II стагоддзе

2 стагоддзе пачалося 1 студзеня 101 года і скончылася 31 снежня 200 года.

1 тысячагоддзе
I ст. да н.э.I ст.II ст.III ст.IV ст.
90-я 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99
100-я 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109
110-я 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119
120-я 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129
130-я 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139
140-я 140 141 142 143 144 145 146 147 148 149
150-я 150 151 152 153 154 155 156 157 158 159
160-я 160 161 162 163 164 165 166 167 168 169
170-я 170 171 172 173 174 175 176 177 178 179
180-я 180 181 182 183 184 185 186 187 188 189
190-я 190 191 192 193 194 195 196 197 198 199
200-я 200 201 202 203 204 205 206 207 208 209

Падзеі

Азія

Афрыка

Еўропа

Асобы

Гл. таксама

II стагоддзе да н.э.

II стагоддзе да н. э.

Іерусалімскі Храм

Іерусалімскі Храм (іўр.: בֵּית הַמִּקְדָּשׁ, Бейт а-Мікдаш, гэта значыць «Дом Святасці»; іўр.: מִּקְדָּשׁ, Мікдаш) культавае збудаванне, якое з'яўлялася цэнтрам рэлігійнага жыцця яўрэйскага народа паміж X стагоддзем да н.э. і I стагоддзем н.э. Храм размяшчаўся на Храмавай гары (іўр.: הַר הַבַּיִת, Хар а-Баіт) у Іерусаліме, на месцы, дзе сёння знаходзіцца мусульманская святыня Кубат ас-Сахра («Купал над Скалой»), і служыў адзіным дазволеным месцам ахвярапрынашэнняў Адзінаму Богу, якія прыносіліся коэнамі і левітамі. Храм таксама з'яўляўся аб'ектам паломніцтва ўсіх яўрэяў тры разы ў год: на Песах (Вялікдзень), Шавуот (Сёмуху) і Сукот (Свята Шатой).

Паводле Бібліі, часавым храмам пасля Зыходу яўрэяў з Егіпта і да будаўніцтва Храма ў Іерусаліме служыла пераносная Скінія сходу. Іерусалімскі храм уяўляў сабой будынак і гэтым адрозніваўся ад ахвярніка і адкрытага свяцілішча (бама). У Храме знаходзіліся прадметы, якія сімвалізавалі прысутнасць Бога (Каўчэг Запавету са Скрыжалямі Запавету і херувімы), а таксама начынне для святарства.

Паводле іўдаізму, Храм будзе адноўлены ў будучыні і стане духоўным цэнтрам для яўрэйскага народа і ўсяго чалавецтва.

У Бібліі Храм звычайна завецца «Бет YHWH» (з прычыны забароны на вымаўленне імя Бога чытаецца Бет Аданай — Дом Госпада ці Бет Элахім — Дом Бога). Часта ў паэтычных тэкстах у Пяцікніжжы і Прароках Храм завецца «Леванон» (іўр.: לבנון, «белы»). Назва «Бэт а-Мікдаш» (іўр.: בֵּית הַמִּקְדָּשׁ, Дом Святасці) атрымала распаўсюджванне з часоў Мішны (II стагоддзе). У яўрэйскай рэлігійнай літаратуры шырока ўжываецца назва «Бет а-Бехіра» (іўр.: בֵּית הַבְּחִרָה, Дом Абрання). У паэтычнай літаратуры Храм завецца таксама імем «Арыель» (іўр.: אריאל, літар. «Боскі леў»).

Афрадыта

Афрадыта (грэч.: Ἀφροδίτη ад ἀφρός — «пена») — у старажытнагрэчаскай міфалогіі златавалосая багіня прыгажосці і кахання, увасабленне вечнай юнацкасці, заступніца мараплаўства. Першапачаткова — багіня мора, неба і ўрадлівасці. Нарадзілася каля вострава Кіфера з крыві аскопленага Кронасам Урана, якая, патрапіўшы ў мора, утварыла беласнежную пену. Ветрык прынёс яе на востраў Кіпр (або яна сама прыплыла туды, паколькі ёй не спадабалася Кіфера), дзе яе, і сустрэлі Оры. Пазней лічылася дачкой Зеўса і акіаніды Дзіоны. Жонка Гефеста.

Афрадыта абуджае каханне ў сэрцах багоў і смяротных. Не падуладныя яе магутнасці толькі Афіна, Гестыя і Артэміда. Знак кахання і сексуальнага жадання. Бязлітасная да тых, хто адпрэчвае каханне. Філосафы 5-4 стст. да н. э. сталі адрозніваць Афрадыту Пандэмас — бажаство грубіянскага пачуццёвага кахання, і Афрадыту Уранію — бажаство ўзнёслага, ідэальнага кахання.

Афрадыце, як багіні кахання, былі прысвечаныя мірт, ружа, мак і яблык; як багіні ўрадлівасці — верабей і голуб; як марской багіні — дэльфін. Спадарожнікі Афрадыты — Эрот, харыты, оры, німфы. Атрыбуты Афрадыты — пояс

Цэнтрамі культу Афрадыты былі Кіпр, дзе ў горадзе Пафасе знаходзіўся яе храм, і востраў Кіфера. Знакамітыя старажытнагрэчаскія статуі Афрадыты — «Афрадыта Кнідская» (каля 350 да н. э., Праксітэль, вядомая ў рымскай копіі) і «Афрадыта Мілоская» (II стагоддзе да н. э., арыгінал у Луўры, Парыж).

Афрадыце адпавядае рымская Венера.

Бенедыкт I (Папа Рымскі)

Бенедыкт I (лац. Benedictus PP I) (?- 30 ліпеня 579) — папа рымскі з 2 чэрвеня 575 да 30 ліпеня 579. Па паходжанні - грэк. Нягледзячы на ​​набегі лангабардаў, з-за якіх сувязь паміж Рымам і Канстанцінопалем была ўскладнена, прызначанне папы візантыйскім імператарам адбылося толькі праз год пасля смерці папярэдняга Папы Яна III. Ён падарыў абату Стэфану маёнтак Маса Венерыс ў Мінтурна, прызначыў 15 святароў, 3 дыяканы і прысвяціў біскупы 21. Памёр праз чатыры гады пасля абрання, пахаваны ў Рыме, у базіліцы Святога Пятра.

Бенедыкт VII (Папа Рымскі)

Бенедыкт VII (лац. Benedictus PP. VII, граф Тускола;?, Рым - 10 ліпеня 983, Рым) — папа рымскі з кастрычніка 974 да 10 ліпеня 983. Нарадзіўся ў Рыме. Бенедыкт быў сынам Давіда, брата Альберыха II Спалецкага. Перад тым як стаць папам, ён быў біскупам Сутра. Бенедыкта падтрымлівалі як рымляне, так і германскі імператар, а таксама італьянскія палітыкі. Ён заахвочваў манаства і змагаўся з засіллем крэсцэнтыяў пры папскім двары.

Бенедыкт VI (Папа Рымскі)

Бенедыкт VI (лац. Benedictus PP. VI,?, Рым — чэрвень 974, Рым) — папа рымскі з 19 студзеня 973 да чэрвеня 974. Нарадзіўся ў Рыме. Бенедыкт быў сынам Хільдэбранда.

Перад тым як стаць папам, Бенедыкт VI быў кардынал-дыяканам ў Сан-Тэадора. Быў абраны папам па пратэкцыі імператара Атона I Вялікага.

Бенедыкт V (Папа Рымскі)

Бенедыкт V (лац.: Benedictus PP. V, Бенедыкт Граматык; ? - 4 ліпеня 966, Гамбург) — папа рымскі з 22 мая да 23 чэрвеня 964. Быў абраны жыхарамі Рыма пасля смерці Яна XII. Імператар Атон I, які падтрымаў кандыдатуру Льва VIII, саслаў Бенедыкта ў Гамбург, дзе ён і памёр дыяканам. Рэшткі Бенедыкта былі перанесеныя ў Рым.

Геласій II (Папа Рымскі)

Геласій II (лац.: Gelasius PP. II) (свецкае імя: Джавані Каэтані італ.: Giovanni Caetani (або Gaetani)); (? - 29 студзеня 1119) — папа рымскі з 24 студзеня 1118 г. да 29 студзеня 1119. Быў манахам ў абацтве Монтэ-Касіна. У 1089 г. быў прызначаны Урбанам II канцлерам і кардыналам. Адрозьніваўся памяркоўнасцю ў поглядах, таму займаў гэтыя пасады і пры Пасхаліі II. Пасля таго як памёр Пасхалій II, кардыналы, якія сабраліся на Палаціне аднадушна абралі яго папам.

Леў I (Папа Рымскі)

Свяціцель Леў I Вялікі (лац. Leo PP. I), (390 — 10 лістапада 461) — папа рымскі з 29 верасня 440 да 10 лістапада 461. Дні памяці — 18 лютага, 12 лістапада.

Леў VIII (Папа Рымскі)

Леў VIII (лац. Leo PP. VIII; ?, Рым — 1 сакавіка 965, Рым) — папа рымскі з 6 снежня 963 да 1 сакавіка 965. Нарадзіўся ў Рыме. Узышоў на пасад дзякуючы падтрымцы імператара Атона I Вялікага, скінуў Яна XII і выгнанага Бенедыкта V, таму яго легітымнасць аспрэчваецца. Заслужыў добрую рэпутацыю сваім аскетызмам, забытыі за паўстагоддзя порнакратыі.

Леў V (Папа Рымскі)

Леў V (лац.: Leo PP. V;? — верасень 903) — папа рымскі з ліпеня па верасень 903. Яго кароткае праўленне ілюструе заняпад Святога пасаду ў пачатку дзесятага стагоддзя. Леў быў скінуты антыпапай Хрыстафорам, а затым забіты ў турме па загаду папы Сергія III.

Ніша

Ніша (фр.: niche, італ.: Nicchia) — архітэктурны элемент, дэкаратыўнае паглыбленне ў сцяне, якое выкарыстоўваецца для ўстаноўкі статуй, ваз, купелі ці іншых прадметаў. Скляпенні нішаў паўкруглай формы часта ўпрыгожаны ракавінкападобным гофрам.

Нішы знайшлі шырокае ўжыванне ў культавых збудаваннях розных рэлігій. Яны выкарыстоўваліся яшчэ старажытнарымскімі архітэктарамі ва ўнутраных памяшканнях і на вонкавых сценах збудаванняў (напрыклад, Храм Дыяны ў Німе, II стагоддзе н.э.). Існуе мноства прыкладаў выкарыстання дэкаратыўных паглыбленняў у гатычнай архітэктуры (Ам'енскі сабор, кафедральны сабор ва Уэлсе і інш.). Нішы выкарыстоўваліся і пазней архітэктарамі эпохі італьянскага Адраджэння і ў еўрапейскай архітэктуры XVII—XVIII стагоддзяў.

Порцік

Порцік (лац.: porticus) — крытая галерэя, перакрыцце якой абапіраецца на калоны, які падтрымліваюць яе або непасрэдна, або з дапамогай архітрава, які ляжыць на іх, або пасродкам перакінутых паміж імі арак. Порцік, адкрыты з аднаго боку, з процілеглага боку абмяжоўваецца сцяной — або глухой, або з дзвярамі і вокнамі.

Раман (Папа Рымскі)

Раман (лац.: Romanus PP., свецкае імя — Рамана Марын, італ. Romano Marin), (? — снежань 897) — папа рымскі з жніўня па снежань 897.

Італьянец з Вітэрба. Брат Марына I. Падчас трупнага сінода, калі Рым падзяліўся на дзве супрацьлеглыя партыі, быў кардыналам. Пасля звяржэння і забойства Стэфана VI (VII) дзякуючы інтрыгам партыі Фармоза абвешчаны папам. Прызнаў трупны сінод нікчэмным, загадаў выцягнуць з Тыбра цела Фармоза і пахаваць яго ў зямлі. Быў скінуты прыхільнікамі Стэфана.

Тытул Папы Рымскага

Па́па Ры́мскі — кіраўнік каталіцкай царквы і дзяржавы Ватыкан. Глава інстытуту Папства.

Ян XV (Папа Рымскі)

Ян XV (лац. Ioannes PP. XIV; свецкае імя: Джавані ды Галіна Альба, фр. Giovanni di Gallina Alba; ?, Рым — 1 красавіка 996, Рым) — папа рымскі са жніўня 985 па 1 красавіка 996.

На іншых мовах

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.