Οικονομία της Σερβίας

Η οικονομία της Σερβίας είναι μια οικονομία ανώτερου και μεσαίου εισοδήματος, που βασίζεται στην παροχή υπηρεσιών, με τον τριτογενή τομέα να αντιπροσωπεύει τα δύο τρίτα του συνολικού ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος (ΑΕΠ) και να λειτουργεί σύμφωνα με τις αρχές της ελεύθερης αγοράς. Το ονομαστικό ΑΕΠ, το 2017, ανήλθε σε 39,366 δισεκατομμύρια δολάρια, δηλαδή 5.599 δολάρια ανά κάτοικο, ενώ το ΑΕΠ με βάση την ισοτιμία αγοραστικής δύναμης (PPP) ανερχόταν σε 106,6022 δισεκατομμύρια δολάρια, δηλαδή 15.163 δολάρια ανά κάτοικο.[1]

Οι ισχυρότεροι τομείς της οικονομίας είναι η ενέργεια, η αυτοκινητοβιομηχανία, τα μηχανήματα, η εξορυκτική βιομηχανία και η γεωργία.[2] Στις πρωτογενείς βιομηχανικές εξαγωγές συγκαταλέγονται αυτοκίνητα, σίδηρος και χάλυβας, καουτσούκ, ρούχα, σιτάρι, φρούτα και λαχανικά, μη σιδηρούχα μέταλλα, ηλεκτρικές συσκευές, μεταλλικά προϊόντα, όπλα και πυρομαχικά.[3] Το εμπόριο διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην οικονομική παραγωγή της Σερβίας. Οι κύριοι εμπορικοί εταίροι της χώρας είναι η Γερμανία, η Ιταλία, η Ρωσία, η Κίνα και οι γειτονικές βαλκανικές χώρες.[4]

Το Βελιγράδι είναι η πρωτεύουσα και οικονομική καρδιά της Σερβίας και έδρα πολλών σερβικών και διεθνών εταιρειών που δραστηριοποιούνται στη χώρα, καθώς και της Εθνικής Τράπεζας της Σερβίας και του Χρηματιστηρίου Αξιών του Βελιγραδίου. Το Νόβι Σαντ είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη και το πιο σημαντικό οικονομικό κέντρο μετά από το Βελιγράδι.

Βιομηχανία

Η βιομηχανία είναι ο κλάδος της οικονομίας που επλήγη περισσότερο από τις κυρώσεις του ΟΗΕ, το εμπάργκο και τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, ενώ επιπτώσεις υπήρξαν και κατά τη μετάβαση στην καπιταλιστική οικονομία, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 2000.[5] Η βιομηχανική παραγωγή παρουσιάζει δραματική μείωση κατά τα τελευταία έτη.[6] Οι κύριοι βιομηχανικοί τομείς περιλαμβάνουν την αυτοκινητοβιομηχανία, τα ορυχεία, τα μη σιδηρούχα μέταλλα, την επεξεργασία τροφίμων, την κατασκευή ηλεκτρονικών, φαρμακευτικών προϊόντων και ρούχων.

Η αυτοκινητοβιομηχανία της χώρας (με σημαντικότερη τη Fiat Chrysler Automobiles) που έχει έδρα την περιοχή του Κραγκούγιεβατς και των περιχώρων του συμβάλλει στις εξαγωγές με περίπου 2 δισεκατομμύρια δολάρια.[7] Η μεταλλευτική βιομηχανία της Σερβίας είναι σχετικά ισχυρή, καθώς είναι η 18η μεγαλύτερη σε παραγωγή άνθρακα στον κόσμο. Η χώρα είναι 23η παγκοσμίως σε παραγωγή χαλκού. Χρυσός από την περιοχή του Μαϊντάνπεκ εξάγεται σε διάφορες χώρες. Κατασκευάζονται επίσης έξυπνα τηλέφωνα, τα οποία ονομάζονται Tesla smartphones.[8]

Η σερβική βιομηχανία τροφίμων είναι γνωστή τόσο σε περιφερειακό όσο και σε διεθνές επίπεδο και είναι ένα από τα ισχυρά σημεία της οικονομίας.[9] Μερικές από τις διεθνείς εμπορικές εταιρείες που έχουν παραγωγική δραστηριότητα στη Σερβία είναι οι εξής: PepsiCo, Nestlé, Coca-Cola, Heineken], Carlsberg και Nordzucker.[10] Η βιομηχανία ηλεκτρονικών ειδών της Σερβίας σημείωσε την αιχμή της στη δεκαετία του 1980, καθώς σήμερα είναι μόνο στο ένα τρίτο της τότε παραγωγής, αν και έχει σημειώσει αναγέννηση τα τελευταία χρόνια με επενδύσεις εταιρειών όπως η Siemens, η Panasonic και η Gorenje.[11] Η φαρμακευτική βιομηχανία στη Σερβία περιλαμβάνει δώδεκα κατασκευαστές γενοσήμων φαρμάκων, από τους οποίους η Hemofarm στο Βρσατς και η Galenika στο Βελιγράδι, αντιπροσωπεύουν το 80% του όγκου παραγωγής. Η εγχώρια παραγωγή καλύπτει πάνω από το 60% της τοπικής ζήτησης.[12]

Novi Beograd - 25 block - A business building
Σύγχρονα κτίρια στο Βελιγράδι, οικονομική πρωτεύουσα της Σερβίας.

Παραπομπές

  1. https://www.imf.org/external/pubs/ft/weo/2017/02/weodata/weorept.aspx?pr.x=68&pr.y=11&sy=2017&ey=2017&scsm=1&ssd=1&sort=country&ds=.&br=1&c=942&s=NGDPD%2CPPPGDP%2CNGDPDPC%2CPPPPC&grp=0&a=
  2. https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/ri.html
  3. https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/ri.html
  4. https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/ri.html
  5. «NATO's Latest Target: Yugoslavia's Economy».
  6. «Deindustrijalizacija Srbije – Kolumne». AKTER. 28 Απριλίου 2013. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Οκτωβρίου 2013.
  7. «Biz – Vesti – Auto-industrija za Srbiju kao IT». B92. 4 Οκτωβρίου 2013.
  8. «All about the Tesla Telephone». telegraf.rs.
  9. «Serbian Development Agency – RAS» (PDF). siepa.gov.rs.
  10. «LIBERALIZED TRADE». siepa.gov.rs. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Απριλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 3 Αυγούστου 2014.
  11. «Electronics». Siepa.gov.rs.
  12. «Pharmaceutical». Siepa.gov.rs.
Αυτοκινητοβιομηχανία στη Σερβία

Η αυτοκινητοβιομηχανία της Σερβίας είναι ένας από τους σημαντικότερους βιομηχανικούς κλάδους της χώρας και αποτελεί το 15% της βιομηχανικής παραγωγής της χώρας και το 18% όλων των εξαγωγών.

Γεωργία στη Σερβία

Η Γεωργία στην Σερβία εξακολουθεί να είναι ένας σημαντικός τομέας της σερβικής οικονομίας, με εξαγωγές ύψους 12 δισεκατομμυρίων ευρώ τον χρόνο. Η συνολική έκταση της γεωργικής γης υπερβαίνει τα 6.12 εκατομμύρια εκτάρια. Η γεωργική παραγωγή είναι πιο έντονη στην βόρεια Σερβία, στην εύφορη Παννονική Πεδιάδα, και στις νότιες πεδιάδες δίπλα στον Σάβα, στον Δούναβη και τον Μεγάλο Μοράβα.

Από το 1948 υπήρξε μια απότομη πτώση στην γεωργική δραστηριότητα, όταν τα τρία τέταρτα του πληθυσμού ασχολούνταν στην γεωργία, ενώ σήμερα είναι το ένα τέταρτο.

Δηνάριο Σερβίας

Το δηνάριο είναι το επίσημο νόμισμα της Σερβίας. Η πρώτη χρήση του δηναρίου χρονολογείται από το 1214.

Εθνική Τράπεζα της Σερβίας

Η Εθνική Τράπεζα της Σερβίας (σερβικά: Народна банка Србије / Narodna banka Srbije) είναι η κεντρική τράπεζα της Σερβίας. Ιδρυμένη το 1884, έχει ως κύριες ευθύνες: νομισματική πολιτική, έκδοση τραπεζογραμματίων και κερμάτων της Σερβίας, προστασία της σταθερότητας των τιμών και προώθηση της σταθερότητας του χρηματοπιστωτικού συστήματος στη Σερβία. Τα όργανα της τράπεζας είναι το Εκτελεστικό Συμβούλιο, ο Διοικητής και το Συμβούλιο του Διοικητή. Σημερινός διοικητής της τράπεζας είναι η οικονομολόγος και πολιτικός Τζοργκόβανκα Ταμπάκοβιτς.

Ενέργεια στη Σερβία

Το λήμμα ενέργεια στη Σερβία περιγράφει την παραγωγή, την κατανάλωση και την εισαγωγή ενέργειας στη Σερβική Δημοκρατία.

Νίκολα Πάσιτς

Ο Νικόλα Πάσιτς (Никола Пашић, 18 Δεκεμβρίου 1845 - 10 Δεκεμβρίου 1926) ήταν Σέρβος και Γιουγκοσλάβος πολιτικός και διπλωμάτης, η σημαντικότερη πολιτική μορφή της Σερβίας επί σχεδόν 40 χρόνια, ο ηγέτης του Λαϊκού Ριζοσπαστικού Κόμματος και, μεταξύ άλλων, δύο φορές δήμαρχος του Βελιγραδίου (1890-91 και 1897), αρκετές φορές Πρωθυπουργός του Βασιλείου της Σερβίας (1891-92, 1904-05, 1906-08, 1909-11, 1912-18) και του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας (1918, 1921-24, 1924-26).

Ήταν σημαντικός πολιτικός στα Βαλκάνια, που, μαζί με τους ομολόγους του όπως ο Ελευθέριος Βενιζέλος στην Ελλάδα, κατάφεραν να ενισχύσουν τα μικρά, ακόμη αναδυόμενα εθνικά κράτη τους ενάντια στις έντονες ξένες επιρροές, ιδιαίτερα εκείνες της Αυστροουγγαρίας, της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.

Νόβι Σαντ

Το Νόβι Σαντ (σερβικά: Нови Сад / Novi Sad) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Σερβίας, πρωτεύουσα της αυτόνομης επαρχίας της Βοϊβοντίνα και το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Νότια Μπάτσκα. Βρίσκεται στο νότιο τμήμα της Πεδιάδας της Παννονίας, στα σύνορα των γεωγραφικών περιοχών Μπάτσκα και Σρεμ. Κοντά στις όχθες του ποταμού Δούναβη, η πόλη έχει απέναντί της τις βόρειες πλαγιές της οροσειράς Φρούσκα Γκόρα.

Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 το κυρίως Νόβι Σαντ έχει πληθυσμό 250.439, ενώ ολόκληρη η αστική περιοχή του (με τους παρακείμενους αστικούς οικισμούς Πετροβαραντίν και Σρέμσκα Καμένιτσα) περιλαμβάνει 277.522 κατοίκους. Ο πληθυσμός της διοικητικής περιοχής της πόλης, συμπεριλαμβανομένων των προαστίων, ανέρχεται σε 341.625 άτομα.

Το Νόβι Σαντ ιδρύθηκε το 1694, όταν Σέρβοι έμποροι δημιούργησαν μια αποικία στη βόρεια όχθη του Δούναβη, απέναντι από το Φρούριο Πετροβαραντίν, στρατηγική στρατιωτική θέση των των Αψβούργων. Κατά το 18ο και 19ο αιώνα έγινε σημαντικό εμπορικό και βιοτεχνικό κέντρο, καθώς και κέντρο του Σερβικού πολιτισμού, κερδίζοντας το προσωνύμιο Αθήναι της Σερβίας. Η πόλη υπέστη καταστροφές κατά την Επανάσταση του 1848, αλλά αργότερα ανοικοδομήθηκε και αποκαταστάθηκε. Σήμερα, μαζί με την πρωτεύουσα του Βελιγραδίου, το Νόβι Σαντ είναι βιομηχανικό και οικονομικό κέντρο σημαντικό για την οικονομία της Σερβίας. Επιλέχθηκε ως μία από τις «Ευρωπαϊκές Πολιτιστικές Πρωτεύουσες» για το έτος 2021.

Οικονομία του Μαυροβουνίου

Η οικονομία του Μαυροβουνίου είναι ως επί το πλείστον οικονομία βασισμένη στις υπηρεσίες, επί του παρόντος στη διαδικασία της οικονομικής μετάβασης. Η οικονομία σε αυτό το Βαλκανικό κράτος ανακάμπτει από τις επιπτώσεις των Γιουγκοσλαβικών πολέμων, τη παρακμή της βιομηχανίας μετά τη κατάρρευση της ΣΟΔΓ, και τις οικονομικές κυρώσεις του ΟΗΕ.

Σερβία

Η Σερβία (σερβικά: Србија / Srbija, προφέρεται: Σρμπίγια), επίσημα Δημοκρατία της Σερβίας (σερβικά: Република Србија/Republika Srbija, προφέρεται: Ρεπούμπλικα Σρμπίγια), είναι κυρίαρχο κράτος, που βρίσκεται στο σταυροδρόμι της Κεντρικής και της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, καταλαμβάνοντας το νότιο τμήμα της Πεδιάδας της Παννονίας και τα κεντρικά Βαλκάνια. Σε σχέση με τη μικρή έκτασή της είναι μια ποικιλόμορφη χώρα, που διακρίνεται από ένα μεταβατικό χαρακτήρα και βρίσκεται πάνω σε πολιτιστικά, γεωγραφικά, κλιματικά και άλλα σύνορα. Η Σερβία είναι μεσόγεια και συνορεύει με την Ουγγαρία στα βόρεια, τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία στα ανατολικά, τη Βόρεια Μακεδονία στα νότια, την Κροατία και τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη στα δυτικά και το Μαυροβούνιο στα νοτιοδυτικά. Διεκδικεί επίσης σύνορα με την Αλβανία μέσω της διαφιλονικούμενης περιοχής του Κοσσυφοπεδίου. Η Σερβία αριθμεί περίπου 7 εκατομμύρια κατοίκους και η πρωτεύουσά της, το Βελιγράδι, κατατάσσεται μεταξύ των μεγαλύτερων πόλεων της Νοτιοανατολικής Ευρώπης.

Μετά τις Σλαβικές μεταναστεύσεις προς τα Βαλκάνια από τον 6ο αιώνα και μετά οι Σέρβοι ίδρυσαν αρκετά κράτη κατά τον πρώιμο Μεσαίωνα. Το Βασίλειο της Σερβίας αναγνωρίστηκε από τη Ρώμη και τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία το 1217. Έφτασε στο αποκορύφωμά του το 1346 ως σχετικά βραχύβια Σερβική Αυτοκρατορία. Στα μέσα του 16ου αιώνα ολόκληρη η σύγχρονη Σερβία είχε προσαρτηθεί από τους Οθωμανούς, που κατά καιρούς διακόπτονταν από την Αυτοκρατορία των Αψβούργων, που άρχισε να επεκτείνεται προς την Κεντρική Σερβία από το τέλος του 17ου αιώνα, διατηρώντας σταθερή βάση στη σημερινή Βοϊβοντίνα. Στις αρχές του 19ου αιώνα η Σερβική Επανάσταση εγκαθίδρυσε το έθνος-κράτος ως την πρώτη συνταγματική μοναρχία της περιοχής, που στη συνέχεια επεξέτεινε το έδαφός του. Μετά τη Σερβική νίκη στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, την εν συνεχεία συνένωση με το Μαυροβούνιο, την απελευθέρωση της Βοσνίας και της Βοϊβοντίνας από τους Αψβούργους με το Βασίλειο της Σερβίας, η χώρα συνίδρυσε το Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων, αργότερα Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας, με τους Σλοβένους και τους Κροάτες, απελευθερώνοντάς τους από την Αυτοκρατορία των Αψβούργων. Η χώρα βρέθηκε σε διάφορα πολιτικά σχήματα μέχρι τους Γιουγκοσλαβικούς πολέμους της δεκαετίας του 1990. Ετσι η Σερβία σχημάτισε μια ένωση με το Μαυροβούνιο το 1992, που διαλύθηκε το 2006, όταν η Σερβία έγινε και πάλι ανεξάρτητη χώρα. Το 2008, το κοινοβούλιο του Κοσσυφοπεδίου, νότιας επαρχίας της Σερβίας με Αλβανική εθνοτική πλειοψηφία, διακήρυξε την ανεξαρτησία, με ανάμεικτες αντιδράσεις από τη διεθνή κοινότητα.

Η Σερβία είναι μέλος του ΟΗΕ, του Συμβουλίου της Ευρώπης, του ΟΑΣΕ, του ΟΣΕΠ, και της ΚΕΣΕΕ. Υποψήφια για μέλος της ΕΕ από το 2012, η Σερβία διαπραγματεύεται την ένταξή της σε αυτή από τον Ιανουάριο του 2014 μετά από τις εγκρίσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και της Επιτροπής το 2013. Η χώρα είναι υπό ένταξη στον ΠΟΕ και είναι στρατιωτικά ουδέτερο κράτος. Η Σερβία είναι μια οικονομία ανώτερου-μεσαίου εισοδήματος με επικρατούντα τον τομέα των υπηρεσιών, με επόμενους το βιομηχανικό και το γεωργικό τομέα. Η χώρα κατέχει υψηλή θέση στο Δείκτη Κοινωνικής Προόδου (45η) καθώς και στον Παγκόσμιο Δείκτη Ειρήνης (46η), σχετικά υψηλή στο Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης (66η) και είναι μια οικονομικά μέτρια ελεύθερη χώρα.

Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς

Ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς (σερβικά: Слободан Милошевић, προφέρεται [sloˈbodan miˈloʃevitɕ], 20 Αυγούστου 1941 – 11 Μαρτίου 2006) ήταν Γιουγκοσλάβος πολιτικός και Πρόεδρος της Σερβίας (αρχικά της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Σερβίας, συστατικής δημοκρατίας εντός της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας) από το 1989 ως το 1997 και Πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας από το 1997 ως το 2000. Επίσης ήταν αρχηγός του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Σερβίας από την ίδρυσή του το 1990. Ανέλαβε την εξουσία ως Πρόεδρος της Σερβίας όταν αυτός και οι υποστηρικτές του υποστήριξαν την ανάγκη μεταρρύθμισης του Συντάγματος της Γιουγκοσλαβίας του 1974 λόγω τόσο της περιθωριοποίησης της Σερβίας όσο και της πολιτικής αδυναμίας του να αποτρέψει τις αλβανικές αυτονομιστικές ταραχές στη Σερβική επαρχία του Κοσσυφοπεδίου.

Η προεδρία του Μιλόσεβιτς στη Σερβία και στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας χαρακτηρίστηκε από αρκετές σημαντικές μεταρρυθμίσεις στο σύνταγμα της Σερβίας τις δεκαετίες του 1980 και του 1990, που περιόρισαν τις εξουσίες των αυτόνομων επαρχιών της Σερβίας. Το 1990 η Σερβία πέρασε από ένα τιτοϊκό, μονοκομματικό σύστημα σε ένα πολυκομματικό και επιχείρησε να μεταρρυθμίσει το Σύνταγμα της Γιουγκοσλαβίας του 1974. Οι συστατικές δημοκρατίες της χώρας χωρίστηκαν εν μέσω πολέμων και από τις πρώην δημοκρατίες της Σερβίας και του Μαυροβουνίου της ΣΟΔΓ ιδρύθηκε η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας. Ο Μιλόσεβιτς διαπραγματεύθηκε εκ μέρους των Σέρβων της Βοσνίας τη Συμφωνία του Ντέητον, που τερμάτισε τον Πόλεμο της Βοσνίας το 1995.

Ενώ για πολιτικούς λόγους είχε προηγουμένως χαρακτηριστεί από διπλωμάτες «κύριος παράγοντας σταθερότητας στα Βαλκάνια» και συνυπέγραψε τη Συμφωνία Ειρήνης του Ντέητον το 1995, εν μέσω των Νατοϊκών βομβαρδισμών της Γιουγκοσλαβίας] το 1999 ο Μιλόσεβιτς κατηγορήθηκε από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την πρώην Γιουγκοσλαβία (ICTY) για εγκλήματα πολέμου σε σχέση με τους πολέμους στη Βοσνία, την Κροατία και το Κοσσυφοπέδιο. Ο Μιλόσεβιτς παραιτήθηκε από τη Γιουγκοσλαβική προεδρία εν μέσω διαδηλώσεων, μετά τις αμφισβητούμενες προεδρικές εκλογές της 24ης Σεπτεμβρίου 2000. Συνελήφθη στις 31 Μαρτίου 2001 από τις ομοσπονδιακές αρχές της Γιουγκοσλαβίας ως ύποπτος διαφθοράς, κατάχρησης εξουσίας και υπεξαίρεσης .Η αρχική έρευνα για το Μιλόσεβιτς δεν τελεσφόρησε από έλλειψη αποδεικτικών στοιχείων, κάνοντας τον πρωθυπουργό της Σερβίας Ζόραν Τζίντζιτς να τον εκδώσει στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την πρώην Γιουγκοσλαβία (ICTY) για να δικαστεί, αντί των προηγουμένων, για κατηγορίες για εγκλήματα πολέμου. Στην αρχή της δίκης ο Μιλόσεβιτς κατήγγειλε το Δικαστήριο ως παράνομο διότι δεν είχε συσταθεί με τη συναίνεση της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, επομένως αρνήθηκε να ορίσει δικηγόρο για την υπεράσπισή του. Ο Μιλόσεβιτς υπερασπίστηκε ο ίδιος τον εαυτό του στην πενταετή δίκη, που έληξε χωρίς ετυμηγορία όταν πέθανε στο κελί του της φυλακής στη Χάγη στις 11 Μαρτίου 2006.Ο Μιλόσεβιτς, που υπέφερε από καρδιακές παθήσεις και υπέρταση, πέθανε από καρδιακή προσβολή. Το δικαστήριο αρνήθηκε κάθε ευθύνη για το θάνατο του Μιλόσεβιτς και δήλωσε ότι είχε αρνηθεί να πάρει τα συνταγογραφούμενα φάρμακα και αντί αυτών έπαιρνε άλλα μόνος του.Μετά το θάνατο του Μιλόσεβιτς το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης κατέληξε ότι ιδιαίτερα για την Υπόθεση της Γενοκτονίας της Βοσνίας δεν υπάρχουν στοιχεία που να τον συνδέουν με τη γενοκτονία που διέπραξαν οι Σερβοβοσνιακές δυνάμεις κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Βοσνίας. Ωστόσο το Δικαστήριο διαπίστωσε ότι ο Μιλόσεβιτς και άλλοι στη Σερβία είχαν διαπράξει παραβίαση της Σύμβασης για τη Γενοκτονία, παραλείποντας να αποτρέψουν τη γενοκτονία και μη συνεργαζόμενοι με το ICTY για την τιμωρία των δραστών της, ιδίως του Στρατηγού Ράτκο Μλάντιτς, και παραβίαση της υποχρέωσής του να συμμορφωθεί με τα προσωρινά μέτρα που διέταξε το Δικαστήριο. Η κυβέρνηση του Μιλόσεβιτς έχει περιγραφεί από παρατηρητές ως απολυταρχική ή αυταρχική.

Χρηματιστήριο του Βελιγραδίου

Το Χρηματιστήριο Αξιών του Βελιγραδίου (BELEX, Београдска берза) εδρεύει στο Βελιγράδι της Σερβίας. Το χρηματιστήριο ιδρύθηκε το 1894 στο Βασίλειο της Σερβίας, έπειτα από τη δημιουργία του χρηματιστηριακού νόμου του 1886. Επί του παρόντος, το χρηματιστήριο είναι πλήρες μέλος της Ομοσπονδίας Ευρωασιατικών Χρηματιστηρίων (FEAS) και συνεργαζόμενο μέλος της Ομοσπονδίας Ευρωπαϊκών Αμοιβαίων Κεφαλαίων (FESE).Οι πρώτες ιδέες σχετικά με τη θέσπιση ενός θεσμικού οργάνου που θα ελέγχει την κίνηση της αξία του χρήματος εμφανίστηκαν στη Σερβία τη δεκαετία του 1830. Η Σερβική Εμπορική Ένωση, σημαντική για την ανάπτυξη ολόκληρης της σερβικής οικονομίας, προώθησε την ψήφιση του νόμου περί χρηματιστηρίου. Η εθνοσυνέλευση ψήφισε το νόμο στις 3 Νοεμβρίου 1886 και ο νόμος επικυρώθηκε από τον τότε βασιλιά της Σερβίας Μίλαν Γ΄ Ομπρένοβιτς. Λίγα χρόνια αργότερα, στις 21 Νοεμβρίου 1894, στο Γκρατζάνσκα κασίνα το χρηματιστήριο του Βελιγραδίου διεξήγαγε την ιδρυτική του συνέλευση και επέλεξε τους διαμεσολαβητές διαχείρισης και ανταλλαγής. Ο σκοπός της ίδρυσης του χρηματιστηρίου ήταν η προώθηση, διευκόλυνση και ρύθμιση των συναλλαγών σε διάφορα εμπορεύματα, ενώ τα χρεόγραφά του έπρεπε να είναι μετοχές, επιταγές, κουπόνια, κέρματα και χαρτονομίσματα.Οι πρώτες εμπορικές συναντήσεις πραγματοποιήθηκαν στο ξενοδοχείο «Bosna» στην όχθη του ποταμού Σάβου, όπου οι εξαγωγείς συναντιούνταν για την προετοιμασία συμβάσεων τροφίμων και φρούτων. Καθώς αναπτύσσονταν οι συναλλαγές, δημιουργήθηκαν δύο τμήματα για τα εμπορεύματα, τα οποία παρέμειναν στην ίδια πλευρά του Σάβου με το Χρηματιστήριο Αγορών Κεφαλαίων και το τμήμα νομισμάτων και απαιτήσεων, το Ανταλλακτήριο Συναλλάγματος. Το χρηματιστήριο του Βελιγραδίου θεωρείται ως ένα από τα καλύτερα οργανωμένα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και ένα από τα παλαιότερα χρηματιστήρια στην Ευρώπη. Οι τιμές που καθορίστηκαν στο χρηματιστήριο αυτό ήταν οι τιμές αναφοράς προϊόντων και άλλων ευρωπαϊκών χρηματιστηρίων.Κατά τη διάρκεια του 2003 και του 2004 σημειώθηκαν σημαντικές βελτιώσεις στην ανάπτυξη του εμπορικού συστήματος του χρηματιστηρίου. Το πρώτο ευρετήριο του Χρηματιστηρίου του Βελιγραδίου δημοσιεύθηκε στα τέλη του 2004 και μέχρι σήμερα οι συναλλαγές συνεχίζουν να αναπτύσσονται και σε άλλους χρηματιστηριακούς δείκτες. Στις 22 Φεβρουαρίου 2016 το Χρηματιστήριο του Βελιγραδίου, μαζί με το Χρηματιστήριο της Λιουμπλιάνας, αποφάσισε να ενταχθεί την πλατφόρμα SEE Link και το περιφερειακό δίκτυο της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης.

Άλλες γλώσσες

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.