επιδόσεις. Τα πρώτα του έργα - κυρίως τοπία - χαρακτηρίζονται από νατουραλιστικά και ιμπρεσιονιστικά στοιχεία ενώ είναι επηρεασμένα και από τα έντονα χρώματα των φωβιστών. Η τέχνη του Μοντριάν είναι παράλληλα συνδεδεμένη και με τις έντονες πνευματικές του αναζητήσεις, καθώς από το 1908 δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον για την θεοσοφία. Το έργο του Μοντριάν μέχρι το 1912 είναι επίσης επηρεασμένο από το κίνημα του κυβισμού, με το οποίο ήρθε σε επαφή ο Μοντριάν χάρη στην έκθεση κυβισμού στο Άμστερνταμ, το 1911.

Το 1912 ο Μοντριάν επισκέπτεται το Παρίσι όπου εστιάζει ακόμα περισσότερο στον κυβισμό. Είναι επίσης η περίοδος κατά την οποία υπογράφει ως "Mondrian" αντί του πραγματικού του ονόματος "Mondriaan". Η παραμονή του για περίπου δύο χρόνια στο Παρίσι σημαδεύεται από την επαφή του με το έργο του Ζωρζ Μπρακ, του Πικάσο αλλά και του Σεζάν και η σημαντική επίδραση που ασκούν οι συγκεκριμένοι ζωγράφοι στο προσωπικό του έργο. Τα έργα του σταδιακά αποκτούν πιο έντονα γεωμετρικά χαρακτηριστικά ενώ τείνουν να γίνουν περισσότερο αφηρημένα, χρησιμοποιώντας στοιχεία του κυβισμού, χωρίς όμως να τον υιοθετεί πλήρως.

Piet Mondrian, 1942 - Broadway Boogie Woogie
Broadway Boogie-Woogie (1942-1943)

Σε αντίθεση με τους κυβιστές, ο Μοντριάν αναζητούσε τον συγκερασμό της ζωγραφικής με τους πνευματικούς και φιλοσοφικούς του στοχασμούς, με αποτέλεσμα να έρθει τελικά σε οριστική ρήξη με την εικονική ζωγραφική των ρεαλιστικών αναπαραστάσεων. Η επιστροφή του στην Ολλανδία συνοδεύεται με την έναρξη του Α' Παγκοσμίου πολέμου και για τον λόγο αυτό παραμένει αναγκαστικά στην Ολλανδία μέχρι τη λήξη του. Στο διάστημα αυτό συνδέεται με τους Bart van der Leck και Theo van Doesburg. Με τον τελευταίο θα δημιουργήσουν και την περιοδική έκδοση De Stijl, στην οποία δημοσιεύουν θεωρητικές απόψεις που θα αποτελέσουν και την βάση για το κίνημα του νεοπλαστικισμού (ή κίνημα De Stijl). Ο ίδιος ο Μοντριάν, την περίοδο 1917 - 1918, δημοσιεύει την θεωρητική μελέτη The New Plastic in Painting, όπου καταγράφει συστηματικά το νέο ύφος που εκπροσωπεί.

Ο Μοντριάν επιστρέφει στο Παρίσι το 1919 όπου και παραμένει μέχρι το 1938 καλλιεργώντας ένα προσωπικό και αναγνωρίσιμο καλλιτεχνικό ύφος. Οι πίνακες του αυτής της περιόδου χαρακτηρίζονται από το γενικότερο ύφος του νεοπλαστικισμού και αποτελούν αφηρημένες γεωμετρικές συνθέσεις, όπου κυριαρχούν λεπτές, μαύρες, οριζόντιες ή κάθετες γραμμές σχηματίζοντας ένα είδος πλέγματος που διακόπτεται από την παρουσία έγχρωμων γεωμετρικών όγκων, συνήθως παραλληλόγραμμες ή τετραγωνικές επιφάνειες. Ένα σημαντικό στοιχείο της ιδιαίτερης τεχνοτροπίας του Μοντριάν είναι ο μινιμαλισμός και η απλοϊκότητα των νέων συνθέσεων.

Το Σεπτέμβριο του 1938, ωθούμενος από την άνοδο του εθνικοσοσιαλισμού εγκαταλείπει το Παρίσι για το Λονδίνο ενώ δύο χρόνια αργότερα εγκαταλείπει οριστικά την Ευρώπη για την Αμερική και ειδικότερα την πόλη της Νέας Υόρκης όπου θα παραμείνει μέχρι το τέλος της ζωής του. Το ύφος της ζωγραφικής του δεν αλλοιώνεται αισθητά κατά την παραμονή του στην Αμερική αλλά δημιουργεί μερικά από τα περισσότερο γνωστά έργα του. Ο πίνακας του Broadway Boogie-Woogie, αυτής της περιόδου, θεωρείται σήμερα ως ένας από τους πλέον επιδραστικούς πίνακες αφηρημένης τέχνης. Επιπλέον σηματοδοτεί μία αλλαγή στην τεχνοτροπία του Μοντριάν, με τη χρήση περισσότερων χρωμάτων, η οποία όμως δεν θα συνεχιστεί εξαιτίας του θανάτου του το 1944.

Έργα

  • Mill in the sunlight
  • Σύνθεση με μαύρο, κόκκινο, γκρι, κίτρινο και μπλε
  • Fox Trot

Βιβλιογραφία

  • Schapiro, Mondrian: On the Humanity of Abstract Painting (1995)
  • Bax, Marty, Complete Mondrian (2001)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

  1. 1,0 1,1 Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 26  Απριλίου 2014.
  2. 2,0 2,1 (Γαλλικά) BnF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb11916482s. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  3. 3,0 3,1 «Piet Mondriaan». RKDartists. 56854.
  4. 4,0 4,1 «Pieter Cornelis Mondriaan». Biografisch Portaal. 18430658.
  5. 5,0 5,1 (Αγγλικά) Benezit Dictionary of Artists. 2006. B00124512. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017. ISBN-13 978-0-19-977378-7.
  6. 6,0 6,1 (Δανικά, Αγγλικά) Kunstindeks Danmark. 22613. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  7. 7,0 7,1 (Αγγλικά) SNAC. w6w097gg. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  8. 8,0 8,1 Itaú Cultural: (Πορτογαλικά) Enciclopédia Itaú Cultural. Itaú Cultural. Σάο Πάολο. pessoa280202/piet-mondrian. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017. ISBN-13 978-85-7979-060-7.
  9. 9,0 9,1 (Αγγλικά) Find A Grave. 7810314. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  10. 10,0 10,1 (Αγγλικά) Discogs. 2237489. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  11. 11,0 11,1 «Большая советская энциклопедия» (Ρωσικά) Great Russian Entsiklopedia, JSC. Μόσχα. 1969. Ανακτήθηκε στις 28  Σεπτεμβρίου 2015.
  12. «Большая советская энциклопедия» (Ρωσικά) Great Russian Entsiklopedia, JSC. Μόσχα. 1969. Ανακτήθηκε στις 27  Σεπτεμβρίου 2015.
  13. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 31  Δεκεμβρίου 2014.
1872

Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1872 κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο

1944

Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1944 κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο

1 Φεβρουαρίου

Δεκέμβριος | Ιανουάριος | Φεβρουάριος | Μάρτιος | Απρίλιος

31 Ιανουαρίου | 1 Φεβρουαρίου | 2 Φεβρουαρίου

H 1η Φεβρουαρίου είναι η 32η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο. Υπολείπονται 333 ημέρες (334 σε δίσεκτα έτη).

7 Μαρτίου

Ιανουάριος | Φεβρουάριος | Μάρτιος | Απρίλιος | Μάιος

6 Μαρτίου | 7 Μαρτίου | 8 Μαρτίου

H 7η Μαρτίου είναι η 66η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο. Υπολείπονται 299 ημέρες (300 σε δίσεκτα έτη).

Αμερσφόρτ

Το Αμερσφόρτ (ορθότερα Άμερσφοορτ (Amersfoort) (uitspraak ) είναι πόλη και έδρα δήμου της ολλανδικής επαρχίας της Ουτρέχτης. Ο δήμος έχει έκταση 63,78 χιλιόμετρα και πληθυσμό 149.653 κατοίκους (2012). Είναι η 2η σε πληθυσμό πόλη της επαρχίας και η 15η της Ολλανδίας. Θεωρείται το γεωγραφικό κέντρο της χώρας.

Το Άμερσφοορτ είναι αναπτυσσόμενη πόλη, με οικονομία που βασίζεται στη βιομηχανία και στη βιοτεχνία, ενώ αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους σιδηροδρομικούς κόμβους της Ολλανδίας και σημαντικό στρατιωτικό κέντρο.

Οι κάτοικοι ονομάζονται Άμερσφόορτερς (Amersfoorters).

Γιάκομπ φαν Ράουσντελ

Ο Γιάκομπ φαν Ράουσντελ (πλήρες όνομα ολλανδικά: Jacob Isaackszoon van Ruisdael, περ. 1629 - 10 Μαρτίου 1682) ήταν Ολλανδός ζωγράφος, χαράκτης και σχεδιαστής. Εν γένει θεωρείται ως ο διαπρεπέστερος τοπιογράφος της ζωγραφικής στη "Χρυσή ολλανδική εποχή", περίοδο μεγάλου πλούτου και πολιτιστικών επιτευγμάτων, κατά την οποία η ολλανδική ζωγραφική έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής.

Παραγωγικός και ευέλικτος, ο Ράουσντελ απεικόνισε μεγάλη ποικιλία σκηνών τοπίου. Από το 1646 ζωγράφιζε σκηνές της ολλανδικής εξοχής, με εξαιρετική ποιότητα για νεαρό καλλιτέχνη. Ύστερα από ένα ταξίδι στη Γερμανία το 1650, τα τοπία του έλαβαν ένα πιο "ηρωικό" χαρακτήρα. Στα τελευταία του έργα, που έγιναν ενώ ζούσε και εργαζόταν στο Άμστερνταμ, πρόσθεσε και αστικά πανοράματα και θαλασσογραφίες στη συνηθισμένη του θεματολογία. Σε αυτά ο ουρανός καταλάμβανε περίπου τα 2/3 του καμβά. Συνολικά έφτιαξε περισσότερα από 150 σκανδιναβικά τοπία, στα οποία απεικόνιζε καταρράκτες.

Μοναδικός καταγεγραμμένος μαθητής του υπήρξε ο Μέιντερτ Χομπέμα, ένας από τους καλλιτέχνες που πρόσθετε ανθρώπινες μορφές στα τοπία του. Το έργο του Χομπέμα ορισμένες φορές συγχέεται με του Ράουσντελ. Υπάρχει δυσκολία στην απόδοση έργων σε αυτόν, κάτι που ενισχύει το γεγονός ότι τρία μέλη της οικογενείας του ήταν επίσης τοπιογράφοι, αν και μερικοί έγραφαν το οικογενειακό όνομα ως "Ruysdael": Ο πατέρας του Ίσαακ φαν Ράουσντελ (Isaack van Ruisdael) το έγραφε όπως αυτός, ο γνωστός θείος του Σάλομον φαν Ράουσντελ το έγραφε "Salomon van Ruysdael", όπως και ο εξάδελφός του, ο οποίος ήταν συνονόματός του: "Jacob Salomonsz van Ruysdael"

Τα έργα του Ράουσντελ είχαν ζήτηση στην Ολλανδική Δημοκρατία σε όλη τη διάρκεια του βίου του. Σήμερα είναι διασπαρμένα σε ιδιωτικές και δημόσιες συλλογές σε όλο τον κόσμο: Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου, Ρέικσμουζεουμ (Άμστερνταμ), Μουσείο Ερμιτάζ (Αγία Πετρούπολη) έχουν τις μεγαλύτερες συλλογές έργων του. Ο Ράουσντελ χρησιμοποίησε στοιχεία τοπιογραφίας από σχολές ανά τον κόσμο: από τον Ρομαντισμό ως τη Σχολή της Μπαρμπιζόν της Γαλλίας, τη Σχολή του ποταμού Χάντσον των ΗΠΑ και επηρέασε γενεές Ολλανδών τοπιογράφων.

Γιάκομπους Γιοχάνες Πίτερ Ουντ

Ο Γιάκομπους Γιοχάνες Πίτερ Ουντ, κοινώς ονομαζόμενος J.J.P. Oud (9 Φεβρουαρίου 1890 - 5 Απριλίου 1963) ήταν ένας Ολλανδός αρχιτέκτονας. Ο Oud γεννήθηκε στην Πούρμερεντ, δεύτερος από τους τρεις γιους ενός εμπόρου καπνού και κρασιού. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Jacobus Oud, Pieter Johannes Oud (1886-1968) ήταν δήμαρχος του Ρότερνταμ (1938-1941, 1945-1952).

Εικαστικές τέχνες

Οι εικαστικές τέχνες είναι οι μορφές τέχνης, όπως η κεραμική, το σχέδιο, η ζωγραφική, η γλυπτική, η χαρακτική, ο σχεδιασμός, οι δεξιοτεχνίες, η φωτογραφία, η λήψη βίντεο, η κινηματογράφηση, η αρχιτεκτονική, η τυπογραφία και τα κόμικς. Πολλοί καλλιτεχνικοί τομείς (οι ερμηνευτικές τέχνες, οι εννοιολογικές τέχνες, οι υφαντικές τέχνες) περιλαμβάνουν πτυχές των εικαστικών τεχνών καθώς και άλλων τεχνών. Στις εικαστικές τέχνες περιλαμβάνονται επίσης οι εφαρμοσμένες τέχνες όπως ο βιομηχανικός σχεδιασμός, η γραφιστική, ο σχεδιασμός μόδας, η διακόσμηση εσωτερικών χώρων και ο σχεδιασμός διακοσμητικών αντικειμένων.Η τρέχουσα χρήση του όρου «εικαστικές τέχνες» περιλαμβάνει τις καλές τέχνες καθώς και τις εφαρμοσμένες, διακοσμητικές τέχνες και δεξιοτεχνίες, αλλά δεν ήταν πάντα έτσι. Πριν από το Κίνημα Τέχνες και Χειροτεχνίες στη Βρετανία και αλλού στο γύρισμα του 20ου αιώνα, ο όρος "καλλιτέχνης" ήταν συχνά περιορισμένος σε ένα πρόσωπο που ασχολείται με καλές τέχνες (όπως ζωγραφική, γλυπτική ή χαρακτική) και όχι με χειροτεχνίες, εργοτεχνίες, ή μέσα εφαρμοσμένων τεχνών. Η διάκριση είχε τονιστεί από καλλιτέχνες του Κινήματος, που εκτίμησαν τις λαϊκές μορφές τέχνης όσο και τις ανώτερες μορφές τέχνης. Οι σχολές τεχνών διέκριναν τις καλές τέχνες από τις εργοτεχνίες, με βάση το ότι ο τεχνίτης δεν μπορεί να θεωρηθεί δραστηριοποιούμενος με τέχνες.

Η τάση να ευνοείται η ζωγραφική, και σε μικρότερο βαθμό η γλυπτική, υπεράνω των άλλων τεχνών ήταν χαρακτηριστικό γνώρισμα της Δυτικής τέχνης, καθώς και της Ανατολικής Ασιατικής τέχνης. Και στις δύο περιοχές η ζωγραφική έχει θεωρηθεί ότι βασίζεται ως επί το πλείστον στη φαντασία του καλλιτέχνη, και είναι η πιο απομακρυσμένη από τις χειρωνακτικές εργασίες – στην Κινεζική ζωγραφική εκτιμήθηκαν περισσότερο τα στυλ των "λόγιων ζωγράφων", που τουλάχιστον θεωρητικά εφαρμόστηκαν από ευγενείς ερασιτέχνες. Η Δυτική ιεραρχία των ειδών έδειξε παρόμοιες συμπεριφορές.

Κάρλο Σκάρπα

Ο Κάρλο Σκάρπα (Carlo Scarpa, 2 Ιουνίου 1906 - 28 Νοεμβρίου 1978) ήταν Ιταλός αρχιτέκτονας. Γεννήθηκε στη Βενετία, ωστόσο τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε στη Βιτσέντσα της Ιταλίας, όπου είχαν μετακομίσει οικογενειακώς, όταν εκείνος ήταν δύο χρονών. Μετά τον θάνατο της μητέρας του, ο δεκατριάχρονος τότε Καρλο με τον πατέρα του και τον αδερφό του επέστρεψαν στη Βενετία. Εκεί, στη συνέχεια, παρακολούθησε την Ακαδημία Καλών Τεχνών, επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον του στην αρχιτεκτονική.

Αποφοιτώντας, μαθήτευσε στο πλευρό του αρχιτέκτονα Φραντσέσκο Ρινάλντο, με τον οποίο στην πορεία απέκτησε συγγενικούς δεσμούς, καθώς παντρεύτηκε με την ανιψιά του, Ονορίνα Λατσάρι. Η εποχή που έζησε και δραστηριοποιήθηκε ως αρχιτέκτονας χαρακτηρίστηκε από μεγάλο πολιτικό και κοινωνικό αναβρασμό. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο ίδιος αρνήθηκε να εξεταστεί για να πάρει την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος, εξέταση που διεξαγόταν από την ιταλική κυβέρνηση. Συνέπεια αυτού ήταν η συνεργασία του για κάποια χρόνια, μέχρι ο ίδιος να αποκτήσει την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος, με άλλους αρχιτέκτονες.

Υπήρξε συνεργάτης του Μάριο Μπότα και του Τζουζέπε Ματζαριόλ. Στα έργα του είναι εμφανείς οι επιρροές που είχε τόσο από άλλους αρχιτέκτονες όπως οι Πητ Μοντριάν, Φρανκ Λόιντ Ράιτ, Άντολφ Λως, Ότο Βάγκνερ, όσο και από καλλιτέχνες. Η αρχιτεκτονική δράση του δεν περιορίζεται μόνο στην Ιταλία, αλλά και σε άλλα σημεία του κόσμου όπως στον Καναδά, στις ΗΠΑ, στη Γαλλία και στη Σουηδία.

Ακολουθεί τις κυρίαρχες, στις αρχές του 20ου αιώνα, τάσεις ανασύνταξης των αντιλήψεων, μέσα από τις οποίες νοηματοδοτείται, σημασιοδοτείται και προσλαμβάνεται ο χώρος, παράλληλα όμως υπάρχουν επιρροές από τη Σχολή της Βιέννης (βλ. Ζετσεσιονισμός). Ο ίδιος πίστευε ότι η αρχιτεκτονική είναι ευαίσθητη στο χρόνο και διαμορφώνεται από τα ερεθίσματα κάθε εποχής, δίνοντας έτσι βάση στις νέες προτεραιότητες και κυρίως στις νέες σχέσεις μέσα από τις οποίες συντίθεται το αρχιτεκτόνημα (αρχές μοντέρνου κινήματος). Φέρνοντας στο προσκήνιο το κεντρικό ζήτημα της παραγωγής νοήματος στην αρχιτεκτονική δημιουργία, αναζητά παραδείγματα από άλλες επιστήμες όπως την ψυχολογία της αντίληψης, τη γενική θεωρία συστημάτων και την κοινωνιολογία του χώρου.

Οι μορφές, οι γεωμετρικές χαράξεις, τα υλικά, οι κατασκευαστικές τεχνικές, αλλά και οι μνήμες και οι καταβολές, είναι μερικά από τα στοιχεία που του έδωσαν τον τίτλο του «αρχιτέκτονα της λεπτομέρειας». Αφιέρωνε πολύ χρόνο σε συζητήσεις ανταλλαγής απόψεων και γνώσεων με τεχνίτες, αναζητώντας πάντα το τελειότερο δυνατό αποτέλεσμα ακόμη και για τη μικρότερη λεπτομέρεια. Μάλιστα ήταν άριστος τεχνίτης του γυαλιού και σχεδίαζε συχνά ιδιαίτερες κατασκευές με γυαλί.

Γρήγορα το ενδιαφέρον του στράφηκε στις ανακαινίσεις και στο σχεδιασμό μουσειακών χώρων, που ξεχωρίζουν μέχρι σήμερα για τη λεπτότητα και τη φινέτσα τους για την ομαλή σύνδεση διαφορετικών υλικών, για την εναλλαγή των αποχρώσεων και για τον ορθό τρόπο διαχείρισης της προβολής των οριζόντιων και κάθετων αρχιτεκτονικών στοιχείων. Μεγάλη σημασία έδειξε επίσης στις αξίες που μπορούν να αναδυθούν μέσα από την ανασύνταξη των επιμέρους στοιχείων σε νέα πολυσύνθετα σύνολα, όπου συνυπάρχουν έργα στα οποία εμπεριέχεται η διάσταση του εφήμερου, με έργα διαχρονικής πολιτισμικής σημασίας.

Άνθρωπος της εποχής του, αντλεί από την «μοντέρνα σκέψη» νέες διαστάσεις και προσεγγίσεις. Σε όλες τις περιόδους δημιουργίας του βρίσκεται σε μια διαρκή αναζήτηση στην κατεύθυνση της οριοθέτησης της αρχιτεκτονικής μέσα από τις ανάγκες της ανθρώπινης φύσης και της ενσωμάτωσης σε αυτήν των παρατηρήσεων που αφορούν στο ανθρώπινο συναίσθημα, τις αισθήσεις, την φαντασία και την

ανθρώπινη λογική.

Ο Κάρλο Σκάρπα, από τα τέλη της δεκαετίας του 1940 ως το τέλος της ζωής του, δίδασκε αρχιτεκτονικό σχεδιασμό και εσωτερική

διακόσμηση στο Ινστιτούτο αρχιτεκτονικής της Βενετίας.

Στις 28 Νοεμβρίου του 1978 χάνει τη ζωή του έπειτα από ένα ατύχημα, πέφτοντας από μια σκάλα στο Σεντάι της Ιαπωνίας.

Τιμήθηκε με το βραβείο Olivetti (1956), το βραβείο ΙN/ARCH, πήρε το χρυσό μετάλλιο για την προσφορά του στην ιταλική κουλτούρα και στην τέχνη και του απέδωσαν τιμητικό τίτλο για την προσφορά του από το Ινστιτούτο Αρχιτεκτονικής της Βενετίας.

Το Μουσείο MAK της Βιέννης έχει παρουσιάσει δύο εκθέσεις του έργου του: η πρώτη το 1989/90 με τίτλο «Η άλλη πόλη» και η δεύτερη το 2003 με τίτλο "Κάρλο Σκάρπα: η τέχνη της αρχιτεκτονικής".

Κατάλογος έργων του Ινστιτούτου Τέχνης του Σικάγου

Η σελίδα αυτή περιέχει εικονογραφημένο κατάλογο έργων ευρωπαϊκής τέχνης του Ινστιτούτου Τέχνης (Art Institute) του Σικάγου.

Κατάλογος έργων του Μουσείου Kröller-Müller

Η σελίδα αυτή περιέχει εικονογραφημένο κατάλογο έργων του Μουσείου Kröller-Müller του Otterlo της Ολλανδίας. Το μουσείο αυτό διαθέτει την σημαντικότερη συλλογή έργων του βαν Γκογκ, μετά από αυτήν του Μουσείου βαν Γκογκ του Άμστερνταμ. (βλ. σχετικά λήμμα Κατάλογος έργων του Μουσείου Βαν Γκογκ.

Καφενείον το Νέον (Νύχτα)

Το Καφενείον το Νέον (Νύχτα) είναι ελαιογραφία του Γιάννη Τσαρούχη, που δμιουργήθηκε μεταξύ των ετών 1965-1966. Απεικονίζει την πρόσοψη του ομώνυμου καφενείου, το οποίο υπάρχει μέχρι σήμερα στην Πλατεία Ομονοίας, στην Αθήνα. Το έργο ανήκει στις συλλογές της Εθνικής Πινακοθήκης, όπου και εκτίθεται.

Νεοπλαστικισμός

Ο Νεοπλαστικισμός είναι καλλιτεχνικό ρεύμα που εμφανίστηκε περίπου την περίοδο 1917-1920 στην Ολλανδία. Πολλές φορές αναφέρεται και ως κίνημα de Stijl (σε ελληνική απόδοση Το Στυλ, δηλ. το ύφος).

Ολλανδία

H Ολλανδία (ολλανδικά: Nederland, προφέρεται: [ˈneːdərˌlɑnt]), αναφερόμενη και ως Κάτω Χώρες, είναι το ευρωπαϊκό τμήμα του Βασιλείου των Κάτω Χωρών (ολλανδικά: Koninkrijk der Nederlanden). Είναι μια μικρή, πυκνοκατοικημένη χώρα που βρίσκεται στη Δυτική Ευρώπη, με τρεις νησιωτικές περιοχές στην Καραϊβική. Λέγεται συχνότερα Ολλανδία, αν και αυτό το όνομα αναφέρεται συγκεκριμένα σε μία περιοχή στην οποία εμπεριέχονται δύο μόνο από τις δώδεκα επαρχίες της. Η χώρα περιβάλλεται από τη Βόρεια Θάλασσα, το Βέλγιο και τη Γερμανία.

Η χώρα, που αποκαλείται στα ολλανδικά Nederland και κυριολεκτικά σημαίνει Κάτω Χώρες, επηρεάζεται από το γεγονός ότι περίπου το 1/4 της χώρας βρίσκεται κάτω από την στάθμη της θάλασσας, με μόνο το 50% της γης να υπερβαίνει το ένα μέτρο πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Οι περισσότερες από τις περιοχές που βρίσκονται κάτω από το επίπεδο της θάλασσας, είναι τεχνητές, ενώ 3.000 χιλιόμετρα φραγμάτων προστατεύουν τη χώρα. Από τα τέλη του 16ου αιώνα, μεγάλες περιοχές (πόλντερ) έχουν ανακτηθεί από τη θάλασσα και τις λίμνες, ενώ ανέρχονται σχεδόν στο 17% της τρέχουσας μάζας γης της χώρας. Με πυκνότητα πληθυσμού περί τους 510 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο (Ιούλιος 2016), χωρίς να περιλαμβάνονται οι περιοχές με νερό, η Ολλανδία είναι μια πολύ πυκνοκατοικημένη χώρα. Μόνο το Μπαγκλαντές, η Νότια Κορέα και η Ταϊβάν έχουν μεγαλύτερο πληθυσμό και υψηλότερη πυκνότητα πληθυσμού. Παρ' όλα αυτά, η Ολλανδία είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος εξαγωγέας τροφίμων και γεωργικών προϊόντων στον κόσμο, μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτό οφείλεται εν μέρει στη γονιμότητα του εδάφους και στο ήπιο κλίμα.

Η Ολλανδία είναι η τρίτη αρχαιότερη χώρα στον κόσμο που έχει εκλεγμένο κοινοβούλιο, ενώ από το 1848 κυβερνάται ως Βασιλευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, οργανωμένη ως ενιαίο κράτος. Η Ολλανδία έχει μακρά ιστορία όσον αφορά την κοινωνική ανοχή και θεωρείται γενικά ως μια φιλελεύθερη χώρα, αφού νομιμοποίησε την άμβλωση, την πορνεία και την ευθανασία, διατηρώντας παράλληλα μια προοδευτική πολιτική για τα ναρκωτικά. Το 2001, έγινε η πρώτη χώρα στον κόσμο που νομιμοποίησε το γάμο ατόμων του ιδίου φύλου.

Πίτερ Σένρενταμ

Ο Πίτερ Γιανς Σένρενταμ (ολλανδικά: Pieter Jansz. Saenredam, Άσσεντελφτ, 9 Ιουνίου 1597 – Χάαρλεμ 31 Μαΐου 1665 (ταφή)) ήταν Ολλανδός ζωγράφος κατά την εποχή της "Χρυσής εποχής" της ζωγραφικής στην Ολλανδία, γνωστός για τις απεικονίσεις του εσωτερικού εκκλησιών.

Τέο φαν Ντέσμπουργκ

Ο Τέο βαν Ντέσμπουργκ (Theo van Doesburg, 30 Αυγούστου 1883 – 7 Μαρτίου 1931) ήταν Ολλανδός αρχιτέκτονας, ζωγράφος και συγγραφέας. Υποστήριζε την ορθολογιστική, αντι-ατομικιστική αισθητική. Είναι γνωστός ως ο κύριος εμπνευστής στην δημιουργία του κινήματος De Stijl και στην έκδοση του oμώνυμου περιοδικού.

Χάγη

Η Χάγη (Ολλανδικά: Den Haag(προφορά:Ντεν Χάχ), ή επίσημα ‘s-Gravenhage) είναι η διοικητική πρωτεύουσα της Ολλανδίας. Βρίσκεται στα δυτικά της χώρας, στην επαρχία της Νότιας Ολλανδίας της οποίας αποτελεί επίσης την πρωτεύουσα. Με πληθυσμό 475.959 (1/8/2006) (700.000 στην μητροπολιτική περιοχή) και έκταση περίπου 100 χλμ² είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Ολλανδίας μετά το Άμστερνταμ και το Ρότερνταμ.

Η Χάγη φιλοξενεί την Έερστε Κάμερ και Τβέντε Κάμερ, δηλαδή την άνω και κάτω βουλή αντίστοιχα, που σχηματίζουν το Ολλανδικό κοινοβούλιο. Επίσης στη Χάγη ζει και εργάζεται η βασίλισσα Βεατρίκη. Στην πόλη βρίσκονται όλες οι ξένες πρεσβείες και τα κυβερνητικά υπουργεία, όπως επίσης το Ανώτατο Δικαστήριο και πολλοί οργανισμοί. Παρ’ όλα αυτά επίσημη πρωτεύουσα της Ολλανδίας είναι το Άμστερνταμ, σύμφωνα με το Ολλανδικό σύνταγμα.

Η Χάγη είναι έδρα διαφόρων θεσμών των Ηνωμένων Εθνών:

Το Διεθνές Δικαστήριο της Δικαιοσύνης, που βρίσκεται στο Παλάτι Ειρήνης (Vredespaleis)

Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την Πρώην Γιουγκοσλαβία

Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο

Ο Οργανισμός για την Απαγόρευση των Χημικών όπλων.Άλλοι μείζονες διεθνείς οργανισμοί στη Χάγη είναι η Γιουροπόλ και η Ακαδημία της Χάγης για το Διεθνές Δίκαιο.

Χρυσή τομή

Στα μαθηματικά και την τέχνη, δύο ποσότητες έχουν αναλογία χρυσής τομής αν ο λόγος του αθροίσματος τους προς τη μεγαλύτερη ποσότητα είναι ίσος με το λόγο της μεγαλύτερης ποσότητας προς τη μικρότερη. Η εικόνα στα δεξιά αναπαριστά τη γεωμετρική ερμηνεία των παραπάνω. Εκφρασμένο αλγεβρικά:

όπου το γράμμα αντιπροσωπεύει την χρυσή τομή. Η τιμή του είναι:

Η χρυσή τομή αναφέρεται επίσης και ως χρυσός λόγος ή χρυσός κανόνας. Άλλα ονόματα είναι χρυσή μετριότητα και Θεϊκή αναλογία ενώ στον Ευκλείδη ο όρος ήταν άκρος και μέσος λόγος.

Πολλοί καλλιτέχνες και αρχιτέκτονες του 20ού αιώνα προσάρμοσαν τα έργα τους ώστε να προσεγγίζουν τη χρυσή αναλογία—ιδίως στη μορφή του χρυσού ορθογωνίου παραλληλογράμμου, στο οποίο ο λόγος της μεγαλύτερης πλευράς προς τη μικρότερη είναι η χρυσή τομή—πιστεύοντας ότι αυτή η αναλογία είναι αισθητικά ευχάριστη. Οι μαθηματικοί από την εποχή του Ευκλείδη μέχρι σήμερα έχουν μελετήσει τις ιδιότητες της χρυσής τομής, συμπεριλαμβανομένης της εμφάνισής της στις διαστάσεις ενός κανονικού πενταγώνου και ενός χρυσού ορθογωνίου παραλληλογράμμου, το οποίο (όπως φαίνεται και στη διπλανή εικόνα) μπορεί να χωριστεί σε ένα τετράγωνο και ένα παρόμοιο παραλληλόγραμμο με τον ίδιο λόγο πλευρών όπως το αρχικό. Η χρυσή τομή έχει χρησιμοποιηθεί επίσης για την ανάλυση των αναλογιών φυσικών αντικειμένων καθώς και τεχνητών συστημάτων όπως οι οικονομικές αγορές.

Άλλες γλώσσες

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.