Ιβηρική Χερσόνησος

Η Ιβηρική Χερσόνησος είναι μια από τις μεγαλύτερες χερσονήσους της Ευρώπης που αποτελεί και το νοτιοδυτικό άκρο της. Ονομάζεται από πολλούς και Ιβηρία από το όνομα του αρχαίου λαού των Ιβήρων που την κατοικούσε.

Χωρίζεται από την υπόλοιπη Ευρώπη με την οροσειρά των Πυρηναίων, που αποτελούν επίσης το φυσικό σύνορο Ισπανίας - Γαλλίας. Νοτιοδυτικά, Δυτικά και Βόρεια βρέχεται από τον Ατλαντικό ωκεανό και Ανατολικά και νοτιοανατολικά από τη Μεσόγειο θάλασσα. Το νοτιότερο σημείο της είναι το Punta de Tarifa που είναι το πλησιέστερο σημείο της Ευρώπης με την Αφρική που αποτελεί και τη δυτική πύλη της Μεσογείου. Μεγαλύτερος ποταμός της είναι ο Τάγος.

Η έκταση της είναι όση η έκταση της Γαλλίας και του Βελγίου μαζί και φτάνει περίπου τα 580.000 τ.χλμ. εκτός από τα ισπανικά νησιά Βαλεαρίδες και Κανάρια και τα πορτογαλικά Αζόρες και Μαδέρα. Στο έδαφος της Ιβηρικής χερσονήσου βρίσκονται τα ευρωπαϊκά κράτη της Ισπανίας και της Πορτογαλίας, η Ανδόρρα και ο βράχος του Γιβραλτάρ που ανήκει στη Βρετανική Κοινοπολιτεία.

Τον γεωγραφικό της σκελετό διαμορφώνουν διάφορες οροσειρές καλούμενες «σιέρες», υψηλότερες των οποίων είναι η «Σιέρρα ντε λα Ντεμάντα» (2.308 μ.), η Σιέρρα Νεβάδα (3.478 μ.), η «Σιέρρα ντε Μονκάγιο» (2317 μ.) και η «Σιέρρα ντε Θεμπογέρα» (2178 μ.). Επίσης υπάρχουν και μεμονωμένα όρη όπως το «Σαν Χουάν» και το «Αμπαλέρε» (2.039 μ.). Κυριότεροι ποταμοί είναι ο Γουαδιάνα, ο Γκουαδαλαβιάρ, ο Τάγος, ο Ντουέρο και ο Έβρος (ο αρχαίος «Ίβηρ» των Ελλήνων).

Το όνομα της η Ιβηρική χερσόνησος ή Ιβηρία το πήρε από τους αρχαίους Έλληνες που ήταν οι πρώτοι, που ονόμασαν τους κατοίκους της Ίβηρες, επειδή κατοικούσαν γύρω από τον Ίβηρα ποταμό, τον σημερινό Έβρο. Κατά τους χρόνους της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας η Ιβηρική χερσόνησος ονομαζόταν Ισπανία, όνομα που έμεινε και σε μία από τις δύο χώρες της. Γενικά η Ιβηρική χερσόνησος αποτελεί ένα τεράστιο σε έκταση οροπέδιο με το μεγαλύτερο μέρος της να το καταλαμβάνει η Ισπανία.

Τη χερσόνησο αυτή περιβάλλουν δυτικά η Θάλασσα του Αλμποράν και η Ιβηρική θάλασσα στη Μεσόγειο και ανατολικά ο Ατλαντικός Ωκεανός.

Συντεταγμένες: 40°N 4°W / 40°N 4°W

España y Portugal
Δορυφορική εικόνα της χερσονήσου

Χώρες και εδάφη που περιλαμβάνει

Barrington Atlas of the Greek and Roman World

Με την ονομασία Barrington Atlas of the Greek and Roman World (μτφ. άτλαντας Μπάρινγκτον του ελληνορωμαϊκού κόσμου) είναι γνωστός ο μεγάλων διαστάσεων γεωγραφικός άτλαντας της αρχαίας Ευρώπης, Ασίας και βόρειας Αφρικής. Η χρονική περίοδος που αποτυπώνει καλύπτει από την αρχαϊκή Ελλάδα (1000 π.Χ.) έως και την ύστερη αρχαιότητα (640 μ.Χ.). Το έργο εκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο του πανεπιστημίου του Πρίνσετον το 2000, και το ίδιο έτος βραβεύτηκε από τον σύνδεσμο των Αμερικανών εκδοτών ως το καλύτερο ακαδημαϊκό έργο αναφοράς στο πεδίο των ανθρωπιστικών επιστημών.

Ύστερος Μεσαίωνας

Ο Ύστερος Μεσαίωνας ήταν η περίοδος της Ευρωπαϊκής ιστορίας που γενικά περιλαμβάνει τον 14ο και τον 15ο αιώνα (περ. 1301–1500). Ο Ύστερος Μεσαίωνας ακολούθησε τον Μέσο Μεσαίωνα και προηγήθηκε της πρώιμης σύγχρονης εποχής (και σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης, της Αναγέννησης).

Περίπου το 1300, αιώνες ευημερίες και ανάπτυξης στην Ευρώπη έφτασαν σταδιακά στο τέλος τους. Μια σειρά λοιμών και επιδημιών πανώλης, όπως ο Μεγάλος Λιμός του 1315–1317 και ο Μαύρος Θάνατος, ελάττωσαν τον πληθυσμό κατά το ήμισυ. Μαζί με την πληθυσμιακή συρρίκνωση επήλθε κοινωνική αναταραχή και ενδημικοί πόλεμοι. Η Γαλλία και η Αγγλία βίωσαν μια υπεραιωνόβια κατά διαστήματα διακοπτόμενη σύγκρουση κατά τον Εκατονταετή Πόλεμο καθώς και σοβαρές εξεγέρσεις χωρικών: Η Γαλλία την Jacquerie το 1358 και η Αγγλία την Εξέγερση των Χωρικών Peasants' Revolt το 1381. Επιπροσθέτως, η ενότητα της Καθολικής Εκκλησίας διασπάστηκε από το Δυτικό Σχίσμα. Όλα αυτά τα γεγονότα αναφέρονται ενίοτε ως Κρίση του Ύστερου Μεσαίωνα.Παρά την κρίση, ο 14ος αιώνας ήταν επίσης εποχή μεγάλης προόδου στις τέχνες και τις επιστήμες. Το ανανεωμένο ενδιαφέρον για τα αρχαιοελληνικά και ρωμαϊκά κείμενα που άρχισε στον Μέσο Μεσαίωνα, οδήγησε στην Ιταλική Αναγέννηση. Η εξοικείωση με τα λατινικά κείμενα είχε αρχίσει πριν την Αναγέννηση του 12ου αιώνα μέσω επαφών με τους Άραβες κατά τις Σταυροφορίες, αλλά η πρόσβαση σε σημαντικά Ελληνικά κείμενα έγινε ευχερέστερη μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς Τούρκους, όταν πολλοί Βυζαντινοί λόγιοι αναγκάστηκαν να αναζητήσουν άσυλο στη Δύση, και ειδικά στην Ιταλία.Σε συνδυασμό με αυτήν την εισροή κλασσικών ιδεών ήρθε η εφεύρεση της τυπογραφίας που διευκόλυνε την διάδοση του έντυπου λόγου και συνέβαλε στον διάδοση της γνώσης. Αυτά τα δύο γεγονότα αργότερα θα οδηγούσαν στην Προτεσταντική Μεταρρύθμιση. Προς το τέλος αυτής της περιόδου ξεκίνησε η Εποχή των Ανακαλύψεων. Η άνοδος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που κορυφώθηκε με την πτώση της Κωνσταντινούπολης, απέκοψε τη δυνατότητα εμπορίου με την Ανατολή. Οι Ευρωπαίοι αναγκάστηκαν να ψάξουν για νέους εμπορικούς δρόμους, όπως συνέβη με την αποστολή του Χριστόφορου Κολόμβου στην Αμερική το 1492, και με τον περίπλου της Ινδίας και της Αφρικής το 1498. Οι ανακαλύψεις τους ενίσχυσαν την οικονομία και την ισχύ των ευρωπαϊκών εθνών.

οι μεταβολές που συνέβησαν λόγω αυτών των εξελίξεων έχουν οδηγήσει πολλούς ερευνητές να θεωρούν ότι οδήγησαν στο τέλος του Μεσαίωνα και στην έναρξη της σύγχρονης ιστορίας και της πρώιμης σύγχρονης Ευρώπης. Όμως η διαίρεση πάντα θεωρείται κάπως τεχνητή για τους μελετητές, καθώς η αρχαία γνώση ουδέποτε ήταν εντελώς απούσα από την Ευρωπαϊκή κοινωνία. Θεωρούν συνεπώς ότι υπήρχε εξελικτική συνέχεια μεταξύ αρχαιότητας και της σύγρονης εποχής. Μερικοί ιστορικοί, ειδικά στην Ιταλία, προτιμούν να μην αναφέρονται καθόλου σε ύστερο Μεσαίωνα, αλλά θεωρούν ότι η μέση περίοδος του Μεσαίωνα ήταν μεταβατική για την Αναγέννηση και τη σύγχρονη εποχή.

Βησιγοτθικό Βασίλειο

Ο όρος Βησιγοτθικό Βασίλειο περιγράφει το βασίλειο που ιδρύθηκε από τον Βάλια το 414 στην ρωμαϊκή επαρχία της Ακιτανίας, αρχικά ως φοϊδεράτο της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με κέντρο την σημερινή Τουλούζη κι έπειτα ως ανεξάρτητο κράτος. Έφτασε να ελέγχει μια ευρύτατη περιοχή της Δυτικής Ευρώπης που περιελάμβανε τη σημερινή νότια Γαλλία και τα δύο τρίτα της Ιβηρικής χερσονήσου. Μετά τη ήττα από τους Φράγκους στο Βουιγιέ το 507, περιορίστηκε στην Ιβηρική χερσόνησο όπου, εν μέσω ενός διαρκούς αγώνα εναντίον των εσωτερικών εριδών (αντιπαλότητα ισπανορωμαίων χριστιανών - αρειανικής βησιγοτθικής ελίτ) και των εξωτερικών εχθρών (Βυζαντινών, Σουηβών) κατάφερε να εγκαταστήσει ένα λειτουργικό κράτος που κατέρευσε το 711 από την εισβολή μαυριτανικών και αραβικών στρατευμάτων του Χαλιφάτου της Δαμασκού.

Γεωγραφία του Μαρόκου

Το Μαρόκο είναι η ακραία βορειοδυτική χώρα της Αφρικής, με ακτές τόσο στη Μεσόγειο Θάλασσα, όσο και στον ανοικτό Ατλαντικό Ωκεανό. Το Στενό του Γιβραλτάρ χωρίζει την Ευρώπη (Ιβηρική Χερσόνησος) από το Μαρόκο με 14 χιλιόμετρα νερού και η ύπαρξή του δίνει στρατηγική σημασία στη χώρα.

Ελ Σιντ

Ο Ροδρίγο Ντίαθ δε Βιβάρ (Rodrigo Díaz de Vivar, 1048 – 10 Ιουλίου 1099) ήταν Καστιλιάνος ευγενής και στρατιωτικός ηγέτης στη μεσαιωνική Ισπανία. Οι Μαυριτανοί τον αποκαλούσαν Ελ Σιντ, που σήμαινε ο Άρχοντας (πιθανώς από το αραβικό αλ-σαΐντ, السیِّد), και οι χριστιανοί Ελ-Καμπεαδόρ, που αποδιδόταν για τον Εξαιρετικό Πολεμιστή ή Αυτόν που ξεχωρίζει στο πεδίο της μάχης. Γεννήθηκε στο Βιβάρ, μια πόλη κοντά στο Μπούργος. Μετά τον θάνατό του, έγινε ο πιο τιμημένος εθνικός ήρωας της Καστίλης και ο πρωταγωνιστής του πιο σημαντικού μεσαιωνικού ισπανικού επικού ποιήματος, με τίτλο Άσμα του Ελ Σιντ.

Χρημάτισε αλφέρεθ (alférez), δηλαδή αρχιστράτηγος του καστιλλιανικού στρατού υπό τον Σάντσο Β´ της Καστίλλης, ενώ εξορίστηκε από τον αδερφό και διάδοχο του τελευταίου Αλφόνσου ΣΤ´. Η εξορία αυτή έγινε έναυσμα για τη μυθιστορηματική ζωή και δράση που επέδειξε έκτοτε με αποκορύφωμα την κατάκτηση της πλούσιας πόλης της Βαλένθια. Οι συνεχείς στρατιωτικοί θρίαμβοι εναντίον χριστιανών και μουσουλμάνων, καθώς και η συνήθειά του να μην πολιτεύεται σύμφωνα με τα φεουδαρχικά ήθη της εποχής, τον κατέστησε αγαπητό στον ισπανικό λαό και πρότυπο για τους ιππότες της πατρίδας του. Μετά το θάνατό του τα κατορθώματά του, πραγματικά και φανταστικά, τραγουδήθηκαν όσο λίγων από τους τροβαδούρους, δημιουργώντας ένα θρύλο γύρω από το όνομά του. Θεωρείται εθνικός ήρωας της Ισπανίας.

Εμιράτο της Κόρδοβας

Το Εμιράτο της Κόρδοβας ήταν ένα ανεξάρτητο εμιράτο στην Ιβηρική Χερσόνησο μεταξύ του 756 και του 929, με πρωτεύουσα την Κόρδοβα.

Μετά την κατάκτηση της Ισπανίας από τους Ομεϋάδες την περίοδο 711-718, η Ιβηρική Χερσόνησος αποτέλεσε τη νέα επαρχία του Χαλιφάτου των Ομεϋαδών. Οι κατακτητές της Ισπανίας όρισαν ως πρωτεύουσά τους την Κορδούη (Κόρδοβα) και έλαβαν από τον Ομεϋάδα χαλίφη της Δαμασκού τον τίτλο του βαλή ή εμίρη.

Το 756 ο Αμπντ αρ-Ραχμάν Α΄ αγνόησε τους Αββασίδες χαλίφηδες της Βαγδάτης και έγινε ανεξάρτητος εμίρης της Κόρδοβας. Μετά την πτώση των Ομεϋαδών από τη θέση του χαλίφη το 750, βρισκόταν για έξι χρόνια υπό καταδίωξη. Σκοπεύοντας να ξανακερδίσει κάποια θέση εξουσίας, νίκησε τους υπάρχοντες ισλαμιστές κυβερνήτες στην περιοχή της Ισπανίας, οι οποίοι είχαν αψηφήσει την παλαιά Αρχή των Ομεϋαδών, ενώνοντας τις διάφορες τοπικές ηγεμονίες σε ένα εμιράτο. Παρόλα αυτά, αυτή η πρώτη ενοποίηση της αλ-Άνταλους χρειάστηκε επιπλέον 25 έτη μέχρι την τελείωσή της (Τολέδο, Σαραγόσα, Παμπλόνα, Βαρκελώνη, κλπ.).

Για τον επόμενο ενάμιση αιώνα, οι απόγονοι του αρ-Ραχμάν συνέχισαν ως εμίρηδες της Κόρδοβας, έχοντας τυπικά τον έλεγχο επί της υπόλοιπης αλ-Ανταλούς και κάποιες φορές ακόμα και σε τμήματα της Βόρειας Αφρικής.

Ευρασιατικός μπούφος

Ο Ευρασιατικός Μπούφος, ή κοινώς Μπούφος είναι ένα πολύ μεγάλο γλαυκόμορφο, που απαντάται και στον ελλαδικό χώρο. Συναντάται σε όλη την Ευρασία, εκτός από την νότια Ασία, τη βόρεια Σιβηρία και τμήματα της κεντρικής Ευρώπης και της Σκανδιναβίας. Επίσης αποτελεί και το μοναδικό είδος της Ευρώπης του γένους Bubo εκτός από την Χιονόγλαυκα (B. scandiacus). Το είδος περιλαμβάνει 14 υποείδη. Στην Ελλάδα απαντά το υποείδος B. b. bubo.

Ευρώπη

H Ευρώπη, αποκαλούμενη συνήθως Γηραιά ήπειρος, είναι μία από τις επτά ηπείρους του κόσμου. Αποτελούμενη από τη δυτικότερη χερσόνησο της Ευρασίας, η Ευρώπη χωρίζεται γενικά από την Ασία στην ανατολή από το χώρισμα που αποτελείται από τα Ουράλια, τον ποταμό Ουράλη, την Κασπία Θάλασσα, την περιοχή του Καυκάσου (προσδιορισμός των συνόρων) και τον Εύξεινο Πόντο προς τα νοτιοανατολικά. Επίσης, η Ευρώπη συνορεύει με τον Αρκτικό ωκεανό και άλλα υδατικά συστήματα στα βόρεια, τον Ατλαντικό ωκεανό στα δυτικά, τη Μεσόγειο Θάλασσα προς νότο, και τον Εύξεινο Πόντο και συνδέεται με υδατικές οδούς προς τα νοτιοανατολικά. Ωστόσο, τα σύνορα της Ευρώπης -μια έννοια που χρονολογείται από την κλασική αρχαιότητα- είναι κάπως αυθαίρετη, όπως ο όρος ήπειρος μπορεί να αναφέρεται σε μια πολιτιστική και πολιτική διάκριση ή μία φυσιογραφική.

Η Ευρώπη είναι η τέταρτη σε έκταση ήπειρος του πλανήτη μας. Καταλαμβάνει συνολικά με τα νησιά έκταση 10.500.000 τετρ. χλμ., το 7% περίπου της συνολικής ξηράς του πλανήτη μας. Ο πληθυσμός της, σύμφωνα με τα στοιχεία του 1981 ξεπερνούσε τα 670.000.000 κατοίκους. Σύμφωνα με την μέση εκτίμηση πληθυσμού των Ηνωμένων Εθνών για το 2019 ο πληθυσμός της εκτιμάται σε 747.183.000 κατοίκους.

Ζοζέ Σαραμάγκου

O Ζοζέ (Ιωσήφ) ντε Σόζα Σαραμάγκου (José de Sousa Saramago, 16 Νοεμβρίου 1922 - 18 Ιουνίου 2010), ήταν Πορτογάλος συγγραφέας, ποιητής, σεναριογράφος και δημοσιογράφος, τιμημένος με Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Τα έργα του, μερικά από τα οποία μπορούν να θεωρηθούν αλληγορικά, γενικά παρουσιάζουν ανατρεπτικές όψεις πάνω στα ιστορικά γεγονότα, δίνοντας έμφαση στον ανθρώπινο παράγοντα. Ο Σαραμάγκου κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1998. Ίδρυσε το Εθνικό Μέτωπο για την Προάσπιση του Πολιτισμού (Λισσαβώνα, 1992) μαζί με τον Αρμίντο Φρέιτας-Μαγκαλιάες και άλλους. Ζούσε στο νησί Λανθαρότε των Κανάριων Νήσων της Ισπανίας.

Ηράκλειος

Ο Φλάβιος Ηράκλειος (575 - 11 Φεβρουαρίου 641) ήταν αυτοκράτορας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας από το 610 έως το θάνατο του το 641. Κατά τη βασιλεία του η ελληνική γλώσσα έγινε η επίσημη γλώσσα του βυζαντινού κράτους. Η άνοδος στην εξουσία άρχισε το 608, όταν ο ίδιος και ο πατέρας του, ο Ηράκλειος ο Πρεσβύτερος, οδήγησαν σε εξέγερση ενάντια στον μη δημοφιλή Αυτοκράτορα Φωκά.

Κουένκα (Ισπανία)

Η Κουένκα (ισπανικά: Cuenca) είναι πόλη στην αυτόνομη κοινότητα Καστίλλη-Λα Μάντσα, στην κεντρική Ισπανία, και πρωτεύτουσα της επαρχίας Κουένκα. Η πόλη το 2013 είχε 56.107 κατοίκους. Η πόλη βρίσκεται στο κεντρικό ιβηρικό οροπέδιο, στην άκρη ενός γκρεμού ο οποίος σχηματίζεται από τα φαράγγια των ποταμών Χούκαρ και Ουέκαρ, σε υψόμετρο περίπου 950. Το οχυρωμένο τμήμα της πόλης, κτισμένο από τους Μαυριτανούς ανακυρήχθηκε το 1996 Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO.

Λαϊκή Λατινική γλώσσα

Η λαϊκή ή δημώδης λατινική (λατ. sermo vulgaris) είναι όρος-ομπρέλα, ο οποίος καλύπτει τις διαλέκτους της λατινικής γλώσσας που ομιλούνταν κυρίως στις δυτικές επαρχίες της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, μέχρις ότου αυτές οι διάλεκτοι, αποκλίνοντας ακόμη περισσότερο, εξελίχθηκαν στις πρώιμες ρομανικές γλώσσες κατά τον 9ο αιώνα.

Η ομιλουμένη Λατινική διέφερε από τη λογοτεχνική κλασική Λατινική στην προφορά, το λεξιλόγιο και τη γραμματική. Κάποια χαρακτηριστικά της δημώδους Λατινικής δεν εμφανίστηκαν παρά στην ύστερη Αυτοκρατορία. Άλλα χαρακτηριστικά της υπήρχαν πιθανόν στην ομιλουμένη Λατινική, τουλάχιστον στις πρωτογενείς μορφές τους, πολύ νωρίτερα. Οι περισσότεροι ορισμοί της δημώδους Λατινικής την παρουσιάζουν ως προφορική παρά ως γραπτή γλώσσα, επειδή οι μαρτυρίες οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η ομιλουμένη Λατινική διασπάστηκε σε αποκλίνουσες διαλέκτους αυτή την περίοδο. Επειδή κανείς τότε δεν μετέγραψε φωνητικά την καθημερινή ομιλία των Λατίνων, οι μελετητές της λαϊκής Λατινικής πρέπει να χρησιμοποιούν έμμεσες μεθόδους.

Η γνώση μας για τη δημώδη Λατινική προέρχεται από τρεις κύριες πηγές: Πρώτον, η συγκριτική μέθοδος μπορεί να επανασυνθέσει τις υποκείμενες μορφές των μαρτυρημένων ρομανικών γλωσσών και να επισημάνει τη διαφορά τους από την κλασική Λατινική. Δεύτερον, διάφορα κείμενα ρυθμιστικών γραμματικών της υστερολατινικής περιόδου καταδικάζουν γλωσσικά σφάλματα που πιθανόν διέπρατταν οι ομιλητές, παρέχοντάς μας ενόραση ως προς τον τρόπο με τον οποίο οι ομιλητές της Λατινικής χρησιμοποιούσαν τη γλώσσα τους. Τρίτον, οι σολοικισμοί και οι μη κλασικές χρήσεις, που απαντούν ενίοτε στα υστερολατινικά κείμενα, ρίχνουν επίσης φως στην ομιλουμένη γλώσσα. Τέταρτον, ορισμένα γλωσσάρια, γραμμένα κυρίως για να καταδείξουν τη διαφορά σημασίας μεταξύ των λέξεων, καταδεικνύουν πόσο απείχε η δημώδης από την κλασική Λατινική.

Μυκηναϊκός πολιτισμός

O Μυκηναϊκός Πολιτισμός ήταν ο πρώτος ελληνικός πολιτισμός της Ύστερης Εποχής του Χαλκού, που αναπτύχθηκε την περίοδο 1600-1100 π.Χ. κυρίως στην κεντρική και νότια ηπειρωτική Ελλάδα. Το επίθετο «μυκηναϊκός» προέρχεται από την πρώτη αρχαιολογική θέση στην οποία εντοπίστηκε, τις Μυκήνες της Αργολίδας, που αποτελούν και ένα από τα σημαντικότερα κέντρα του. Κατά την περίοδο ακμής του εξαπλώθηκε και στην Κρήτη, στα νησιά του Αιγαίου και στην Ανατολική Μεσόγειο αλλά και στη Κύπρο. Ο Μυκηναϊκός Πολιτισμός ταυτίζεται με την τελευταία περίοδο του Ελλαδικού Πολιτισμού, τον Υστεροελλαδικό Πολιτισμό. Ταξινομείται παραδοσιακά ως προϊστορικός, καθώς οι γνώσεις μας για αυτόν βασίζονται μέχρι σήμερα κυρίως σε αρχαιολογικά ευρήματα.

Πρώιμος Μεσαίωνας

Η περίοδος του Πρώιμου Μεσαίωνα είναι η πρώτη περίοδος ευρωπαϊκής ιστορίας που διήρκεσε από τον πέμπτο έως τον δέκατο αιώνα.Την αρχή της περιόδου σηματοδοτεί η παρακμή της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.Ακολουθεί η περίοδος του Ύστερου Μεσαίωνα(1001-1300).Ο Πρώιμος Μεσαίωνας χαρακτηρίστηκε από συγκεκριμένες τάσεις που ακολούθησαν την Κλασική αρχαιότητα όπως η μείωση του πληθυσμού,ιδιαίτερα στα μεγάλα αστικά κέντρα,η παρακμή του εμπορίου και τα μεγάλα μεταναστευτικά ρεύματα.Αυτή η περίοδος έχει χαρακτηριστεί από πολλούς ως ο Σκοτεινός Αιώνας,ένας όρος που υπογραμμίζει την πνευματική παρακμή της περιόδου,ιδιαίτερα στην βορειοανατολική Ευρώπη.Ωστόσο η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ή αλλιώς η Βυζαντινή αυτοκρατορία συνέχισε να υφίσταται.Από την άλλη,τα ισλαμικά χαλιφάτα,τον έβδομο αιώνα επεκτάθηκαν σημαντικά,κατακτώντας ζώνες της πρώην ρωμαϊκής επικρατείας.

Πολλές από αυτές τις τάσεις αντιστράφηκαν αργότερα στην ίδια περίοδο.Το 800,ο τίτλος του αυτοκράτορα αναγεννήθηκε στην δυτική Ευρώπη από τον Καρλομάγνο,του οποίου η Αυτοκρατορία των Καρολιδών ανέτρεψε την κοινωνική πυραμίδα και την ιστορία της Ευρώπης.Η Ευρώπη εκείνη την περίοδο στράφηκε πάλι προς την συστηματική γεωργία με την μορφή της Φεουδαρχίας η οποία εισήγαγε νέες τεχνολογίες όπως την αμειψισπορά.Η βαρβαρική αποδημία σταθεροποιήθηκε στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης,παρ'όλο που ο βορράς επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από την εξάπλωση των Βίκινγκ.

Ρεκονκίστα

Η Ρεκονκίστα (Reconquista, Ανακατάκτηση) ονομάζεται η διαδικασία κατάκτησης των μουσουλμανικών εδαφών της ιβηρικής χερσονήσου από τα χριστιανικά βασίλεια του βορρά. Η έναρξή της ορίζεται παραδοσιακά στην επιτυχημένη εξέγερση του γότθου ευγενή Πελάγιου το 718 εναντίον της μουσουλμανικής φρουράς των Αστουριών και το τέλος της το 1492 με την κατάλυση του ναζαρινού εμιράτου της Γρανάδας από τα στρατεύματα της Καστίλης.Η Ανακατάκτηση χαρακτήρισε σε μεγάλο βαθμό την ιστορία της Ισπανίας και της Πορτογαλίας μα και όλων των πληθυσμών που έζησαν στην Ιβηρική μέχρι το τέλος του 17ου αιώνα. Η πολλάκις ανταγωνιστική επέκταση των χριστιανικών βασιλείων καθόρισε την ανάπτυξη ξεχωριστών μορφών διοίκησης, γλωσσών, εθνικών ταυτοτήτων και νόμων που εν πολλοίς χαρακτηρίζουν την Ισπανία μέχρι σήμερα. Παράλληλα στην Ανακατάκτηση εντάσσεται ένα ευρύ φάσμα πολιτισμικών στοιχείων και πρακτικών όπως τον εποικισμό των σταδιακά κατακτούμενων εδαφών από την πλευρά των χριστιανών ή την επικοινωνία και την αλληλεπίδραση μεταξύ των διαφόρων κοινοτήτων (π.χ. μοζάραβες).

Ροδρίγο Αλφόνσος δε Λεόν

Ο Ροδρίγο-Αλφόνσος, ισπαν. Rodrigo-Alfonso (δεκαετία του 1200 - 1268) από τον Οίκο της Ιβρέας ήταν κύριος του Αλεξέρ. Έγινε υπερέχων (adelantando) του βασιλείου της Λεόν.

Ρωμαϊκή Ιβηρία

Ο όρος Ρωμαϊκή Ιβηρία αναφέρεται στην εποχή κατά την οποία η Ιβηρική χερσόνησος ήταν κάτω από την εξουσία αρχικά της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας κι έπειτα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, μια περίοδο που ξεκινάει με την απόβαση των Ρωμαίων στο Εμπόριον το 218 π.Χ. στα πλαίσια του Β΄ Καρχηδονιακού Πολέμου και τερματίζεται τον 5ο μ.Χ. αιώνα με την επιβολή της βησιγοτθικής εξουσίας. Στα λατινικά η Ιβηρική χερσόνησος και κυρίως η ρωμαϊκή σφαίρα επιρροής αναφέρεται ως Hispania, όρος που προήλθε από το φοινικικό όνομα της χερσονήσου. Για τους Αρχαίους Έλληνες ο αντίστοιχος όρος ήταν ο όρος Ιβηρία. Τόσο ο Στράβωνας όσο και ο Κλαύδιος Πτολεμαίος αναφέρονται στη συνωνυμία των όρων Hispania και Ιβηρία, υπογραμμίζοντας ωστόσο πως ο δεύτερος είναι ο ελληνικός.

Κατά τη διάρκεια των επτά αιώνων της ρωμαϊκής παρουσίας στην Ιβηρία, οι ιθαγενείς πολιτισμικές, κοινωνικές και πολιτικές δομές υπέφεραν μια μη αντιστρέψιμη μεταβολή τους που μετέτρεψε το μεγαλύτερο μέρος της χερσονήσου στην επικράτεια με το μεγαλύτερο ποσοστό εκρωμαϊσμού στη Μεσόγειο. Οι τοπικές εθνότητες, Ίβηρες, Λουσιτανοί ή Κελτίβηρες δεν άντεξαν την πολιτισμική επέκταση των Λατίνων και φέρονται να αφομοιώθηκαν ήδη από τον 1ο μ.Χ. αιώνα.

Η σημασία της Ιβηρίας για τους Ρωμαίους, ιδιαίτερα μετά την πλήρη κατάκτησή της από τον αυτοκράτορα Οκταβιανό το 27 π.Χ. έγκειτο στον ιδιαίτερο πλούτο της χώρας, τόσο σε ανθρώπους όσο και σε αγαθά. Σταδιακά οι Ρωμαίοι ίδρυσαν πλήθος αποικιών, που στην πλειοψηφία τους πήραν την θέση ήδη υπάρχοντων αστικών πυρήνων. Οι σημαντικότερες πόλεις της ανέδειξαν μεγάλους άνδρες όπως ο φιλόσοφος Σενέκας και οι αυτοκράτορες Αδριανός, Τραϊανός και Θεοδώσιος

Σοροθαπτική γλώσσα

Η σοροθαπτική γλώσσα (ισπανικά: sorotáptico‎, καταλανικά: sorotàptic‎) είναι υποθετική αρχαία γλώσσα η οποία ομιλούνταν σε τμήμα της Ιβηρικής χερσονήσου κατά τον 10ο με 13ο αιώνα π.Χ. από τον πολιτισμό των τεφροδόχων υδριών.

Χερσόνησος

Hi croatia.jpg|thumb|right|240px|OWO]]

Χερσόνησος λέγεται ένα τμήμα ξηράς, μικρής ή μεγάλης έκτασης, που εισχωρεί μέσα στη θάλασσα με συνέπεια να βρέχεται απ΄ αυτή από τρεις πλευρές. Συνηθέστερα η χερσόνησος συνδέεται με την ηπειρωτική χώρα με ευρύτατο λαιμό. Όταν, όμως, η χερσόνησος απολήγει σε ένωση με νησί, ή με μεγαλύτερο σε έκταση τμήμα τότε παρουσιάζει μια στενή χερσαία λωρίδα που ονομάζεται ισθμός.

Άλλες γλώσσες

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.