Παλαιστίνιοι

Ο Παλαιστινιακός Λαός (αραβικά: الشعب الفلسطيني, ash-sha‘b al-Filasṭīnī), ή απλώς Παλαιστίνιοι (αραβικά: الفلسطينيون al-Filasṭīniyyūn, εβραϊκά: פָלַסְטִינִים) είναι οι σύγχρονοι απόγονοι λαών που έζησαν στην Παλαιστίνη ανά τους αιώνες, και που σήμερα είναι κατά κύριο λόγο πολιτισμικά και γλωσσολογικά Άραβες λόγω του εξαραβισμού της περιοχής.[16][17][18][19][20][21][22][23] Παρά τους διάφορους πολέμους και εξόδους (1948, 1944-56, 1967) σχεδόν ο μισός από τον παγκόσμιο πληθυσμό παλαιστινίων εξακολουθεί να κατοικεί στην ιστορική Παλαιστίνη, στην περιοχή της Δυτικής Όχθης, στη λωρίδα της Γάζας και στο Ισραήλ.[24] Σε αυτή την περιοχή συνολικά, το 2004 οι Παλαιστίνιοι αποτελούσαν το 49% όλων των κατοίκων,[25] περιλαμβάνοντας σχεδόν όλο τον πληθυσμό της λωρίδας της Γάζας (1,6 εκατομμύρια), την πλειονότητα του πληθυσμού της Δυτικής Όχθης (περίπου 2,3 εκατομμύρια έναντι σχεδόν 500,000 Εβραίων Ισραηλινών πολιτών, και το 16,5% του πληθυσμού του κυρίως Ισραήλ ως άραβες πολίτες του Ισραήλ.[26] Πολλοί είναι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες ή εσωτερικά εκτοπισμένοι Παλαιστίνιοι, συμπεριλαμβανομένων πάνω από ένα εκατομμύριο στη λωρίδα της Γάζας,[27] 750 χιλιάδες στη Δυτική Όχθη,[28] και περίπου 250 χιλιάδες στο κυρίως Ισραήλ. Από τον παλαιστινιακό πληθυσμό που ζει στο εξωτερικό, γνωστό ως παλαιστινιακή διασπορά, πάνω από τους μισούς είναι ανιθαγενείς μη έχοντας ιθαγένεια σε κάποιο κράτος.[29] 3,24 εκατομμύρια από τον πληθυσμό της διασποράς ζουν στη γειτονική Ιορδανία[30] όπου αποτελούν τον μισό της περίπου πληθυσμό, 1,5 εκατομμύρια ζουν μεταξύ Συρίας και Λιβάνου, περίπου 250 χιλιάδες στη Σαουδική Αραβία, ενώ το μισό εκατομμύριο στη Χιλή αποτελούν τη μεγαλύτερη παλαιστινιακή κοινότητα έξω από τον αραβικό κόσμο.

Γενετικές αναλύσεις υποδεικνύουν ότι η πλειονότητα των μουσουλμάνων της Παλαιστίνης, συμπεριλαμβανομένων των αράβων πολιτών του Ισραήλ, είναι απόγονοι χριστιανών, εβραίων και άλλων παλαιότερων κατοίκων του νότιου Λεβάντε, των οποίων ο πυρήνας φτάνει στην προϊστορική εποχή. Μια μελέτη απλοτύπων υψηλής ανάλυσης έδειξε ότι ένα σημαντικό τμήμα των χρωμοσωμάτων Y των Ισραηλινών Εβραίων (70%) και των Παλαιστινίων Μουσουλμάνων Αράβων (82%) ανήκουν στην ίδια δεξαμενή χρωμοσωμάτων.[31] Από την εποχή της μουσουλμανικής κατάκτησης τον 7ο αιώνα, οι προσηλυτισμοί είχαν ως αποτέλεσμα οι παλαιστίνιοι να γίνουν κατά κύριο λόγο σουννίτες μουσουλμάνοι, αν και παρέμεινε μία σημαντική μειονότητα παλαιστίνιων χριστιανών διαφόρων δογμάτων καθώς και δρούζων και μία μικρή κοινότητα σαμαρειτών. Αν και οι παλαιστίνιοι εβραίοι ήταν τμήμα του πληθυσμού της Παλαιστίνης πριν την δημιουργία τους Κράτους του Ισραήλ, λίγοι αυτοπροσδιορίζονται σήμερα ως «Παλαιστίνιοι». Ο επιπολιτισμός, ανεξάρτητα από τον προσηλυτισμό στο Ισλάμ, είχε ως αποτέλεσμα οι Παλαιστίνιοι να είναι γλωσσολογικά και πολιτιστικά Άραβες.[16] Η καθομιλουμένη των Παλαιστινίων, ανεξάρτητα από τη θρησκεία τους, είναι η παλαιστινιακή διάλεκτος των αραβικών. Πολλοί άραβες πολίτες του Ισραήλ, συμπεριλαμβανομένων των Παλαιστινίων είναι δίγλωσσοι και μιλούν άνετα την εβραϊκή γλώσσα.

Η ιστορία της διακριτής παλαιστινιακής εθνικής ταυτότητας είναι αμφιλεγόμενο ζήτημα στην βιβλιογραφία.[32] Ο νομικός ιστορικός Ασάφ Λιχόφσκι δηλώνει ότι η κυρίαρχη άποψη είναι ότι η παλαιστινιακή ταυτότητα γεννιέται στις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα.[32] Ο όρος «Παλαιστίνιος» χρησιμοποιούνταν περιορισμένα για την εθνικιστική έννοια ενός λαού της Παλαιστίνης, από τους άραβες της Παλαιστίνης, μέχρι τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.[20][21] Η πρώτη απαίτηση για εθνική ανεξαρτησία του Λεβάντε εκδηλώθηκε από το Συροπαλαιστινιακό Κογκρέσο στις 21 Σεπτεμβρίου 1921.[33] Μετά τη δημιουργία του Κράτους του Ισραήλ, την έξοδο του 1948, και ακόμη περισσότερο μετά την έξοδο του 1967, ο όρος σήμαινε πλέον όχι μόνο τον τόπο καταγωγής, αλλά και την έννοια ενός κοινού παρελθόντος και μέλλοντος στη μορφή ενός παλαιστινιακού κράτους.[20] Σύμφωνα με τον Ρασίντ Χαλίντι, ο σύγχρονος παλαιστινιακός λαός κατανοεί πλέον την ταυτότητά του ως περικλείουσα την κληρονομιά από τα βιβλικά χρόνια έως την οθωμανική περίοδο.[34]

Η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (ΟΑΠ), η οποία ιδρύθηκε το 1964, είναι οργανισμός ομπρέλα για ομάδες που εκπροσωπούν τον παλαιστινιακό λαό στη διεθνή κοινότητα.[35] Η Παλαιστινιακή Εθνική Αρχή, που ιδρύθηκε επίσημα ως αποτέλεσμα των συμφωνιών του Όσλο, είναι μεταβατικό κυβερνητικό σώμα υπεύθυνο για τη διακυβέρνηση των παλαιστινιακών πληθυσμιακών κέντρων στη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας.[36] Από το 1978, ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών έχει καθιερώσει την ετήσια Διεθνή Ημέρα Αλληλεγγύης με τον Παλαιστινιακό Λαό.

Παλαιστίνιοι
(الفلسطينيون, al-Filasṭīniyyūn)
Συνολικός πληθυσμός
περίπου 11,000,000
Περιοχές με σημαντικούς πληθυσμούς
Flag of Palestine.svg Κράτος της Παλαιστίνης4,420,549[1][Σημ. 1]
 – Δυτική Όχθη2,719,112[1]
 – Λωρίδα της Γάζας1,701,437[1]
Flag of Jordan.svg Ιορδανία3,240,000
Flag of Israel.svg Ισραήλ1,658,000[2][Σημ. 1]
Flag of Syria.svg Συρία630,000
Flag of Chile.svg Χιλή500,000[3]
Flag of Lebanon.svg Λίβανος402,582
Flag of Saudi Arabia.svg Σαουδική Αραβία280,245
Flag of Egypt.svg Αίγυπτος270,245
Flag of the United States.svg Ηνωμένες Πολιτείες255,000[4]
Flag of Honduras.svg Ονδούρα250,000
Flag of the United Arab Emirates.svg Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα170,000
Flag of Mexico.svg Μεξικό120,000
Flag of Qatar.svg Κατάρ100,000
Flag of Germany.svg Γερμανία80,000[5]
Flag of Kuwait.svg Κουβέιτ80,000[6]
Flag of El Salvador.svg Ελ Σαλβαδόρ70,000[7]
Flag of Brazil.svg Βραζιλία59,000[8]
Flag of Iraq.svg Ιράκ57,000[9]
Flag of Yemen.svg Υεμένη55,000
Flag of Canada.svg Καναδάς50,975[10]
Flag of Australia.svg Αυστραλία45,000
Flag of Libya.svg Λιβύη44,000
Flag of the United Kingdom.svg Ηνωμένο Βασίλειο20,000[5]
Flag of Peru (state).svg Περού15,000
Flag of Colombia.svg Κολομβία12,000
Flag of Pakistan.svg Πακιστάν10,500
Flag of the Netherlands.svg Ολλανδία9,000
Flag of Sweden.svg Σουηδία7,000[11]
Flag of Algeria.svg Αλγερία4,030[12]
Γλώσσες
Παλαιστινιακές περιοχές και Ισραήλ:
παλαιστινιακά αραβικά, εβραϊκά, αγγλικά, νεοαραμαϊκά, και ελληνικά
Διασπορά:
άλλες αραβικές διάλεκτοι, τις τοπικές γλώσσες των χωρών όπου βρίσκεται η παλαιστινιακή διασπορά
Θρησκεία
Πλειονότητα: Σουνίτες
Μειονότητα: Χριστιανοί, Δρούζοι, Ιουδαϊσμός, Μουσουλμάνοι μη σχετιζόμενοι με κάποιο κλάδο του Ισλάμ[13]
Σχετιζόμενες εθνικές ομάδες
Other Λεβαντίνοι, Μεσόγειοι, Χαναναίοι, Λαοί της Θάλασσας, Σημιτικοί λαοί: Ασκεναζίτες, Σεφαραδίτες, Μιζραχίμ, Σαμαρείτες, Άραβες, Ασσύριοι[14][15]

Σημειώσεις

  1. 1,0 1,1 Και οι δύο τιμές περιλαμβάνουν τους Παλαιστίνιους της Ανατολικής Ιερουσαλήμ.

Παραπομπές

  1. 1,0 1,1 1,2 «Palestinian Central Bureau of Statistics». Palestinian Central Bureau of Statistics. Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2013.
  2. «65th Independence Day - More than 8 Million Residents in the State of Israel» (PDF). Israel Central Bureau of Statistics. 14 Απριλίου 2013. Ανακτήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 2014.
  3. «La Ventana – Littin: "Quiero que esta película sea una contribución a la paz"». Laventana.casa.cult.cu. Ανακτήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 2010.
  4. «American FactFinder». Factfinder.census.gov. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Μαΐου 2008. Ανακτήθηκε στις 22 Απριλίου 2009.
  5. 5,0 5,1 «The Palestinian Diaspora in Europe». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Αυγούστου 2013. Ανακτήθηκε στις 10 Μαρτίου 2014.
  6. «Palestinians Open Kuwaiti Embassy». Al Monitor. 23 May 2013. http://www.al-monitor.com/pulse/originals/2013/04/palestinians-open-kuwait-embassy.html. Ανακτήθηκε στις 23 May 2013.
  7. http://luterano.blogspot.com/2006/02/el-salvadors-palestinian-connection.html
  8. «Governo do Estado de São Paulo – Memorial do Imigrante». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Μαρτίου 2009. Ανακτήθηκε στις 10 Μαρτίου 2014.
  9. «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Ιουλίου 2009. Ανακτήθηκε στις 10 Μαρτίου 2014.
  10. «Ethnic Origin (247), Single and Multiple Ethnic Origin Responses (3) and Sex (3) for the Population of Canada, Provinces, Territories, Census Metropolitan Areas and Census Agg.». 2.statcan.ca. Ανακτήθηκε στις 22 Απριλίου 2009.
  11. «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Ιουλίου 2013. Ανακτήθηκε στις 10 Μαρτίου 2014.
  12. «2013 UNHCR country operations profile - Algeria». United Nations High Commissioner for Refugees. 2013. Ανακτήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 2013.
  13. Chapter 1: Religious Affiliation retrieved 4 September 2013
  14. «Hassan et al. (2008)» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 4 Μαρτίου 2009. Ανακτήθηκε στις 10 Μαρτίου 2014.
  15. Cruciani, F και άλλοι. (2007). «Tracing Past Human Male Movements in Northern/Eastern Africa and Western Eurasia: New Clues from Y-Chromosomal Haplogroups E-M78 and J-M12». Molecular Biology and Evolution 24 (6): 1300–1311. doi:10.1093/molbev/msm049. PMID 17351267. http://mbe.oxfordjournals.org/cgi/reprint/24/6/1300 Also see Supplementary Data Αρχειοθετήθηκε 2012-12-05 at Archive.is
  16. 16,0 16,1 Dowty, Alan (2008). Israel/Palestine. London, UK: Polity. σελ. 221. ISBN 978-0-7456-4243-7. Palestinians are the descendants of all the indigenous peoples who lived in Palestine over the centuries; since the seventh century, they have been predominantly Muslim in religion and almost completely Arab in language and culture.
  17. 'Palestinians are an indigenous people who either live in, or originate from, historical Palestine... Although the Muslims guaranteed security and allowed religious freedom to all inhabitants of the region, the majority converted to Islam and adopted Arab culture.' Bassam Abu-Libdeh, Peter D. Turnpenny, and Ahmed Teebi, ‘Genetic Disease in Palestine and Palestinians,’ in Dhavendra Kuma (ed.) Genomics and Health in the Developing World, OUP 2012 pp.700-711
  18. David Ben-Gurion and Yitzhak Ben-Zvi claimed that the population at the time of the Arab conquest was mainly Christian, of Jewish origins, which underwent conversion to avoid a tax burden, basing their argument on 'the fact that at the time of the Arab conquest, the population of Palestine was mainly Christian, and that during the Crusaders’ conquest some four hundred years later, it was mainly Muslim. As neither the Byzantines nor the Muslims carried out any large-scale population resettlement projects, the Christians were the offspring of the Jewish and Samaritan farmers who converted to Christianity in the Byzantine period; while the Muslim fellaheen in Palestine in modern times are descendants of those Christians who were the descendants of Jews, and had turned to Islam before the Crusaders’ conquest.’ Moshe Gil, A History of Palestine,634-1099 Cambridge University Press, (1983) 1997 pp.222-3
  19. 'The process of Arabization and Islamization was gaining momentum there. It was one of the mainstays of Umayyad power and was important in their struggle against both Iraq and the Arabian Peninsula.... Conversions arising from convenience as well as conviction then increased. These conversions to Islam, together with a steady tribal inflow from the desert, changed the religious character of Palestine’s inhabitants. The predominantly Christian population gradually became predominantly Muslim and Arabic-speaking. At the same time, during the early years of Muslim control of the city, a small permanent Jewish population returned to Jerusalem after a 500-year absence.' Encyclopedia Britannica, Palestine,'From the Arab Conquest to 1900,'.
  20. 20,0 20,1 20,2 «Palestine». Encyclopædia Britannica. 2007. Ανακτήθηκε στις 29 Αυγούστου 2007. The Arabs of Palestine began widely using the term Palestinian starting in the pre–World War I period to indicate the nationalist concept of a Palestinian people. But after 1948—and even more so after 1967—for Palestinians themselves the term came to signify not only a place of origin but also, more importantly, a sense of a shared past and future in the form of a Palestinian state.
  21. 21,0 21,1 Bernard Lewis (1999). Semites and Anti-Semites, An Inquiry into Conflict and Prejudice. W.W. Norton and Company. σελ. 169. ISBN 0-393-31839-7.
  22. 'While population transfers were effected in the Assyrian, Babylonian and Persian periods, most of the indigenous population remained in place. Moreover, after Jerusalem was destroyed in AD 70 the population by and large remained in situ, and did so again after Bar Kochba's revolt in AD 135. When the vast majority of the population became Christian during the Byzantine period, no vast number were driven out, and similarly in the seventh century, when the vast majority became Muslim, few were driven from the land. Palestine has been multi-cultural and multi ethnic from the beginning, as one can read between the lines even in the biblical narrative. Many Palestinian Jews became Christians, and in turn Muslims. Ironically, many of the forebears of Palestinian Arab refugees may well have been Jewish.' Michael Prior,Zionism and the State of Israel: A Moral Inquiry, Psychology Press 1999 p.201
  23. 'the word 'Arab' needs to be used with care. It is applicable to the Bedouin and to a section of the urban and effendi classes; it is inappropriate as a description of the rural mass of the population, the fellaheen. The whole population spoke Arabic, usually corrupted by dialects bearing traces of words of other origin, but it was only the Bedouin who habitually thought of themselves as Arabs. Western travelers from the sixteenth century onwards make the same distinction, and the word 'Arab' almost always refers to them exclusively. . .Gradually it was realized that there remained a substantial stratum of the pre-Israelite peasantry, and that the oldest element among the peasants were not 'Arabs' in the sense of having entered the country with or after the conquerors of the seventh century, had been there already when the Arabs came.' James Parkes, Whose Land? A History of the Peoples of Palestine,(1949) rev.ed.Penguin, 1970 σσ.209-210.
  24. Melvin Ember; Carol R. Ember; Ian A. Skoggard (2005). Encyclopedia of Diasporas: Immigrant and Refugee Cultures Around the World. Springer. σελίδες 234–. ISBN 978-0-306-48321-9. Ανακτήθηκε στις 2 Μαΐου 2013.
  25. «What is the True Demographic Picture in the West Bank and Gaza? – A Presentation and a Critique». Jerusalem Center for Public Affairs. 10 Μαρτίου 2005. http://www.jcpa.org/brief/brief004-19.htm. Ανακτήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 2010.
  26. Alan Dowty, Critical issues in Israeli society, Greenwood (2004), σ. 110
  27. «Where We Work - Gaza Strip». UNRWA. 1 Σεπτεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 2013.
  28. «Where We Work - West Bank». UNRWA. 1 Ιανουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 2013.
  29. Arzt, Donna E. (1997). Refugees into Citizens – Palestinians and the end of the Arab-Israeli conflict. Council on Foreign Relations. σελ. 74. ISBN 0-87609-194-X.
  30. «Palestinians at the end of 2012» (PDF). Palestinian Central Bureau of Statistics. 2009. Ανακτήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 2013.
  31. Gibbons, Ann (30 Οκτωβρίου 2000). «Jews and Arabs Share Recent Ancestry». ScienceNOW. American Academy for the Advancement of Science.. Studies cited are: M. F. Hammer και άλλοι. (2000). «Jewish and Middle Eastern non-Jewish populations share a common pool of Y-chromosome biallelic haplotypes». Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America 97 (12): 6769–6774. doi:10.1073/pnas.100115997. PMID 10801975. and Almut Nebel και άλλοι. (2000). «High-resolution Y chromosome haplotypes of Israeli and Palestinian Arabs reveal geographic substructure and substantial overlap with haplotypes of Jews». Human Genetics 107 (6): 630–641. doi:10.1007/s004390000426. PMID 11153918. Another study says; "Our recent study of high-resolution microsatellite haplotypes demonstrated that a substantial portion of Y chromosomes of Jews (70%) and of Palestinian Muslim Arabs (82%) belonged to the same chromosome pool."[1]
  32. 32,0 32,1 Likhovski, Assaf (2006). Law and identity in mandate Palestine. The University of North Carolina Press. σελ. 174. ISBN 978-0-8078-3017-8.
  33. Porath, 1974, p. 117. "On 21st September, after twenty-six days of discussion, the joint Syrian-Palestinian Congress issued a public statement to the League of Nations demanding: 1) Recognition of the independence and national rule (al-Sultan al-Qawmi) of Syria, Lebanon and Palestine"
  34. Khalidi, 1997, p. 18.
  35. «Who Represents the Palestinians Officially Before the World Community?». Institute for Middle East Understanding. 2007. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Σεπτεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουλίου 2007.
  36. «Palestinian Authority definition». TheFreeDictionary.com. Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2013.
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Palestinian people της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).
12 Αυγούστου

Ιούνιος | Ιούλιος | Αύγουστος | Σεπτέμβριος | Οκτώβριος

11 Αυγούστου | 12 Αυγούστου | 13 Αυγούστου

H 12η Αυγούστου είναι η 224η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο (225η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 141 ημέρες.

12 Σεπτεμβρίου

Ιούλιος | Αύγουστος | Σεπτέμβριος | Οκτώβριος | Νοέμβριος

11 Σεπτεμβρίου | 12 Σεπτεμβρίου | 13 Σεπτεμβρίου

H 12η Σεπτεμβρίου είναι η 255η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο (256η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 110 ημέρες.

1976

Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1976 κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο

1977

Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1977 κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο

1985

Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1985 κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο

1988

Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1988 κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο

24 Σεπτεμβρίου

Ιούλιος | Αύγουστος | Σεπτέμβριος | Οκτώβριος | Νοέμβριος

23 Σεπτεμβρίου | 24 Σεπτεμβρίου | 25 Σεπτεμβρίου

H 24η Σεπτεμβρίου είναι η 267η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο (268η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 98 ημέρες.

27 Δεκεμβρίου

Οκτώβριος | Νοέμβριος | Δεκέμβριος | Ιανουάριος | Φεβρουάριος

26 Δεκεμβρίου | 27 Δεκεμβρίου | 28 Δεκεμβρίου

H 27η Δεκεμβρίου είναι η 361η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο (362η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 4 ημέρες.

28 Σεπτεμβρίου

Ιούλιος | Αύγουστος | Σεπτέμβριος | Οκτώβριος | Νοέμβριος

27 Σεπτεμβρίου | 28 Σεπτεμβρίου | 29 Σεπτεμβρίου

H 28η Σεπτεμβρίου είναι η 271η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο (272η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 94 ημέρες.

6 Σεπτεμβρίου

Ιούλιος | Αύγουστος | Σεπτέμβριος | Οκτώβριος | Νοέμβριος

5 Σεπτεμβρίου | 6 Σεπτεμβρίου | 7 Σεπτεμβρίου

H 6η Σεπτεμβρίου είναι η 249η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο (250ή σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 116 ημέρες.

Biladi

Ο παλαιστινιακός εθνικός ύμνος, Biladi ("Χώρα μου"), είναι ο εθνικός ύμνος της Παλαιστινιακής Αρχής. Καθιερώθηκε από το Παλαιστινιακό Εθνικό Συμβούλιο το 1996, σύμφωνα με το άρθρο 31 της Παλαιστινιακής Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας από το 1988. Τους στίχους έγραψε ο Σαΐντ Αλ Μουζαγίν (Said Al Muzayin, αλλιώς Fata Al Thawra) και τη μουσική ο Αιγύπτιος μαέστρος Αλί Ισμαέλ (Ali Ismael). Ήταν γνωστός με το όνομα "Ύμνος της παλαιστινιακής επανάστασης".

Από το 1936, το Mawtini ("Η Πατρίδα μου") αραβικά:موطني αποτελούσε τον ανεπίσημο ύμνο που χρησιμοποιούσαν οι Παλαιστίνιοι. Γράφτηκε από τον Ιμπραχίμ Τουκάν (Ibrahim Touqan) και η μουσική του ήταν του Λιβανέζου συνθέτη Μοχάματ Φλάιφελ (Mohammad Flaifel). Το τραγούδι αυτό δεν πρέπει να συγχέεται με τον επίσημο ύμνο, που ονομάζεται Biladi.

Γιάσερ Αραφάτ

Ο Μοχάμεντ Γιάσερ Αμπντέλ Ραχμάν Αμπντέλ Ραούφ Αραφάτ αλ-Κούντουα (αραβικά: محمد ياسر عبد الرحمن عبد الرؤوف عرفات‎‎‎, 24 Αυγούστου 1929 - 11 Νοεμβρίου 2004), γνωστός ως Γιάσερ Αραφάτ (αραβικά: ياسر عرفات) ή Αμπού Αμάρ, ήταν Παλαιστίνιος πολιτικός ηγέτης. Διετέλεσε πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής και της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης. Λίγα χρόνια πριν πεθάνει, φέρεται να ασπάστηκε τον Χριστιανισμό.

Ισμαήλ Χανίγια

Ο Ισμαήλ Χανίγια (29 Ιανουαρίου 1963-) είναι ανώτατος πολιτικός ηγέτης της Χαμάς. Ανέλαβε πρωθυπουργός της Παλαιστινιακής Αρχής το 2006, αλλά καθαιρέθηκε το 2007 από τον Πρόεδρο Μαχμούντ Αμπάς. Ο ίδιος και το Παλαιστινιακό Νομοθετικό Συμβούλιο δεν αναγνώρισαν την πράξη αυτή και έκτοτε ασκεί ντε φάκτο εξουσία στη Λωρίδα της Γάζας, ενώ στη Δυτική Όχθη την εξουσία ασκεί η Παλαιστινιακή Αρχή, ελεγχόμενη από τη Φατάχ.

Κράτος της Παλαιστίνης

Με το όνομα Παλαιστίνη, γενικά, ονομάζεται η περιοχή της ανατολικής Μεσογείου η οποία εκτείνεται από τα σύνορα της Αιγύπτου (νότια) μέχρι τα σύνορα του Λιβάνου (βόρεια), και ανατολικά μέχρι τον Ιορδάνη ποταμό.Από τις αρχές του 20ου αιώνα η περιοχή αυτή αποτελεί πεδίο εθνικών διεκδικήσεων και συγκρούσεων μεταξύ Σιωνιστών εθνικιστών και Παλαιστινίων.

Ιστορικά, πιστεύεται ότι η ονομασία προέρχεται από τους Φιλισταίους. Είναι αρχαιολογικά πιθανό να υπάρχει προέλευση και κατά συνέπεια σύνδεση με κάποια φύλα που έφυγαν από την αρχαία Κρήτη και αναφέρονται μεταξύ άλλων σε κείμενα της Γραμμικής Β ως «Πελεστέτ». Η Γραμμική Β είναι η πρώτη γραφή της ελληνικής γλώσσας, μεταγενέστερη μορφή της Γραμμικής Α, και χρησιμοποιήθηκε στη Μυκηναϊκή περίοδο, από το 17ο ως τον 13ο αι. π.Χ., κυρίως για την τήρηση λογιστικών αρχείων στα ανάκτορα.

Η ονομασία Παλαιστίνη είναι ελληνική οι δε Ρωμαίοι, τον 2ο αιώνα π.Χ., ονόμαζαν την περιοχή «Παλαιστίνη της Συρίας», ως περιοχή της Συρίας. Το όνομα Παλαιστίνη αναβίωσε και καθιερώθηκε επίσημα ως ανεξάρτητο έδαφος από τον Ιορδάνη ποταμό μέχρι τις ακτές της Μεσογείου μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο όταν δημιουργήθηκε ως κράτος κατ΄ εντολή και παραχωρήθηκε υπό την προστασία των Άγγλων.

Λωρίδα της Γάζας

Η Λωρίδα της Γάζας (αραβικά: قطاع غزة , εβραϊκά: רצועת עזה ) αποτελεί μια παράλια χερσαία λωρίδα στο νοτιοανατολικό άκρο της Μεσογείου, μεταξύ της Αιγύπτου και του Ισραήλ που δημιουργήθηκε το 1948, με βάση τη γραμμή εκεχειρίας του Πρώτου Αραβοϊσραηλινού πολέμου. Πρόκειται για μια χερσαία λωρίδα που εκτείνεται βόρεια των ανατολικών συνόρων της Αιγύπτου μήκους 41 χιλιομέτρων και πλάτους μεταξύ 6 και 12 χιλιομέτρων, με συνολική έκταση 360 km² στην οποία και κατοικούν 1,5 εκατομμύριο Παλαιστίνιοι (1.500.202 σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2008). Η Λωρίδα πήρε το όνομά της από την κυριότερη πόλη της περιοχής, τη Γάζα. Άλλες σημαντικές πόλεις είναι η Ράφα και η Χαν Γιουνίς.

Tη Διοίκηση της Λωρίδας αυτής μέχρι το 1967 ασκούσε η Αίγυπτος. Μετά όμως τον πόλεμο των έξι ημερών πέρασε στη κατοχή και τον έλεγχο του Ισραήλ. Επί Πρωθυπουργίας του Ισραήλ Αριέλ Σαρόν το 2005 αποσύρθηκαν από τη περιοχή ο ισραηλινός στρατός παίρνοντας όμως μαζί του και εκατοντάδες Εβραίους εποίκους που είχαν εν τω μεταξύ προλάβει και μετοικήσει εκεί. Παρά όμως την απαγκίστρωση και αποχώρηση αυτή των ισραηλινών, το Ισραήλ δεν έπαψε να ελέγχει όλα τα σύνορα της Λωρίδας περιμετρικά (από ξηρά, θάλασσα και αέρα), πλην του Νότου που μετά από επίμονες διεθνείς πιέσεις παραχώρησε τελικά στην Αίγυπτο. Ωστόσο, παρά τις πολλές και επανειλημμένες συνομιλίες και διεθνείς διμερείς «συναντήσεις κορυφής» δεν έχει αναγνωριστεί μέχρι σήμερα ως ανεξάρτητο κράτος που διεκδικείται από την Εθνική Παλαιστινιακή Αρχή ως μέρος του Κράτους της Παλαιστίνης, που χρονοτριβεί 60 χρόνια, από το 1948, με έκδηλη την αδυναμία του ΟΗΕ και άλλων Διεθνών Οργανισμών για την οριστική επίλυση του ζητήματος, με συνέπεια να πιθανολογούνται άλλες σκοπιμότητες.

Τον Ιανουάριο του 2006, στις κοινοβουλευτικές εκλογές που διενεργήθηκαν στα Παλαιστινιακά εδάφη οι Ισλαμιστές της Χαμάς επικράτησαν πανηγυρικά και ενάμισι χρόνο μετά, τον Ιούνιο του 2007 συγκρούστηκαν στη Λωρίδα της Γάζας με την Φατάχ του προέδρου Μαχμούτ Αμπάς όπου και απέκτησαν τον πλήρη έλεγχο της περιοχής η οποία και κυβερνάται μετά από τις συγκρούσεις εκείνες ντε φάκτο από την Χαμάς. Συνέπεια του γεγονότος αυτού ήταν το Ισραήλ να επιβάλλει σκληρό αποκλεισμό ιδιαίτερα στη περιοχή της Γάζας προκειμένου ν' ασκήσει πίεση στη Χαμάς που δεν έπαψε ν΄ αναζητεί την αναγνώριση της ανεξαρτησίας των εδαφών. Εκ του αποκλεισμού αυτού ακολούθησε εκ μέρους της Χαμάς σειρά εκτοξεύσεων ρουκετών προς το έδαφος του Ισραήλ. Έτσι ο Παλαιστινιακός πληθυσμός έγινε μάρτυρας μιας ακόμη δραματικής επιδείνωσης των συνθηκών ζωής. Τον Ιούνιο του 2008 και συγκεκριμένα στις 19 Ιουνίου και έπειτα από πολύνεκρες συγκρούσεις, τέθηκε σε ισχύ η συμφωνία για εκεχειρία ανάμεσα στο Ισραήλ και στη Χαμάς, η οποία έληγε στις 19 Δεκεμβρίου του 2008, με τερματισμό του 18άμηνου αποκλεισμού του Ισραήλ.

Αντ΄ αυτού όμως και παρατεινόμενου του αποκλεισμού ξέσπασαν νέες εχθροπραξίες με εξαπόλυση ρουκετών τύπου Κασάμ εκ μέρους της Χαμάς κατά πόλεων του Ισραήλ, και το Ισραήλ σε βομβαρδισμό της Λωρίδας της Γάζας, με πλήθος αεροπορικών επιδρομών, είσοδο στρατευμάτων και αρμάτων μάχης στη Λωρίδα και ναυτικό αποκλεισμό κάνοντας χρήση και παράνομων βομβών (λευκού φωσφόρου), πλήττοντας μέχρι και σχολεία και νοσοκομεία του ΟΗΕ, παρεμποδίζοντας και κάθε ανθρωπιστική βοήθεια. Παρά τις έντονες διαμαρτυρίες και τη διεθνή καταδίκη των Ισραηλινών επιχειρήσεων οι επιχειρήσεις συνεχίστηκαν, ενώ οι διπλωματικές πρωτοβουλίες 15 ημερών μέχρι σήμερα ουδέν έχουν πετύχει. Ο αποκλεισμός της Λωρίδας της Γάζας συνεχίζεται.

Μαχμούντ Αμπάς

Ο Μαχμούντ Αμπάς (26 Μαρτίου 1935) γνωστός και στα αραβικά με το όνομα "Κούνια" ως Αμπού Μαζέν είναι ο Πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής από το 2005 και ηγετικό στέλεχος της Φατάχ. Τον Μάρτιο του 2003 και μέχρι τον Οκτώβριο του ιδίου έτους υπηρέτησε στο αξίωμα του Πρωθυπουργού. Επανεξελέγη στην ηγεσία της Φατάχ, από το συνέδριο της πολιτικής πτέρυγας, στις 10 Αυγούστου του 2009. H θητεία του Αμπάς ως Προέδρου έληξε στις 15 Ιανουαρίου 2009. Έκτοτε ο Αζίζ Ντουγουάικ αναγνωρίζεται ως Πρόεδρος από την κυβέρνηση Χαανίγια στη Λωρίδα της Γάζας, ενώ ο Αμπάς αναγνωρίζεται από την κυβέρνηση Φαγιάντ στην Δυτική Όχθη.

Πρόσφυγας

Πρόσφυγας ονομάζεται, σύμφωνα με τη Σύμβαση της Γενεύης για τους πρόσφυγες, κάθε άνθρωπος που βρίσκεται έξω από το κράτος του οποίου είναι πολίτης εξαιτίας δικαιολογημένου φόβου ότι εκεί θα υποστεί διωγμούς λόγω της φυλής, της θρησκείας ή της εθνικότητάς του, ή ακόμα εξαιτίας της ιδιότητας του μέλους μιας ιδιαίτερης κοινωνικής ομάδας ή των πολιτικών του απόψεων (πολιτικός πρόσφυγας), και επιπλέον τού είναι αδύνατο να εξασφαλίσει προστασία από τη χώρα του, ή, εξαιτίας του φόβου αυτού, δεν επιθυμεί να τεθεί υπό αυτή την προστασία. Μέχρι να του αναγνωρισθεί νομικά η ιδιότητα του πρόσφυγα από μία χώρα, ένας άνθρωπος μπορεί να βρίσκεται υπό το καθεστώς του «αιτούντος άσυλο». Συνήθως η αδυναμία εξασφαλίσεως προστασίας είναι αποτέλεσμα πολέμου, ωστόσο ο παραπάνω ορισμός αποκλείει τους πρόσφυγες εξαιτίας φυσικών καταστροφών. Μία άλλη κατηγορία ανθρώπων που ονομάζονται πρόσφυγες και δεν περιλαμβάνονται στον παραπάνω ορισμό είναι όσοι μετεγκαθίστανται ομαδικά σε άλλη περιοχή της δικής τους χώρας, είτε εξαιτίας φυσικών καταστροφών, είτε για άλλο λόγο πάνω από τις δυνάμεις τους. Αυτοί ονομάζονται εσωτερικοί πρόσφυγες.

Στο τέλος του 2014 υπολογίζεται ότι υπήρχαν περίπου 19,5 εκατομμύρια πρόσφυγες σε όλο τον κόσμο, τα 14,4 εκατομμύρια υπό την ευθύνη της UNHCR και τα 5,1 εκατομμύρια, οι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες, υπό την ευθύνη της UNRWA. Τα 14,4 εκατομμύρια αντιπροσωπεύουν μία αύξηση 2,7 εκατομμυρίων από το 2013 (+23%), την υψηλότερη από το 1995. Ανάμεσά τους, οι πρόσφυγες του συριακού εμφύλιου πολέμου έγιναν η μεγαλύτερη ομάδα προσφύγων το 2014 (3,9 εκατομμύρια, 1,55 εκατομμύριο περισσότεροι από το προηγούμενο έτος), ξεπερνώντας τους Αφγανούς (2,6 εκατομμύρια), που αποτελούσαν τη μεγαλύτερη προσφυγική ομάδα επί τρεις δεκαετίες. Τον Φεβρουάριο του 2015 η Τουρκία έγινε η χώρα που φιλοξενεί τους περισσότερους πρόσφυγες, με 2,2 εκατομμύρια Σύρους και 300 χιλιάδες Ιρακινούς. Το Πακιστάν έρχεται δεύτερο, φιλοξενώντας 1,6 εκατομμύριο Αφγανούς. Η θρησκευτική ταυτότητα αναδεικνύεται σε σημαντική πλευρά του προσφυγικού ζητήματος στις περισσότερες χώρες φιλοξενίας προσφύγων.

Πολλές έρευνες που έχουν πραγματοποιηθεί αναδεικνύουν τον ρόλο που παίζουν τα ΜΜΕ, ενάντια στους πρόφυγες, τόσο στην Ελλάδα όσο και Διεθνώς.

Ο διαχωρισμός ανάμεσα σε πρόσφυγες και μετανάστες, έχει δεχθεί κριτική, ως "επιβεβλημένος από την εξουσία, προκειμένου να απορρίπτεται με μεγαλύτερη ευκολία ένα μέρος των ανθρώπων". Η κριτική υποστηρίζει επίσης πως η φτώχεια ως λόγος μετακίνησης είναι και αυτή ένας πολύ σοβαρός λόγος, όπως και ο πόλεμος.

Φιλισταίοι

Οι Φιλισταίοι ήταν λαός που κατοικούσε στη γη της Παλαιστίνης. Έδωσαν το όνομά τους στην ομώνυμη περιοχή και θεωρούνται οι μακρινοί πρόγονοι των σημερινών Παλαιστινίων. Ανήκαν στους Λαούς της Θάλασσας.

Χαμάς

Η Χαμάς (αραβικά: حركة حماس, ακρωνύμιο του حركة المقاومة الاسلامية ή Harakat al-Muqāwama al-Islāmiyya ή «Ισλαμικό Κίνημα Αντίστασης») είναι μία παλαιστινιακή σουνιτική παραστρατιωτική οργάνωση και πολιτικό κόμμα που κατέχει σήμερα την πλειοψηφία των εδρών του εκλεγμένου νομοθετικού συμβουλίου στην Παλαιστινιακή Εθνική Αρχή.Η Χαμάς ιδρύθηκε το 1987 από τον Σεΐχη Αχμέντ Γιασίν και τον Μοχάμεντ Ταχά της Παλαιστινιακής πτέρυγας της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, κατά την έναρξη της πρώτης Ιντιφάντα με βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας και άλλες επιθέσεις κατά ισραηλινών αμάχων και των δυνάμεων ασφαλείας.

Η Χαμάς έχει επίσης εκτεταμένα κοινωνικά προγράμματα και έχει αποκτήσει δημοτικότητα στην παλαιστινιακή κοινωνία με τη δημιουργία νοσοκομείων, εκπαιδευτικών συστημάτων, βιβλιοθηκών και άλλων υπηρεσιών σε όλη τη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας. Η διακήρυξη της Χαμάς κάνει έκκληση για την καταστροφή του Κράτους του Ισραήλ και την αντικατάστασή του με ένα παλαιστινιακό ισλαμικό κράτος στην περιοχή που είναι τώρα το Ισραήλ, τη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας. Η Χαμάς περιγράφει τη σύγκρουση με το Ισραήλ ως πολιτική και όχι θρησκευτική ή αντισημιτική. Ωστόσο, η ιδρυτική της διακήρυξη, συγγράμματα, και πολλές από τις δημόσιες δηλώσεις αντικατοπτρίζουν την επίδραση αντισημιτικών θεωριών συνωμοσίας.

Η πολιτική πτέρυγα της Χαμάς κέρδισε πολλές τοπικές εκλογές στη Γάζα, την Καλκίλια, και την Ναμπλούς. Τον Ιανουάριο του 2006, η Χαμάς πήρε μια νίκη έκπληξη στις παλαιστινιακές βουλευτικές εκλογές, λαμβάνοντας 76 από τις 132 έδρες στη βουλή, ενώ η κυβερνούσα Φατάχ πήρε 43. Η διακήρυξη της Χαμάς αναφέρει: "Δεν υπάρχει λύση για το παλαιστινιακό ζήτημα εκτός μέσω της Τζιχάντ", και αυτή η στάση έχει βρει ένα δεκτικό ακροατήριο μεταξύ των Παλαιστινίων· πολλοί αντιλαμβάνονται την προηγούμενη κυβέρνηση της Φατάχ ως διεφθαρμένη και αναποτελεσματική, και οι υποστηρικτές της Χαμάς την θεωρούν ως κίνημα «ένοπλης αντίστασης» για την υπεράσπιση των Παλαιστινίων από την ισραηλινή κατοχή των παλαιστινιακών εδαφών. Ωστόσο, μετά την εκλογική νίκη της Χαμάς, έχει επέλθει ιδιαίτερα άγρια διαμάχη μεταξύ της Χαμάς και της Φατάχ, που οδηγεί σε πολλούς θανάτους παλαιστινίων.Μετά τη Μάχη για τη Γάζα τον Ιούνιο του 2007, εκλεγμένοι αξιωματούχοι της Χαμάς εκδιώχθηκαν από τις θέσεις τους στην κυβέρνηση στην Παλαιστινιακή Εθνική Αρχή στη Δυτική Όχθη, και αντικαταστάθηκαν από αντιπάλους της Φατάχ και ανεξάρτητους, μια δράση που πολλοί Παλαιστίνιοι και άλλοι εμπειρογνώμονες θεώρησαν παράνομη. Στις 18 Ιουνίου 2007, ο παλαιστίνιος πρόεδρος Μαχμούντ Αμπάς (Φατάχ) εξέδωσε ένα διάταγμα που έθεσε εκτός νόμου την στρατιωτική και εκτελεστική δύναμη της Χαμάς.Η Χαμάς αναφέρεται ως τρομοκρατική οργάνωση από τον Καναδά, την Ευρωπαϊκή Ένωση, το Ισραήλ, την Ιαπωνία, και τις Ηνωμένες Πολιτείες, και απαγορεύεται στην Ιορδανία. Η Αυστραλία και το Ηνωμένο Βασίλειο περιλαμβάνουν μόνο την στρατιωτική πτέρυγα της Χαμάς, τις Ταξιαρχίες Izz ad-Din al-Qassam, ως τρομοκρατική οργάνωση. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν εφαρμόσει περιοριστικά μέτρα κατά της Χαμάς σε διεθνές επίπεδο.Σύμφωνα με το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ, η Χαμάς χρηματοδοτείται από τη Σαουδική Αραβία, το Ιράν, την παλαιστινιακή ομογένεια, και ιδιώτες ευεργέτες σε άλλα αραβικά κράτη.Τον Μάιο του 2017 ανέλαβε επίσημα αρχηγός της Χαμάς ο Ισμαήλ Χανίγια.

Άλλες γλώσσες

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.