Βασίλειο της Καστίλης

Το Βασίλειο της Καστίλης (ισπανικά: Reino de Castilla) ήταν ένα από τα μεσαιωνικά βασίλεια της Ιβηρικής Χερσονήσου, που από την ίδρυσή του το 1035, ως μετεξέλιξη της υποτελούς στο Βασίλειο του Λεόν, Κομητείας της Καστίλης, αναδείχθηκε παράλληλα με το Στέμμα της Αραγώνας στην κύρια χριστιανική δύναμη της Χριστιανικής Ανακατάκτησης της Ιβηρικής. Προϊόν της οριστικής ένωσης του Βασιλείου της Καστίλης με το Βασίλειο του Λεόν το 1230, προέκυψε το Στέμμα της Καστίλης, ένα από τα πέντε βασίλεια βάσει των οποίων διαμορφώθηκε ιστορικά η Ισπανία.

Ιστορία

9ος έως 11ος αιώνας: Η Κομητεία της Καστίλης

Αρχικά η Καστίλη φαίνεται να αποτελεί περισσότερο μια αόριστη γεωγραφική έκταση στην οποία συγκατοικούν διάφοροι κόμητες υποτελείς του Βασιλείου του Λεόν παρά μια οργανωμένη κομητεία.[1]

Ο πρώτος κόμης της Καστίλης με ουσιαστικά αυτόνομη εξουσία από το Λεόν είναι ο Φερνάν Γκονθάλεθ. Εμφανίζεται στα μέσα του 10ου αιώνα και μετέτρεψε την κομητεία σε κληρονομικό του φέουδο.

11ος και 12ος αιώνας: επέκταση και ένωση με το Βασίλειο του Λεόν

Βασίλειο της Καστίλης 1037

Το 1028, ο Σάντσο Γ' της Παμπλόνα νυμφεύθηκε την αδελφή του κόμη Γκαρθία Σάντσεθ και κληρονόμησε την Κομητεία της Καστίλης μετά τον θάνατο του κουνιάδου του. Το 1035, ο Σάντσο Γ' της Παμπλόνα παρέδωσε τη χώρα στο γιο του Φερδινάνδο, στην εποχή που η Καστίλη αποκτούσε την θέση ενός ανεξάρτητου βασιλείου. Ο Φερδινάνδος Α' του Λεόν νυμφεύθηκε τη Σάντσα, αδελφή του Βερμούδου Γ' του Λεόν. Ο Φερδινάνδος Α', συμμαχώντας με τη Ναβάρρα, άρχισε ένα πόλεμο με το Λεόν. Στη μάχη του Ταμαρόν ο Βερμούδος Γ' σκοτώθηκε, μη αφήνοντας απογόνους. Αυτό επέτρεψε στον κουνιάδο του, Φερδινάνδο Α' να καταλάβει την βασιλική εξουσία του Λεόν για τον εαυτό του, διεκδικώντας το δικαίωμα της συζύγου του στο στέμμα. Ο Φερδινάνδος μετέφερε την έδρα του στο Λεόν και η Καστίλη ενσωματώθηκε εκ νέου στο λεονικό βασίλειο.

Όταν ο Φερδινάνδος Α' πέθανε το 1065, τα εδάφη διαμοιράστηκαν ανάμεσα στους γιους του και σε μια κόρη. Ο Σάντσο Γ' κληρονόμησε το Βασίλειο της Καστίλης· ο Αλφόνσος ΣΤ', το βασίλειο του Λεόν· ο Γκαρθία, το βασίλειο της Γαλικίας· η κόρη του Ουρράκα κληρονόμησε την πόλη της Θαμόρα. Η συμμαχία της Καστίλης με το Λεόν οδήγησε στην αποπομπή του Γκαρθία από τη Γαλικία αν και στη συνέχεια, με τη βοήθεια του Ελ Σιντ, ο καστιλιανός μονάρχης υπέταξε εδαφικά το Λεόν. Ωστόσο, ο αδερφός του είχε καταφύγει στη Θαμόρα με το σύνολο του στρατού του. Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της από τους καστιλιανούς, ο Σάντσο έπεσε θύμα δολοφονίας και εν τέλει, ο Αλφόνσο ΣΤ΄ αναδείχθηκε μονάρχης των τριών βασιλείων.

Ο Αλφόνσος ΣΤ΄ ενσωμάτωσε στην Καστίλη τα συνοριακά εδάφη της Άλαβας, της Γκιπούθκοα και την Ριόχα, στερώντας τα από το γειτονικό Βασίλειο της Παμπλόνα. Παράλληλα, η επικοινωνία του βασιλείου με την Δυτική Ευρώπη επέβαλε την αλλαγή των εκκλησιαστικών συνηθειών της ιβηρικής εκκλησίας, αντικαθιστώντας το μοζαραβικό τελετουργικό με το ρωμαιοκαθολικό το 1080.

Τον διαδέχθηκε η κόρη του Ουρράκα που είχε διάφορες τριβές με την γειτονική Αραγώνα και τον προσωρινά σύζυγό της, Αλφόνσο Α΄. Ο πρωτότοκος γιος της από το γάμο της με τον Ραϋμόνδο της Βουργουνδίας, Αλφόνσος Ζ', γνωστός και ως «ο αυτοκράτορας» είναι ο πρώτος βασιλιάς του Λεόν, της Καστίλης και της Γαλικίας από τον Οίκο της Ιβρέας.

Ο Αλφόνσος Ζ΄ επανέλαβε την τακτική διαμοιρασμού των εδαφών του στους γιους του Σάντσο Γ΄ της Καστίλης και Φερδινάνδο Β΄ του Λεόν. Το 1158 με τη συνθήκη του Σααγούν οι δύο μονάρχες καθόρισαν οριστικά τα σύνορα μεταξύ της Καστίλης και του Λεόν.[2] Ο σύντομος θάνατος του Σάντσο Γ' άφησε την Καστίλη προσωρινά δίχως ηγεμόνα, μέχρι την ενηλικίωση του Αλφόνσο Η΄. Αυτός κατέκτησε το 1177 την Κουένκα και ενσωμάτωσε οριστικά τις βασκικές επαρχίες. Εντούτοις, μετά την ήττα από τους Αλμοάδες στο Αλάρκος το 1195 και την πολιορκία των συνοριακών καστιλιανικών πόλεων του Τολέδο, της Μαδρίτης και της Γουαδαλαχάρα, η επέκταση προς το νότο ανακόπηκε.

Μπροστά στην υποχώρηση της Καστίλης, τα μουσουλμανικά στρατεύματα βρέθηκαν για μερικά χρόνια να περιφέρονται ελεύθερα στην ευρύτερη κοιλάδα του Τάγου. Η πίεση αυτή ώθησε τον Αλφόνσο Θ΄ να ζητήσει από τον πάπα Ιννοκέντιο Γ΄ της κήρυξη σταυροφορίας εναντίον της Αλ-Άνταλους. Ως αποτέλεσμα, μεγάλα σταυροφορικά στρατεύματα σε συνεργασία με στρατιώτες από όλα τα βασίλεια της Ιβηρικής κατανίκησαν στη μάχη των Νάβας ντε Τολόσα το 1212 τα αντίστοιχα αλμοαδικά, επιφέροντας ένα ισχυρότατο χτύπημα από το οποίο οι μουσουλμάνοι της Ιβηρικής δεν θα ανέκαμπταν ποτέ.[3]

13ος αιώνας: η οριστική ένωση με το Λεόν και το Στέμμα της Καστίλης

Ο Αλφόνσος Η΄ απεβίωσε το ίδιο έτος. Διάδοχός του ήταν ο δεκάχρονος γιος του, Ερρίκος Α΄. Την αντιβασιλεία ανέλαβε αρχικά η γιαγιά του, έπειτα η μητέρα του και τέως σύζυγος του Αλφόνσου Θ΄ του Λεόν, Μπερενγκέλα που την παρέδωσε στον ευγενή Άλβαρο Νούνιεθ ντε Λάρα.[4] Ο θάνατος του διαδόχου το 1217 ανέδειξε βασιλιά της Καστίλης τον γιο της Μπερενγκέλα και του Αλφόνσου Θ΄ του Λεόν, Φερδινάνδο Γ΄. Όταν συνέβη ο θάνατος του πατέρα του και βασιλιά του Λεόν, ο Φερδινάνδος ήδη είχε πετύχει να καταλάβει ορισμένες πόλεις της Ανδαλουσίας. Το 1231, του προσφέρθηκε το στέμμα του Λεόν[5] που έκτοτε πέρασε οριστικά να αποτελεί μέρος του νεότευκτου Στέμματος της Καστίλης. Τόσο η Λεόν, όσο και η Καστίλης παρά την οριστική αυτή τους ένωση κάτω από τον ίδιο μονάρχη, διατήρησαν τις ιδιαιτερότητές τους, τους νόμους και τα νομικά τους όργανα παρότι η σύγκλιση του Αντιπροσωπευτικού Σώματος των Γενικών Τάξεων (Κόρτες) έκτοτε λάμβανε χώρα σε κοινό χώρο και για τα δύο βασίλεια.

Παραπομπές

  1. Collins 2012: 246.
  2. González, Julio González. "Fijación de la frontera castellano-leonesa en el siglo XII." En la España medieval 2 (1982): 411-424.
  3. Collins 2008: 62.
  4. Collins 2008: 57.
  5. Collins 2008: 78.

Βιβλιογραφία

  • Collins, Roger (2012), Caliphs and Kings. Spain, 796–1031. Blackwell, Malden, Οξφόρδη.
  • Collins, Roger (2008), Spain 1157–1300. A Partible Inheritance. Blackwell, Malden, Οξφόρδη
1264

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1264 κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο

1278

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1278 κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο

1483

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1483 κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο

1520

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1520 κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο

29 Απριλίου

28 Απριλίου | 29 Απριλίου | 30 Απριλίου

H 29η Απριλίου είναι η 119η ημέρα του έτους (120η σε δίσεκτα έτη) κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο. Υπολείπονται 246 ημέρες.

5 Αυγούστου

Ιούνιος | Ιούλιος | Αύγουστος | Σεπτέμβριος | Οκτώβριος

4 Αυγούστου | 5 Αυγούστου | 6 Αυγούστου

H 5η Αυγούστου είναι η 217η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο (218η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 148 ημέρες.

9 Οκτωβρίου

Αύγουστος | Σεπτέμβριος | Οκτώβριος | Νοέμβριος | Δεκέμβριος

8 Οκτωβρίου | 9 Οκτωβρίου | 10 Οκτωβρίου

H 9η Οκτωβρίου είναι η 282η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο (283η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 83 ημέρες.

Βασίλειο του Λεόν

To Βασίλειο του Λεόν ήταν μια ανεξάρτητη χώρα στην βορειοδυτική περιοχή της Ιβηρικής Χερσονήσου. Ιδρύθηκε το 910 μ.Χ. όταν οι Χριστιανοί πρίγκιπες των Αστουρίων κατά μήκος της βόρειας ακτής της χερσονήσου μετέφεραν την κύρια έδρα τους από το Οβιέδο στην πόλη της Λεόν. Οι Ατλαντικές επαρχίες αποτέλεσαν το Βασίλειο της Πορτογαλίας το 1139 και το ανατολικό, εσωτερικό, τμήμα του Βασιλείου προσαρτήθηκε στο Βασίλειο της Καστίλης το 1230.

Από το 1296 έως το 1301, το Βασίλειο του Λεόν ήταν ξανά ανεξάρτητο και μετά την ένωση με την Καστίλη κράτησε ως Βασίλειο μέχρι το 1833, ως τμήμα της ενωμένης Ισπανίας.

Ελεονώρα της Καστίλης (απεβ. 1244)

Η Ελεονώρα της Καστίλης (Ισπανικά : Leonor de Castilla, 1200 - 1244) μέλος του Οίκου της Βαρκελώνης ήταν μικρότερη κόρη του Βασιλιά της Καστίλης Αλφόνσου του Ευγενούς και της Ελεονώρας της Αγγλίας δεύτερης κόρης του Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας και της Ελεονόρας της Ακουιτανίας. Η Ελεονώρα της Καστίλης έγινε βασίλισσα της Αραγωνίας σαν πρώτη σύζυγος του βασιλιά της Αραγωνίας Ιάκωβου του Κατακτητή.

Τα μεγαλύτερα αδέλφια της Ελεονώρας ήταν :

Βερεγγαρία της Καστίλης, παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον Κορράδο Β΄ της Σουαβίας και σε δεύτερο γάμο τον ξάδελφο του πατέρα της Αλφόνσο Θ΄ της Λεόν. Διαδέχθηκε προσωρινά τον μικρότερο αδελφό της Ερρίκο Β΄ στο Βασίλειο της Καστίλης (1217).

Ουρράκα της Καστίλης, παντρεύτηκε τον Βασιλιά της Πορτογαλίας και μέλος του Πορτογαλικού Οίκου της Βουργουνδίας Αλφόνσο Β΄

Λευκή της Καστίλης, παντρεύτηκε τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο τον Λέοντα και ήταν μητέρα του κορυφαίου Γάλλου βασιλιά Λουδοβίκου του Αγίου

Φερδινάνδος της Καστίλης, υποψήφιος διάδοχος του πατέρα της αλλά πέθανε πρόωρα πριν από τον ίδιο.

Μαφάλντα (1191 - 1211)

Κωνσταντία (1202 - 1243), μοναχή

Ερρίκος Α΄ της Καστίλης, διάδοχος του πατέρα της.

Ινφάντες της Αραγωνίας

Ο όρος Ινφάντες της Αραγωνίας (ισπανικά: Infantes de Aragón, καταλανικά: Infants d'Aragó) περιλαμβάνει τα τέκνα του γάμου του μονάρχη της δυναστείας των Τραστάμαρα που βασίλεψε στο Στέμμα της Αραγωνίας, Φερδινάνδου Α΄ της Αντεκέρα και της συζύγου του, Ελεονόρας της Αλμπουκέρκης. Αποτέλεσαν μια ισχυρή ομάδα στα εσωτερικά πράγματα του Στέμματος της Καστίλης, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ιωάννη Β΄. Αυτοί ήταν οι:

Αλφόνσος (1396-1458), μετέπειτα Αλφόνσος Ε΄ της ΑραγώναςΙωάννης (1398-1479), μετέπειτα Ιωάννης Β΄ της ΑραγώναςΜαρία της Αραγώνας (1403-1445), παντρεύτηκε τον Ιωάννη Β΄ της ΚαστίλληςΕρρίκος της Τραστάμαρα (1400-1445), δούκας της Μπιγιένα, κόμης της Αλμπουκέρκης, του Εμπούριες και μάγιστρος του τάγματος του ΣαντιάγοΕλεονόρα της Αραγώνας, σύζυγος του βασιλιά Εδουάρδου Α΄ της ΠορτογαλίαςΠέδρο (1406-1438), κόμης της Αλμπουρκέκης και δούκας του Νότο.Μετά τον θάνατο του πατέρα τους το 1416 και την ανάδειξη του Αλφόνσου ως μονάρχη του Στέμματος της Αραγώνας, οι δύο εναπομείναντες γιοι του Φερδινάνδου έβαλαν ως στόχο την επιβολή τους στα εσωτερικά της Καστίλης, δεδομένου ότι και οι δύο ήταν καστιλιανοί και η περιουσία και τα συμφέροντά τους εντοπίζονταν στην Καστίλη. Ο εύπιστος και αδύναμος καστιλιανός μονάρχης, πρώτος εξάδελφός τους Ιωάννης Β' της Καστίλης δεν στάθηκε ιδιαίτερο εμπόδιο, τουλάχιστον στα πρώτα χρόνια της βασιλείας του. Το 1420, ο Ερρίκος είχε ήδη υπό τον έλεγχό του την κυβέρνηση της Καστίλης, μετά από το λεγόμενο «πραξικόπημα της Τορδεσίγιας» το 1420. Τον ίδιο χρόνο, η αδελφή των ινφαντών παντρεύτηκε τον καστιαλιανό βασιλιά. Η αντίδραση των καστιλιανών ευγενών, που συντάχθηκαν γύρω από τον Άλβαρο δε Λούνα, υποχρέωσε τον καστιλιανό βασιλιά να αποπέμψει τους Ινφάντες και το 1429 προκάλεσε τον Πόλεμο των Ινφαντών.Ο Ιωάννης Β' χρησιμοποίησε τις στρατηγικές ικανότητες του ευγενή Άλβαρο δε Λούνα. Μετά από μια πρώτη ανεπιτυχή εκστρατεία, οι Ινφάντες κατανικήθηκαν από τον ίδιο στη μάχη του Ολμέδο το 1445 που έληξε τον πόλεμο. Ωστόσο ο Άλβαρο δε Λούνα έμεινε για λίγο στην εξουσία. Η επιβολή της αραγονικής πλευράς των Τραστάμαρα ολοκληρώθηκε με το γάμο της κόρης του Ιωάννη Β΄, Ισαβέλλας με τον Φερδινάνδο Β΄ της Αραγώνας και τον απόλυτο σχεδόν έλεγχο που αυτός άσκησε στην Καστίλη μέχρι τον θάνατό του.

Καστίλλη-Λα Μάντσα

Η Καστίλλη-Λα Μάντσα (ισπανικά: Castilla-La Mancha) είναι μια από τις 17 αυτόνομες κοινότητες (περιφέρειες) της Ισπανίας. Βρίσκεται ανάμεσα στις κοινότητες Μαδρίτης, Βαλένθιας, Μούρθιας, Εξτρεμαδούρας, Ανδαλουσίας, Καστίλης και Λεόν και της Αραγωνίας.

Η πρωτεύουσα της κοινότητας αυτής είναι το Τολέδο ενώ η πιο μεγάλη πόλη είναι η Αλμπαθέτε.

Παλαιότερα, η Καστίλλη-Λα Μάντσα αποτελούσε κοινότητα της Μαδρίτης, και λεγόταν Νέα Καστίλλη ή στα ισπανικά Castilla la Nueva. Αργότερα όμως χωρίστηκαν αναμεταξύ τους και από τότε θεωρείται ως αυτόνομη κοινότητα όπως και οι υπόλοιπες.

Η Καστίλλη είναι γνωστή για το παιδικό μυθιστόρημα του Δον Κιχώτη αλλά και για τους μεγάλους ανεμόμυλους, για το τυρί Μαντσένκο, για τα ηλιοτρόπια και για την παραγωγή ελαιολάδου.

Κατάλογος μοναρχών της Καστίλης

Ακολουθεί ο κατάλογος των μοναρχών που κυβέρνησαν το Βασίλειο της Καστίλης μέχρι την κατάλυση του και τη ένωση με την Ισπανία (1700):

H αρίθμηση είναι ενιαία με αυτή των βασιλέων των Αστουριών και του Λεόν:

από τον Οίκο των Αστουριών-Λεόν είναι οι Αλφόνσος Α΄, Αλφόνσος Β΄, Αλφόνσος Γ΄, Αλφόνσος Δ΄, Αλφόνσος Ε΄ και ο Σάντσο Α΄.

από τον Οίκο της Ιβρέας-Καστίλης είναι ο Φερδινάνδος Β΄ και ο γιος του Αλφόνσος Θ΄.Επίσης συνεχίζεται με τους βασιλείς της Ισπανίας:

από τον Οίκο των Βουρβόνων είναι οι Ισαβέλλα Β΄, Αλφόνσος ΙΒ΄ και Αλφόνσος ΙΓ΄.

Καταλονία

Η Καταλονία (Καταλανικά: Catalunya, Οξιτανικά: Catalonha, Ισπανικά: Cataluña) είναι περιφέρεια και ιστορική εθνότητα της Ισπανίας και ιστορική περιοχή της ΝΔ Ευρώπης. Πρωτεύουσα και μεγαλύτερή της πόλη είναι η Βαρκελώνη ενώ ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 7.512.982 κατοίκους. Έχει τρεις επίσημες γλώσσες: τα καταλανικά, τα ισπανικά και τα αρανικά. Το έδαφος της Καταλονίας καλύπτει 32.114 τ.χ. στο βορειοανατολικό άκρο της Ισπανίας και συνορεύει βόρεια με τη Γαλλία και την Ανδόρρα. Περιλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος των εδαφών του πρώην Πριγκιπάτου της Καταλονίας, το βόρειο τμήμα του οποίου ανήκει από το 1659 στη Γαλλία.

Διοικητικά χωρίζεται σε τέσσερις επαρχίες που έχουν ως πρωτεύουσες τις τέσσερις μεγαλύτερές της πόλεις: Βαρκελώνης, Λιέιδα, Ταραγόνα και Ζιρόνα. Ως Αυτοδιοίκητη Περιφέρεια απολαμβάνει ιδιαίτερη αυτονομία σε θέματα εκπαίδευσης, πολιτισμού και οικονομικής διαχείρισης. Έχει δικό της κοινοβούλιο και περιφερειακή κυβέρνηση, την Ζενεραλιτάτ της Καταλονίας.

Οι Καταλανοί αποτελούν κοινότητα με βαθειά ιστορία και παράδοση που ξεκινά ήδη από τον 10ο αιώνα μ.Χ. όταν οι κομητείες της βόρειας και κεντρικής Καταλονίας ανεξαρτητοποιήθηκαν από το Φραγκικό Βασίλειο και, πρωτοστατούσης της Κομητείας της Βαρκελώνης, ξεκίνησαν μια πορεία που τους έκανε να εδραιωθούν ως σημαντική δύναμη της ευρύτερης λεκάνης της Μεσογείου. Με την ένωση του Οίκου της Βαρκελώνης με το Στέμμα της Αραγώνας το 1137 έφεραν εις πέρας την κατάκτηση της περιοχής της Βαλένθια, των Βαλεαρίδων, της Σαρδηνίας, της Σικελίας και την εγκαθίδρυση του Δουκάτου των Αθηνών και της Νεοπάτριας, εξάγοντας την γλώσσα τους και κερδίζοντας ηγεμονική θέση στο εμπόριο, παράλληλα με την άνθιση των καταλανικών γραμμάτων. Ωστόσο η εξαφάνιση του καταλανικού Οίκου της Βαρκελώνης (1410), ο Καταλανικός Εμφύλιος (1462-1472) και η συγκρότηση της Ισπανικής Μοναρχίας με βάση το οικονομικά ισχυρότερο Βασίλειο της Καστίλης έφεραν την παρακμή και τον παραγκωνισμό της περιοχής. Η πολεμική που εξαπέλυσαν οι ολοένα και πιο συγκεντρωτικοί Ισπανοί μονάρχες εναντίον των καταλανικών νόμων και γλώσσας προκάλεσε τον Πόλεμο των Θεριστών (1640-1652), κατά το τέλος του οποίου αποδόθηκε η Βόρεια Καταλονία στη Γαλλία. Οι επιδιώξεις της ισπανικής μοναρχίας στην εν λόγω περιοχή καρποφόρησαν μετά τη νίκη του Φιλίππου Ε΄ στον πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής και την επιβολή των νόμων της Καστίλης.

Σταδιακά, και παρά την επίσημη καταδίωξη των καταλανικών από το Ισπανικό κράτος, η Καταλονία επανέκαμψε και παρά την κατοχή της από το Ναπολέοντα (1808-1814) και τους Καρλικούς Πολέμους (κατά διαστήματα μεταξύ 1833 και 1876) επέδειξε μεγάλη οικονομική και βιομηχανική ανάπτυξη. Με την Καταλανική Αναγέννηση (Renaixença) ανανεώθηκε και πολιτισμικά πράγμα που οδήγησε στη γέννηση του κινήματος του καταλανικού εθνικισμού στις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα. Η ισχυροποίησή του πέτυχε το 1914 την ίδρυση της Ένωσης των Τεσσάρων Επαρχιών της Καταλονίας (Mancomunitat de Catalunya) και την εκ νέου σύσταση της Ζενεραλιτάτ, που ακυρώθηκε ωστόσο μετά τη νίκη των στρατευμάτων του στρατηγού Φράνκο κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο (1936-1939). Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας που ακολούθησε (1939-1975), η καταλανική ταυτότητα υπονομεύθηκε αλλά με την επάνοδο της δημοκρατίας η Καταλονία αναγνωρίστηκε ως ιστορική εθνότητα της Ισπανίας και σταδιακά αποκαταστάθηκε η γλωσσική και πολιτισμική της κανονικότητα. Έκτοτε ο καταλανικός εθνικισμός παίζει σημαντικό ρόλο στην πολιτική και κοινωνική ζωή της Ισπανίας, με ένα ποσοστό των Καταλανών να θεωρούν τον εαυτό τους διαφορετικό έθνος από τους Ισπανούς και να επιθυμούν την δημιουργία ανεξάρτητου καταλανικού κράτους.

Κομητεία της Καστίλης

Η Κομητεία της Καστίλης (ισπανικά: Condado de Castilla) υπήρξε ένα κρατικό μόρφωμα της πρώιμης μεσαιωνικής χριστιανικής Ιβηρικής Χερσονήσου που αναπτύχθηκε από τις ακτές του Βισκαϊκού κόλπου στη σημερινή αυτόνομη κοινότητα της Κανταβρίας μέχρι τον ποταμό Δούρο στο νότο. Από τη γέννησή της ως κομητεία το 932 αποτέλεσε μέρος του Βασιλείου του Λεόν, μέχρι το 1065 που ανεξαρτητοποιήθηκε ως Βασίλειο της Καστίλης.

Αρχικά η Καστίλη φαίνεται να αποτελεί περισσότερο μια αόριστη γεωγραφική έκταση στην οποία συγκατοικούν διάφοροι κόμητες υποτελείς του Βασιλείου του Λεόν παρά μια οργανωμένη κομητεία. Ο πρώτος γνωστός κόμης της Καστίλης είναι ο Ροδρίγο (περ. 860-873). Στα μέσα του 10ου αιώνα κάνουν την εμφάνισή τους δύο κεντρικές φυσιογνωμίες της ιστορίας της Καστίλης, οι κόμητες Φερνάντο Ανσούρεθ και Φερνάν Γκονθάλεθ. Γόνοι δύο αντιμαχόμενων οικογενειών, συμμάχησαν πολλές φορές εναντίον των μουσουλμάνων και του βασιλιά του Λεόν. Εν τέλει, η εξουσία πάνω στην κομητεία πέρασε στα χέρια του δεύτερου, που θεωρείται παραδοσιακά ο πρώτος ανεξάρτητος κόμης της Καστίλης και ουσιαστικός γενάρχης του μετέπειτα βασιλείου που θα μονοπωλούσε κατά την Χριστιανική Ανακατάκτηση. Η κομητεία της Καστίλης, κληρονομικό φέουδο των απογόνων του Φερνάν Γκονθάλεθ, μετατράπηκε στο μεγαλύτερο υποτελές κρατικό σώμα του βασιλείου του Λεόν, με σημαντικό ρόλο στο ανατολικό του σύνορο εναντίον της Ανωτέρας Μαρκίας της Αλ-Άνταλους και του Βασιλείου της Παμπλόνα.Οι δεσμοί με το βασίλειο της Παμπλόνα οδήγησαν την λεονική κομητεία σταθερά στα χέρια της σταθερά ακμάζουσας γείτονος. Τέτοια προσέγγιση δοκιμάστηκε από τις επιθέσεις του τελευταίου ηγέτη ενός ενωμένου Χαλιφάτου της Κόρδοβας, μουσουλμάνου στρατηγού Αλ-Μανσούρ. Ως αποτέλεσμα, παρότι η Καστίλη δεν δέχθηκε επίθεση από τους μουσουλμάνους, αναγκάστηκε να πληρώνει μια ετήσια εισφορά στην Αλ-Άνταλους σε στρατεύματα και σε χρυσό. Σε μια περίπτωση, τα καστιλιανικά στρατεύματα έφτασαν να ενισχύσουν την μουσουλμανική επίθεση στις καταλανικές κομητείες το 1003.Η επικείμενη κατάρρευση του Χαλιφάτου στις πρώτες δεκαετίες του 11ου αιώνα επέτρεψε τον κόμη Σάντσο να ανακατακτήσει πολλά εδάφη της περιοχής του Άνω Δούρου. Μετά τον θάνατό του το 1017 η ισχυρότατη κομητεία της Καστίλης έγινε υποτελής του βασιλιά Σάντσο Γ΄ της Παμπλόνα, που έλεγχε ονομαστικά το σύνολο των χριστιανικών κρατών της Ιβηρικής. Το 1030, στα πλαίσια της διαθήκης του παμπλονέζου μονάρχη, η Καστίλη δόθηκε στον γιο του Φερδινάνδο, που αφού νίκησε τον βασιλιά του Λεόν στην μάχη του Ταμαρόν to 1035, ανέβηκε στον λεονικό θρόνο. Η νέα Κομητεία της Καστίλης, που ανεξαρτητοποιήθηκε το 1065 από τη Λεόν ως ανεξάρτητο βασίλειο αποδείχθηκε για τα επόμενα 200 χρόνια ο κύριος πρωταγωνιστής της μετέπειτα Ανακατάκτησης, που εκμεταλλεύτηκε στην εντέλεια την οριστική κατάρρευση της συγκεντρωτικής εξουσίας στην Αλ-Άνταλους και την σχετική αδυναμία του γειτονικού και απορροφημένου από την Αραγώνα, Βασιλείου της Παμπλόνα.

Ουρράκα του Λεόν

Η Ουρράκα του Λεόν ή Ουρράκα η Τολμηρή (Μπούργος, 1079 - 8 Μαρτίου 1126) ήταν Βασίλισσα της Καστίλης, του Λεόν και της Γαλικίας (1109 - 1126) και διεκδίκησε τον αυτοκρατορικό τίτλο σαν βασίλισσα ολόκληρης της Ιβηρικής και ολόκληρης της Γαλικίας. Η Ουρράκα μέλος του Οίκου των Χιμένεθ ήταν κόρη του Αλφόνσου ΣΤ΄ του Λεόν και Καστίλης από την δεύτερη σύζυγο του Κωνσταντία της Βουργουνδίας. Ήταν διάδοχος στο Βασίλειο της Καστίλης μέχρι την χρονιά που αναγνώρισε ο πατέρας της τον μικρότερο ετεροθαλή αδελφό της Σάντσο Αλφόνσεθ (1107). Με τον θάνατο του αδερφού της το 1108 έγινε ξανά διάδοχος και έπειτα βασίλισσα.

Πάπας Σίξτος Δ΄

Ο Σίξτος Δ΄ (Papa Sixtus IV, 21 Ιουλίου 1414 – 12 Αυγούστου 1484), γεννημένος με το όνομα Φραντσέσκο ντε λα Ρόβερε, ήταν Πάπας από το 1471 μέχρι το 1484. Τα επιτεύγματά του ως Πάπα περιελάμβαναν τη θεμελίωση της Καπέλα Σιξτίνα· η ομάδα καλλιτεχνών που δημιούργησε εισήγαγε την Πρώιμη Αναγέννηση στη Ρώμη με το πρώτο αριστούργημα της νέας καλλιτεχνικής εποχής της πόλης, τα Αρχεία του Βατικανού. Ο Σίξτος επίσης επεξέτεινε την ατζέντα της Ισπανικής Ιεράς Εξέτασης και ακύρωσε τα διατάγματα της Συνόδου της Κωνσταντίας. Φημιζόταν για τον νεποτισμό του και αναμείχθηκε προσωπικά στη διαβόητη Συνωμοσία Πάτσι.

Περιοχή της Μούρθια

Η αυτόνομη Κοινότητα της Μούρθια (ισπανικά: Comunidad Autónoma de la Región de Murcia, προφ. Κομουνιδάδ Αουτόνομα δε λα Ρεχιόν ντε Μούρθια) είναι μια από τις 17 αυτόνομες κοινότητες στις οποίες διαιρείται η Ισπανία. Βρίσκεται μεταξύ Ανδαλουσίας και Βαλένθιας. Βρέχεται από τη Μεσόγειο Θάλασσα και η κατάληψή της από το Βασίλειο της Καστίλης το 1266 του επέτρεψε για πρώτη φορά να έχει πρόσβαση σε αυτήν. Καταλαμβάνει έκταση 11.313 τ.χλμ και έχει 1.424.063 κατοίκους. Πρωτεύουσά της είναι η Μούρθια που συγκεντρώνει το 1/3 του πληθυσμού της κοινότητας. Η Μούρθια είναι ευρέως γνωστή για τη μεγάλη παραγωγή της σε φρούτα και λαχανικά.

Στέμμα της Καστίλης

Το Στέμμα της Καστίλης, ως ιστορική οντότητα, θεωρείται πως ιδρύθηκε το 1230 με την τρίτη και οριστική ένωση των μοναρχών των βασιλείων της Καστίλης και του Τολέδο αφενός, και των βασιλείων της Λεόν και της Γαλικίας αφ'ετέρου, και με την ένωση των Κοινοβουλίων τους μερικές δεκαετίες αργότερα. Το 1217, ο Φερδινάνδος Γ΄ στέφθηκε βασιλιάς της Καστίλης και του Τολέδο και 14 χρόνα μετά, αφότου ικανοποίησε οικονομικά τις νόμιμες κληρονόμους τού Λεόν, Σάντσα και Ντούλθε, ενσωμάτωσε και το ομώνυμο βασίλειο στους τίτλους του. Έκτοτε τα δύο βασίλεια κυβερνήθηκαν από τον ίδιο μονάρχη.

Φερδινάνδος Γ΄ της Καστίλης

Ο Φερδινάνδος Γ΄ της Καστίλης ή Άγιος Φερδινάνδος (Ισπανικά : Fernando III de Castilla, Μοναστήρι του Βαλπαραΐσο, 1199 ή 24 Ιουνίου 1201 - 30 Μαΐου 1252) ήταν Βασιλιάς της Καστίλης (1217 - 1252) και του Λεόν (1230 - 1252) από τον Καστιλιανό Οίκο της Ιβρέας. Ο Φερδινάνδος Γ΄ της Καστίλης ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Αλφόνσου του Αγριόφωνου, βασιλιά της Λεόν και της δεύτερης συζύγου του Βερεγγάριας της Καστίλης. Ήταν ένας από τους κορυφαίους βασιλείς της Καστίλης, ένωσε τα στέμματα της Καστίλης και της Λεόν και έμεινε γνωστός για τις μεγάλες κατακτήσεις του στην Ρεκονκίστα.

Με πολλές διπλωματικές και στρατιωτικές επιτυχίες εξάπλωσε σημαντικά το Βασίλειο της Καστίλης στα νότια της Ιβηρικής, κατέκτησε πολλές μεγάλες πόλεις όπως την Κόρδοβα και την Σεβίλλη τις παλιές πρωτεύουσες στην Ανδαλουσία. Οι κατακτήσεις του καθόρισαν τα όρια του βασιλείου της Καστίλης για τους επόμενους τουλάχιστον δυο αιώνες. Ο Φερδινάνδος Γ΄ αγιοποιήθηκε από τον πάπα Κλήμη Ι΄ και έμεινε γνωστός στην Ισπανία σαν "Άγιος Φερδινάνδος", πολλές πόλεις πήραν το όνομα του για να τιμήσουν την μνήμη του.

Άλλες γλώσσες

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.