Οίκος των Βουρβόνων

Ο Οίκος των Βουρβόνων (γαλλικά: Maison de Bourbon) ήταν γαλλική δυναστεία. Βασίλεψε από το 1589 ως τη Γαλλική Επανάσταση και από την πτώση του Ναπολέοντα Α΄ ως το 1848. Βασιλείς στους θρόνους της Πάρμας και της Νάπολης ήταν επίσης Βουρβόνοι, οι οποίοι βασιλεύουν σήμερα στην Ισπανία.

Οίκος των Βουρβόνων
Blason comte fr Clermont (Bourbon)
ΧώραΓαλλία, Ναβάρρα, Ισπανία, Λουξεμβούργο
Προγονικός οίκοςΚαπετιδών
Τίτλοι
ΙδρυτήςΡοβέρτος του Κλερμόν
Ίδρυση1268
ΔιάλυσηΓαλλία και Ναβάρρα: 1830: Ιουλιανή Επανάσταση
Πάρμα:
1859: Προσάρτηση από το Βασίλειο της Σαρδηνίας
Δύο Σικελίες:
1861: Ιταλική ενοποίηση
Νεότεροι κλάδοιΒουρβόνοι της Ισπανίας

Ιστορία

Το όνομα προέρχεται από την τοποθεσία Μπουρμπόν - λ'Αρσαμπώ (Bourbon l'Archambault), όπου οι χωροδεσπότες είχαν τον πύργο τους (La Mal Coiffée / Ancien Palais du Bourbon). Οι Βουρβόνοι στην αρχή ήταν υποτελείς στους κόμητες της Μπουρζ. Αργότερα έγιναν άμεσοι υποτελείς του γαλλικού στέμματος, ώσπου και οι ίδιοι έγιναν βασιλείς.

Οι Βουρβόνοι αποτελούνταν από τέσσερις οίκους. Ιδρυτής του πρώτου οίκου των Βουρβόνων ήταν ο Αϊμάρ. Η απόγονός του Μαχώ ντε Μπουρμπόν μεταβίβασε τον τίτλο στον Γκυ Β΄ ντε Νταμπέρ, δηλαδή επειδή εξαφανίστηκαν τα αρσενικά παιδιά της οικογένειας, ο τίτλος άρχισε να μεταβιβάζεται με επιγαμίες.

Το 1283, μετά το θάνατο της Αγνής των Βουρβόνων, δισέγγονης του Γκυ, κληρονόμησε τον τίτλο ο Ιωάννης της Βουργουνδίας, άρχοντας του Σαρολλαί. Η κόρη του Βεατρίκη παντρεύτηκε το 1278 το Ροβέρτο της Γαλλίας, κόμη του Κλερμόν, έκτο γιο του Αγίου Λουδοβίκου. [1] Ο γιος της Λουδοβίκος Α΄ ο Μέγας διορίστηκε από το βασιλιά της Γαλλίας Κάρολο Δ΄ ως δούκας του Μπουρμπόν και πατρίκιος της Γαλλίας. Απ' εδώ αρχίζει και ο τέταρτος οίκος των Βουρβόνων του οποίου οι διάφοροι κλάδοι όχι μόνο έγιναν βασιλείς της Γαλλίας, αλλά και πολλών εθνών της Ευρώπης. Στον Γαλλικό θρόνο ανέβηκε ο κλάδος των Βουρβόνων (1589) με πρώτο βασιλιά τον Ερρίκο Δ' από τον κλάδο των Βουρβόνων του Μαρς - Βαντόμ.[2]

Δύο κλάδοι έφεραν το κύριο όνομα των Βουρβόνων: ο μεγαλύτερος, που προήλθε από τον Πέτρο τον Α΄ (1311-1356), ο οποίος κλάδος εξέλιπε με τη δούκισσα Σουζάνα των Βουρβόνων. Αυτή είχε παντρευτεί τον εξάδελφό της, Κάρολο τον Γ΄ των Βουρβόνων - Μονπανσιέ, που ήταν περίφημος στρατάρχης και που τον είχε αποκληρώσει ο Φραγκίσκος ο Α΄ το 1525.

O νεώτερος κλάδος των Βουρβόνων

Οι νεώτεροι Βουρβόνοι κατάγονται από τον Ιάκωβος Α΄ του Μαρς νεώτερο γιο του Λουδοβίκου Α', [3] Με τον θάνατο του εγγονού του Ιακώβου Β' χωρίς να αφήσει απογόνους, η γραμμή πέρασε στον νεώτερο αδελφό του Λουδοβίκο του Βαντόμ, που δημιούργησε την κομητεία του Βαντόμ. [4] Ο δισεγγονός του Κάρολος δούκας του Βαντόμ προήγαγε την κομητεία σε δουκάτο· ο γιος του Καρόλου, ο Αντώνιος της Ναβάρρας έγινε βασιλιάς της Ναβάρρας με τον γάμο του με την Ιωάννα ντ' Αλμπρέ και ο γιος του Αντωνίου και της Ιωάννας θα γίνει ο πρώτος βασιλιάς της Γαλλίας από τον Οίκο των Βουρβόνων ως Ερρίκος Δ΄. Ο κλάδος εξέλιπε το 1883 με το θάνατο του κόμη ντε Σαμπόρ. Από αυτόν τον κλάδο προήλθαν επτά βασιλείς της Γαλλίας: Ερρίκος Δ΄, Λουδοβίκος ΙΓ΄, Λουδοβίκος ΙΔ΄, Λουδοβίκος ΙΕ΄, Λουδοβίκος ΙΣΤ΄, Λουδοβίκος ΙΗ΄ και Κάρολος Ι΄.

Πλάγιοι κλάδοι είναι:

Γενεαλογία των Βουρβόνων

Λουδοβίκος Θ΄
βασ. της Γαλλίας
ΟΙΚΟΣ ΚΑΠΕΤΙΔΩΝ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Φίλιππος Γ΄
βασ. της Γαλλίας
 
Ροβέρτος
σύζ.Βεατρίκη κυρία του Μπουρμπόν
ΟΙΚΟΣ ΒΟΥΡΒΟΝΩΝ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Λουδοβίκος Α΄
δούκας του Μπουρμπόν
 
Ιωάννης
βαρόνος του Σαρολαί
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Πέτρος Α΄
δούκας του Μπουρμπόν
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ιάκωβος Α'
κόμης του Λα Μαρς
ΚΛΑΔΟΣ ΒΑΝΤΟΜ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Λουδοβίκος Β΄
δούκας του Μπουρμπόν
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Πέτρος Β΄
κόμης του Λα Μαρς
 
Ιωάννης Α'
κόμης του Λα Μαρς
σύζ.Αικατερίνη
κόμισσα του Βαντόμ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ιωάννης Α΄
δούκας του Μπουρμπόν
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ιάκωβος Β΄
κόμης του Λα Μαρς
 
Λουδοβίκος
κόμης του Βαντόμ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Κάρολος Α΄
δούκας του Μπουρμπόν
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Λουδοβίκος Α΄
κόμης του Μονπανσιέ
ΚΛΑΔΟΣ ΚΟΜΗΤΩΝ ΜΟΝΠΑΝΣΙΕ
 
Ιωάννης Η'
κόμης του Βαντόμ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ιωάννης Β΄
δούκας του Μπουρμπόν
 
Κάρολος Β΄
δούκας του Μπουρμπόν
 
Πέτρος Β΄
δούκας του Μπουρμπόν
 
Λουδοβίκος
επίσκοπος Λιέγης
 
Γιλβέρτος
κόμης του Μονπανσιέ
 
Φραγκίσκος
δούκας του Βαντόμ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Λουδοβίκος
πρίγκιπας του Λα Ρος-συρ-Υόν
ΚΛΑΔΟΣ ΔΟΥΚΩΝ ΜΟΝΠΑΝΣΙΕ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Λουδοβίκος Β΄
κόμης του Μονπανσιέ
 
Κάρολος Γ΄
δούκας του Μπουρμπόν
 
Κάρολος
δούκας του Βαντόμ
 
Φραγκίσκος
κόμης του Σαιν-Πολ
 
Λουδοβίκος
καρδινάλιος, αρχιεπίσκοπος του Σαν
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Λουδοβίκος
δούκας του Μονπανσιέ
 
Κάρολος
πρίγκιπας του Λα Ρος-συρ-Υόν
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Αντώνιος
δούκας του Βαντόμ
 
Φραγκίσκος
κόμης του Ανγκιάν
 
Κάρολος
αρχιεπίσκοπος της Ρουέν
 
Ιωάννης
κόμης του Ανγκιάν
 
Λουδοβίκος Α'
πρίγκιπας του Κοντέ
ΚΛΑΔΟΣ ΚΟΝΤΕ
 
Φραγκίσκος
δούκας του Μονπανσιέ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ερρίκος Δ'
βασ. Γαλλίας
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ερρίκος
δούκας του Μονπανσιέ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Λουδοβίκος ΙΓ'
βασ. Γαλλίας
 
Γκαστόν
δούκας της Ορλεάνης
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Λουδοβίκος ΙΔ'
βασ. Γαλλίας
 
Φίλιππος Α'
δούκας της Ορλεάνης
ΚΛΑΔΟΣ ΟΡΛΕΑΝΗΣ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Λουδοβίκος
μέγας Δελφίνος
 
 
 
 
 
 
 
 
 
(νόθος) Λουδοβίκος-Αύγουστος
δούκας του Μαιν
 
 
 
 
 
(νόθος) Λουδοβίκος-Αλέξανδρος
κόμης της Τουλούζης
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Λουδοβίκος δελφίνος
δούκας Βουργουνδίας
 
Φίλιππος Ε'
βασ. Ισπανίας
ΚΛΑΔΟΣ ΒΟΥΡΒΟΝΩΝ-ΙΣΠΑΝΙΑΣ
 
Κάρολος
δούκας του Μπερί
 
Λουδοβίκος-Αύγουστος
πρίγκιπας του Ντομπ
 
Λουδοβίκος-Κάρολος
κόμης του Ε
 
Λουδοβίκος-Ιωάννης-Μαρία
δούκας του Παντιέβρ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Λουδοβίκος ΙΕ'
βασ. Γαλλίας
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Λουδοβίκος-Αλέξανδρος
πρίγκιπας του Λαμπάλ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Λουδοβίκος
δελφίνος της Γαλλίας
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Λουδοβίκος ΙΣΤ'
βασ. της Γαλλίας
 
Λουδοβίκος ΙΗ'
βασ. της Γαλλίας
 
Κάρολος Ι'
βασ. της Γαλλίας
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Λουδοβίκος ΙΖ'
βασ. της Γαλλίας
 
Λουδοβίκος ΙΘ'
βασ. της Γαλλίας
 
Κάρολος-Φερδινάνδος
δούκας του Μπερί
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ερρίκος
κόμης του Σαμπόρ

Θυρεοί κλάδων

Blason comte fr Clermont (Bourbon)

Καπετίδες-Βουρβόνοι (παλαιό)

Armoiries Louis Montpensier

Βουρβώνοι-Μονπανσιέ

Blason Bourbon-La Marche

Ο θυρεός του κόμη του Λα Μαρς

Blason fr Bourbon-Vendome moderne

Ο θυρεός δούκα του Βαντόμ

Henri III de Navarre Duc de Boubon

Βουρβόνοι που ήταν και βασιλείς της Ναβάρρας

Blason pays fr Dombes

Βουρβόνων-Κοντέ

Blason Armand, prince de Conti (1626 † 1666)

Βουρβόνων-Κοντί

Blason duche fr Orleans (moderne)

Βουρβόνων-Ορλεάνης

Blason duche fr Berry (moderne)

Βουρβόνων-Μπερύ

Παραπομπές

  1. Anselme, Père. ‘’Histoire de la Maison Royale de France’’, tome 4. Editions du Palais-Royal, 1967, Paris. pp. 144-146, 151-153, 175, 178, 180, 185, 187-189, 191, 295-298, 318-319, 322-329. (French).
  2. Anselme, Père. ‘’Histoire de la Maison Royale de France’’, tome 4. Editions du Palais-Royal, 1967, Paris. pp. 144-146, 151-153, 175, 178, 180, 185, 187-189, 191, 295-298, 318-319, 322-329. (French).
  3. Anselme, Père. ‘’Histoire de la Maison Royale de France’’, tome 4. Editions du Palais-Royal, 1967, Paris. pp. 144-146, 151-153, 175, 178, 180, 185, 187-189, 191, 295-298, 318-319, 322-329. (French).
  4. Anselme, Père. ‘’Histoire de la Maison Royale de France’’, tome 4. Editions du Palais-Royal, 1967, Paris. pp. 144-146, 151-153, 175, 178, 180, 185, 187-189, 191, 295-298, 318-319, 322-329. (French).

Πηγές

  • Anselme, Père. ‘’Histoire de la Maison Royale de France’’, tome 4. Editions du Palais-Royal, 1967, Paris.
Αλφόνσος ΙΓ΄ της Ισπανίας

Ο Αλφόνσος ΙΓ΄ (Alfonso XIII, 17 Μαΐου 1886 – 28 Φεβρουαρίου 1941, ισπανικά: Alfonso León Fernando María Jaime Isidro Pascual Antonio de Borbón y Habsburgo-Lorena) ήταν βασιλιάς της Ισπανίας, υστερότοκος γιος του βασιλιά της Ισπανίας Αλφόνσου ΙΒ΄ και της Μαρίας Χριστίνας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Καρόλου-Φερδινάνδου αρχιδούκα της Αυστρίας.

Επί της βασιλείας του, η Ισπανία έχασε όλες τις κτήσεις της στην Αμερικάνικη ήπειρο και τις Φιλιππίνες και ανέχτηκε την δικτατορική διακυβέρνηση του Μιγκέλ Πρίμο ντε Ριβέρα που του κόστισε τον θρόνο. Αναμείχθηκε έντονα στην πολιτική, τόσο που μεταξύ των ετών 1902 - 1923 ανεβοκατέβηκαν 33 κυβερνήσεις.

Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αν και είχε ισχυρές συνδέσεις και με τις δύο πλευρές, προτίμησε να κρατήσει αυστηρή ουδετερότητα. Αργότερα έγινε χρήσιμος σε διπλωματικό επίπεδο σχετικά με τους αιχμαλώτους πολέμου και τις διαπραγματεύσεις μεταξύ τους. Έγινε προστάτης των γραμμάτων, των τεχνών, του τουρισμού, και το πιο αξιοσημείωτο, του αθλητισμού. Έκτισε το ιστορικό ξενοδοχείο Palace στην Μαδρίτη και πήρε υπό την προστασία του τις ιστορικές ποδοσφαιρικές ομάδες της εποχής του, όπως η Ρεάλ Μαδρίτης, η Ρεάλ Σοσιεδάδ και η Ρεάλ Μπέτις.

Μετά την καταστολή του κινήματος του Ριβέρα οι δημοκρατικοί ανάγκασαν τον Αλφόνσο να προκηρύξει εκλογές που τις κέρδισαν (1930). Με δημοψήφισμα στην συνέχεια τον κήρυξαν έκπτωτο καταργώντας την μοναρχία, ανακηρύσσοντας την Δημοκρατία, και αναγκάζοντας τον Αλφόνσο να εξοριστεί.

Ερρίκος Δ΄ της Γαλλίας

Ο Ερρίκος Δ΄ (Henri IV, 13 Δεκεμβρίου 1553 - 14 Μαΐου 1610) ήταν βασιλιάς της Γαλλίας από το 1589 έως το 1610 και της Ναβάρρας (ως Ερρίκος Γ΄) από το 1572 έως το 1610. Ήταν ο πρώτος βασιλιάς της δυναστείας των Βουρβόνων. Δολοφονήθηκε το 1610 στο Παρίσι.

Ερρίκος του Αρτουά

Ο πρίγκιπας Ερρίκος του Αρτουά (Henri d'Artois, 29 Σεπτεμβρίου 1820 – 24 Αυγούστου 1883) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν δούκας του Μπορντώ και κόμης του Σαμπόρ, όπως είναι περισσότερο γνωστός (Henri, comte de Chambord). Έγινε διεκδικητής του γαλλικού στέμματος από το 1844 μέχρι τον θάνατό του.

Ιωάννα των Βουρβόνων

Η Ιωάννα των Βουρβόνων (Jeanne de Bourbon, 3 Φεβρουαρίου 1338 - 6 Φεβρουαρίου 1378) ήταν βασίλισσα της Γαλλίας ως σύζυγος του βασιλιά Καρόλου Ε'.

Κάρολος Γ΄ της Ισπανίας

Ο Κάρολος Γ΄ (20 Ιανουαρίου 1716 - 1788) ήταν βασιλιάς της Ισπανίας (1759-1788) της Νάπολης και της Σικελίας (1735-1759) και δούκας της Πάρμας (1732-1735). Ήταν οπαδός του πεφωτισμένου απολυταρχισμού. Πρώτος γιος από τον δεύτερο γάμο του βασιλέως της Ισπανίας Φιλίππου Ε΄ από την δεύτερη σύζυγο του Ελισάβετ Φαρνέζε.

Σε ηλικία 16 ετών στάλθηκε στην Πάρμα και έλαβε τον τίτλο του Δούκα πάνω στα κληρονομικά δικαιώματα της μητέρας του. Εκεί δέχθηκε ισχυρή επίδραση του Διαφωτισμού και των γραμμάτων, κάτι που ήταν αδύνατο για την εποχή του να συναντήσει στην Ισπανία. Στην Ισπανία διαδέχθηκε τον άτεκνο ετεροθαλή αδελφό του Φερδινάνδο ΣΤ΄.

Κάρολος Ι΄ της Γαλλίας

Ο Κάρολος Ι΄ της Γαλλίας (9 Οκτωβρίου 1757 - 6 Νοεμβρίου 1836) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν βασιλιάς της Γαλλίας και της Ναβάρρας (1824 - 1830).

Τελευταίος βασιλιάς της Γαλλίας από την ευθεία γραμμή διαδοχής των Βουρβόνων. Γεννήθηκε στις Βερσαλλίες ως τελευταίος γιος του δελφίνου της Γαλλίας Λουδοβίκου και της Μαρίας Ιωσηφίνας της Σαξονίας, εγγονός του βασιλέως Λουδοβίκου ΙΕ΄, αδελφός των βασιλέων Λουδοβίκου ΙΣΤ΄, Λουδοβίκου ΙΗ΄. Κηρύχθηκε Κύριος και διάδοχος (1814) με την άνοδο του αδελφού του Λουδοβίκου ΙΗ΄ στον Γαλλικό θρόνο.

Κατάλογος Ισπανών μοναρχών

Οι προκάτοχοι των μοναρχών της Ισπανίας είναι οι εξής:

βασιλείς των Βισιγότθων.

βασιλείς των Αστουριών: Οίκος Αστουριών-Λεόν.

βασιλείς της Ναβάρρας: Οίκοι Ινίγκεθ, Χιμένεθ, Μπλουά-Καμπανίας, Καπετιδών, Εβρέ, Τραστάμαρα, Φουά, Αλμπρέ, Βουρβόνων.

βασιλείς της Λεόν: Οίκοι Αστουριών-Λεόν, Χιμένεθ, Ιβρέα, Τραστάμαρα.

βασιλείς της Γαλικίας: Οίκοι Χιμένεθ, Ιβρέα.

βασιλείς της Αραγωνίας: Οίκοι Χιμένεθ, Βαρκελώνης, Τραστάμαρα.

βασιλείς της Καστίλης: Οίκοι Χιμένεθ, Ιβρέα, Τραστάμαρα.H αρίθμηση είναι ενιαία, δηλ. οι με το όνομα Αλφόνσος Α΄ - Ε΄ είναι βασιλείς της Αραγωνίας, με το Αλφόνσος ΣΤ΄ - ΙΑ΄ είναι της Καστίλης & Λεόν και οι επόμενοι της Ισπανίας. Επίσης οι Φερδινάνδος Α΄ - Β΄ είναι της Λεόν (υπάρχουν όμως και οι Φερδινάνδος Α΄ - Β΄ της Αραγωνίας), οι Φερδινάνδος Γ΄ - Ε΄ είναι της Καστίλης & Λεόν και οι επόμενοι της Ισπανίας.

Το 1504 απεβίωσε η Ισαβέλλα Α΄ της Καστίλης και τη διαδέχθηκε η κόρη της Ιωάννα Α΄ με τον σύζυγό της Φίλιππο Α΄, ο οποίος ετελεύτησε το 1506. Το 1516 απεβίωσε ο Φερδινάνδος Β΄ της Αραγωνίας (Ε΄ της Καστίλης ως σύζυγος της Ισαβέλλας Α΄) και τον διαδέχθηκε η κόρη τους Ιωάννα Α΄. Τότε ενώθηκαν τα στέμματα της Αραγωνίας και της Καστίλης-Λεόν στο βασίλειο της Ισπανίας.

Στον παρακάτω κατάλογο εμφανίζονται κατά χρονολογική σειρά οι διατελέσαντες Μονάρχες της Ισπανίας από την άτυπη ίδρυση της Ισπανικής Αυτοκρατορίας, που θεωρείται πως έγινε με την ανακάλυψη της Αμερικής από τον Χριστόφορο Κολόμβο το 1492. To 1404 o Ισπανός πάπας Αλέξανδρος ΣΤ΄ Βοργίας έδωσε στην Ισπανία το μέρος της Αμερικής που είναι δυτικά από τον 46ο μεσημβρινό και το ανατολικό στην Πορτογαλία (δηλ. τη Βραζιλία). Η αυτοκρατορία περιελάμβανε τις Φιλιππίνες, τις Κάτω χώρες, τη Νάπολη-Σικελία, σχεδόν όλη την Αμερική, την Ισπανική Σαχάρα, κ.ά.

Λουδοβίκος ΙΓ΄ της Γαλλίας

Ο Λουδοβίκος ΙΓ΄ (Louis XIII, Ανάκτορο Φονταινεμπλώ, 27 Σεπτεμβρίου 1601, Σεν Ζερμέν αν Λεγιέ, 14 Μαΐου 1643) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν βασιλιάς της Γαλλίας (1610-1643) και της Ναβάρρας.

Γεννήθηκε στο Ανάκτορο Φονταινεμπλώ και ήταν μεγαλύτερος γιος του βασιλιά της Γαλλίας Ερρίκου Δ΄ και της Μαρίας των Μεδίκων. Ο πατέρας του ήταν ο πρώτος βασιλιάς του Οίκου των Βουρβόνων και διαδέχθηκε σε εφαρμογή του Σαλικού νόμου τον μακρινό εξάδελφο του Ερρίκο Γ'.

Έγινε βασιλιάς το 1610 με το θάνατο του πατέρα του, όταν ήταν οκτώ ετών. Τα καθήκοντά του εξασκούσε η μητέρα του με την ιδιότητα της Αντιβασιλίσσης μέχρι τα 13 του χρόνια.

Σημαντική επίδραση κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΓ΄ άσκησε ο καρδινάλιος Ρισελιέ, ο οποίος διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο σε όλη την διάρκεια της βασιλείας του Λουδοβίκου 13ου λόγω της αδυναμίας του βασιλιά στα καθήκοντα του. Χάρη στον Ρισελιέ έφθασε στο κατώφλι του απόλυτου μονάρχη.

Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας

Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ (Louis XIV, 5 Σεπτεμβρίου 1638 - 1 Σεπτεμβρίου 1715), γνωστός και ως «βασιλιάς Ήλιος» από τον Οίκο των Βουρβόνων, ήταν βασιλιάς της Γαλλίας και της Ναβάρρας από το 1643 έως τον θάνατό του το 1715. Η βασιλεία του επηρέασε σημαντικά τη Γαλλία και ολόκληρη την Ευρώπη.

Λουδοβίκος ΙΕ΄ της Γαλλίας

Ο Λουδοβίκος ΙΕ΄ (15 Φεβρουαρίου 1710 στις Βερσαλλίες - 10 Μαΐου 1774 στις Βερσαλλίες), από τον λαό ονομαζόμενος ο «Πολυαγαπημένος», ήταν από τον Οίκο των Βουρβόνων. Έγινε από το 1715 ως το 1774 βασιλιάς της Γαλλίας και της Ναβάρρας.

Λουδοβίκος ΙΗ΄ της Γαλλίας

Ο Λουδοβίκος ΙΗ΄ (Louis XVIII, 17 Νοεμβρίου 1755 - 16 Σεπτεμβρίου 1824) από τον Οίκο των βουρβόνων ήταν βασιλιάς της Γαλλίας και της Ναβάρρας από το 1814 μέχρι το 1824.

Γιος του δελφίνου Λουδοβίκου Φερδινάνδου και της Μαρίας Ιωσηφίνας της Σαξονίας· ήταν εγγονός του Λουδοβίκου ΙΕ΄, αδελφός και διάδοχος στον βασιλικό θρόνο του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄. Το 1771 παντρεύτηκε την Μαρία Ιωσηφίνα της Σαβοΐας, αλλά δεν απέκτησε τέκνα. Μέχρι την ανάρρησή του έφερε τον τίτλο του κόμη της Προβηγκίας (comte de Provence).

Όταν ο μεγαλύτερος αδελφός του ανέβηκε στον θρόνο, ο κόμης της Προβηγκίας άρχισε να δίνει την εικόνα φωτισμένου πρίγκιπα, επηρεασμένου από τις ιδέες του Βολταίρου. Μετά την έκρηξη της Γαλλικής Επανάστασης είχε μια προστριβή με την βασίλισσα Μαρία Αντουανέτα για θέματα εξουσίας και το όνομά του ενεπλάκη στην αντεπαναστατική συνωμοσία του μαρκησίου ντε Φαβρά, αλλά κατόρθωσε να αποσείσει την κατηγορία.

Οι εξελίξεις στην επαναστατημένη Γαλλία τον ώθησαν σε φυγή τον Ιούνιο του 1791 στην Κομπλέντς. Αγωνίστηκε για την παλινόρθωση της μοναρχίας, συνεργαζόμενος με βασιλόφρονες της Γαλλίας, αυτοεξόριστους ευγενείς (émigrés) και ξένους ηγεμόνες. Όταν ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ εκτελέστηκε στις 21 Ιανουαρίου 1793, αυτοανακηρύχθηκε αντιβασιλεύς και -μετά τον θάνατο του ανιψιού του Λουδοβίκου ΙΖ΄ (8 Ιουνίου 1795)- βασιλιάς της Γαλλίας. Μέχρι το 1814 έζησε στην εξορία.

Βασιλιάς της Γαλλίας έγινε τον Απρίλιο του 1814, μετά την πτώση του Ναπολέοντα. Παραχώρησε Σύνταγμα, αλλά η βασιλεία του διεκόπη κατά την διάρκεια των Εκατό Ημερών (19 Μαρτίου – 15 Ιουνίου 1815), όταν ο Ναπολέων επανήλθε στην Γαλλία και ο Λουδοβίκος αναγκάστηκε να καταφύγει στη Γάνδη. Μετά το Βατερλώ αποκαταστάθηκε στον θρόνο.

Ο Λουδοβίκος προσπάθησε να κρατηθεί στην μέση οδό, μεταξύ των Δημοκρατικών και των Βοναπαρτιστών αφ’ ενός και των Υπερσυντηρητικών (Ultras) αφ΄ετέρου, για τους οποίους λεγόταν ότι ήταν «βασιλικότεροι του βασιλέως» και είχαν ηγέτη τον αδελφό του, τον κόμη του Αρτουά, τον μελλοντικό Κάρολο Ι΄. Περιέσωσε κάποια από τα επιτεύγματα της Επανάστασης και της Αυτοκρατορίας, προσπάθησε να περιορίσει τις αντεκδικήσεις των μοναρχικών και εν γένει να επιβάλει μια μετριοπαθή γραμμή. Σημαντικότερος συνεργάτης του στην επιβολή αυτής της γραμμής ήταν ο κόμης Ντεκάζ, τον οποίον ο βασιλιάς υποστήριζε επί τέσσερα χρόνια, ακόμα και όταν ο αδελφός του ερχόταν σε σύγκρουση με τον υπουργό.

Αλλά τον Φεβρουάριο του 1820 ο δούκας ντε Μπερρύ, γιος του κόμη του Αρτουά και επίδοξος διάδοχος του θρόνου, δολοφονήθηκε από έναν Βοναπαρτιστή. Το υπουργείο Ντεκάζ έπεσε και επικράτησαν οι Ultras. Οι νέοι υπουργοί, ο δούκας ντε Ρισελιέ και ιδίως ο κόμης ντε Βιλλέλ, εξέφραζαν τη νέα υπερσυντηρητική πολιτική, εισάγοντες μεταξύ άλλων και τους νόμους Περί Γενικής Ασφαλείας και Περί Τύπου.

Ο Λουδοβίκος πέθανε τον Σεπτέμβριο του 1824 και τον διαδέχτηκε ο νεότερος αδελφός του Κάρολος Ι΄.

Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ της Γαλλίας

Ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄, γεννημένος ως Λουδοβίκος Αύγουστος (Louis XVI, Louis Auguste, Βερσαλλίες, 23 Αυγούστου 1754 – Παρίσι, 21 Ιανουαρίου 1793) από τον Οίκο των Βουρβόνων, ήταν βασιλιάς της Γαλλίας και της Ναβάρρας από το 1774 έως το 1791, και βασιλιάς των Γάλλων από το 1791 έως το 1792. Ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ γεννήθηκε στο παλάτι των Βερσαλλιών και ήταν γιος του δελφίνου Λουδοβίκου, μοναδικού υιού του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου ΙΕ΄ και της συζύγου του Μαρίας Λεζίνσκας. Μητέρα του ήταν η Μαρία Ιωσηφίνα της Σαξονίας. Ήταν επίσης αδελφός άλλων δύο μετέπειτα βασιλέων, του Λουδοβίκου ΙΗ΄ και του Καρόλου Ι΄, και πατέρας του Λουδοβίκου ΙΖ΄ που πέθανε στην φυλακή το 1795.

Ο πατέρας του πέθανε σε ηλικία 35 ετών πριν τον βασιλιά παππού του. Η μητέρα του Μαρία Ιωσηφίνα της Σαξονίας (1731 – 1767) ήταν κόρη του Φρειδερίκου Αυγούστου Β΄ εκλέκτορα της Σαξονίας και βασιλιά της Πολωνίας.

Ήταν ο μεγαλύτερος από 8 παιδιά, εκ των οποίων τα τρία πέθαναν σε βρεφική ηλικία. Οι γονείς του τον παραμέλησαν αφού λάτρευαν τον άλλον τους γιο Λουδοβίκο της Βουργουνδίας που πέθανε το 1761 σε ηλικία 10 ετών. Δυνατό και υγιές παιδί, είχε μεγάλο ενδιαφέρον για την Αγγλική ιστορία και αστρονομία. Ο πρόωρος θάνατος του πατέρα του έφερε τεράστια κατάθλιψη στην μητέρα του, που πέθανε και αυτή λίγο αργότερα από την λύπη της. Τότε σε ηλικία 11 ετών ορίστηκε δελφίνος και διάδοχος του Γαλλικού θρόνου. Ο παππούς του, βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΕ΄ της Γαλλίας, απέτυχε να προετοιμάσει τον εγγονό του στον πολύ δύσκολο ρόλο του βασιλιά της Γαλλίας. Μετά τον θάνατο και τις μητέρας του τέθηκε αυτός και τα υπόλοιπα αδέλφια του υπό την φροντίδα των άγαμων θείων τους: Αδελαΐδας, Βικτωρίας, Σοφίας και Λουίζας Μαρίας.

Οίκος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών

Ο Οίκος των Δύο Σικελιών είναι ένας πλάγιος κλάδος του Οίκου των Βουρβόνων Ισπανίας, ο οποίος είναι κλάδος του Οίκου των Καπετιδών. Κυβέρνησαν τη Νάπολη και τη Σικελία τον 18ο και 19ο αι. Ιδρύθηκε όταν ο Κάρολος Γ΄ της Ισπανίας έδωσε στον δευτερότοκο γιο του Φερδινάνδο Α΄ ως πρόσοδο (appanage) τα βασίλεια της Σικελίας και της Νάπολης ("Σικελίας"), που ενώθηκαν σε ένα βασίλειο με το όνομα των Δύο Σικελιών.

Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας

Ο Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας είναι ένας κλάδος του Οίκου των Βουρβόνων. Μέλη του είναι βασιλείς της Ισπανίας, των Δύο Σικελιών (δηλ. Σικελίας-Νάπολης), δούκες της Πάρμας και μεγάλοι δούκες του Λουξεμβούργου.

Οίκος των Βουρβόνων-Πάρμας

.

Ο Οίκος των Βουρβόνων-Πάρμας είναι ένας πλάγιος κλάδος του Οίκου των Βουρβόνων-Ισπανίας, ο οποίος είναι πλάγιος κλάδος του Οίκου των Καπετιδών. Ο Οίκος ιδρύθηκε το 1748, όταν ο Φίλιππος έγινε δούκας της Πάρμας & Πλακεντίας, δουκάτου που ανήκε στην μητέρα του από τον Οίκο των Φαρνέζε. Ήταν ο τέταρτος γιος του Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας και της Ελισάβετ των Φαρνέζε, δούκισσας της Πάρμας.

Παλινόρθωση των Βουρβόνων

Μετά την εκδίωξη του Ναπολέοντα Α΄ της Γαλλίας το 1814, οι Σύμμαχοι αποκατέστησαν την Δυναστεία των Βουρβόνων στο Γαλλικό θρόνο. Η επακόλουθη περίοδος καλείται Παλινόρθωση, και χαρακτηρίζεται από μια ορμητική συντηρητική αντίδραση και την επανασταθεροποίηση της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας ως μια δύναμη στη Γαλλική πολιτική.

Φίλιππος Ε΄ της Ισπανίας

Ο Φίλιππος Ε΄ της Ισπανίας (19 Δεκεμβρίου 1683 – 9 Ιουλίου 1746) ή Φίλιππος του Ανζού από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν βασιλιάς της Ισπανίας από το 1700 έως το θάνατό του το 1746. Υπήρξε ιδρυτής της δυναστείας των Βουρβόνων της Ισπανίας και ήταν δεύτερος γιος του Λουδοβίκου του μεγάλου δελφίνου και της Μαρίας-Άννας-Βικτωρίας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Φερδινάνδου-Μαρία εκλέκτορα της Βαυαρίας. Ήταν εγγονός του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου ΙΔ΄ και θείος του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου ΙΕ΄.

Φερδινάνδος Α΄ των Δύο Σικελιών

Ο Φερδινάνδος Α΄ των Δύο Σικελιών (Ferdinando I delle Due Sicilie, 12 Ιανουαρίου 1751 - 4 Ιανουαρίου 1825) ήταν βασιλιάς της Νεαπόλεως, της Σικελίας και των Δύο Σικελιών (1759-1825).

Χουάν Κάρλος Α΄ της Ισπανίας

Ο Χουάν Κάρλος Α΄ (ισπανικά: Juan Carlos Alfonso Víctor María de Borbón y Borbón-Dos Sicilias, 5 Ιανουαρίου 1938) ήταν βασιλιάς της Ισπανίας από το 1975 έως την παραίτησή του το 2014.

Ευγενείς Οίκοι της Ευρώπης (11ος-20ος αι.)

Άλλες γλώσσες

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.