Άλμπερτ Αϊνστάιν

Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν (γερμανική γλώσσα: Albert Einstein, Ουλμ, 14 Μαρτίου 1879 – Πρίνστον, 18 Απριλίου 1955) ήταν Γερμανός φυσικός εβραϊκής καταγωγής, ο οποίος βραβεύτηκε με το Νόμπελ Φυσικής το 1921 για τις υπηρεσίες του στην θεωρητική φυσική.[48] Είναι ο θεμελιωτής της Θεωρίας της Σχετικότητας και από πολλούς θεωρείται ο σημαντικότερος επιστήμονας του 20ού αιώνα και όλων των εποχών. Εξέδωσε πάνω από 300 επιστημονικές δημοσιεύσεις, καθώς και 151 συγγράμματα για το ευρύ κοινό.[49][50]

Η επίδραση των ανακαλύψεων του Αϊνστάιν σχετικά με την φύση του χώρου και του χρόνου, εξακολουθεί να αποτελεί κεντρικό αντικείμενο της επιστημονικής έρευνας σε φυσική, κοσμολογία, και μαθηματικά, ενώ το επώνυμο του χρησιμοποιείται συχνά ως χαρακτηρισμός για να δηλώσει πως κάποιος έχει υψηλή ευφυΐα.[51]

Άλμπερτ Αϊνστάιν
Albert Einstein Head
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Albert Einstein (Γερμανικά)
Προφορά
Γέννηση14  Μαρτίου 1879[1][2][3][4][5][6][7][8][9][10][11][12][13][14]
Ουλμ[15][2][16][17]
ΕθνικότηταΕβραίοι[20] και Ασκεναζίτες
Χώρα πολιτογράφησηςΓερμανική Αυτοκρατορία (1879–1896)[21][22]
Ελβετία (1901–1955)
Αυστροουγγαρία (1911–1912)[21]
Δημοκρατία της Βαϊμάρης (1918–1933)[23]
Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής (1940–1955)[21]
Θρησκείααγνωστικισμός[20][24]
Ιουδαϊσμός (έως 1891)[25]
Εκπαίδευση και γλώσσες
Μητρική γλώσσαΓερμανικά
Ομιλούμενες γλώσσεςΑγγλικά[26]
Γερμανικά
Πληροφορίες ασχολίας
Πολιτική τοποθέτηση
Οικογένεια
Αξιώματα και βραβεύσεις
Ιστότοπος
http://einstein.biz/
Υπογραφή
Albert Einstein signature 1934

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Ουλμ (Ulm) της Γερμανίας. Σπούδασε στo ETH Ζυρίχης (Πολυτεχνική Ακαδημία της Ζυρίχης) στην Ελβετία όπου ολοκλήρωσε με επιτυχία τέσσερα χρόνια σπουδών στη Φυσική. Μετά την αποφοίτησή του, το 1900, πήρε την ελβετική υπηκοότητα, εργάστηκε για δύο μήνες ως καθηγητής μαθηματικών και το 1902 προσλήφθηκε ως εξεταστής στο Ελβετικό Γραφείο Ευρεσιτεχνιών στη Βέρνη. Το 1921 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ «για τη συμβολή του στη θεωρητική φυσική, και για την εξήγηση του φωτοηλεκτρικού φαινομένου». Το 1940 πολιτογραφήθηκε Αμερικανός.

Το 1952 του προτάθηκε η προεδρία του νεοσύστατου τότε κράτους του Ισραήλ, την οποία αρνήθηκε για διάφορους λόγους.

Απεβίωσε στο Πρίνστον του Νιού Τζέρσεϊ στις 18 Απριλίου του 1955.

Έργο

Στα πρώτα 15 χρόνια του 20ού αιώνα, ο Άλμπερτ Αϊνστάιν ανέπτυξε μια σειρά από θεωρίες που διακήρυξαν, για πρώτη φορά, την ισοδυναμία της μάζας προς την ενέργεια ενώ ταυτόχρονα έδωσαν εντελώς νέο περιεχόμενο στις έννοιες του χώρου, του χρόνου και της βαρύτητας. Οι θεωρίες αυτές ήταν κατ' ουσίαν μια βαθιά αναθεώρηση της παλαιάς Νευτώνειας Φυσικής και αποτέλεσαν επανάσταση για την επιστημονική αλλά και φιλοσοφική έρευνα.

Το 1905 δημοσίευσε τέσσερα άρθρα στο γερμανικό επιστημονικό περιοδικό Χρονικά της Φυσικής (Annalen der Physik) (τόμος 17) καθώς και τη διατριβή με την οποία απέκτησε το διδακτορικό του δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης. Στο πρώτο από τα τέσσερα άρθρα έδωσε την εξήγηση του φωτοηλεκτρικού φαινομένου, για την οποία του απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ το 1921.

Στηρίχθηκε στην υπόθεση της κβάντωσης η οποία είχε εισαχθεί μερικά χρόνια νωρίτερα από τον Πλανκ για την ερμηνεία της ακτινοβολίας του μέλανος σώματος.

Οι δύο αυτές εργασίες των Πλανκ και Αϊνστάιν αποτέλεσαν την αρχή της κβαντικής μηχανικής.

Αργότερα ο Αϊνστάιν εναντιώθηκε στη θεωρία των κβάντων, γιατί δεν μπορούσε να πιστέψει ότι οι νόμοι της φυσικής μπορούν να εμπεριέχουν τυχαιότητα. Με τα δικά του λόγια: «Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ο Θεός παίζει ζάρια με τον κόσμο».

Στο δεύτερο άρθρο του ασχολήθηκε με την κίνηση Μπράουν. Η κίνηση Μπράουν είναι η τυχαία κίνηση μικροσκοπικών κόκκων στερεού σε ένα σώμα υγρού (π.χ. γύρη σε νερό). Ο Αϊνστάιν υποστήριξε ερμηνεύοντας από στατιστικής πλευράς τα πειραματικά δεδομένα ότι αυτή η κίνηση οφείλεται σε συγκρούσεις των κόκκων με τα μόρια του υγρού.

Στο τρίτο από τα άρθρα που δημοσίευσε το 1905 διατύπωσε την θεωρία του για την κίνηση του φωτός. Υποστήριξε ότι η ταχύτητα της κίνησης είναι ανεξάρτητη από την κίνηση του πομπού και του δέκτη και σταθερή για δεδομένο μέσο διάδοσης (π.χ. κενό, νερό, γυαλί). Στο τέταρτο έδειξε ότι από αυτό συνάγεται η ισοδυναμία μάζας και ενέργειας, δίνοντας τον διάσημο τύπο . Τα δύο αυτά άρθρα αποτελούν τον πυρήνα της ειδικής θεωρίας της σχετικότητας. Από πλευράς φυσικών φαινομένων, η ισοδυναμία μάζας και ενέργειας δηλώνει ότι η μάζα είναι δυνατόν να μετατραπεί σε ενέργεια και το αντίστροφο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση της πυρηνικής ενέργειας όπου έχουμε μείωση ή αύξηση μάζας στους πυρήνες των ατόμων και ανάλογη έκλυση ή απορρόφηση ενέργειας από αυτούς μέσω των φαινομένων της πυρηνικής διάσπασης και της πυρηνικής σύντηξης.

Τον Νοέμβριο του 1915, ο Αϊνστάιν παρουσίασε τη γενική θεωρία της σχετικότητας σε μία σειρά διαλέξεων ενώπιον της Πρωσικής Ακαδημίας Επιστημών. Σύμφωνα με αυτήν η ελκτική δύναμη της βαρύτητας διαδίδεται στο χώρο με την ταχύτητα του φωτός και επηρεάζει οτιδήποτε υπάρχει στο χώρο, ακόμα και τις ακτινοβολίες. Το τελευταίο καθιστά δυνατή την ύπαρξη μελανών οπών, φαινόμενο που παρατηρήθηκε πολύ αργότερα. Το 1919, κατά τη διάρκεια μίας ηλιακής έκλειψης, ο σερ Άρθουρ Έντινγκτον (Eddington) παρακολούθησε το φως αστέρων καθώς αυτοί περνούσαν κοντά από τον ήλιο. Αυτό ήταν βεβαίως δυνατό γιατί η σελήνη κάλυπτε το φως του ήλιου, με αποτέλεσμα ο ουρανός να είναι αρκετά σκοτεινός. Οι μετρήσεις του έδειχναν απόκλιση της θέσης των αστεριών όταν βρισκόταν κοντά στον ήλιο, σε σχέση με τη θέση που είχαν τη νύχτα. Η απόκλιση αυτή συμφωνούσε με την προβλεπόμενη από τη γενική θεωρία της σχετικότητας απόκλιση λόγω καμπύλωσης του φωτός των αστεριών από το ισχυρό βαρυτικό πεδίο του ήλιου. Αυτό απετέλεσε την πρώτη πειραματική επιβεβαίωση της καινούργιας θεωρίας για τη βαρύτητα και έκανε τον Αϊνστάιν παγκοσμίως γνωστό.

Το 2016 επιβεβαιώθηκε επιτυχώς μέσω επιστημονικών πειραμάτων η ύπαρξη των βαρυτικών κυμάτων τα οποία προβλέπονται από τη θεωρία της σχετικότητας.[52]

Προσωπική ζωή

Το 1903 παντρεύτηκε την συμφοιτήτριά του Μίλεβα Μάριτς, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά, τον Χανς Άλμπερτ και τον Έντουαρτ, ενώ είχε αποκτήσει με την ίδια και μια κόρη τη Λίζερλ, η τύχη της οποίας αγνοείται. Το 1919, μετά το διαζύγιό του με την Μίλεβα, παντρεύτηκε την ξαδέλφη του, Έλσα. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Άλμπερτ Αϊνστάιν στο συμφωνητικό του διαζυγίου είχε υποσχεθεί στην πρώτη σύζυγό του, Μίλεβα Μάριτς, ότι θα της έδινε τα χρήματα που θα εξασφάλιζε από το βραβείο Νόμπελ, προκειμένου να χρησιμοποιηθούν γι' αυτήν και για την ανατροφή των παιδιών τους.[53][54][55]

Εκτός από την αγάπη του για τη φυσική, αγαπούσε επίσης και τη μουσική καθώς έπαιζε βιολί.

Ο Αϊνστάιν υπήρξε υπέρμαχος του σοσιαλισμού και φανατικός επικριτής του καπιταλισμού. Στο βιβλίο του Γιατί Σοσιαλισμός; εκφράζει τις πολιτικές του πεποιθήσεις.[56]

Θάνατος του Αϊνστάιν

Όταν ο Αϊνστάιν πέθανε το 1955, οι επιστήμονες θέλησαν να μάθουν τι ήταν αυτό που τον έκανε τόσο έξυπνο. Επομένως αφαίρεσαν τον εγκέφαλο του, για να τον μελετήσουν και ανακάλυψαν πως το τμήμα του εγκεφάλου που ευθύνεται για τα μαθηματικά ήταν ασυνήθιστα μεγάλο στο δικό του μυαλό.[57]

Έργα του στα νέα ελληνικά

Ατομικά

  • Πώς βλέπω τον κόσμο, μετ. Μίνας Ζωγράφου-Μεραναίου, Εκδόσεις Μαρή, Αθήνα 1952.
  • Θρησκεία καὶ ἐπιστήμη, Ευθύνη, 55 (1976), σσ. 397-399
  • Γιατί Σοσιαλισμός;, Ουτοπία, 11 (1994), σσ. 18-24
  • Πώς δημιούργησα τὴ θεωρία της σχετικότητας, Ουτοπία, 29 (1998), σσ. 35-39

Συλλογικά

  • Einstein, Albert, Podolsky, B., Rosen, N., «Μπορεί η κβαντομηχανικὴ περιγραφὴ της φυσικής πραγματικότητας νὰ θεωρηθεῖ πλήρης » , Signum, 14 (1981), σσ. 1-5
  • Albert Einstein, Leopold Infeld, Η Εξέλιξη των Ιδεών στη Φυσική, μετ. Ε.Μπιτσάκη, εκδ. Δωδώνη, Αθήνα 1978.

Παραπομπές

  1. 1,0 1,1 1,2 Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 9  Απριλίου 2014.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 www.ige.ch/de/ueber-uns/einstein.html.
  3. 3,0 3,1 3,2 (Γαλλικά) BnF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb119016075. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  4. 4,0 4,1 4,2 MacTutor History of Mathematics archive. Ανακτήθηκε στις 22  Αυγούστου 2017.
  5. 5,0 5,1 5,2 «Albert Einstein». Comité des travaux historiques et scientifiques. 117243.
  6. 6,0 6,1 6,2 (Αγγλικά) SNAC. w69k499r. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  7. 7,0 7,1 7,2 «Nationalencyklopedin» (σουηδικά) albert-einstein. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  8. 8,0 8,1 8,2 (Αγγλικά) Find A Grave. 314. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  9. 9,0 9,1 9,2 (Αγγλικά) Internet Speculative Fiction Database. 99141. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  10. 10,0 10,1 10,2 filmportal.de. 4533e35f16964c939b82033bb6259e32. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  11. 11,0 11,1 11,2 (Γαλλικά) Biographie Nationale de Belgique. Βρυξέλλες. 1866. albert-einstein. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  12. 12,0 12,1 12,2 Indiana Philosophy Ontology Project. thinker/2958. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  13. 13,0 13,1 13,2 KNAW Past Members. PE00000116. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  14. 14,0 14,1 14,2 14,3 14,4 Leidse Hoogleraren. 733. Ανακτήθηκε στις 19  Ιουνίου 2019.
  15. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 10  Δεκεμβρίου 2014.
  16. 16,0 16,1 16,2 «Большая советская энциклопедия» (Ρωσικά) Great Russian Entsiklopedia, JSC. Μόσχα. 1969. Ανακτήθηκε στις 28  Σεπτεμβρίου 2015.
  17. «Einstein: His Life and Universe by Walter Isaacson.» 1  Οκτωβρίου 2007. σελ. 431-432.
  18. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 30  Δεκεμβρίου 2014.
  19. www.einstein-bern.ch.
  20. 20,0 20,1 Ανακτήθηκε στις 20  Δεκεμβρίου 2018.
  21. 21,0 21,1 21,2 www.einstein-website.de/z_information/verschiedenes.html.
  22. www.jstor.org/stable/795378.
  23. www.einsteinsommerhaus.de/index.php?id=539.
  24. Άλμπερτ Αϊνστάιν: «Letter to M. Berkowitz, 25 October 1950».
  25. Άλμπερτ Αϊνστάιν: «Albert Einstein: Notes for an Autobiography». 1949. Ανακτήθηκε στις 7  Μαρτίου 2019.
  26. «Albert Einstein (1879-1955), data.bnf.». (Γαλλικά) BnF authorities. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  27. www.library.ethz.ch/en/Resources/Digital-library/Einstein-Online/Einstein-s-Studies-at-the-Polytechnic-Institute-in-Zurich-1896-1900.
  28. Άλμπερτ Αϊνστάιν, Άλφρεντ Κλάινερ: A New Determination of Molecular Dimensions. 1905.
  29. «Zhou Peiyuan Is Dead; Educator-Scientist, 91».
  30. «THEATER REVIEW;A Fantasy Meeting of Minds».
  31. «The Speed of Broken Light: A meditation on duration and performance by Ted Hiebert».
  32. «Neutral monism reconsidered by Erik C. Banks».
  33. «Einstein: his life and universe».
  34. «Modern-Day Einstein Smashes Flaming Golf Ball, Sets Pants on Fire».
  35. «Special Relativity and how it all began».
  36. «A brief history of mathematics Episodes».
  37. «A-Z for Norfolk Science, A:Albert Einstein».
  38. «Sieben Jahre «Schusterhandwerk»».
  39. «Sieben Jahre «Schusterhandwerk»».
  40. «Albert Einstein und das IGE».
  41. Ανακτήθηκε στις 3  Ιουλίου 2019.
  42. Ανακτήθηκε στις 24  Φεβρουαρίου 2018.
  43. stolpersteine-fuer-ulm.de/familie/lina-einstein/.
  44. «The Nobel Prize in Physics 1921». (Αγγλικά) Ίδρυμα Νόμπελ. Ανακτήθηκε στις 3  Αυγούστου 2015.
  45. «The Nobel Prize amounts».
  46. «Award winners : Copley Medal». (Αγγλικά) Βασιλική Εταιρεία. Ανακτήθηκε στις 30  Δεκεμβρίου 2018.
  47. «The Hebrew University awards honorary degrees». Ανακτήθηκε στις 6  Μαρτίου 2017.
  48. The Nobel Prize in Physics 1921 : Albert Einstein, Nobel Media AB, http://nobelprize.org/nobel_prizes/physics/laureates/1921/, ανακτήθηκε στις 2015-02-04
  49. Scientific Background on the Nobel Prize in Physics 2011. The accelerating universe, Nobel Media AB, σελ. 2, http://www.nobelprize.org/nobel_prizes/physics/laureates/2011/advanced-physicsprize2011.pdf, ανακτήθηκε στις 2015-01-04
  50. Paul Arthur Schilpp, επιμ.. (1951), Albert Einstein: Philosopher-Scientist, II, New York: Harper and Brothers Publishers (Harper Torchbook edition), σελ. 730–746. His non-scientific works include: About Zionism: Speeches and Lectures by Professor Albert Einstein (1930), "Why War?" (1933, co-authored by Sigmund Freud), The World As I See It (1934), Out of My Later Years (1950), and a book on science for the general reader, The Evolution of Physics (1938, co-authored by Leopold Infeld).
  51. Result of WordNet Search for Einstein, The Trustees of Princeton University, http://wordnetweb.princeton.edu/perl/webwn?s=Einstein, ανακτήθηκε στις 2015-01-04
  52. Gravitational waves have been found scientists say - CNN
  53. «How Nobel Winners Spend Their Prize Money» (στα αγγλικά). Time. 2008-10-10. ISSN 0040-781X. http://content.time.com/time/specials/packages/article/0,28804,1848817_1848816_1848815,00.html. Ανακτήθηκε στις 2017-06-19.
  54. Varma, Jayanth R. «Einstein Nobel futures contract». Prof. Jayanth R. Varma's Financial Markets Blog (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουνίου 2017.
  55. «7 Things You May Not Know About the Nobel Prizes - History in the Headlines». HISTORY.com. http://www.history.com/news/7-things-you-may-not-know-about-the-nobel-prizes. Ανακτήθηκε στις 2017-06-19.
  56. Μητραλιάς, Γιώργος (4 Ιανουαρίου 2015). «Ο Αλβέρτος Αϊνστάιν απαντάει στο ερώτημα «γιατί σοσιαλισμός;»». TVXS - TV Χωρίς Σύνορα. Ανακτήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 2016.
  57. 100 άνθρωποι που έγραψαν ιστορία. Αθήνα: Πεδίο. 2012. σελ. 23. ISBN 978-960-546-838-5.

Προτεινόμενη βιβλιογραφία

  • Fock, Vladimir, «Γενικὲς αρχὲς της θεωρίας της βαρύτητας του Einstein», Δευκαλίων, 20 (1977), σσ. 405-414
  • Kostro, Ludwick, «Η εξέλιξη των ιδεών του Αϊνστάiν γιὰ τὸν αιθέρα», Ουτοπία, 16 (1995), σσ. 115-120

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

  • Albert Einstein Archives The Library Authority-The Hebrew University of Jerusalem and Einstein Papers Project -California Institute of Technology. (Αγγλικά)
18 Απριλίου

Φεβρουάριος | Μάρτιος | Απρίλιος | Μάιος | Ιούνιος

17 Απριλίου | 18 Απριλίου | 19 Απριλίου

H 18η Απριλίου είναι η 108η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο (109η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 257 ημέρες.

1905

Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1905 κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο

20ός αιώνας

0 20ός αιώνας άρχισε την 1η Ιανουαρίου 1901 και τελείωσε στις 31 Δεκεμβρίου του 2000. Ο 20ός αιώνας μαζί με τον 21ο αιώνα κατατάσσεται από τους ιστορικούς στη Σύγχρονη Ιστορία. Χαρακτηρίζεται από τον Πρώτο και το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο στο πρώτο μισό του, καθώς και από τον Ψυχρό Πόλεμο κατά το μεγαλύτερο μέρος του δεύτερου μισού.

Αϊνσταΐνιο

Το χημικό στοιχείο αϊνσταΐνιο είναι ένα μέταλλο με ατομικό αριθμό 99 και ατομικό βάρος (254) . Το σύμβολό του είναι Es. Είναι το έβδομο υπερουράνιο στοιχείο και η ενδέκατη από τις ακτινίδες.

Το αϊνσταΐνιο ανακαλύφθηκε στα υπολείμματα κατά τη δοκιμή της πρώτης πυρηνικής βόμβας υδρογόνου το 1952, και ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του Άλμπερτ Αϊνστάιν (Albert Einstein). Το πιο συνηθισμένο του ισότοπο είναι το 253Es και παράγεται σε λίγους ειδικούς πυρηνικούς αντιδραστήρες υψηλής ισχύος με συνολική παραγωγή 1 χιλιοστογραμμαρίου το χρόνο. Μετά τη σύνθεσή του στον αντιδραστήρα ακολουθείται μια πολύπλοκη διεργασία διαχωρισμού του από άλλες ακτινίδες και προϊόντα διάσπασής τους. Άλλα, βαρύτερα ισότοπά του συνθέτονται σε διάφορα εργαστήρια, αλλά σε πολύ μικρότερες ποσότητες, βομβαρδίζοντας βαριές ακτινίδες με ελαφρά ιόντα. Λόγω των μικρών ποσοτήτων του στοιχείου που συνθέτονται και της μικρής του ημιζωής, δεν υπάρχουν ακόμη άλλες πρακτικές εφαρμογές, εκτός από τη βασική επιστημονική έρευνα. Πιο συγκεκριμένα, το αϊνσταΐνιο χρησιμοποιήθηκε το 1955 για τη σύνθεση, για πρώτη φορά, 17 ατόμων μεντελεβίου.

Το αϊνσταΐνιο είναι ένα μαλακό αργυρόλευκο παραμαγνητικό μέταλλο. Η χημική συμπεριφορά του είναι η τυπική για τις ύστερες ακτινίδες, με σταθερότερο βαθμό οξείδωσης +3, αν και είναι διαθέσιμη και η οξειδωτική βαθμίδα +2, ειδικότερα σε στερεά σώματα. Η υψηλή ραδιενέργεια του αϊνσταϊνίου παράγει μια ορατή ανταύγεια και πολύ γρήγορα καταστρέφεται το κρυσταλλικό μεταλλικό πλέγμα του, με την εκλυόμενη θερμότητα που είναι περίπου 1 κιλοβάτ ανά γραμμάριο. Μια άλλη δυσκολία στη μελέτη του είναι η μετατροπή του σε μπερκέλιο και μετά σε καλιφόρνιο με ένα ρυθμό περίπου 3% την ημέρα. Όπως σε όλα τα συνθετικά υπερουράνια στοιχεία, τα ισότοπα του αϊνσταϊνίου είναι εξαιρετικά ραδιενεργά και θεωρούνται εξαιρετικά επικίνδυνα για την υγεία σε περίπτωση έκθεση σε αυτά.

Βραβείο Άλμπερτ Αϊνστάιν

Το Βραβείο Άλμπερτ Αϊνστάιν (Albert Einstein Award) ήταν ένα βραβείο που δημιουργήθηκε για να τιμήσει εξαιρετικά επιτεύγματα στον χώρο της Φυσικής. Δημιουργήθηκε από το Lewis and Rosa Strauss Memorial Fund προς τιμήν των εβδομηκοστών γενεθλίων του Άλμπερτ Αϊνστάιν. Απονεμήθηκε για πρώτη φορά το 1951 και περιλάμβανε ένα χρυσό μετάλλιο που απεικόνιζε τον Αϊνστάιν, δημιούργημα του γλύπτη Gilroy Roberts καθώς και χρηματικό ποσό 15.000 δολαρίων το οποίο αργότερα μειώθηκε στις 5.000. Ο νικητής επιλέγονταν από επιτροπή (αρχικά αποτελούνταν από τους Άλμπερτ Αϊνστάιν, Ρόμπερτ Οπενχάιμερ, Τζον φον Νόιμαν και Hermann Weyl) του Ινστιτούτου Προηγμένων Μελετών (Institute for Advanced Study), που διαχειρίζονταν το βραβείο.Το βραβείο δεν πρέπει να συγχέεται με άλλα που έχουν ονομασθεί προς τιμήν του Αϊνστάιν, όπως το Albert Einstein World Award of Science, το Μετάλλιο Άλμπερτ Αϊνστάιν και το Βραβείο Hans Albert Einstein. Δημιουργήθηκε πολύ πριν από τα προαναφερθέντα, όταν ο μεγάλος φυσικός ήταν ακόμα εν ζωή. Αποκλήθηκε το "υψηλότερο του είδους του" από τους The New York Times.

Ειδική σχετικότητα

Η ειδική σχετικότητα ή ειδική θεωρία της σχετικότητας είναι η θεωρία που διατυπώθηκε από τον Άλμπερτ Αϊνστάιν το 1905, και η οποία συμπληρώνει τους νόμους κίνησης του Νεύτωνα, ώστε να ισχύουν και σε ταχύτητες συγκρίσιμες με την ταχύτητα του φωτός. Η ειδική θεωρία της σχετικότητας προκύπτει από την ικανοποίηση της γενικευμένης αρχής της σχετικότητας και της αρχής του Αϊνστάιν.

Η ειδική θεωρία της σχετικότητας εξετάζει φαινόμενα που βρίσκονται έξω από το πλαίσιο της άμεσης αντίληψής μας για τον κόσμο που μας περιβάλλει. Η εικόνα μας για τον κόσμο διαμορφώθηκε μέσα από την φυσιολογία των αισθήσεών μας μέσα από κάποια εκατομμύρια χρόνια εξέλιξης. Όταν επιχειρούμε να θέσουμε υποθετικά ερωτήματα χρησιμοποιώντας την εικόνα που έχουμε για την καθημερινότητά μας σε φαινόμενα που δεν άπτονται αυτής, ενδέχεται να εμφανιστούν παραδοξότητες, όπως το παράδοξο των διδύμων. Τέτοιες παραδοξότητες έχουν επιβεβαιωθεί πειραματικά με σειρά πειραμάτων φαινόμενα όπως η διαστολή του χρόνου, η συστολή του μήκους, η ισοδυναμία μάζας-ενέργειας, και επιβεβαιώνονται καθημερινά στους σύγχρονους επιταχυντές σωματιδίων.

Ισοδυναμία μάζας-ενέργειας

Η ισοδυναμία μάζας και ενέργειας είναι το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε ο Άλμπερτ Αϊνστάιν με τη φυσική ερμηνεία της εξίσωσης . Στη Φυσική, η ισοδυναμία μάζας - ενέργειας εκφράζει την έννοια ότι η μάζα ενός σώματος αποτελεί μέτρο του ενεργειακού του περιεχομένου. Η ενέργεια ενός σώματος σε ηρεμία είναι ίση με το γινόμενο της μάζας ηρεμίας του επί ένα συντελεστή μετατροπής από μονάδες μάζας σε μονάδες ενέργειας. Αν το σώμα δεν είναι σε ηρεμία (ακίνητο) σε σχέση με τον παρατηρητή, τότε πρέπει να ληφθούν υπόψη και άλλοι παράγοντες.

Η θεωρία της σχετικότητας προβλέπει ότι κάθε σώμα έχει ενέργεια εξαιτίας της μάζας του. Όταν το σώμα είναι ακίνητο, αυτή ισούται με , η οποία ονομάστηκε από τον Αϊνστάιν ενέργεια μάζας ηρεμίας. Η ενέργεια που οφείλεται στη μάζα ενός σώματος είναι το άθροισμα της κινητικής ενέργειας και της ενέργειας μάζας ηρεμίας.

Κίνηση Μπράουν

Τόσο στη φυσική όσο και περισσότερο στη χημεία κίνηση Μπράουν καλείται η τυχαία κίνηση στερεών σωματιδίων μέσα σε ένα υγρό ή αέριο.

Με τη βοήθεια του μικροσκοπίου διαπιστώνεται ότι τα μικροσκοπικά στερεά σωματίδια (π.χ. γύρης ή καπνού) που περιέχονται σε ένα υγρό ή αέριο εκτελούν τυχαίες κινήσεις. Οι απότομες αλλαγές διεύθυνσής των οφείλεται στις συγκρούσεις τους με τα μόρια του υγρού ή αερίου. Η τυχαία αυτή κίνηση είναι ευδιάκριτη όχι όμως και τα μόρια που την προκαλούν.

Αυτό το φαινόμενο το αντελήφθηκε πρώτος ο Βρετανός βοτανολόγος Ρόμπερτ Μπράουν το 1827, του οποίου και έλαβε το όνομα, όταν μελετούσε κόκκους γύρης στο νερό.

Το 1905 ο Άλμπερτ Αϊνστάιν ασχολήθηκε με την κίνηση Μπράουν, υποστηρίζοντας ότι η κίνηση αυτή οφείλεται σε συγκρούσεις των κόκκων με τα μόρια του νερού. Τη διατύπωση αυτή έκανε ερμηνεύοντας από στατιστικής πλευράς των πειραματικών δεδομένων.

Κβάντωση

Στη φυσική, κβάντωση (διακριτοποίηση) είναι ένα ευρέως παρατηρούμενο γεγονός της φύσης. Πολλές φυσικές ιδιότητες υπόκεινται σε κβάντωση, παίρνοντας διακριτές τιμές. Παρατηρείται σε άτομα και μόρια, εξηγώντας την σταθερότητα της ύλης. Σημαντικό ρόλο στα κβαντικά φαινόμενα παίζει και η σταθερά του Πλανκ. Το πιο γνωστό ίσως κβαντισμένο μέγεθος είναι η ενέργεια της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας, η οποία, όπως απέδειξαν οι Μαξ Πλανκ και Άλμπερτ Άινσταϊν, εκπέμπεται και απορροφάται σε διακριτά πακέτα που ονομάζονται κβάντα. Ισχύει δηλαδή

όπου h είναι η σταθερά του Πλανκ και f η συχνότητα της ακτινοβολίας. Όπως φαίνεται από την παραπάνω εξίσωση, η ενέργεια δεν μπορεί να πάρει οποιεσδήποτε τιμές, αλλά μόνο όσες είναι πολλαπλάσιες της συχνότητας. Με βάση αυτήν την ιδέα, ο Άινσταϊν εξήγησε το φωτοηλεκτρικό φαινόμενο και απέδειξε τη διττή φύση του φωτός.

Συχνά γίνεται λόγος για την "κβάντωση πεδίου" όπως για παράδειγμα "κβάντωση του ηλεκτρομαγνητικού πεδίου", στην οποία περίπτωση αναφερόμαστε στα φωτόνια ως τα "κβάντα" του πεδίου (κβάντα φωτός). Η διαδικασία αυτή αφορά στην επιβολή μεταθετικών σχέσεων μεταξύ των τελεστών του πεδίου και της συζυγούς ορμής του, και φέρει το όνομα "δεύτερη κβάντωση" (καθώς η πρώτη κβάντωση έχει οδηγήσει ήδη στην εξίσωση εξέλιξης το πεδίου όπου το πεδίο ερμηνεύεται πλέον ως κυματοσυνάρτηση).

Κοσμολογική σταθερά

Η κοσμολογική σταθερά (συνήθως συμβολίζεται με κεφαλαίο Λ) προτάθηκε από τον Άλμπερτ Αϊνστάιν ως μια τροποποίηση της αρχικής του θεωρίας της γενικής σχετικότητας ώστε να επιτύχει ένα στατικό σύμπαν. Μετά την ανακάλυψη από τον Χαμπλ της ερυθράς μετατόπισης του φάσματος των γαλαξιών (νόμος του Χαμπλ) και την εισαγωγή της αντίληψης του διαστελλόμενου σύμπαντος, ο Αϊνστάιν εγκατέλειψε την ιδέα. Ωστόσο, η ανακάλυψη της επιτάχυνσης της κοσμικής διαστολής κατά την δεκαετία του 1990 έχει ανανεώσει το ενδιαφέρον γύρω από την κοσμολογική σταθερά.

Μιλέβα Μάριτς

Η Μιλέβα Μάριτς (Милева Марић Ајнштајн, 19 Δεκεμβρίου 1875 - 4 Αυγούστου 1948) ήταν Σέρβα φυσικός και σύζυγος του Άλμπερτ Αϊνστάιν. Έχει υποστηρίξει πως βοήθησε τον Άλμπερτ Αϊνστάιν στις έρευνές του. Παραμένει μυστήριο αν ο ισχυρισμός της Μιλέβας Μάριτς είναι αληθινός.

Νιλς Μπορ

Ο Νιλς Μπορ (Niels Henrik David Bohr, 7 Οκτωβρίου 1885 – 18 Νοεμβρίου 1962) ήταν Δανός φυσικός. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης και είχε θεμελιώδεις συνεισφορές στην κατανόηση της ατομικής δομής και της κβαντικής μηχανικής. Θεωρείται ο μεγαλύτερος μετά τον Άλμπερτ Αϊνστάιν θεωρητικός φυσικός του 20ού αιώνα. Εργάστηκε για την κατασκευή της ατομικής βόμβας και ήταν υπέρμαχος της ειρηνικής χρήσης της πυρηνικής ενέργειας. Δημιουργός της πρώτης κβαντικής θεωρίας του ατόμου και από τους θεμελιωτές της κβαντικής φυσικής, ο Μπορ είχε καθοριστική συνεισφορά στην εξέλιξή της για περισσότερο από 50 χρόνια. Το έργο του, τεράστιο σε σπουδαιότητα, τιμήθηκε με πολλές διεθνείς διακρίσεις.

Το 1911 δούλεψε με τον Έρνεστ Ράδερφορντ και το 1913 σκέφθηκε να συνδυάσει το μοντέλο του τελευταίου για τη δομή του ατόμου (όπου τα αρνητικά φορτισμένα και ελαφρά ηλεκτρόνια περιφέρονται γύρω από τον θετικά φορτισμένο και βαρύ πυρήνα) με τη Κβαντική Θεωρία του Μαξ Πλανκ. Ο Μπορ υπέθεσε στη θεωρία του ότι (α) το ηλεκτρόνιο μπορεί να ακολουθεί μόνον ορισμένες τροχιές, και όχι οποιεσδήποτε, και (β) το ηλεκτρόνιο ακτινοβολεί όχι συνεχώς, όπως ήταν η ως τότε κρατούσα άποψη, αλλά μόνο όταν αλλάζει τροχιά.

Ερμήνευσε όλες τις φασματικές γραμμές που εκπέμπει το υδρογόνο με αυτή την θεωρία, και για τη θεωρητική του αυτή εργασία τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1922.

Διάσημες στο χώρο της φυσικής είναι οι αντιπαραθέσεις του με τον Άλμπερτ Αϊνστάιν σχετικά με την τότε νέα κβαντική μηχανική. Ήταν επίσης μέλος της ομάδας των φυσικών που εργάζονταν στο πρόγραμμα Μανχάτταν για την κατασκευή της πρώτης ατομικής βόμβας.

Είχε πάθος με το ποδόσφαιρο και είχε παίξει μερικά παιχνίδια με την Ακαντέμισκ Μπόλντκλουμπ.

Ο γιος του, Όε Μπορ (Aage Bohr, 1922-2009), ήταν επίσης φυσικός και τιμήθηκε με Νόμπελ το 1975 για τις έρευνές του σχετικά με τη δομή του πυρήνα των ατόμων.

Ουλμ

Η Ουλμ (Ulm) είναι πόλη της νότιας Γερμανίας που βρίσκεται στο κρατίδιο της Βάδης-Βυρτεμβέργης. Χτισμένη στην δυτική όχθη του Δούναβη, αριθμεί περί τους 130.000 κατοίκους. Μαζί με την Νέα-Ουλμ (Neu-Ulm), που είναι χτισμένη στην άλλη όχθη του ποταμού και ανήκει στη Βαυαρία, ο αριθμός φτάνει περίπου τους 175.000.

Η Ουλμ είναι γνωστή για τον γοτθικό ναό της, το Μίνστερ της Ουλμ, που είναι ο ψηλότερος στον πλανήτη (162μ.). Είναι επίσης η γενέτειρα του διάσημου φυσικού του 20ού αιώνα, Άλμπερτ Αϊνστάιν.

Στην Ουλμ υπήρξε από το 1955 ως το 1968 η πρωτοποριακή σχολή σχεδιασμού HfG Ουλμ. Τα κτήρια που σχεδιάστηκαν από τον αρχιτέκτονα Μαξ Μπιλ είναι σήμερα προστατευόμενα μνημεία και στεγάζουν την Σχολή Ψυχοσωματικής του Πανεπιστημίου της Ουλμ.

Διαθέτει πανεπιστήμιο με κυρίως σχολές θετικών επιστημών καθώς και σημαντική βιομηχανία.

Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης

Το Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης (στα γερμανικά: Universität Zürich) είναι το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο της Ελβετίας, στην πόλη της Ζυρίχης. Ιδρύθηκε στις 29 Απριλίου του 1833 με σχολές θεολογίας, νομικής, ιατρικής και φιλοσοφίας. Σήμερα, το Πανεπιστήμιο διαθέτει σχολές για θεολογία, τέχνες, επιστήμη, ιατρική, κτηνιατρική, οικονομικά και νομική.

Σκουληκότρυπα

Στη Φυσική, μια σκουληκότρυπα είναι μια υποθετική τοπολογική ιδιότητα του χωρόχρονου που σχηματίζει μία σήραγγα που συνδέει δύο απομακρυσμένα σημεία του. Θα μπορούσε να αποτελεί ένα «κόψιμο δρόμου» διαμέσου του χωρόχρονου.

Για μια απλή οπτική εξήγηση της σκουληκότρυπας, σκεφτείτε τον χωρόχρονο να απεικονίζεται σαν μία διδιάστατη επιφάνεια. Αν αυτή η επιφάνεια καμπυλωθεί διαμέσου μιας τρίτης διάστασης, μας δίνει μια εικόνα της σκουληκότρυπας σαν μια «γέφυρα» που ενώνει δύο σημεία του χωρόχρονου. Στην πραγματικότητα αυτή η διδιάσταστη επιφάνεια είναι τετραδιάστατη (τρεις διαστάσεις χώρου + μία χρόνου) και γι αυτό η οπτικοποίηση της πραγματικής καμπυλότητας είναι αδύνατη.

Δεν υπάρχουν παρατηρησιακά δεδομένα για σκουληκότρυπες, αλλά σε θεωρητικό επίπεδο υπάρχουν έγκυρες λύσεις των εξισώσεων που προκύπτουν από τη Γενική θεωρία της Σχετικότητας που περιλαμβάνουν σκουληκότρυπες.

Συμπύκνωμα Μπόζε-Αϊνστάιν

Το συμπύκνωμα Μπόζε-Αϊνστάιν (Bose-Einstein Condensate, BEC) είναι η κατάσταση της ύλης που δημιουργείται όταν μποζόνια περιοριστούν από ένα εξωτερικό δυναμικό και ψυχθούν σε θερμοκρασίες πολύ κοντά στο απόλυτο μηδέν (0 Κ). Σε τέτοιες συνθήκες υψηλής ψύξης, ένα σημαντικό ποσοστό των ατόμων (μποζονίων) βρίσκονται στη θεμελιώδη κατάσταση του εξωτερικού δυναμικού, με αποτέλεσμα να εμφανίζονται κβαντικά φαινόμενα στο μακροσκοπικό αυτό επίπεδο.

Η πρόβλεψη για τη δημιουργία του συμπυκνώματος έγινε πρώτη φορά από τον Μπόζε το 1925. Χρειάστηκαν 70 χρόνια για να πραγματοποιηθεί η συμπύκνωση ΒΕΣ το 1995 από τους Έρικ Κορνέλ και Καρλ Βίμαν στο Εργαστήριο NIST του Πανεπιστημίου Μπόλντερ στο Κολοράντο, ψύχοντας άτομα Ρουβιδίου στους 170° nanoKelvin. Μοιράστηκαν το βραβείο Νόμπελ 2001 μαζί με τον Βόλφγκανγκ Κέτερλε (Wolfgang Ketterle) του MIT για την ανακάλυψή τους.

Σχετικότητα

Η θεωρία της σχετικότητας ή απλά σχετικότητα αναφέρεται σε τρεις θεωρίες:

στην αρχή της σχετικότητας του Γαλιλαίου.

στην γενική και ειδική θεωρία της σχετικότητας του Άλμπερτ Αϊνστάιν.

Φυσικός νόμος

Στο χώρο των επιστημών ο όρος Νόμος σημαίνει μια πρόταση που θεωρείται ότι έχει απόλυτη ισχύ για ορισμένη περιοχή φυσικών κοινωνικών ή άλλων φαινομένων.

Ο επιστημονικός νόμος εξηγεί φαινόμενα δίνοντας ταυτόχρονα τη δυνατότητα πρόβλεψης συμβάντος υπό ορισμένες συνθήκες. Για παράδειγμα οι Νόμοι του Νεύτωνα για τη βαρύτητα και την κίνηση εξηγούν μεταξύ άλλων τη πτώση της πέτρας στο έδαφος. Ταυτόχρονα δίνουν ακριβείς σχέσεις μεταξύ δύναμης που δέχεται η πέτρα και στα μεγέθη που χαρακτηρίζουν την κίνησή της.

Πολλές φορές ωστόσο μπορεί να προκύψουν νέα δεδομένα τέτοια που να κρίνεται πλέον αναγκαία η τροποποίηση ή η αναθεώρηση ενός επιστημονικού φυσικού νόμου. Τέτοια περίπτωση ήταν η θεωρία του Άλμπερτ Αϊνστάιν που αποδείχθηκε ακριβέστερη των αντιλήψεων του Νεύτωνα.

Συχνά ο "επιστημονικός νόμος" ονομάζεται και Αρχή.

Φωτοηλεκτρικό φαινόμενο

Το φωτοηλεκτρικό φαινόμενο είναι μια κβαντική διεργασία κατά την οποία απελευθερώνονται ηλεκτρόνια από μια επιφάνεια αγωγού όταν προσπέσει σε αυτή ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία συχνότητας τέτοιας ώστε τα ηλεκτρόνια να κατορθώσουν να υπερπηδήσουν το φράγμα δυναμικής ενέργειας που τα συγκρατεί στην επιφάνεια αυτή. Τα ηλεκτρόνια που εκπέμπονται μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να παραχθεί ηλεκτρικό ρεύμα.

Εφαρμογές του φωτοηλεκτρικού φαινομένου απαντώνται στα φωτοκύτταρα ή φωτοστοιχεία, τα φωτοβολταϊκά στοιχεία, τα ηλιακά στοιχεία κ.ά.

Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής (1901-1925)

Άλλες γλώσσες

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.