Αποδημία

Αποδημία είναι η πράξη κάποιου να φύγει από την πατρίδα του με σκοπό να εγκατασταθεί αλλού.[1] Η μετανάστευση περιγράφει την κίνηση των ατόμων προς μια χώρα από μια άλλη, ή γενικότερα το γεγονός της μετακίνησης πέρα από διεθνή σύνορα με σκοπό την εγκατάσταση.[2]

Οι δημογράφοι εξετάζουν τους παράγοντες άπωσης και έλξης για τους ανθρώπους που τους κάνουν να φύγουν από ένα μέρος και τους προσελκύουν σε ένα άλλο. Μπορεί να υπάρχει μια επιθυμία να δραπετεύσουν από αρνητικές συγκυρίες, όπως η έλλειψη γης ή θέσεων εργασίας, ή άδικη μεταχείριση. Οι άνθρωποι μπορεί να τραβηχτούν προς τις ευκαιρίες που προσφέρονται αλλού. Αναζητώντας την ιδιότητα πρόσφυγα σε μια ξένη χώρα από καταπιεστικές συνθήκες μπορεί να οδηγήσει σε μόνιμη αποδημία.

Η ακούσια μετανάστευση αναφέρεται σε ομάδες που τους επιβάλλεται να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους, όπως για παράδειγμα για ανταλλαγή πληθυσμών ή υπό την απειλή εθνοκάθαρσης.

Ιστορία

Τα πρότυπα της μετανάστευσης έχουν διαμορφωθεί από πολλές οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές σε ολόκληρο τον κόσμο κατά τα τελευταία εκατό χρόνια. Για παράδειγμα, εκατομμύρια άνθρωποι εγκατέλειψαν τη φτώχεια, τη βία, και την πολιτική αναταραχή στην Ευρώπη για να εγκατασταθούν στην Αμερική και την Ωκεανία τον 18ο, 19ο και 20ο αιώνα.

Απώθηση και Έλξη

Ο δημογράφοι διακρίνουν παράγοντες στην πηγή που απωθούν τους ανθρώπους έξω από την χώρα, σε αντίθεση με το προορισμό που τους έλκει.[3] Τα κίνητρα για τη μετανάστευση μπορεί να είναι περιστάσεις που προσελκύουν μακριά τους ανθρώπους, γνωστοί ως παράγοντες έλξης, ή περιστάσεις που ενθαρρύνουν τους ανθρώπους να φύγουν.

Παράγωντες απώθησης

  • Έλλειψη απασχόλησης ή επιχειρηματικών ευκαιριών
  • Έλλειψη πολιτικών ή θρησκευτικών δικαιωμάτων
  • Απειλή σύλληψης ή τιμωρίας
  • Διώξεις ή μισαλλοδοξίας με βάση τη φυλή, τη θρησκεία, το φύλο ή τον σεξουαλικό προσανατολισμό
  • Έλλειψη ελευθερίας στην επιλογή θρησκείας, ή της επιλογής καμίας θρησκείας
  • Έλλειψη καλλιεργήσιμης γης. Δυσκολία δημιουργίας νέων αγροκτημάτων (ιστορικά)
  • Καταπιεστικές νομικές ή πολιτικές συνθήκες
  • Ταλαιπωρημένη ή αποτυχημένη οικονμία
  • Επιστράτευση, πόλεμος ή τρομοκρατία
  • Λιμός ή ανομβρία
  • Πολιτιστικές διαμάχες με άλλες πολιτισμικές ομάδες
  • Απέλαση με ένοπλη βία ή εξαναγκασμό
  • Υπερπληθυσμός.

Παράγοντες έλξης

  • Ευνοϊκές πληροφορίες από συγγενείς ή πληροφοριοδότες που έχουν ήδη μετακινηθεί- μετανάστευση αλυσίδα 
  • Καλύτερες ευκαιρίες για την απόκτηση γεωργικών εκμεταλλεύσεων για τους αυτοαπασχολούμενους και τα παιδιά
  • Φτηνές αγορά γεωργικών γαιών 
  • Γρήγορος πλούτος (όπως σε ένα πυρετό χρυσού)
  • Περισσότερες ευκαιρίες απασχόλησης
  • Υπόσχεση υψηλότερων αποδοχών
  • Προπληρωμένα ταξίδια (από τους συγγενείς)
  • Καλύτερα προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας
  • Καλύτερα σχολεία 
  • Συνένωση με συγγενείς που έχουν ήδη μετακινηθεί -  μετανάστευση αλυσίδα 
  • Δημιουργία ενός νέου έθνους (ιστορικά)
  • Δημιουργία συγκεκριμένων πολιτισμικών ή θρησκευτικών κοινοτήτων
  • Πολιτική ελευθερία
  • Πολιτιστικές ευκαιρίες

Υποσημειώσεις

  1. «αποδημία». Λεξικό της κοινής νεοελληνικής. Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2015.
  2. «μετανάστευση». Λεξικό της κοινής νεοελληνικής. Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2015.
  3. Zeev Ben-Sira (1997).

Βιβλιογραφία

  • Böcker, Anita (1998), Regulation of Migration: International Experiences, Het Spinhuis, ISBN 90-5589-095-2
  • Dale, Gareth (2005), Popular Protest in East Germany, 1945-1989: Judgements on the Street, Routledge, ISBN 0-7146-5408-6
  • Dowty, Alan (1989), Closed Borders: The Contemporary Assault on Freedom of Movement, Yale University Press, ISBN 0-300-04498-4
  • Harrison, Hope Millard (2003), Driving the Soviets Up the Wall: Soviet-East German Relations, 1953-1961, Princeton University Press, ISBN 0-691-09678-3
  • Krasnov, Vladislav (1985), Soviet Defectors: The KGB Wanted List, Hoover Press, ISBN 0-8179-8231-0
  • Mynz, Rainer (1995), Where Did They All Come From? Typology and Geography of European Mass Migration In the Twentieth Century; EUROPEAN POPULATION CONFERENCE CONGRESS EUROPEAN DE DEMOGRAPHE, United Nations Population Division
  • Pearson, Raymond (1998), The Rise and Fall of the Soviet Empire, Macmillan, ISBN 0-312-17407-1
  • Thackeray, Frank W. (2004), Events that changed Germany, Greenwood Publishing Group, ISBN 0-313-32814-5, https://archive.org/details/eventsthatchange00fran
Αηδόνι

Το Αηδόνι είναι στρουθιόμορφο πτηνό της οικογενείας των Μυιοθηριδών, που απαντά και στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Luscinia megarhynchos και περιλαμβάνει 3 υποείδη. Στην Ελλάδα απαντά τo υποείδος Luscinia megarhynchos megarhynchos, C. L. Brehm, 1831.To αηδόνι, παρά την «ταπεινή» του ενδυμασία, θεωρείται από το πλατύ κοινό το πτηνό με το ομορφότερο κελάηδημα στην υφήλιο. Ακόμη και αν αυτό είναι υποκειμενικό, επιστημονικές αναλύσεις με τη χρήση ψηφιακών συνθετητών (παλμογράφων), έχουν αναδείξει την μεγάλη ποικιλία των φασματικών κυματομορφών της φωνής του πτηνού. Η περιπλοκότητά του αποτελεί γρίφο για τους ερευνητές και αναλύεται ως ιδιόμορφο στοιχείο της ηθολογίας του ζωικού βασιλείου ως προς την δυνατότητα καταχώρησης τόσο πολλών μουσικών «μοτίβων» στον εγκέφαλο ενός πτηνού (βλ. Φωνή).

Βάλτερ Μπότε

Ο Βάλτερ Βίλχελμ Γκέοργκ Μπότε (Walther Wilhelm Georg Bothe, 8 Ιανουαρίου 1891 - 8 Φεβρουαρίου 1957) ήταν Γερμανός πυρηνικός φυσικός, ο οποίος μοιράστηκε το Νόμπελ Φυσικής το 1954 με τον Μαξ Μπορν.

Γερμανική εισβολή στην Ελλάδα

Η γερμανική εισβολή στην Ελλάδα ήταν η πολεμική επιχείρηση της ναζιστικής Γερμανίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο κατά της Ελλάδας, που υπαγορεύτηκε, αφενός μεν από το Χαλύβδινο Σύμφωνο, μετά και την αποτυχία που σημείωσε η μεγάλη ιταλική εαρινή επίθεση, του έτερου μέλους του Άξονα και αφετέρου από την παρουσία βρετανικών στρατευμάτων στην Ελλάδα, που θα μπορούσαν έτσι να απειλήσουν τα μετόπισθεν στην επικείμενη επίθεση της Γερμανίας στην ΕΣΣΔ, γνωστή ως «Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα».

Η εισβολή αυτή εκτελέστηκε με δύο επιχειρήσεις, την Επιχείρηση Μαρίτα, που αφορούσε τις επιχειρήσεις στην ηπειρωτική Ελλάδα και την Επιχείρηση Ερμής που αφορούσε την αεραπόβαση και κατάληψη της Κρήτης γνωστότερη ως μάχη της Κρήτης. Η Γερμανική επίθεση στην Ελλάδα θεωρείται τμήμα των ευρύτερων πολεμικών επιχειρήσεων στη Μεσόγειο και ειδικότερα της Βαλκανικής Εκστρατείας, ενώ για την Ελλάδα συνέχεια και παραλληλία του Ελληνοϊταλικού πολέμου που είχε ξεκινήσει στις 28 Οκτωβρίου 1940 και προηγούμενο της βουλγαρικής εισβολής και της τριπλής κατοχής που ακολούθησε.

Η γερμανική εισβολή ξεκίνησε στις 6 Απριλίου του 1941, με την επίθεση γερμανικών στρατευμάτων στην Ελλάδα μέσω Βουλγαρίας και Γιουγκοσλαβίας. Δύο γερμανικά σώματα στρατού επιτέθηκαν στις ελληνικές θέσεις στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη. Παρά την ηρωική αντίσταση των αμυνομένων η μάχη διήρκεσε μόλις τέσσερις μέρες, καθώς η γερμανική επίθεση μέσω Γιουγκοσλαβίας υπερκέρασε τις θέσεις άμυνας και απειλούσε τα μετόπισθεν των ελληνικών στρατευμάτων. Στις 9 Απριλίου παραδόθηκαν τα ελληνικά στρατεύματα στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη με τους Γερμανούς να εκφράζουν τον θαυμασμό τους για την ανδρεία και μαχητικότητα των Ελλήνων.

Στις 9 Απριλίου ξεκίνησε η γερμανική προέλαση προς νότια, με ταυτόχρονη κίνηση δυνάμεων από την Έδεσσα και από την περιοχή της Φλώρινας. Στην γραμμή άμυνας στην Δυτική Μακεδονία, οι συνδυασμένες δυνάμεις της Ελλάδας και της Βρετανικής Κοινοπολιτείας δεν μπόρεσαν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τις καλύτερα εξοπλισμένες και αριθμητικά υπέρτερες Γερμανικές δυνάμεις. Το ρήγμα στην άμυνα που δημιουργήθηκε στην περιοχή της Κλεισούρας υποχρέωσε σε σύμπτυξη τις ελληνοβρετανικές δυνάμεις, αλλά στις 16 Απριλίου οι Γερμανοί κατάφεραν να παρεμβληθούν μεταξύ των Ελληνικών και Κοινοπολιτειακών δυνάμεων.

Η γρήγορη κίνηση των γερμανικών δυνάμεων στην ελληνική ενδοχώρα έθεσε σε κίνδυνο και τους Έλληνες που μάχονταν κατά των Ιταλών στην Αλβανία και μπροστά στον κίνδυνο πλήρους διάλυσης ο αντιστράτηγος Γεώργιος Τσολάκογλου, στις 20 Απριλίου συνθηκολόγησε πρώτα με τους Γερμανούς, παρά τις αντίθετες διαταγές της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας και αργότερα με τους ηττημένους Ιταλούς. Η Γερμανική εκστρατεία στην ηπειρωτική Ελλάδα τελείωσε με μία γρήγορη και καθολική γερμανική νίκη με την κατάληψη της Καλαμάτας στην Πελοπόννησο, μέσα σε ακριβώς είκοσι τέσσερις μέρες. Τόσο Γερμανοί όσο και Σύμμαχοι αξιωματούχοι εξέφρασαν το θαυμασμό τους για την ισχυρή αντίσταση που προέβαλαν οι Έλληνες στρατιώτες.

Στις 20 Μαΐου 1941 ξεκινά η Μάχη της Κρήτης. Επίλεκτα γερμανικά στρατεύματα επιτέθηκαν με αεραποβατική ενέργεια στο νησί το οποίο υπερασπίζονταν δυνάμεις της Ελλάδας και της Βρετανικής Κοινοπολιτείας. Οι σκληρές μάχες που έγιναν τις επόμενες δώδεκα μέρες ανέδειξαν νικητές τους Γερμανούς. Όμως το τίμημα της νίκης τους ήταν σοβαρό και έτσι, οι αλεξιπτωτιστές, μέχρι το τέλος του πολέμου δεν θα επαναλάβουν παρόμοια επιχείρηση σε τέτοια κλίμακα.

Κάποιοι ιστορικοί θεωρούν την Γερμανική εκστρατεία στην Ελλάδα αποφασιστική για την έκβαση του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, θεωρώντας ότι αποτέλεσε σοβαρή καθυστέρηση της εισβολής του Άξονα στη Σοβιετική Ένωση. Άλλοι θεωρούν ότι η εκστρατεία δεν είχε καμία επιρροή στην Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα και χαρακτηρίζουν την Βρετανική βοήθεια στην Ελλάδα ως μάταιο εγχείρημα, μία «πολιτική και συναισθηματική απόφαση» ή ακόμα και ένα «σαφές στρατηγικό σφάλμα».

Δημήτρης Δούκαρης

Ο Δημήτρης Δούκαρης (1925- 5 Απριλίου 1982) ήταν Έλληνας ποιητής, συγγραφέας και δοκιμιογράφος της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς.

Ζαν Μπατίστ Κολμπέρ

Ο Ζαν Μπατίστ Κoλμπέρ (Jean-Baptiste Colbert, 29 Αυγούστου 1619 στη Ρενς - 6 Σεπτεμβρίου 1683 στο Παρίσι) ήταν Γάλλος πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε υπουργός οικονομικών της Γαλλίας από το 1665 έως το 1683, επί βασιλείας Λουδοβίκου ΙΔ΄. Υπήρξε ένας από τους πλέον δραστήριους υπουργούς οικονομικών της ευρωπαϊκής ιστορίας και οικονομικός αναμορφωτής της Γαλλίας. θεωρείται ιδρυτής του λεγόμενου Κολμπερτισμού (μορφής του μερκαντιλισμού). Δημιούργησε μια πολύ ισχυρή γαλλική οικονομία χαράζοντας τη γαλλική αποικιακή πολιτική.

Γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου του 1619 στη Ρενς της Γαλλίας από οικογένεια εμπόρων μάλλινων υφασμάτων, πιθανόν σκωτικής καταγωγής. Από πολύ νωρίς ασχολήθηκε με τα οικονομικά εργαζόμενος στην επιθεώρηση στρατού του υπουργείου πολέμου παρά τον υπουργό Μισέλ Λε Τελλιέ ο οποίος αργότερα τον συνέστησε στον Μαζαρίνο του οποίου και έγινε έμπιστος σύμβουλος. Ο τελευταίος τον συνέστησε στον Βασιλέα Λουδοβίκο ΙΔ΄ ο οποίος μετά την πτώση του Φουκέ τον ονόμασε «γενικό ελεγκτή των οικονομικών».

Ο Κολμπέρ αναλαμβάνοντας την οικονομική διαχείριση της Γαλλίας ανέπτυξε μια ακαταπόνητη δραστηριότητα επιβάλλοντας λιτότητα και μεγάλες περικοπές των εξόδων του κράτους που τον κατέστησαν ιδιαίτερα αγαπητό. Θεωρείται μάλιστα ο γνησιότερος αντιπρόσωπος των οικονομικών αντιλήψεων της εποχής του, φρονώντας ότι ο πλούτος μιας χώρας εξαρτάται κυρίως από το εισερχόμενο χρήμα που επιτυγχάνεται όταν οι εξαγωγές προϊόντων είναι μεγαλύτερες των εισαγωγών, που σήμαινε την άμεση προτεραιότητα της εγχώριας παραγωγής.

Έτσι επί της θεωρίας αυτής ο Κολμπέρ δημιουργώντας ένα οικονομικό συμβούλιο στέμματος άρχισε να εφαρμόζει διάφορα προστατευτικά μέτρα υπέρ της εγχώριας παραγωγής, αποτρέποντας παράλληλα την αποδημία των Γάλλων, ενώ προήγαγε την προσέλευση στη Γαλλία αλλοδαπών τεχνιτών. Πολλαπλασίασε τις χειροτεχνίες μεταποίησης, ενώ αναδιοργάνωσε τα οικονομικά του κράτους στις σχέσεις του με τις ήδη υφιστάμενες βιοτεχνίες και βιομηχανίες. Ήταν ο πρώτος που έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στις επαγγελματικές συντεχνίες της εποχής του για τις οποίες λέγεται ότι υπέγραψε περισσότερα από 150 διατάγματα επαγγελματικής αναγνώρισης. Ένα μάλιστα από αυτά του 1669 αφορούσε για πρώτη φορά απογραφή ναυτικών με ειδικές διατάξεις για τα πληρώματα των πολεμικών πλοίων και με ειδικά επαγγελματικά πλεονεκτήματα των εγγεγραμμένων σε μητρώα.

Παράλληλα ρύθμισε τις εισπράξεις των φόρων με νέο σύστημα περισσότερο δίκαιο και ισόνομο επί των κερδών ιδρύοντας φορολογικά δικαστήρια για δίκαιη κατανομή των φόρων. Επίσης φρόντισε για τη δημόσια διοίκηση, προστάτευσε ιδιαίτερα τη ναυτιλία συστήνοντας ιδιαίτερο κανονισμό κατασκευάζοντας λιμένες, διώρυγες, οδούς κ.λπ. δίδοντας ιδιαίτερη προσοχή στην υποδομή των μεταφορών, συντελώντας στην ανάπτυξη της Εταιρίας των Ανατολικών Ινδιών.

Επίσης υποστηρίζοντας τα Γράμματα και τις Τέχνες υπό τις συνεχείς εγκρίσεις του βασιλέως και ως μέλος ο ίδιος της Γαλλικής Ακαδημίας, ίδρυσε την Ακαδημία των Επιστημών, συγκροτώντας και ένα συμβούλιο το οποίο αργότερα θα ονομαστεί Ακαδημία των Επιγραφών. Επίσης ίδρυσε το Αστεροσκοπείο των Παρισίων και την μεγάλη Βιβλιοθήκη, ενώ επί κοινωνικής πρόνοιας ίδρυσε το Ταμείο Αναπήρων πολέμων. Υπό την προστασία του Κολμπέρ ήταν μεταξύ άλλων και ο ζωγράφος Λεμπρέν.

Ο Ζαν-Μπατίστ Κολμπέρ πέθανε στις 6 Σεπτεμβρίου του 1683 στο Παρίσι χωρίς να προλάβει να ολοκληρώσει τις οικονομικές του μεταρρυθμίσεις. Ο περίτεχνος τάφος του, ένα από τα καλλίτερα δημιουργήματα του γλύπτη Αντουάν Κουσεβό, κοσμημένος με αλληγορικές παραστάσεις βρίσκεται εντός της εκκλησίας του Αγίου Ευσταθίου στο Παρίσι.

Η Γαλλία τιμώντας τον εξαίρετο αυτόν μεταρρυθμιστή έδωσε κατά καιρούς το όνομά του σε πολεμικά πλοία.

Θέογνις ο Μεγαρεύς

O Θέογνις ο Μεγαρεύς (ήκμασε ~ 548 - 544 π.Χ.) ήταν Έλληνας ελεγειακός ποιητής των αρχαίων χρόνων από τα Μέγαρα της Αττικής. Γόνος αριστοκρατικής οικογένειας, με το όνομά του να σημαίνει «απόγονος θεών», τάχθηκε υπέρ της ολιγαρχικής μερίδας των Μεγαρέων σε μια περίοδο ιδιαίτερα έντονης πολιτικής ρευστότητας για την πόλη. Το έργο του αντανακλά τις πολιτικές του θέσεις σε συνδυασμό με απόψεις ηθικού χαρακτήρα για διάφορα θέματα, γεγονός που τον κατατάσσει στους γνωμικούς ποιητές. Απολάμβανε υψηλής δημοφιλίας στην αρχαιότητα, χάρη στην κομψότητα και το δυναμισμό που χαρακτήριζε την ποιητική του παραγωγή. Σχετικά με την προσωπική του ζωή οι γνώσεις μας είναι περιορισμένες. Ωστόσο, ξεχωρίζουν η σχέση του με μια ανώνυμη γυναίκα, την οποία σκόπευε να νυμφευθεί, και εκείνη με τον συμπολίτη του Κύρνο, ο οποίος αποτελεί πολλές φορές το πρόσωπο στο οποίο απευθύνεται με τους στίχους του. Σήμερα ο Θέογνις, πλάι στους υπολοίπους Έλληνες ποιητές της αρχαϊκής περιόδου, θεωρείται πρωτοπόρος της ανθρώπινης ποιητικής έκφρασης και είναι ο πρώτος δημιουργός τον οποίο απασχόλησε ρητά η υστεροφημία του.

Θεανώ του Αντήνορα

Η Θεανώ, σύζυγος του Αντήνορα, ήταν κόρη του Κισσέως, βασιλιά της Θράκης, και της βασίλισσας Εκάβης της Τροίας. Η Θεανώ ήταν ιέρεια της θεάς Αθηνάς στην Τροία. Με τον Αντήνορα είχαν πολλά παιδιά (11 αγόρια κατά τον Όμηρο), τα περισσότερα από τα οποία σκοτώθηκαν στον Τρωικό Πόλεμο (βλ.λ. Αντηνορίδες). Η πριγκήπισσα Θεανώ ανέθρεψε με μεγάλη στοργή ακόμα και τον Πηδαίο, παιδί του Αντήνορα και μιας άλλης γυναίκας. Την ημέρα που ο Οδυσσέας και ο Μενέλαος πήγαν ως πρέσβεις στην Τροία, η Θεανώ τους δέχθηκε στο σπίτι της ως φιλοξενούμενους του άντρα της. Επειδή η οικογένεια τήρησε φιλική στάση προς τους Έλληνες, αφέθηκε ελεύθερη μετά την άλωση της Τροίας, και το ζεύγος πήγε στην Ιλλυρία.

Στους Δελφούς ο Πολύγνωτος είχε ζωγραφίσει την οικογένεια του Αντήνορα να ετοιμάζεται για αποδημία μετά την άλωση της Τροίας: τον Αντήνορα, τη Θεανώ, τρία από τα παιδιά τους (τον Γλαύκο, τον Ευρύμαχο και την Κρινώ) μαζί με υπηρέτες που φόρτωναν κιβώτιο σε υποζύγιο. Λέγεται ακόμα ότι ο Αγαμέμνονας ανέθεσε τη βασιλεία της Τροίας σε ένα γιο της Θεανώς.

Ισλάμ

Το Ισλάμ είναι μονοθεϊστική θρησκεία, η οποία διαμορφώθηκε με το κήρυγμα και τη δράση του Προφήτη Μωάμεθ (Μουχάμαντ) στις αρχές του 7ου αιώνα.

Ωστόσο το Ισλάμ δεν είναι μόνο θρησκεία αλλά ένα πολιτικό και πολιτιστικό σύστημα αξιών. Δεν συνιστά μια αραβική μονοθεϊστική κίνηση υπέρβασης του αραβικού πολυθεϊσμού ούτε ένα πολιτικοθρησκευτικό κίνημα υπέρβασης του φυλετικού συστήματος οργάνωσης και του φυλετικού τρόπου σκέψης. Το Ισλάμ δεν ήταν μόνο μια εθνογενετική διαδικασία των Αράβων ή μια συγκυρία ένταξης των αραβικών φυλών στο πεδίο της ιστορίας των λαών της ανατολικής Μεσογείου μέσα από την πρόσμειξη στοιχείων πολιτιστικών των Αράβων και των λαών που κατέκτησαν οι Άραβες. Επίσης δεν ήταν μόνο η νεότερη μονοθεϊστική θρησκεία που εμφανίστηκε στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου με σκοπό την ανανέωση και τον εκσυγχρονισμό της θρησκείας της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης

Καθαρεύουσα

Καθαρεύουσα είναι η λόγια μορφή της Ελληνικής γλώσσας η οποία προτάθηκε τον 18ο αιώνα και χρησιμοποιήθηκε εκτεταμένα κατά τον 19ο και τον 20ό αιώνα στην Ελλάδα και την Κύπρο από συγγραφείς, εφημερίδες και το Κράτος.

Τη μορφή αυτή πρότεινε ο Αδαμάντιος Κοραής (1748-1834), Έλληνας φιλόλογος, επηρεασμένος από τις ιδέες του διαφωτισμού. Σκοπός του ήταν να «καθαριστεί» η ελληνική γλώσσα από τις ξένες επιδράσεις που είχε δεχτεί κατά τη μακρά παραμονή αυτών των εθνοτικών ομάδων στον ελληνικό χώρο.

Η καθαρεύουσα έχει πολλά στοιχεία από την αρχαία ελληνική γλώσσα και αποτελεί έναν ενδιάμεσο κρίκο με τη δημοτική γλώσσα. Στην καθαρεύουσα χρησιμοποιείται αποκλειστικά το πολυτονικό σύστημα.

Χρησιμοποιήθηκε από το επίσημο Ελληνικό κράτος μέχρι το 1976, οπότε και καταργήθηκε η χρήση της από τον Υπουργό Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων Γεώργιο Ράλλη και επιβλήθηκε η χρήση της νεοελληνικής δημοτικής γλώσσας σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης και στη διοίκηση. Αρκετά στοιχεία της πέρασαν στη δημοτική, κυρίως φράσεις της δοτικής όπως «εν ψυχρώ», «μα τω Θεώ» κ.α.

Μέχρι την κατάργησή της, η χρήση δύο μορφών γλώσσας στην Ελλάδα και την Κύπρο είχε ως αποτέλεσμα έντονες αντιδράσεις και αντιπαραθέσεις, οι οποίες έχουν μείνει στη νεοελληνική ιστορία με το όνομα γλωσσικό ζήτημα. Κάποιες από τις αντιδράσεις στην αρχή του 20ού αιώνα είχαν αποτέλεσμα αιματηρά επεισόδια, τα Ευαγγελικά, με αφορμή τη δημοσίευση σε εφημερίδα μετάφρασης στη δημοτική του Ευαγγελίου το 1901, και τα Ορεστειακά, με αφορμή το ανέβασμα της τραγωδίας Ορέστεια στη δημοτική το 1903. Χαρακτηριστική είναι επίσης η περίπτωση του γραμμένου στη δημοτική αναγνωστικού Τα Ψηλά Βουνά, που εισήγαγε η κυβέρνηση Βενιζέλου το 1917 και το οποίο η επόμενη κυβέρνηση Γούναρη απέσυρε και έκαψε ως «ἔργον ψεύδους» το 1920. Οι υποστηρικτές της καθαρεύουσας χαρακτηρίζονταν από τους δημοτικιστές «καθαρολόγοι» και «καλαμαράδες» και ανταπέδιδαν με τον χαρακτηρισμό «μαλλιαροί» (από το ειρωνικό προσωνύμιο «μαλλιαρή» που χρησιμοποιούσαν για τη δημοτική).

Η καθαρεύουσα χρησιμοποιείται ακόμη και σήμερα στην εφημερίδα Εστία, αλλά και από την Εκκλησία της Ελλάδας σε πολλά έγγραφά της και προφορικά.

Λιβαδόκιρκος

Ο λιβαδόκιρκος είναι είδος ημερόβιου αρπακτικού πτηνού, ένα από τα μέλη της ομάδας των κίρκων, που απαντούν και στον ελλαδικό χώρο, Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Circus pygargus και δεν περιλαμβάνει υποείδη.

Μετανάστευση

Η Μετανάστευση (immigration), τόσο κατά τις κοινωνικές επιστήμες όσο και κατά το Διεθνές Δίκαιο, είναι η μετακίνηση ανθρώπων σε μία χώρα της οποίας δεν έχουν την ιθαγένεια, προκειμένου να εγκατασταθούν εκεί, ιδιαίτερα ως μόνιμοι κάτοικοι ή μελλοντικοί πολίτες της χώρας.

Το μεταναστευτικό φαινόμενο είναι πολυδιάστατο και πολυεπίπεδο. Η πολυπλοκότητά του οφείλεται στο γεγονός ότι αποτελεί ένα φαινόμενο εγγενές της ανθρώπινης εξέλιξης, της κοινωνίας, της οικονομίας, της πολιτικής και του πολιτισμού.Η μετανάστευση αποτελεί μια δυναμική διαδικασία, οι μορφές της οποίας ποικίλλουν και μεταβάλλονται σε συνάρτηση με τις ευρύτερες πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές αλλαγές. Η μετανάστευση ενυπάρχει και αναδύεται από την ιστορική και κοινωνική οργάνωση στο σύνολό της· είναι μια μορφή κοινωνικής σχέσης που καθορίζεται από την αγορά, το έθνος, το κράτος, το φύλο, που συγκροτούν τις κοινωνικές κατηγορίες, τις ομάδες και τον τρόπο επαφής και επικοινωνίας μεταξύ τους. Ο ίδιος επίσης όρος χρησιμοποιείται και στις μετακινήσεις των ζώων, πτηνών και ιχθύων. Ειδικότερα εκ της αιτίας της μετακίνησης τα μεν ζώα και πουλιά καθιερώθηκε να χαρακτηρίζονται "αποδημητικά", ενώ τα ψάρια "μεταναστευτικά".

Μετανάστευση από την Αφρική

Αυτό το λήμμα εξετάζει την πρόσφατη μετανάστευση από την Αφρική. Βλέπετε αφρικανική διασπορά για μια γενική μεταχείριση των ιστορικών μετακινήσεων του πληθυσμού. Δείτε την πρόσφατη αφρικανική προέλευση των σύγχρονων ανθρώπων για την προϊστορική ανθρώπινη μετανάστευση.

Κατά την περίοδο 2000-2005, περίπου 440.000 άνθρωποι ετησίως, μετανάστευσαν από την Αφρική. Συνολικά 17 εκατομμύρια μετανάστες από την Αφρική εκτιμήθηκαν για το 2005. Ο αριθμός των 44 εκατομμυρίων Αφρικανών μεταναστών (που αντιστοιχεί σε περίπου 0,05% του συνολικού πληθυσμού της ηπείρου) ωχριά σε σύγκριση με την ετήσια αύξηση πληθυσμού κατά περίπου 2,6%, γεγονός που υποδηλώνει ότι μόνο το 2% της πληθυσμιακής ανάπτυξης της Αφρικής αντισταθμίζεται από τη μετανάστευση.Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 2000, η Βόρεια Αφρική δέχτηκε μεγάλο αριθμό μεταναστών της υποσαχάριας Αφρικής "υπό διαμετακόμιση", κυρίως από τη Δυτική Αφρική, οι οποίοι σκοπεύουν να εισέλθουν στην Ευρώπη. Ετησίως, 22.000 λαθρομετανάστες έκαναν τη διαδρομή είτε από την Τυνησία, είτε από τη Λιβύη στη Λαμπεντούζα κατά την περίοδο 2000-2005. Το ποσοστό αυτό μειώθηκε το 2006, αλλά αυξήθηκε σε μεγάλο βαθμό ως αποτέλεσμα της Τυνησιακής επανάστασης του 2011 και του Λιβυκού εμφυλίου πολέμου το 2011. Το 2005, 10.000 Αφρικανοί μετανάστες της Δυτικής Αφρικής με προορισμό την Ευρώπη, αποκλείστηκαν στο μαυριτανικό λιμάνι του Νουαντχίμπου και 20.000 μετανάστες από την υποσαχάρια Αφρική περίμεναν την ευκαιρία να περάσουν στην Ευρώπη μέσω των ισπανικών εδάφων στη Βόρεια Αφρική.

Μετανάστευση πτηνών

Ως μετανάστευση πτηνών ορίζεται το, μεταξύ δύο εποχικών περιόδων συντήρησης, υποκείμενο σε ετήσιο βιολογικό ρυθμό και πυροδοτούμενο από διάφορους παράγοντες, φαινόμενο του συνόλου των μετακινήσεων ορισμένων ειδών πτηνών, κυρίως εκείνων που τα εδάφη αναπαραγωγής και διαχείμασης βρίσκονται σε απομακρυσμένες, ως προς το γεωγραφικό πλάτος, οικοζώνες.

Ωστόσο, ο ορισμός αυτός αναφέρεται στην πλειονότητα των επί μέρους συνιστωσών που καθορίζουν τις μεταναστευτικές κινήσεις και, πέραν μιας -λίγο ή πολύ- κανονικότητας που τις χαρακτηρίζει, υπόκειται σε πολλαπλή «ανάγνωση». Ο όρος αποδημία, επίσης, χρησιμοποιείται συχνά στην ελληνική βιβλιογραφία αντί του όρου μετανάστευση, τις περισσότερες φορές επιτυχημένα, σε άλλες όμως όχι, διότι έχει ευρύτερη και, κάποτε, μεταφορική σημασία.

Οδύσσεια

H Οδύσσεια είναι το δεύτερο μεγάλο ηρωικό έπος της αρχαίας ελληνικής γραμματείας μετά την Ιλιάδα. Αν και τα δύο έπη αποδίδονται από την παράδοση στον Όμηρο, η φιλολογία αναγνωρίζει σημαντικές διαφορές ανάμεσά τους και η επικρατέστερη άποψη είναι ότι η Οδύσσεια συντέθηκε από διαφορετικό ποιητή, πιθανότερα μαθητή του Ομήρου, με κάποια χρονική απόσταση από την Ιλιάδα.

Οκταβιανός Αύγουστος

Ο Αύγουστος (Gaius Iulius Caesar Octavianus Augustus, 23 Σεπτεμβρίου 63 π.Χ. - 19 Αυγούστου 14 μ.Χ.) ήταν Ρωμαίος πολιτικός και στρατιωτικός ηγέτης, ο οποίος ήταν ο πρώτος Ρωμαίος αυτοκράτορας, κυβερνώντας τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία από το 27 π.Χ. μέχρι το θάνατό του το 14 μ.Χ.Γεννήθηκε ως Γάιος Οκτάβιος Θουρίνος σε έναν παλιό και πλούσιο κλάδο του πληβείας γένους των Οκταβίων. Ήταν γιος του Γάιου Οκτάβιου Ρούφου ανθυπάτου και της Ατίας Βάλβας, που η μητέρα της Ιουλία η Μικρότερη ήταν αδελφή του Ιουλίου Καίσαρα. Ήταν λοιπόν μικρανιψιός του Ιουλίου Καίσαρα, ο οποίος τον υιοθέτησε και τον όρισε κληρονόμο του· έτσι έλαβε το επώνυμο (nomen) αυτού: Ιούλιος Καίσαρ, αλλά είχαν το ίδιο μικρό όνομα (praenomen): Γάιος, έτσι ο περίγυρός του, για να μην τον συγχέει με τον δικτάτορα, τον αποκαλούσε Οκταβιανό (i.e. μικρό Οκτάβιο). Όταν ο Ιούλιος Καίσαρ δολοφονήθηκε το 44 π.Χ., ο Οκταβιανός, ο Μάρκος Αντώνιος και ο Μάρκος Αιμίλιος Λέπιδος σχημάτισαν τη Δεύτερη Τριανδρία για να τιμωρήσουν τους δολοφόνους του Καίσαρα. Μετά τη νίκη τους στη μάχη των Φιλίππων, χώρισαν τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία μεταξύ τους και κυβέρνησαν ως στρατιωτικοί δικτάτορες. Η Τριανδρία τελικά διαλύθηκε εξαιτίας των ανταγωνιστικών φιλοδοξιών των μελών της. Ο Λέπιδος οδηγήθηκε στην εξορία και καθαιρέθηκε από τη θέση του, ενώ ο Αντώνιος αυτοκτόνησε μετά την ήττα του στη ναυμαχία του Ακτίου από τον Οκταβιανό το 31 π.Χ.

Μετά την κατάρρευση της Δεύτερης Τριανδρίας, ο Αύγουστος αποκατέστησε την προς τα έξω εικόνα της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, εμπιστευόμενος την κυβερνητική εξουσία στη Ρωμαϊκή Σύγκλητο. Ωστόσο στην πράξη παρέμενε απόλυτος μονάρχης. Πέρασαν πολλά χρόνια μέχρι να οριστικοποιηθεί το θεσμικό πλαίσιο, διαμέσου του οποίου ένα πρώην δημοκρατικό κράτος μετατράπηκε σε μοναρχία, οδηγώντας στην ίδρυση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η ιδιότητα του αυτοκράτορα δεν ήταν ποτέ ένα δημόσιο αξίωμα, όπως αυτό του δικτάτορα, στο οποίο ο Καίσαρ και ο Σύλλας είχαν ανέλθει στο παρελθόν. Μάλιστα ο Οκταβιανός αρνήθηκε, όταν ο ρωμαϊκός λαός τον προέτρεψε να γίνει δικτάτορας. Δια νόμου ο Οκταβιανός απέκτησε ένα σύνολο από εξουσίες, που του προσέφερε δια βίου η Σύγκλητος, όπως του δήμαρχου (tribunus) και του τιμητή (censor). Ήταν επίσης ύπατος (consul) μέχρι το 23 π.Χ. Την ισχύ του υποστήριξαν η οικονομική ενίσχυση, που προήλθε από τους πολέμους και τις κατακτήσεις, η οικοδόμηση σχέσεων πατρωνίας σε όλα τα μήκη της αυτοκρατορίας, η πίστη που έδειχναν στο πρόσωπό του ο στρατός και οι βετεράνοι, οι εξουσίες που απέρρεαν από τα πολλά αξιώματα, που του προσέφερε η Σύγκλητος και ο σεβασμός του απλού λαού. Ο άγρυπνος έλεγχος που ο Αύγουστος ασκούσε στην πλειοψηφία των ρωμαϊκών λεγεώνων, αποτελούσε ένα μέσο επιβολής απέναντι στη Σύγκλητο, που του επέτρεπε να κατευθύνει τις αποφάσεις της.

Η ηγεμονία του Αυγούστου αποτέλεσε την αφετηρία μιας σχετικά ειρηνικής περιόδου, που είναι γνωστή ως Pax Romana, δηλαδή Ρωμαϊκή Ειρήνη. Παρά τους συνεχείς πολέμους στα σύνορα και έναν εμφύλιο πόλεμο για τη διαδοχή της αυτοκρατορίας, η Μεσόγειος γνώρισε την ειρήνη για πάνω από δύο αιώνες. Ο Αύγουστος επέκτεινε τα εδάφη της αυτοκρατορίας, διασφάλισε τα σύνορά της με τα υποτελή γειτονικά έθνη και συνήψε ειρήνη με την Παρθία χρησιμοποιώντας διπλωματικά μέσα. Μεταρρύθμισε το φορολογικό σύστημα, φρόντισε για την κατασκευή οδικού δικτύου και επίσημου κρατικού «ταχυδρομείου», συγκρότησε μόνιμο στρατό και έναν μικρό στόλο, ίδρυσε τη Φρουρά των Πραιτωριανών, καθώς και αστυνομικό και πυροσβεστικό σώμα για την πόλη της Ρώμης, μεγάλο μέρος της οποίας οικοδομήθηκε εκ νέου, κατά τη διάρκεια της θητείας του. Τέλος, συνέγραψε την αυτοβιογραφία του, γνωστή ως Res Gestae Divi Augusti, η οποία επιβιώνει ως τις μέρες μας.

Όταν ο Ιούλιος Καίσαρας θεοποιήθηκε από τη Σύγκλητο, ο Οκταβιανός πρόσθεσε το divi filius (θεού υιός) στο όνομά του· όταν ανέλαβε την Αρχιστρατηγία πρόσθεσε το Imperator και όταν έλαβε τον θρησκευτικό τίτλο τού Σεβαστού πρόσθεσε το Augustus, έτσι το όνομά του τελικά έγινε Imperator Caesar divi filius Augustus. Έγινε μέγιστος ιερέας (pontifex maximus) και ύπατος (consul).

Μετά τον θάνατό του το 14 μ.Χ. η Σύγκλητος του απέδωσε τη θεϊκή ιδιότητα και όρισε τη λατρεία του από τους Ρωμαίους. Τα ονόματα Αύγουστος και Καίσαρ υιοθετήθηκαν από όλους τους μετέπειτα Αυτοκράτορες, ενώ ο μήνας Έκτος (Sextilis) μετονομάστηκε επισήμως Αύγουστος προς τιμήν του Αυτοκράτορα, όνομα που επιβιώνει μέχρι σήμερα. Διάδοχός του ορίστηκε ο θετός του γιος, ο Τιβέριος.

Πρώιμος Μεσαίωνας

Η περίοδος του Πρώιμου Μεσαίωνα είναι η πρώτη περίοδος ευρωπαϊκής ιστορίας που διήρκεσε από τον πέμπτο έως τον δέκατο αιώνα.Την αρχή της περιόδου σηματοδοτεί η παρακμή της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.Ακολουθεί η περίοδος του Ύστερου Μεσαίωνα(1001-1300).Ο Πρώιμος Μεσαίωνας χαρακτηρίστηκε από συγκεκριμένες τάσεις που ακολούθησαν την Κλασική αρχαιότητα όπως η μείωση του πληθυσμού,ιδιαίτερα στα μεγάλα αστικά κέντρα,η παρακμή του εμπορίου και τα μεγάλα μεταναστευτικά ρεύματα.Αυτή η περίοδος έχει χαρακτηριστεί από πολλούς ως ο Σκοτεινός Αιώνας,ένας όρος που υπογραμμίζει την πνευματική παρακμή της περιόδου,ιδιαίτερα στην βορειοανατολική Ευρώπη.Ωστόσο η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ή αλλιώς η Βυζαντινή αυτοκρατορία συνέχισε να υφίσταται.Από την άλλη,τα ισλαμικά χαλιφάτα,τον έβδομο αιώνα επεκτάθηκαν σημαντικά,κατακτώντας ζώνες της πρώην ρωμαϊκής επικρατείας.

Πολλές από αυτές τις τάσεις αντιστράφηκαν αργότερα στην ίδια περίοδο.Το 800,ο τίτλος του αυτοκράτορα αναγεννήθηκε στην δυτική Ευρώπη από τον Καρλομάγνο,του οποίου η Αυτοκρατορία των Καρολιδών ανέτρεψε την κοινωνική πυραμίδα και την ιστορία της Ευρώπης.Η Ευρώπη εκείνη την περίοδο στράφηκε πάλι προς την συστηματική γεωργία με την μορφή της Φεουδαρχίας η οποία εισήγαγε νέες τεχνολογίες όπως την αμειψισπορά.Η βαρβαρική αποδημία σταθεροποιήθηκε στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης,παρ'όλο που ο βορράς επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από την εξάπλωση των Βίκινγκ.

Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1987

Το 28ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης διοργανώθηκε από τις 28 Σεπτεμβρίου 1987 έως τις 11 Οκτωβρίου 1987 στους κινηματογράφους: Έσπερος και Μακεδονικόν και στα περίπτερα 8 και 12 της ΔΕΘ.

Φώκιες

Παρά το γεγονός ότι όλα τα πτερυγιόποδα, θηλαστικά προσαρμοσμένα πολύ στη ζωή στο νερό, μπορούν να ονομαστούν φώκιες, οι αληθινές φώκιες, γνωστές αλλιώς και σαν άωτες, ανήκουν, αποκλειστικά, στην οικογένεια των φωκιδών. Οι φώκιες δεν έχουν εξωτερικά αφτιά. Δεν μπορούν επίσης να κατευθύνουν τα πίσω πτερύγιά τους προς τα εμπρός, κάτω από το σώμα τους και το τρίχωμά τους αποτελείται κυρίως από μεγάλες τρίχες. Η ταξινόμηση των ζώων που ανήκουν στις γνήσιες φώκιες, συμπίπτει σχεδόν με τη φυσική τους διαίρεση σε φώκιες του βορείου και του νοτίου ημισφαιρίου.

Χιονάδες Ιωαννίνων

Οι Χιονάδες ή Χιονιάδες είναι ορεινό χωριό του νομού Ιωαννίνων. Βρίσκονται σε μικρή απόσταση από τα ελληνοαλβανικά σύνορα. Είναι χτισμένοι σε υψόμετρο 1.150 μέτρων στις πλαγιές του όρους Γράμμου και αποτελούν έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς του νομού Ιωαννίνων.

Οι Χιονάδες ανήκουν στον δήμο Κόνιτσας ( παλαιότερα Δήμος Μαστοροχωρίων) και ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 78 κάτοικοι.

Από το χωριό κατάγονται οι περίφημοι Χιονιαδίτες λαϊκοί αγιογράφοι της Ηπείρου.

Άλλες γλώσσες

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.