Ησαύ

Ο Ησαύ, στα Εβρ. עֵשָׂו‎, Εσάβ, ή Εδώμ ήταν ο πρώτος από τους δύο δίδυμους γιους του Ισαάκ και της Ρεβέκκας και πρόγονος στη συνέχεια των Εδωμιτών (Ιδουμαίων).

Ο αδελφός του ήταν ο Ιακώβ. Το όνομά του,"Ησαύ" σημαίνει τριχωτός ενώ "Εδώμ" σημαίνει «κόκκινος»· τού αποδόθηκε καθώς πούλησε τα πρωτοτόκιά του για ένα "κοκκινωπό φαγητό" (από του πυρρού εψήματος) και επειδή όταν γεννήθηκε ήταν πολύ κόκκινος. Τα εδάφη στα οποία κατοίκησαν οι απόγονοί του αποτελούνταν κυρίως από κοκκινόχωμα.

Ο Ησαύ παρά τις εντολές της μητέρας του είχε λάβει πολλές χετταίες γυναίκες και εξ αυτού δεν της ήταν πολύ αγαπητός. Κύρια ασχολία του ήταν το κυνήγι και τακτικά έλειπε επί μέρες από το σπίτι του. Κάποτε όταν επέστρεψε κατάκοπος ζήτησε από τον Ιακώβ να του δώσει λίγο από το φαΐ (φακή) που μαγείρευε. Ο Ιακώβ τότε του ζήτησε ως ανταμοιβή να του δώσει τα πρωτοτόκια (νομικά δικαιώματα κληρονομιάς των πρωτότοκων γιων της εποχής). Ο δε Ησαύ αισθανόμενος την μεγάλη εξάντληση δέχθηκε "αντί πινακίου φακής" (παροιμιώδης έκφραση επί ευτελούς αξίας).

Όταν γέρασε ο πατέρας του ο Ισαάκ και άρχισε να μη βλέπει κάποια μέρα κάλεσε τον γιό του Ησαύ λέγοντάς του: "Πήγαινε να κυνηγήσεις και απ΄ ότι πιάσεις μαγείρεψε ωραία φαγητά και φέρε μου για να σ΄ ευλογήσω". Τον λόγο αυτό άκουσε η Ρεβέκκα και όταν έφυγε ο Ησαύ παρότρυνε τον γιό της Ιακώβ να πάει εκείνος στη θέση του με άλλα σφάγια ντυμένος με δασύτριχα ενδύματα. Ο Ισαάκ που δεν αντελήφθηκε τη διαβολή εκφράζοντας όμως την απορία του πότε πρόλαβε και γύρισε ο Ησαύ ζήτησε να ψηλαφήσει το γιό του λέγοντας: "Η μεν φωνή, φωνή Ιακώβ, αι δε χείρες, χείρες Ησαύ". Μολαταύτα ευλόγησε τον Ιακώβ. όταν γύρισε ο Ησαύ και πρόσφερε το κυνήγιο ζητώντας την ευλογία του πατέρα του εκείνος αρνήθηκε. Τότε ο Ησαύ ορκίσθηκε να σκοτώσει τον αδελφό του Ιακώβ. Η Ρεβέκκα που παρακολουθούσε τα καθέκαστα έσπευσε και συμβούλευσε τον Ιακώβ να φύγει μακριά στη Χαρράν στον αδελφό της Λάβαν.

Αργότερα ο Ησαύ συγχώρεσε τον Ιακώβ όμως δεν τον ακολούθησε στη "Γη της Επαγγελίας" και εγκαταστάθηκε στη μεταξύ της Νεκράς και Ερυθράς θαλάσσης χώρα η οποία και ονομάσθηκε εξ αυτού "Εδώμ" η οποία και δεν είναι άλλη από τη γνωστή Ιδουμαία των Ελλήνων.

  • Το Ταλμούδ αναφέρει ότι ο Ησαύ εκδικήθηκε τον Ισραήλ (δηλαδή τον Οίκο του Ιακώβ) επειδή εκ της Ιδουμαίας καταγόταν ο Ηρώδης και ο Οίκος αυτού (Βασιλική Δυναστεία του Ηρώδη) ο καταστροφέας του Ισραήλ.
  • Επίσης κατά τη Γένεση ο Ισαάκ ευχήθηκε τον Ησαύ: "Ιδού από της ποιότητος της γης έσται η κατοίκησίς σου και από της δρόσου του ουρανού άνωθεν και επί τη μαχαίρα σου ζήση και τω αδελφώ σου δουλεύσεις". Κατά δε την Εβραϊκή παράδοση ο χαρακτήρας και η ιστορία του λαού των Ιδουμαίων συνοψίζεται στη παραπάνω φράση.
  • Ο ισαπόστολος Παύλος στην προς Ρωμαίους επιστολή του παραθέτει από το βιβλίο της Γένεσης τα εξής: "Καθώς γέγραπται τον Ιακώβ ηγάπησα, τον δε Ησαύ εμίσησα". (Ρωμ. 9:13)

Γένεση: κεφ.25-33 και 36.

Ησαύ
Matthias Stomer (Umkreis) Das Linsengericht
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση1653 π.Χ.[1]
Χαναάν[2][3][4]
Οικογένεια
ΓονείςΙσαάκ[8] και Ρεβέκκα
ΑδέλφιαΙακώβ[8]
Meister des Ashburneham-Pentateuch 002
Χειρόγραφο του 7ου αιώνα, στο οποίο απεικονίζεται μεταξύ άλλων και ο Ησαύ

Βιβλιογραφία

  • The Anchor Bible Dictionary, Freedman, David Noel ed., New York: Doubleday, 1997, 1992.
  • The New Bible Dictionary, Wheaton, Illinois: Tyndale House Publishers Inc., 1962.
  1. 1,0 1,1 Mattis Kantor: (Αγγλικά) The Jewish Time Line Encyclopedia, New Updated Edition. 2004. σελ. 17. ISBN-13 978-0-87668-229-6. ISBN-10 0-87668-229-8.
  2. www.angelfire.com/nt/theology/gn36.html.
  3. www.tandfonline.com/doi/pdf/10.1080/00332920701319533.
  4. www.tandfonline.com/doi/full/10.1080/00332920701319533.
  5. Mattis Kantor: (Αγγλικά) The Jewish Time Line Encyclopedia, New Updated Edition. 2004. σελ. 25. ISBN-13 978-0-87668-229-6. ISBN-10 0-87668-229-8.
  6. 6,0 6,1 (Εβραϊκά της Βίβλου) Γένεση.
  7. (Εβραϊκά της Βίβλου) Γένεση.
  8. 8,0 8,1 8,2 (Εβραϊκά της Βίβλου) Γένεση.
1411

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1411 κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο

6 Φεβρουαρίου

Δεκέμβριος | Ιανουάριος | Φεβρουάριος | Μάρτιος | Απρίλιος

5 Φεβρουαρίου | 6 Φεβρουαρίου | 7 Φεβρουαρίου

H 6η Φεβρουαρίου είναι η 37η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο. Υπολείπονται 328 ημέρες (329 σε δίσεκτα έτη).

Γένεσις (βιβλίο)

Με το όνομα Γένεση ή Γένεσις (εβραϊκά: בְּרֵאשִׁית‬, «Bərēšīṯ») φέρεται το πρώτο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης, καθώς και το πρώτο βιβλίο της Πεντατεύχου, ή άλλως λεγόμενη "Νόμος", ή "Νόμος του Μωϋσή", που περιλαμβάνει τα βιβλία Γένεση, Έξοδος, Λευιτικό, Αριθμοί και Δευτερονόμιο.

Συγγραφέας του βιβλίου της Γένεσης και όλης της Πεντατεύχου φέρεται να είναι ο Μωυσής που την συνέγραψε κατά τη διάρκεια της μακράς πορείας των Ισραηλιτών αδελφών του στην έρημο του ευλογημένου Όρους Σινά, περίπου το 1513 π.Χ.., εκτός βεβαίως των τελευταίων στίχων του Δευτερονομίου που αναφέρεται στο θάνατο του Μωϋσή και που πιθανολογείται ότι συνέγραψε, (συμπλήρωσε), ο Ιησούς του Ναυή.

Μνεία στον Μωυσή γίνεται περίπου 200 φορές σε 27 από τα μεταγενέστερα βιβλία της Αγίας Γραφής.

Γεώργιος Μπουοντελμόντι

Ο Γεώργιος Μπουοντελμόντι (Giorgio de' Buondelmonti), υπήρξε ηγεμόνας της Ηπείρου (Δεσπότης) στα Ιωάννινα για ένα διάστημα εντός του 1411.

Ο Γεώργιος ήταν ο νεότερος γιος του Ησαύ Μπουοντελμόντι, από την τρίτη του σύζυγο Ευδοκία Μπάλτσιτς (Balšić). Όταν πέθανε ο πατέρας του στις 6 Φεβρουαρίου 1411, η μητέρα του προσπάθησε να διατηρήσει την εξουσία για λογαριασμό του γιου της, που ήταν τότε βρέφος. Η Ευδοκία δεν ήταν δημοφιλής ανάμεσα στους ευγενείς των Ιωαννίνων, και όταν μάλιστα έγινε γνωστό ότι σκόπευε να παντρευτεί κάποιον Σέρβο, την εκθρόνησαν μόλις 20 μέρες μετά την ενθρόνιση του βρέφους. Η μητέρα με το παιδί της κατέφυγε στην Σερβία. Ο Γεώργιος μνημονεύεται σε διάφορα μεσαιωνικά έγγραφα και βρισκόταν εν ζωή το 1452, ενώ η χρονολογία θανάτου του δεν έχει διασωθεί από καμία πηγή.

Δυναστεία των Νέμανιτς

Οι Νεμάνιδες Ζουπάνοι (σερβικά : Немањић, πλ. Немањићи, προφέρεται [νεμάνιτς]) ήταν η σημαντικότερη δυναστεία της Σερβίας κατά το Μεσαίωνα. Ο βασιλικός οίκος παρήγαγε έντεκα Σέρβους μονάρχες μεταξύ 1166 και 1371. Ιδρυτής του ήταν ο Στέφανος Νεμάνια ο Μεγάλος Ζουπάνος, που καταγόταν από ένα κλάδο της δυναστείας Βουκάνοβιτς (1101-1166) από τη Ζέτα και το σημερινό Μαυροβούνιο. Μετά το Νεμάνια όλοι οι μονάρχες χρησιμοποίησαν το Στέφανος ως πρώτο τους όνομα, παράδοση που υιοθετήθηκε από τη φιλοδοξία των βασιλιάδων. Οι μονάρχες ξεκίνησαν ως Μεγάλοι Πρίγκιπες και με την στέψη του Στέφανου Νεμάνιτς το 1217 το κράτος προήχθη σε Βασίλειο και ιδρύθηκε η Σερβική Εκκλησία. Το 1346 ο Στέφανος Δουσάν στέφθηκε Αυτοκράτορας των Σέρβων και των Ελλήνων και η Αρχιεπισκοπή της Σερβίας προήχθη σε Πατριαρχείο. Το 1371, με το θάνατο του άτεκνου Ούρος του Αδύναμου (β. 1355-1371), οριστικοποιήθηκε η πτώση της Σερβικής Αυτοκρατορίας. Οι άρχοντες των επαρχιών ανέκτησαν την παλιά κυριαρχία τους και οι Νεμάνιτς επέζησαν μόνο μέσω των μητέρων τους σε πολλούς σερβικούς οίκους.

Δώδεκα φυλές του Ισραήλ

Οι λεγόμενες Δώδεκα Φυλές του Ισραήλ ήταν σύμφωνα με την Εβραϊκή βίβλο Τανάκ και την Παλαιά Διαθήκη, το έθνος του Ισραήλ που είχε επιλέξει ο Γιαχβέ, ως "περιούσιο λαό" δηλαδή οι Ισραηλίτες. Στην πραγματικότητα δεν ήταν φυλές αλλά ομόφυλες οικογένειες, φάρες, των δώδεκα παιδιών του Ιακώβ, που ήταν και οι γενάρχες αυτών, συμπεριλαμβανομένων των δούλων και βοσκών της καθεμιάς.

Η ιστορία των δώδεκα αυτών φυλών προσδιορίζεται την περίοδο 1200 - 1000 π.Χ.

Σύμφωνα με την Παλαιά διαθήκη ο Ιακώβ αφού εξαπάτησε τόσο τον πατέρα του Ισαάκ όσο και τον αδελφό του Ησαύ, κατόπιν προτροπής της μητέρας του Ρεβέκκας και υπό την ανοχή του Γιαχβέ, προκειμένου να πάρει τα πρωτοτόκια κατέφυγε στη συνέχεια στο θείο του Λάβαν. Κατά την εκεί παραμονή του ο Ιακώβ παντρεύτηκε και τις δύο κόρες του Λάβαν την Λεία και την Ραχήλ, αφού προηγουμένως εγκατέλειψε εν ζωή την πρώτη, κατά παράβαση του νόμου. Από τις δύο αυτές συζύγους απέκτησε οκτώ γιους. Εκτός όμως αυτών τεκνοποίησε και με τις υπηρέτριες των συζύγων του τη Βαλλά και Ζελφά αποκτώντας και άλλους τέσσερις γιους, συνολικά δώδεκα γιους.

Στην Γένεση βρίσκουμε τις εξής αναφορές:

Γεν 29,31-30,24:γιοί Ιακώβ εκ της Λείας: Ρουβήν, Συμεών, Λευί, Ιούδας, Ισσάχαρ, Ζαβουλών.

γιοί Ιακώβ εκ της Βαλλά (υπηρέτριας της Ραχήλ): Δαν, Νεφθαλί.

γιοί Ιακώβ εκ της Ζελφά (υπηρέτριας της Λείας): Γαδ, Ασήρ.

γιοί Ιακώβ εκ της Ραχήλ: Ιωσήφ, ΒενιαμίνΓεν 35,23-26:γιοί Ιακώβ εκ της Λείας: Ρουβήν, Συμεών, Λευί, Ιούδας, Ισσάχαρ, Ζαβουλών.

γιοί Ιακώβ εκ της Ραχήλ: Ιωσήφ, Βενιαμίν.

γιοί Ιακώβ εκ της Βαλλά (υπηρέτριας της Ραχήλ): Δαν, Νεφθαλί.

γιοί Ιακώβ εκ της Ζελφά (υπηρέτριας της Λείας): Γαδ, Ασήρ

Εδωμίτες

Η Ιδουμαία ήταν ιστορική περιοχή κατοικημένη από Σημίτες, ευρισκόμενη νότια της Ιουδαίας και της Νεκράς Θάλασσας. Αναφέρεται στη Βίβλο ως Βασίλειο του Εδώμ, την 1η χιλιετία π.Χ. (Εποχή του Σιδήρου), ενώ στην Κλασική Αρχαιότητα, το όνομα "Ιδουμαία" χρησιμοποιείτο για μια μικρότερη έκταση γης στην ίδια περιοχή.

Οι κάτοικοί της, οι Εδωμίτες ή Ιδουμαίοι, ήταν αρχαίος λαός, νότιοι γείτονες των Μωαβιτών. Η χώρα τους, το Βασίλειο του Εδώμ, εκτεινόταν κυρίως ανατολικά της Αραβά. Σύμφωνα με τις Εβραϊκές Γραφές, ήταν απόγονοι του Ησαύ, ο οποίος ήταν αδελφός του Ιακώβ (Ισραήλ) και γιος του Ισαάκ. Το όνομα Εδώμ από το οποίο προέρχεται το όνομα "Ιδουμαία", σημαίνει κόκκινος στα Εβραϊκά, και ήταν το παρατσούκλι του Ησαύ, λόγω του κοκκινωπού του χρώματος.

Εδώμ

Η Ιδουμαία (εβραϊκά: אֱדוֹם, λατινικά: Idūmaea) ήταν ιστορική περιοχή κατοικημένη από Σημίτες, ευρισκόμενη νότια της Ιουδαίας και της Νεκράς Θάλασσας. Αναφέρεται στη Βίβλο ως Βασίλειο του Εδώμ, την 1η χιλιετία π.Χ. (Εποχή του Σιδήρου), ενώ στην Κλασική Αρχαιότητα, το όνομα «Ιδουμαία» χρησιμοποιείτο για μια μικρότερη έκταση γης στην ίδια περιοχή.

Οι κάτοικοί της, οι Εδωμίτες ή Ιδουμαίοι, ήταν αρχαίος σημιτικός λαός, νότιοι γείτονες των Μωαβιτών. Η χώρα τους, το Βασίλειο του Εδώμ, εκτεινόταν κυρίως ανατολικά της Αραβά. Σύμφωνα με τις Εβραϊκές Γραφές, ήταν απόγονοι του Ησαύ, ο οποίος ήταν αδελφός του Ιακώβ (Ισραήλ) και γιος του Ισαάκ. Το όνομα Εδώμ από το οποίο προέρχεται το όνομα «Ιδουμαία», σημαίνει κόκκινος στα Εβραϊκά, και ήταν το παρατσούκλι του Ησαύ, λόγω του κοκκινωπού του χρώματος.

Ησαύ Μπουοντελμόντι

Ο Ησαύ Μπουοντελμόντι (Esau de' Buondelmonti, ... - 6 Φεβρουαρίου 1411) ήταν δεσπότης της Ηπείρου από το 1385 έως τον θάνατό του το 1411.

Ιακώβ

Ο Ιακώβ (εβρ: יַעֲקֹב), σύμφωνα με το βιβλίο της Γένεσις, υπήρξε Πατριάρχης του Ισραήλ και πρόγονος του Ιωσήφ του μνήστορα και νομικά του Ιησού Χριστού. Ήταν γιος του Πατριάρχη Ισαάκ, μικρότερος αδελφός του Ησαύ, πατέρας 12 γιων οι οποίοι έγιναν προπάτορες των 12 φυλών του Ισραήλ. Επίσης ήταν πατέρας και μιας κόρης, που ονομαζόταν Βαιθήλ.

Ισαάκ

Ο Ισαάκ ήταν πατριάρχης του έθνους Ισραήλ, πρόγονος του Δαβίδ και του Ιησού Χριστού. (Ματ. 1:1-16· Λου. 3:23-38) Ήταν γιος του Αβραάμ, σύζυγος της Ρεβέκκας και πατέρας του Ιακώβ και του Ησαύ.

Η γέννηση του Ισαάκ προαναγγέλθηκε από τον ίδιο τον Γιαχβέ όταν οι γονείς του ήταν πλέον υπερήλικες. Την επαγγελία εκείνη όταν άκουσε η Σάρα θεωρώντας την ως αδύνατον να πραγματοποιηθεί γέλασε εξ ου και εκλήθη στη συνέχεια το νεογέννητο Ισαάκ (= γελά). Ο Αβραάμ με προτροπή της Σάρας αργότερα εξέβαλε τον εκ της Άγαρ γιο του Ισμαήλ προκειμένου έτσι κληρονόμος του να μείνει μόνο ο Ισαάκ.

Ο Γιαχβέ προκειμένου να δοκιμάσει την πίστη του Αβραάμ τον διέταξε να θυσιάσει τον Ισαάκ για χάρη του. Τη τελευταία όμως στιγμή φάνηκε άγγελος του Γιαχβέ που έσωσε τον Ισαάκ και υποσχέθηκε στον υπερήλικο Αβραάμ ότι οι απόγονοί του θα καταστούν μέγα έθνος.

Όταν ανδρώθηκε ο Ισαάκ νυμφεύτηκε τη Ρεβέκκα, κόρη του Βαθουήλ και αδελφή του Λάβαν με την οποία απέκτησε τον Ησαύ και τον Ιακώβ. Όταν όμως ενέσκηψε λοιμός στη χώρα του ο Ισαάκ μαζί με τη γυναίκα του κατέφυγαν στο Φιλισταίο βασιλέα της Γεράρ τον Αβιμέλεχ. Έτσι στη χώρα των Φιλισταίων ο Ισαάκ κατάφερε να γίνει τόσο πολύ πλούσιος που οι ίδιοι ο κάτοικοι τον εξεδίωξαν από τη χώρα τους.

Από του σημείου αυτού οι διηγήσεις στη Παλαιά Διαθήκη, (Βιβλίο Γένεσις), περί της ζωής και του έργου του Ισαάκ διακόπτονται απότομα και συνεχίζουν όταν πλέον βρίσκεται σε μεγάλη ηλικία, κατάκοιτος, στις τελευταίες ημέρες της ζωής του, όπου ζήτησε να φάει από το κυνήγι του γιου του Ησαύ προκειμένου να τον ευλογήσει. Τελικά την ευλογία του έλαβε με απατεωνιά ο έτερος γιος του, ο Ιακώβ με την προτροπή της μάνας του Ρεβέκκας. Ο Ισαάκ φέρεται να έζησε 180 χρόνια και πέθανε μόλις ξαναντίκρισε τον γιο του Ιακώβ που με προτροπή του είχε πάει στη Χαράν για να λάβει σύζυγο.

Γένεση κεφ. 21-35: κεφ.22 Η θυσία του Ισαάκ, κεφ.24 Η σύζυγος του Ισαάκ, κεφ.27 Η ευλογία του Ιακώβ.

Κάρολος Α΄ Τόκκος

Ο Κάρολος Α΄ Τόκκος (1372 - 4 Ιουλίου 1429) ήταν κόμης παλατινός Κεφαλληνίας, Ζακύνθου (περίπου 1376-1429), δούκας Λευκάδας, Δεσπότης Ηπείρου (1411-1429) και βαρώνος της Βοστίτσας.

Λεονάρδος Α΄ Τόκκος

Ο Λεονάρδος Α΄ Τόκκος (Leonardo I Tocco, ... - 1375/1377) ήταν Κόμης παλατινός Κεφαλληνίας και Ζακύνθου, Δούκας Λευκάδας και Αυθέντης Βόνιτσας (1357 – 1376 περίπου).

Ο Λεονάρδος Α΄ ήταν γιος του Γουλιέλμου Τόκκου διοικητή Κέρκυρας και της Μαργαρίτας, θυγατέρας του Ιωάννη Α΄ Ορσίνι κόμη της Κεφαλληνίας. Το 1357 ανέλαβε την Παλατινή Κομητεία Κεφαλληνίας και Ζακύνθου σαν αμοιβή για τις υπηρεσίες που προσέφερε στον Ροβέρτο του Τάραντος κατά την διάρκεια της αιχμαλωσίας του, ενώ ταυτόχρονα παντρεύτηκε την αδελφή του Ροβέρτου Φραγκίσκα. Στην συνέχεια παντρεύτηκε την Μαγδαληνή Μπουοντελμόντι, αδελφή του Ησαύ Μπουοντελμόντι δεσπότη της Ηπείρου και ανιψιά του Νικολό Ατσαγιόλι.Μετά τον θάνατο του Δούκα της Λευκάδας Γεωργίου Γκρατσιανού το 1362, παραχωρήθηκαν στον Λεονάρδο Α΄ η Λευκάδα (Αγία Μαύρα) και η Βόνιτσα. Είχε προηγηθεί εξέγερση των κατοίκων εναντίων του καταπιεστικού οίκου των Ζώρζη. Οι κάτοικοι της Βόνιτσας είχαν καλέσει τον Λεονάρδο σε βοήθεια, ο οποίος τους είχε υποσχεθεί συμμετοχή στη τοπική διοίκηση, σεβασμό στη περιουσία και τη θρησκεία τους. Αλλά αργότερα έδιωξε από την Λευκάδα τον ορθόδοξο αρχιεπίσκοπο.Ο Λεονάρδος Α' στην αρχή είχε σαν έδρα της Κομητείας του την Κεφαλλονιά και αργότερα την μετέφερε στην Λευκάδα όπου έκτισε φρούριο. Κυβερνούσε τα υπόλοιπα νησιά με αρμοστές που ονομαζόταν Σοπραμασάροι και ήταν κυρίως οικονομικοί επιθεωρητές.

Ο Λεονάρδος Α΄ απεβίωσε μεταξύ 1375 και 1377. Τον διαδέχθηκε ο υιός του Κάρολος Α΄ Τόκκος.

Λεονάρδος Β΄ Τόκκος

Ο Λεονάρδος Β' Τόκκος (1376 - 1419) ήταν κύριος της Ζακύνθου. Ήταν υιός του Λεονάρδου Α' κόμη της Κεφαλληνίας-Ζακύνθου και κυρίου της Λευκάδας, και της Μανταλένας Μπουοντελμόντι.

Ο πατέρας του ήταν υιός του Γουλιέλμου Τόκκου και της Μαργαρίτας Ορσίνι. Η μητέρα του ήταν κόρη της Λάπας Ατσαγιόλι και αδελφή του Ησαύ Μπουοντελμόντι δεσπότη των Ιωαννίνων (Ηπείρου). Αδελφός του ήταν ο Κάρολος Α' κόμης Κεφαλληνίας, κύριος Λευκάδας και μετά δεσπότης Ηπείρου.

Το 1376 που απεβίωσε ο πατέρας του, έγινε διάδοχος ο μεγαλύτερος αδελφός του Κάρολος Α', δύο ετών. Έτσι ανέλαβε τη διοίκηση η μητέρα τους. Το 1399 ο Κάρολος Α' παραχώρησε στον μικρότερο Λεονάρδο ως εισόδημα (appanage) τη Ζάκυνθο. Επίσης έλαβε γαίες στην Αχαΐα από τον πρίγκιπά της Πέτρο ντε Σαν Σουπεράν. Το 1404 τον διαδέχθηκε ο Κεντυρίων Β΄ Ζαχαρίας πρίγκιπας Αχαΐας, που του κατέλαβε τις γαίες. Ο Λεονάρδος επιτέθηκε καταλαμβάνονττας τη Γλαρέντζα.

Το 1404-1406 πήρε μέρος μαζί στις επιθέσεις του αδελφού του γύρω από την Άρτα. Όταν το 1411 απεβίωσε ο θείος τους Ησαύ και οι άρχοντες των Ιωαννίνων παρέδωσαν την εξουσία στον Κάρολο Α', ο Λεονάρδος τον συνόδευσε. Επειδή το δεσποτάτο κατατρυχόταν από επιθέσεις αλβανικών φυλών, ο Λεονάρδος κατέλαβε και ισοπέδωσε το Λαχανόκαστρο (Ωραιόκαστρο, κοντά στο Κεφαλόβρυσο), αλλά νικήθηκε στα Κράνεα στον Μεσοπόταμο. Το 1414 ξεκίνησαν πάλι οι εχθροπραξίες με τον Κεντυρίωνα Β'. Το 1414 ο αδελφός του τον έστειλε στην Κόρινθο, στον Μανουήλ Β' που επιθεωρούσε την επισκευή του Εξαμιλίου τείχους. Ο αυτοκράτορας του απένειμε τον τίτλο του μεγάλου κοντοσταύλου και τον κάλεσε να ειρηνεύσει με τον Κεντυρίωνα Β'. Αργότερα ο Λεονάρδος παρέδωσε τη Γλαρέντζα και έκανε ανακωχή με τον πρίγκιπα της Αχαΐας.

Ο Κάρολος Α' τον τοποθέτησε κυβερνήτη Κεφαλληνίας, Λευκάδας και Ακαρνανίας. Ο Λεονάρδος κατέλαβε το 1416 το φρούριο των Ρωγών (κοντά στην Πρέβεζα) και λίγο αργότερα, που ο αδελφός του κατέλαβε την Άρτα, τον έκανε κυβερνήτη της πόλης. Δύο έτη αργότερα αμύνθηκε σε επίθεση των Τούρκων. Επισκέφθηκε τον Λαδίσλαο Καπετιδών-Ανζού βασιλιά της Νάπολης και αργότερα απεβίωσε στη Ζάκυνθο.

Τα παραπάνω εξιστορούνται στο έμμετρο Χρονικό των Τόκκων που περιγράφει τα έτη 1375-1425 από έναν ανώνυμο της αυλής των Ιωαννίνων.

Οίκος των Τόκκων

Η οικογένεια των Τόκκων ή Τόκκο ήταν ευγενής ιπποτική οικογένεια καταγόμενη από από την φυλή των Ταύκων που ακολούθησε τον βασιλιά των Γότθων Τοτίλα όταν αυτός κατέβηκε στην Ιταλία και κυρίεψε την Ρώμη το 547. Στην συνέχεια εγκαταστάθηκαν στο Μπενεβέντο. Με λομβαρδική πλέον καταγωγή, διακρίθηκε κατά τα τέλη του 14ου αιώνα και τις αρχές του 15ου αιώνα στα δυτικά της Ελλάδας, όπου εξουσίαζε τις Ιόνιες Νήσους, καθώς και το Δεσποτάτο της Ηπείρου σαν Παλατινοί Κόμητες Κεφαλληνίας και Ζακύνθου, Δούκες Λαυκάδας, Αφέντες Βόνιτσας και αργότερα Δεσπότες Ηπείρου.

Ραχήλ

Η Ραχήλ υπήρξε πρόσωπο της Παλαιάς Διαθήκης, κόρη του Λάβαν, μικρότερη αδελφή της Λεία και δεύτερη σύζυγος του Πατριάρχη Ιακώβ.

Ρεβέκκα

Η Ρεβέκκα ήταν κόρη του Βαθουήλ. (Βεθουήλ, Γένεση 22,23). Ήταν αδερφή του Λάβαν, σύζυγος του Ισαάκ (Γένεση 25,20) και μητέρα του Ιακώβ και του Ησαύ.

Η Ρεβέκκα βρισκόταν στη Χαρράν, την πόλη του Ναχώρ (Γένεση κεφ. 24), όταν ο Αβραάμ ανέθεσε στο δούλο του Ελιέζερ να βρει νύφη για τον Ισαάκ. Ο Ελιέζερ έφερε την Ρεβέκκα. Ήταν όμορφη και ελκυστική κι αργότερα παρουσιάζεται ως φιλόδοξη και άπληστη, παρ' όλα αυτά ο Ισαάκ την αγαπούσε πολύ (Γένεση 24,67). Η Ρεβέκκα ήταν στείρα επί 20 χρόνια. Ο Θεός της έδωσε δυο παιδιά, τον Ησαύ και τον Ιακώβ (Γένεση 25,19-26, Ρωμαίους 9,10-12). Παρόλο που ήταν δίδυμοι, ο Ησαύ αναγνωρίστηκε ως ο πρωτότοκος. Η Ρεβέκκα αγαπούσε περισσότερο τον Ιακώβ και σχεδίασε την παραπλάνηση του τυφλού από τα γερατειά Ισαάκ ώστε να δώσει τα πρωτοτόκια στον Ιακώβ. Λίγο αργότερα έστειλε τον Ιακώβ στο σπίτι του Βαθουήλ για να αποφύγει την οργή του Ησαύ. Η Ρεβέκκα δεν τον ξαναείδε. Μετά από 20 χρόνια ο Ιακώβ επέστρεψε στη Χαναάν, όπου βρήκε τη μητέρα του νεκρή στον οικογενειακό τάφο.

Φακές

Οι φακές (lentil soup), αναφέρονται σε μια ποικιλία από χορτοφαγικές και κρεατικές σούπες οι οποίες περιέχουν φακές. Η σούπα, μπορεί να περιέχει πράσινες, καφέ, κόκκινες, κίτρινες ή μαύρες φακές, με ή χωρίς φλοιό. Οι κίτρινες ή οι κόκκινες αποφλοιωμένες φακές, αποσυντίθενται στο μαγείρεμα, δημιουργώντας έτσι μια παχύρευστη σούπα.

Φακή

Η φακή (επιστ. ονομ.: Lens culinaris – Φακός ο μαγειρικός) είναι αγγειόσπερμο, δικότυλο φυτό, που ανήκει στην οικογένεια των Κυαμοειδών και στην τάξη των Κυαμωδών. Καλλιεργείται δε για το μικρό ομώνυμο εδώδιμο σπόρο του, που είναι ένα από τα σημαντικότερα όσπρια. Είναι ένα από τα πρώτα φυτά που ξεκίνησε να καλλιεργεί συστηματικά ο άνθρωπος.

Η φακή (Lens culinaris) είναι ένα εδώδιμο όσπριο. Πρόκειται για ένα ετήσιο θαμνώδες φυτό της οικογένειας των ψυχανθών, που είναι γνωστό για τους σπόρους σχήματος φακής. Φθάνει περίπου τα 40 εκ (16 in) ύψος και οι σπόροι του μεγαλώνουν σε λοβούς, συνήθως με δύο σπόρους στον καθένα. Είναι ψυχανθές φυτό σε ό,τι αφορά την οικογένεια και ποώδες, ετήσιο και δικοτυλήδονο. Υπάρχουν διάφορες ποικιλίες με διαφορετικού μεγέθους και χρώματος σπέρματα, όπως ξανθά, πράσινα και καστανά. Οι καρποί της κυκλοφορούν στο εμπόριο ως ξερά όσπρια. Καλλιεργείται από τα αρχαιότατα χρόνια (γύρω στο 2000 π.Χ.). Η καλλιέργεια της φακής ήταν γνωστή στην αρχαία Αίγυπτο, ενώ Εβραίοι, Έλληνες και Ρωμαίοι την καλλιεργούσαν και την κατανάλωναν.

Στην Ελλάδα η φακή καλλιεργείται ευρέως σχεδόν σε όλα τα διαμερίσματα της χώρας αφού προσαρμόζεται σε πολλούς κλιματικούς τύπους. Τα σπόρια της είναι όσπριο με μεγάλη θρεπτική αξία πλούσια σε σίδηρο, φώσφορο, υδατάνθρακες, πρωτεΐνες και βιταμίνες Β. Τρώγονται κυρίως βραστές ως σούπα η οποία ονομάζεται φακές, χρησιμοποιούνται σε διάφορες σαλάτες και σε πιάτα κρεατικών ως γαρνιτούρα. Σε ζωοτροφές χρησιμοποιούνται οι βλαστοί, τα φύλλα και οι καρποί μετά από την συγκομιδή των σπόρων.

Άλλες γλώσσες

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.