Εποχή του Λίθου

Ως Εποχή του Λίθου ή Λίθινη Εποχή ορίζεται η περίοδος πριν από την εποχή του χαλκού, κατά τη διάρκεια της οποίας ο άνθρωπος χρησιμοποίησε λίθινα τέχνεργα και εκτείνεται σε μια μεγάλη περίοδο που ξεκινησε πριν από 2,5 εκατομμύρια χρόνια και τελείωσε μεταξύ του 8700 π.Χ.[1] και 2000 π.Χ. με την εμφάνιση της μεταλλοτεχνίας[2]. Διαιρείται στην Παλαιολιθική περίοδο (2,5εκ π.Χ. - 10.000 π.Χ.), στην Μεσολιθική (10.000 π.Χ. - 8.000 π.Χ.) και την Νεολιθική (8.000 π.Χ. - 3.300 π.Χ.).

Bifaz triangular Wien NHM Venus von Willendorf Pregnant Cycladic figurine Staatliche Antikensammlungen
Ευρήματα της εποχής του λίθου.
αριστερά: πελεκημένος πυρόλιθος (εργαλείο, όπλο)
κέντρο: ειδώλειο θεάς της γονιμότητας
δεξιά: ειδώλειο Κυκλαδικού πολιτισμού

Παραπομπές

  1. Hesse, Rayner, W. (2007). Jewelrymaking through History: an Encyclopedia. Greenwood Publishing Group. p. 56. (ISBN 0-313-33507-9).
  2. [1]
Αγγλία

Η Αγγλία (αγγλικά: England) είναι τμήμα του Ηνωμένου Βασιλείου, το οποίο είναι νησιωτικό κράτος βορειοδυτικά της ηπειρωτικής Ευρώπης. Συνορεύει βόρεια με τη Σκωτία και δυτικά με την Ουαλία. Η Αγγλία βρέχεται βορειοδυτικά από την Ιρλανδική Θάλασσα, ενώ νοτιοδυτικά από την Κελτική Θάλασσα. Η Βόρεια Θάλασσα στα ανατολικά και η Θάλασσα της Μάγχης στα νότια τη χωρίζουν από την ηπειρωτική Ευρώπη. Η Αγγλία αποτελεί κυρίως το κεντρικό και νότιο τμήμα του νησιού της Μεγάλης Βρετανίας, που βρίσκεται στο Βόρειο Ατλαντικό ωκεανό. Στη χώρα επίσης ανήκουν 100 μικρότερα νησιά, όπως τα Νησιά Σκίλλυ και η Νήσος Γουάιτ.

Η περιοχή που σήμερα αποκαλείται Αγγλία κατοικήθηκε αρχικά από τους σύγχρονους ανθρώπους κατά τη διάρκεια της Ανώτερης Παλαιολιθικής περιόδου, ωστόσο πήρε το όνομά της από τους Άγγλους, ένα γερμανικό φύλο που την αποίκησε κατά τη διάρκεια του 5ου και του 6ου αιώνα. Έγινε ενιαίο κράτος το 927 μ.Χ. και από την Εποχή των Ανακαλύψεων στα μέσα του 15ου αιώνα άσκησε σημαντική πολιτιστική και νομική επιρροή σε όλο τον κόσμο. Η αγγλική γλώσσα, η Αγγλικανική Εκκλησία και η Αγγλική Νομοθεσία - η βάση των νομικών συστημάτων πολλών άλλων χωρών ανά την υφήλιο - αναπτύχθηκαν στην Αγγλία. Επιπλέον, το κοινοβουλευτικό σύστημα διακυβέρνησής της υιοθετήθηκε ευρέως από πολλά άλλα κράτη. Σε αυτήν ξεκίνησε και η Βιομηχανική Επανάσταση το 18ο αιώνα, μετατρέποντας την κοινωνία της στο πρώτο βιομηχανοποιημένο κράτος.Το έδαφος της Αγγλίας αποτελείται κυρίως από χαμηλούς λόφους και πεδιάδες, κυρίως στις κεντρικές και νότιες περιοχές. Ωστόσο, υπάρχουν και υψηλότερα εδάφη στα βόρεια (για παράδειγμα η ορεινή Περιοχή των Λιμνών ( Lake District), τα Πέννινα Όρη και τα Γιόρκσαϊρ Ντέιλς) και στα νοτιοδυτικά (για παράδειγμα το Ντάρτμουρ και τα Κότσγουολντς). Η παλαιότερη πρωτεύουσα της Αγγλίας ήταν το Γουίντσεστερ μέχρι που αντικαταστάθηκε από το Λονδίνο κατά το 12ο αιώνα. Σήμερα το Λονδίνο είναι η μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή του Ηνωμένου Βασιλείου και η μεγαλύτερη αστική ζώνη της Ευρωπαϊκής Ένωσης βάσει των περισσότερων δεικτών μέτρησης. Ο πληθυσμός της Αγγλίας, που αγγίζει τα 53 εκατομμύρια ανθρώπων, αποτελεί και το 84% του πληθυσμού του Ηνωμένου Βασιλείου. Συγκεντρώνεται κυρίως γύρω από το Λονδίνο, τα νοτιοανατολικά αλλά και πολεοδομικά συγκροτήματα στα Μίντλαντς, τα βορειοδυτικά, τα βορειοανατολικά και το Γιόρκσαϊρ, καθένα από τα οποία αναπτύχθηκε ως μεγάλη βιομηχανική περιοχή κατά το 19ο αιώνα. Το Βασίλειο της Αγγλίας - το οποίο από το 1284 περιλαμβάνει και την Ουαλία - ήταν κυρίαρχο κράτος μέχρι την 1η Μαΐου του 1707, όταν οι νομοθετικές πράξεις που συμφωνήθηκαν με τη Συνθήκη της Ένωσης το προηγούμενο έτος τέθηκαν σε ισχύ, το ένωσαν με το Βασίλειο της Σκωτίας, δημιουργώντας το Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας. Το 1801 η Μεγάλη Βρετανία ενώθηκε με το Βασίλειο της Ιρλανδίας για να αποτελέσουν το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και Ιρλανδίας. Το 1922 το Ελεύθερο Ιρλανδικό Κράτος αποσχίστηκε από το Ηνωμένο Βασίλειο, που μετονομάστηκε επισήμως σε Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και Βόρειας Ιρλανδίας.

Ελληνικά Βραβεία Κόμικς

Τα Ελληνικά Βραβεία Κόμικς (γνωστά και ως ΕΒΚ) απονέμονται ετησίως κατά τη διάρκεια του Comicdom Con Athens. Ο θεσμός ξεκίνησε ως Comicdom Awards, με την ονομασία να αλλάζει στην τωρινή το 2015.

Ελληνική ιστορία

Η Ελληνική ιστορία είναι η ιστορία των Ελληνικών φύλων και πολιτισμού, από την εμφάνισή τους έως σήμερα. Παρ' όλο, όμως, το ότι ανεξάρτητο κράτος με το όνομα Ελλάδα αναγνωρίσθηκε μόλις το 1828, η Ελληνική ιστορία εκτείνεται πέρα από τα γεωγραφικά όρια του σημερινού κράτους και σε μακριά περίοδο αιώνων προς το παρελθόν. Σε γενικές γραμμές η Ελληνική ιστορία χωρίζεται στις εξής περιόδους, συνήθως χωρίς σαφή όρια ανάμεσά τους:

Κυκλαδικός πολιτισμός (πριν το 3050 π.Χ.-1100 π.Χ.

Μινωικός πολιτισμός (πριν το 3000 π.Χ.-1420 π.Χ.)

Αιγαιακός πολιτισμός (πριν το 1600 π.Χ.)

Μυκηναϊκός πολιτισμός (περίπου 1600-1100 π.Χ.)

Σκοτεινοί αιώνες ή Γεωμετρική Εποχή (1100-800 π.Χ.)

Αρχαϊκή εποχή (περίπου 800 π.Χ.-περίπου 500 π.Χ.)

Κλασική εποχή (περίπου 500 π.Χ.-323 π.Χ.)

Ελληνιστική περίοδος (323-146 π.Χ.)

Ρωμαϊκή περίοδος (146 π.Χ.-330 μ.Χ.)

Βυζαντινή περίοδος (330-1453)

Οθωμανική περίοδος (1453-1821)

Νεότερη ή σύγχρονη Ελλάδα (1821-)

Εποχή του λίθου στην Ελλάδα

Περισσότερα στοιχεία σχετικά με την εποχή του λίθου στην Ελλάδα στα λήμματα: παλαιολιθική Ελλάδα, μεσολιθική Ελλάδα, νεολιθική ΕλλάδαΜε τον όρο εποχή του λίθου στην Ελλάδα εννοούμε μια μεγάλη σε διάρκεια περίοδο, που ξεκινά από την πρώτη εμφάνιση του ανθρώπου στον Ελληνικό γεωγραφικό χώρο και φτάνει μέχρι την διάδοση της μεταλλουργίας και την επικράτηση του χαλκού οπότε ξεκινά η εποχή του χαλκού για την Ελλάδα.

Εργαλείο

Με τον όρο εργαλείο εννοείται μια συσκευή που παρέχει φυσική ή νοητική υποστήριξη στην εκπλήρωση ενός έργου. Τα περισσότερα εργαλεία είναι μορφές απλών μηχανών, ή συνδυασμός τους. Εργαλείο είναι κάθε αντικείμενο με το οποίο εφαρμόζεται ενέργεια για την εκτέλεση μιας εργασίας από το ανθρώπινο σώμα.

Στο παρελθόν εθεωρείτο πως μόνο ο άνθρωπος χρησιμοποιούσε εργαλεία, αλλά η παρατήρηση επιβεβαίωσε ότι οι πίθηκοι και άλλα ζώα -κυρίως θηλαστικά όπως τα δελφίνια και ορισμένα πτηνά (το κοράκι για παράδειγμα)- ή έντομα χρησιμοποιούν εργαλεία. Τα πρώτα εργαλεία που χρησιμοποίησε ο άνθρωπος ήταν από ξύλο και πέτρα.

Αργότερα διατυπώθηκε η άποψη πως μόνον οι άνθρωποι μπορούν να κατασκευάζουν εργαλεία έως ότου οι ζωολόγοι παρατήρησαν πως τα πτηνά και οι πίθηκοι επίσης κατασκευάζουν εργαλεία. Πλέον η σχέση με τα εργαλεία που χαρακτηρίζεται μοναδική για το ανθρώπινο είδος είναι ότι χρησιμοποιεί εργαλεία για να κατασκευάσει άλλα εργαλεία.

Οι περισσότεροι ανθρωπολόγοι θεωρούν πως η χρήση των εργαλείων ήταν ένα σημαντικό βήμα στην ανθρώπινη εξέλιξη, κάτι που αντανακλάται στην ανατομία των δακτύλων και την κινητική τους ικανότητα, όπως επίσης και στην ανάπτυξη της διάνοιας ως επιβοηθητικής λειτουργίας στην εκμάθηση δεξιοτήτων. Αντίστροφα θεωρείται ότι η ανατομία των δακτύλων των ανθρώπων και γενικότερα των πρωτευόντων, και ειδικά ο αντιτακτός αντίχειρας επέτρεψε στον άνθρωπο και τoυς προγόνους του την ευκολότερη χρήση εργαλείων δίνοντάς τους έτσι εξελικτικό πλεονέκτημα έναντι των υπόλοιπων ειδών.

Την εποχή του χαλκού ακολουθεί η εποχή του σιδήρου. Ο σίδηρος άργησε πολύ να ανακαλυφτεί από τον άνθρωπο. Μόλις το 1500 π.Χ. εμφανίζονται τα πρώτα εργαλεία από αυτόν. Στην Ελλάδα το μέταλλο αυτό έγινε γνωστό με την κάθοδο των Δωριέων, 1200 π.Χ. Τα εργαλεία είναι πιο ανθεκτικά, καλύτερα και θα διαδραματίσουν σπουδαίο ρόλο στην ιστορία της ανθρωπότητας. Έως το 1500 μ.Χ. τα εργαλεία και τα όπλα παρέμεναν βασικά τα ίδια με τα εργαλεία των αρχαίων. Εξαίρεση ίσως θα μπορούσε να θεωρηθεί η με την ανακάλυψη και χρησιμοποίηση του μπαρουτιού κατασκευή κανονιών, η κατασκευή της πυξίδας κλπ. Βασικά όμως η πρόοδος της κατασκευής εργαλείων γινόταν με πολύ αργό ρυθμό, ήταν σχεδόν στάσιμη.

Επισης τρώω πουτσες και με γαμάνε μαύροι με μεγάλες ψωλες

Καταμάχη Ιωαννίνων

Η Καταμάχη είναι ορεινό χωριό στο νομό Ιωαννίνων, σε υψόμετρο 640 μέτρων

Κυνηγός-συλλέκτης

Ο όρος κυνηγός-συλλέκτης ή τροφοσυλλέκτης, χρησιμοποιείται για να περιγράψει τα μέλη των κοινωνιών στις οποίες η περισσότερη ή όλη η τροφή εξασφαλίζεται μόνο από το κυνήγι άγριων ζώων, ψάρεμα, την συλλογή των φρούτων και γενικότερα καρπών των δέντρων και φυτών, καθώς και συνολικά την συλλογή πρώτων υλών από τη φύση. Σε αντίθεση, οι αγροτικές και κτηνοτροφικές κοινωνίες εξαρτώνται για την διατροφή τους κυρίως στα εξημερωμένα ζώα, καθώς και στην καλλιέργεια σιτηρών και οπορωλαχανικών.

Λιουμπλιάνιτσα

Ο Λιουμπλιάνιτσα (σλοβενικά: Ljubljanica) είναι ποταμός της Σλοβενίας, παραπόταμος του Σάβα. Έχει μήκος 41 χλμ, διασχίζει την πρωτεύουσα της Σλοβενίας Λιουμπλιάνα και μετά από 10 χλμ εκβάλει στον Σάβα. Ο Λιουμπλιάνιτσα στις πηγές που βρίσκονται σε υψόμετρο 300 μέτρων είναι η συνέχιση πολλών υπόγειων καρστικών ποταμών που ρέουν από το Πρεζίντσκο πόλιε και έτσι ο ποταμός ποιητικά έχει επτά ονόματα : Τρμπουχοβίτσα, Όμπρχ, Στρζεν, Ρακ, Πίβκα, Ούνιτσα, και Λιουμπλιάνιτσα. Η λεκάνη απορροής του είναι 1.860 τετραγωνικά χλμ (720 τετραγωνικά μίλια).

Ο Λιουμπλιάνιτσα έχει γίνει δημοφιλής περιοχή για αρχαιολόγους και τους κυνηγούς θησαυρών που βουτούν στα νερά του για χαμένα κειμήλια και έργα τέχνης. Σε τοποθεσίες στο ποτάμι μεταξύ Λιουμπλιάνα και Βρχνίκα έχουν βρεθεί αντικείμενα από την εποχή του λίθου έως την Αναγέννηση , που ανήκουν σε διάφορες ομάδες, από τους τοπικούς αρχαίους πολιτισμούς σε πιο γνωστές ομάδες όπως οι Ρωμαίοι και οι Κέλτες. Ένα από τα πιο σημαντικά ευρήματα είναι μία αιχμή δόρατος που βρέθηκε το 2009 στην Σίνια Γκόριτσα. Έχει χρονολογηθεί σε περίπου 35.000 έως 45.000 πριν και συμπληρώνει τα ανεπαρκή στοιχεία σχετικά με την παρουσία των κυνηγών της Λίθινης εποχής στην περιοχή της Λιουμπλιάνα.

Μεταλλουργία

Μεταλλουργία είναι ένας κλάδος της επιστήμης των υλικών σχετικός με την παρασκευή μετάλλων και κραμάτων από μεταλλεύματα ή άλλες πρώτες ύλες, καθώς και την κατεργασία των μετάλλων και των κραμάτων για την τροποποίηση των ιδιοτήτων αυτών των υλικών. Αναλόγως, ο κλάδος της μεταλλουργίας διακρίνεται σε εξαγωγική μεταλλουργία και μεταλλογνωσία ή φυσική μεταλλουργία.

Ντόβερ

Το Ντόβερ (αγγλικά: Dover‎ /ˈdoʊvər/, γαλλικά: Douvres‎) είναι πόλη και πορθμείο στην κομητεία του Κεντ, στη Νοτιοανατολική Αγγλία. Βρίσκεται απέναντι από την Γαλλία στον πορθμό του Ντόβερ, το στενότερο σημείο της Μάγχης, και βρίσκεται νοτιοανατολικά του Καντέρμπερι, ανατολικά από την πρωτεύουσα της κομητείας του Κεντ, Μέιντστοουν και βορειοανατολικά στην ακτογραμμή από το Ντάντζενες και το Χάστινγκς. Η πόλη είναι το διοικητικό κέντρο της Επαρχίας Ντόβερ και έδρα της πορθμειακής γραμμής Ντόβερ-Καλαί μέσω του Λιμανιού του Ντόβερ. Τα τριγύρω υψώματα κιμωλίας είναι γνωστά ως Λευκά Υψώματα του Ντόβερ.

Η στρατηγική του θέση είναι έκδηλη στη ροή της ιστορίας: αρχαιολογικά ευρήματα που ανακαλύφθηκαν στην περιοχή δείχνουν πως η περιοχή ήταν πάντοτε σημείο ενδιαφέροντος ανθρώπων που εισερχόταν ή εξερχόταν από τη Βρετανία. Το όνομα της πόλης προέρχεται από την ονομασία του ποταμού που περνά διαμέσου της, του ποταμού Ντάουρ. Η πόλη κατοικείται από την Εποχή του Λίθου σύμφωνα με τα αρχαιολογικά ευρήματα, το Ντόβερ είναι μια από τις λίγες περιοχές στη Βρετανία – το Λονδίνο, το Εδιμβούργο, και η Κορνουάλη είναι οι υπόλοιπες – που έχουν παρεμφερή ονομασία στην Γαλλική γλώσσα, Douvres.

Μέχρι και το 2007, όταν και έκλεισαν, υπήρχαν στρατιώνες στην πόλη. Αν και πολλές από τις πρώην πορθμειακές υπηρεσίες έχουν καταργηθεί, οι υπηρεσίες που σχετίζονται με το Λιμάνι του Ντόβερ απασχολούν μεγάλο μέρος του πληθησμού της πόλης, όπως και ο τουρισμός. Η προπτική ιδιωτικοποίησης και πώλησης του Λιμανιού του Ντόβερ για την απόκτηση εσόδων από την κυβέρνηση έλαβε ειρωνική τροπή λόγω της απόρριψης πιθανής πρότασης από την πόλη του Καλαί στην Γαλλία, μετά από τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν στην πόλη και ανάγκασαν την κυβέρνηση να αποσύρει το λιμάνι από την διαδικασία πώλησης. Οι κάτοικοι της περιοχής συνασπίστηκαν ώστε να προτείνουν την αγορά του λιμανιού από την κοινότητα, με περισσότερους από 12.000 πολίτες να αγοράζουν μετοχές αξίας 10£.

Οψιανός

Ο οψιανός ή οψιδιανός είναι πέτρωμα που προέρχεται από ηφαιστειογενείς περιοχές νεαρής γεωλογικά ηλικίας. Είναι πέτρωμα όξινο, σκουρόχρωμο με υαλώδη υφή (θεωρείται φυσικό γυαλί) και χρησιμοποιήθηκε εξαιτίας της σύστασης και ανθεκτικότητάς του, ήδη από τα τέλη της Ανώτερης Παλαιολιθικής περιόδου για την κατασκευή λεπίδων με κοφτερές ακμές, που χρησίμευαν ως μαχαίρια, ξέστρες και ξυράφια. Ενώ στη διεθνή βιβλιογραφία έχει επικρατήσει ο όρος obsidian, στην Ελλάδα χρησιμοποιούνται και οι δυο όροι, ο όρος «οψιδιανός» συχνότερα (αλλά όχι αποκλειστικά) από όσους έχουν σχέση με γεωλογικές επιστήμες και ο όρος «οψιανός» συχνότερα από τους αρχαιολόγους.

Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας

Η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας είναι μία διοικητική περιφέρεια στο γεωγραφικό διαμέρισμα της Κεντρικής Ελλάδας στην Ελλάδα. Συνορεύει με τις περιφέρειες Θεσσαλία στα βόρεια, Δυτική Ελλάδα στα δυτικά και νοτιοδυτικά, και Αττική στα νοτιοανατολικά. Ο Κορινθιακός κόλπος βρίσκεται στα νότια και το Αιγαίο Πέλαγος στα ανατολικά. Η περιοχή κατοικείται από την εποχή του λίθου, όπως δείχνουν τα ευρήματα στην Αλίαρτο, στη Χαλκίδα, στα Ψαχνά και σε άλλες περιοχές.Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός της περιφέρειας ανέρχεται σε 547.390 κατοίκους. Πρωτεύουσα είναι η Λαμία που είναι η 17η μεγαλύτερη πόλη της Ελλάδας και αποτελεί ένα δυναμικά αναπτυσσόμενο αστικό κέντρο στο οποίο κινούνται καθημερινά πολλές χιλιάδες άνθρωποι. Μεγαλύτερη πόλη είναι η Χαλκίδα, η 9η μεγαλύτερη πόλη της Ελλάδας και η μεγαλύτερη στην Στερεά με πληθυσμό 59.125 κατοίκους και με πληθυσμό του ευρύτερου Δήμου 102.222 κατοίκων.

Η περιφέρεια έχει επικεφαλής τον Φάνη Σπανό ο οποίος εξελέγη στις Δημοτικές και Περιφερειακές εκλογές του 2019 και ασκεί τα καθήκοντά του από την 1η Σεπτεμβρίου του 2019.

Πλιθιά

Τα πλιθιά είναι ένα είδος τοιχοποιίας που παράγεται, χρησιμοποιώντας τούβλα και κονίαμα. Συνήθως, τοποθετούνται το ένα πάνω στο άλλο για να δημιουργήσουν μια δομή όπως ένας τοίχος.

Τα πλιθιά είναι ένα δημοφιλές μέσο για την κατασκευή κτιρίων, ενώ παραδείγματα πλινθοδομών εντοπίζονται στην ιστορία ήδη από την Εποχή του Χαλκού. Τα πρόσωπα που πυροδότησαν τα πλιθιά του αρχαίου Dur-Kurigalzu στο Ιράκ χρονολογούνται γύρω στο 1400 π.Χ. και τα κτίρια πλιθιού του αρχαίου Mohenjo-daro στο Πακιστάν χτίστηκαν γύρω στο 2600 π.Χ. Πολύ παλαιότερα παραδείγματα τοιχοποιίας που κατασκευάστηκαν με αποξηραμένα (αλλά όχι καύσιμα) πλιθιά μπορεί να βρεθούν σε αρχαίες τοποθεσίες όπως η Ιεριχώ στην Ιουδαία, το Çatal Hüyük στην Ανατολία και το Mehrgarh στο Πακιστάν. Αυτές οι δομές έχουν επιβιώσει από την εποχή του λίθου μέχρι σήμερα.

Μέρη από πλιθιά περιλαμβάνουν, κρεβάτια και περσίδες. Το κρεβάτι είναι το κονίαμα πάνω στο οποίο τοποθετείται ένα πλιθί.

Οι διαστάσεις αυτών των τμημάτων είναι συνήθως συντονισμένες έτσι ώστε δύο τούβλα τοποθετημένα πλάι-πλάι διαχωρισμένα μόνο από το πλάτος ενός πείρου να έχουν συνολικό πλάτος όμοιο με το μήκος ενός ενιαίου τούβλου που τοποθετείται εγκαρσίως επάνω τους.

Σε αυτή την περίπτωση, το συντονιστικό μετρητικό έργο διότι το μήκος ενός ενιαίου πλιθιού 215 εκατοστά είναι ίσο με το συνολικό πλάτος ενός πλιθιού 102,5 εκατοστά.

Υπάρχουν πολλά άλλα μεγέθη πλιθιών παγκοσμίως, και πολλά από αυτά χρησιμοποιούν αυτή την ίδια αρχή συντονισμού.

Προϊστορία

Η προϊστορία είναι η περίοδος από την εποχή που πρωτοεμφανίσθηκαν οι σύγχρονοι άνθρωποι, ως προς τη συμπεριφορά και ανατομία τους, μέχρι την εμφάνιση της γραπτής ιστορίας, που ακολούθησε την εμφάνιση των συστημάτων γραφής.. Καθώς τόσο ο χρόνος κατοίκησης των σύγχρονων ανθρώπων, όσο και η εξέλιξη των ανθρώπινων πολιτισμών, διαφέρει από περιοχή σε περιοχή, η προϊστορία αρχίζει και τελειώνει σε διαφορετικές χρονικές στιγμές, ανάλογα με τη συγκεκριμένη περιοχή. Σε ένα ευρύτερο εννοιολογικό πλαίσιο, αναφέρεται στον χρόνο που εκτείνεται από την εμφάνιση του ανθρώπου περίπου 5.000.000 χρόνια π.π. έως το 6.000 ΠΚΕ, χιλιετία στην οποία συμβατικά αποδίδεται η επινόηση της γραφής και η γνώση της βασίζεται αποκλειστικά στην αρχαιολογική μαρτυρία.

Οι Σουμέριοι στη Μεσοποταμία και η Αρχαία Αίγυπτος ήταν οι πρώτοι πολιτισμοί που ανέπτυξαν τη δική τους γραφή και τήρησαν ιστορικές καταγραφές. Αυτό έλαβε χώρα ήδη κατά την πρώιμη Εποχή του Χαλκού. Oι γειτονικοί πολιτισμοί της Αρχαίας Μέσης Ανατολής ακολούθησαν πρώτοι. Οι περισσότεροι άλλοι πολιτισμοί έφθασαν στο τέλος της προϊστορίας κατά την Εποχή του Σιδήρου.

Προϊστορική αρχαιολογία

Η προϊστορική αρχαιολογία ένας τομέας αρχαιολογικής έρευνας που καλύπτει όλες τις προαστικές κοινωνίες του κόσμου, οι οποίες εξ ορισμού δε διαθέτουν κανένα γραπτό αρχείο. Επομένως, είναι διακριτό το σύνολο των ερευνητικών διαδικασιών και της ερμηνείας των υλικών υπολειμμάτων, της καθημερινής ζωής, της κοινωνικής οργάνωσης και της διαμόρφωσης συμβολικών κωδίκων των προϊστορικών κοινωνιών. Όντας η «καθαρότερη» μορφή αρχαιολογίας, ελλείψει γραπτών μαρτυριών, υπήρξε το επίκεντρο ενδιαφέροντος σε ό,τι αφορά στη μεθοδολογική καινοτομία, σε θεωρητικό και τεχνολογικό επίπεδο. Οι προϊστορικοί αρχαιολόγοι βασίζονται αποκλειστικά στα υλικά υπολείμματα, προκειμένου να διαμορφώσουν τις εκτιμήσεις και τις ερμηνείες τους. Καθώς η ερμηνεία τέτοιων έμμεσων μαρτυριών της ανθρώπινης δραστηριότητας απαιτεί διεπιστημονικές προσεγγίσεις, η προϊστορική αρχαιολογία διατηρεί μια στενή σχέση με την ανθρωπολογία. Δεδομένου μάλιστα ότι επεκτείνεται στη μελέτη ανθρώπινων πληθυσμών προγενέστερων του σύγχρονου h. sapiens sapiens, συνδέεται στενά με τη βιολογία, τη φυσική ανθρωπολογία και τη γεωλογία.

Σαλιαγκός Αντιπάρου

Ο Σαλιαγκός είναι νησίδα επί της οποίας ανακαλύφθηκε ομώνυμος αρχαιολογικός χώρος και μάλιστα ο αρχαιότερος οικισμός των Κυκλάδων. Η νησίδα δεν είναι ούτε 500 τετραγωνικά μέτρα και βρίσκεται σήμερα μέσα στη βόρεια Συστάδα νήσων Αντιπάρου, βόρεια του μικρού ισθμού μεταξύ Πάρου και Αντίπαρου. Στην αρχαιότητα και μέχρι το Βυζάντιο η στάθμη της επιφάνειας της θάλασσας ήταν πιο χαμηλή και δεν σκέπαζε το μέρος. Αρχικότερα ήταν ένας λοφίσκος σε έναν επιμήκη ισθμό στο νότιο τμήμα της Ευρύτερης Πάρου.

Το νησί επισκέφθηκε το 1959 ο τότε επιμελητής Αρχαιοτήτων Νικ. Ζαφειρόπουλος, ο οποίος και εντόπισε τα κατάλοιπα προϊστορικού οικισμού. Η συστηματική ανασκαφή τελικά πραγματοποιήθηκε από τους C. Renfrew και J.D. Evans της Αγγλικής Αρχαιολογικής Σχολής κατά τα έτη 1964-1965 από αρχαιολόγους του Βρετανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου στην Αθήνα που διενήργησε τις ανασκαφές και την αρχαιολογική μελέτη. Ο Ρένφριου καθόρισε τον Πολιτισμό του Σάλιαγκου μετά από ανασκαφές που πραγματοποίησε με τον Έβανς στην ομώνυμη θέση. Χρονολογείται στην νεολιθική εποχή και σύμφωνα με την μέθοδο της ραδιοχρονολόγησης ήταν κατοικημένη μεταξύ 4300 - 3700 π.Χ. δηλαδή στην Ύστερη Νεολιθική εποχή του Αιγαίου.

Σύστημα τριών εποχών

To σύστημα τριών εποχών είναι ένα σύστημα ταξινόμησης της ανθρώπινης προϊστορίας σε τρεις διαδοχικές χρονικές περιόδους, που πήραν το όνομά τους από το αντίστοιχο υλικό που χρησιμοποιείτο για την κατασκευή εργαλείων. Χρονολογικά ταξινομούνται ως εξής:

Η Εποχή του Λίθου

Η Εποχή του Χαλκού

Η Εποχή του ΣιδήρουΗ αρχική παρουσίαση του συστήματος απόδίδεται στον Δανό Κρίστιαν Γιούργκενσεν Τόμσεν (Christian Jürgensen Thomsen) το 1820 για την ταξινόμηση των τεχνουργημάτων της συλλογής που έγινε αργότερα το Εθνικό Μουσείο της Δανίας. Ο Τόμσεν δεν ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε το υλικό κατασκευής των εργαλείων ως βάση ταξινόμησης προϊστορικών κοινωνιών. Ο Γάλλος Νικολά Μαΐντ (Nicholas Mahudel) είχε προτείνει ένα παρόμοιο σύστημα στις αρχές του 18ου αιώνα και η όλη ιδέα βρήκε αρκετούς υποστηρικτές στα επόμενα 100 χρόνια.

Ο Τόμσεν και οι προγενέστεροί του θεωρούσαν ότι κανείς δεν είναι δυνατόν να χρησιμοποιεί λίθινα εργαλεία αν είναι διαθέσιμα τα ορειχάλκινα και ότι παρόμοια κανείς δεν χρησιμοποιεί ορειχάλκινα, αν υπάρχουν σιδηρά εργαλεία. Λαμβάνοντας υπ' όψιν το γεγονός ότι οι αλλαγές ακολουθούν μια χρονική σειρά, υπέθεσε πως υπάρχει μια λειτουργική βάση για την χρονολόγηση τεχνουργημάτων και αρχαιολογικών θέσεων. Το σύστημα ήταν επαναστατικό και βελτίωνε σημαντικά την αποδιοργανωμένη φύση της πρότερης προϊστορικής αρχαιολογίας.

Αργότερα, η Εποχή του Λίθου διαιρέθηκε στην Παλαιολιθική, την Μεσολιθική και η Νεολιθική. Περαιτέρω υποδιαιρέσεις εφαρμόστηκαν για κάθε περίοδο, χωρίζοντάς την σε πρώιμη, μέση και ύστερη ή κατώτερη, μέση και ανώτερη για την περίπτωση της Παλαιολιθικής. Σε ορισμένους πολιτισμούς, τα αρχαιολογικά ευρήματα οδήγησαν στην αναγκαιότητα πρόσθεση της Χαλκολιθικής ή εποχής του άμεικτου Χαλκού, ανάμεσα στην Νεολιθική περίοδο και την Εποχή του Χαλκού, (Εποχή του Ορείχαλκου ουσιαστικά). Ο όρος Μεγαλιθική δεν αναφέρεται σε κάποια χρονολογική περίοδο, αλλά απλά περιγράφει τη χρήση μεγαλίθων από τους αρχαίους λαούς οποιασδήποτε περιόδου.

Η επεξεργασία και ολοκλήρωση του συστήματος έγινε μέσω εξελίξεων στους τομείς της τυπολογίας και της στρωματογραφίας και φυσικά της επακόλουθης χρονολόγησης τεχνουργημάτων και χαρακτηριστικών. Ωστόσο, παραμένει το γεγονός ότι δεν μπορούσε να δοθεί ακριβής χρονολογία σε ευρήματα με το σύστημα των τριών εποχών, αλλά απλά να τα ταξινομήσει σε μια σχετική χρονική ακολουθία. Τούτο πυροδότησε σημαντικές προσπάθειες ευθυγράμμισης των ευρωπαϊκών χρονολογικών ταξινομήσεων και εκείνων της Εγγύς Ανατολής με την σταθερότερη χρονολογική ακολουθία της Αρχαίας Αιγύπτου. Περισσότερο άμεσες και πειστικές επιστημονικές μέθοδοι όπως η ραδιοχρονολόγηση επινοήθηκαν αργότερα, στα μέσα του 20ου αιώνα.

Το σύστημα των τριών εποχών ήταν δύσκολο να εφαρμοστεί έξω από την Ευρώπη. Οι διάφοροι πολιτισμοί αναπτύχθηκαν σε διαφορετικούς ρυθμούς ή έχασαν κάποια από τις προβλεπόμενες φάσεις. Για παράδειγμα οι φυλές του Αμαζονίου στην Νότιο Αμερική παρέμειναν στην Νεολιθική και δεν υπήρξε Εποχή του Χαλκού για τις νομαδικές φυλές της Σαχάρας, που πέρασαν από την χρήση του λίθου στη χρήση του σιδήρου. Επίσης, η έρευνα έδειξε ότι οι αλλαγές από την μία εποχή την άλλη δεν ήταν αιφνίδιες. Ο πυριτόλιθος για παράδειγμα παρέμεινε εν χρήσει στην Εποχή του Σιδήρου της Ευρώπης, ενώ τα πρώιμα μεταλικά αντικείμενα ή εργαλεία ακολουθούν τυπολογικά τα λίθινα.

Παρόλο που η έρευνα κάνει το σύστημα των τριών εποχών όλο και περισσότερο ανακριβές, ωστόσο παραμένει θεμέλιος λίθος της προϊστορικής αρχαιολογίας και οι έννοιές του έχουν πλέον εντυπωθεί στον νου του καθημερινού ανθρώπου.

Τιρόλο (ιστορική περιοχή)

Για άλλες χρήσεις, δείτε: Τιρόλο (αποσαφήνιση).Το Τιρόλο (γερμανικά: Tirol, ιταλικά: Tirolo) είναι γεωγραφική περιοχή στην Κεντρική Ευρώπη η οποία χονδρικά περιλαμβάνει τις Άλπεις ανάμεσα στην Αυστρία και την Ιταλία. Από το 1918 είναι χωρισμένο σε δυο γεωγραφικά ανεξάρτητα διαμερίσματα: το ένα στα νότια, που ανήκει στην Ιταλία (Νότιο Τιρόλο ή Μπολζάνο-Άλτο Άντιγε ), ενώ το δεύτερο βόρεια, αποτελώντας το Kρατίδιο του Τιρόλου της Αυστρίας (Δυτικό και Ανατολικό Τιρόλο).

Τρικέρι Ύδρας

Το νησί Τρίκερι ή Τρικέρι ανήκει στην ομάδα νήσων του Σαρωνικού και στη Περιφερειακή ενότητα νήσων. Βρίσκεται στο Μυρτώο Πέλαγος, στα μέσα της απόστασης Ύδρας και Σπετσών και νότια από τη Δοκό. Η ακατοίκητη νήσος ξεχωρίζει με τα τρία "κεφάλια" της (κάρη= ιωνικός τύπος για το κάρα, που σημαίνει κεφάλι), δηλαδή τις κορυφές των ισάριθμων υψωμάτων της. Έχει προφορικά σωθεί από τους κατοίκους των γειτονικών νησιών πως οι κάτοικοι της νήσου ονομάζονταν Τρικαραιδόνες. Η σωστή αρχαία ονομασία ήταν Τρικαρηνός. Η ονομασία όμως των προηγούμενων κατοίκων της νήσου ως Τρικαραιδόνες παραπέμπει σε μια τοποθεσία ονόματι Τρικαραιδονία, άγνωστη ωστόσο από την πλευρά των ιστορικών. Ο Παυσανίας αναφέρει την νησίδα με το όνομα Τρίκρανα Σήμερα στο νησί παραμένουν μόνο τα ερείπεια του εγκαταλελειμμένου οικισμού, ένα παρεκλήσσι του Αγίου Νικολάου και ορισμένες ιχθυοκαλλιέργειες στη δυτική πλευρά του.

Η νήσος εγκαταλείφθηκε μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν ο τελευταίος βοσκός κάτοικος της νήσου, μετανάστευσε. Σύμφωνα με τα αρχαιολογικά ευρήματα που βρέθηκαν και μελετήθηκαν στο νησί, λέγεται ότι κατά την Εποχή του Λίθου υπήρχε Πρωτοελλαδική εγκατάσταση και έντονες εμπορικές σχέσεις με τις Κυκλάδες, εξαιτίας υπολειμμάτων κατεργασίας πυριτόλιθου, οψιδιανού και άλλων πετρωμάτων για λίθινα εργαλεία, ενώ το φυσικό πηγάδι στο κέντρο του οικισμού επικυρώνει την παραπάνω άποψη, διότι εκείνες τις εποχές η ύπαρξη πόσιμου νερού αποτελούσε πόλο έλξης για την ανάπτυξη οικισμών. Ωστόσο, τα ευρήματα της εποχής εκείνης διαφέρουν από εκείνα του Δοκού, πράγμα που τρέφει πολλές θεωρίες για την καταγωγή των κατοίκων της.

Την εποχή του Χαλκού, οι κάτοικοι του νησιού ασχολούνται περισσότερο με την κτηνοτροφία. Η πρωτόγονη κατεργασία πυριτόλιθου δείχνει την πολιτιστική υποχώρηση εξαιτίας της καταστροφής της Λέρνας. Κατά την Υστεροελλαδική περίοδο, το φυσικό πηγάδι που είχε προσελκύσει μερικές οικογένειες αποτέλεσε αφορμή να μεταναστεύσουν και να εγκατασταθούν στο νησί βοσκοί από την Ύδρα ή την ερμιονίτικη ακτή βόρεια του νησιού. Στο κεντρικό τμήμα του νησιού, με δυσκολία κανείς διακρίνει, ανάμεσα στις μεταγενέστερες "ξερολιθιές" και τους θάμνους, τα ίχνη τειχών χονδροειδούς δομήσεως και τα λιγοστά κομμάτια αγγείων και απολεπισμάτων της ίδιας εποχής.

Σύστημα τριών εποχών
Εποχή του Λίθου

Άλλες γλώσσες

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.