Сапраўдны стацкі саветнік

Сапраўдны стацкі саветнік (руск.: действительный статский советник) — грамадзянскі чын IV класа ў Табелі аб рангах у Расійскай імперыі, адпавядаў пасадзе дырэктара дэпартамента, губернатара і граданачальніка, даваў права на спадчыннае дваранства. Тытулаваўся «ваша правасхадзіцельства». Для надання чына сапраўднага стацкага саветніка быў вызначаны тэрмін службы ў 10 гадоў ад часу атрымання папярэдняга чыну. У 1903 было 3113 сапраўдных стацкіх саветнікаў. Чын Стацкі саветнік скасаваны дэкрэтам Савецкай улады 10(23) лістапада 1917 аб знішчэнні саслоўяў і чыноў.

Іван Артамонавіч Цютчаў

Іван Артамонавіч Цю́тчаў (руск.: Иван Артамонович Тютчев; 24 сакавіка 1893 — 14 лютага 1893) — рускі вучоны, хімік і мінеролаг. Кандыдат натуральных навук (1856), прафесар (1862). Сапраўдны стацкі саветнік.

Васіль Васілевіч Кошалеў

Васіль Васілевіч Кошалеў (2 студзеня 1857 (21 снежня 1856), слабада Равянькі, Вобласць Войска Данскога — каля 1925, г. Гродна) — беларускі ўрач. Доктар медыцыны (1901). Спецыяліст у галіне інфекцыйных хвароб, сапраўдны стацкі саветнік.

Васіль Фёдаравіч Нябольсін

Васіль Фёдаравіч Нябольсін (у некаторых крыніцах Небальсін) (1822—1900) — расійскі інжынер, архітэктар. Сапраўдны стацкі саветнік (з 1886 года). Маскоўскі губернскі архітэктар (1860—1862), гродзенскі губернскі інжынер (1873-не раней за 1898).

Віктар Іванавіч д’Андрэ

Віктар Іванавіч д’Андрэ — архітэктар-інжынер. Магілёўскі губернскі інжынер (10 сакавіка 1865 — ?).

У службовым і класным чыне з 1832 года. Сапраўдны стацкі саветнік з 1870 года.

Меў брата Аляксея Іванавіча д’Андрэ.

Генрых Генрыхавіч Офенберг

Генрых Генрыхавіч Офенберг (29 снежня 1821, маёнтак Стокен, Курляндыя — 18 студзеня 1888, Дрэздэн) — расійскі дыпламат, барон, сапраўдны стацкі саветнік. З баронскага роду Офенбергаў.

Генеральны консул у Бухарэсце (1863—1872), пасланец у Вашынгтоне (1873—1875). У 1872 годзе ўзначальваў расійскую місію па адмысловых даручэннях у ЗША.

Дваранская радаводная кніга

Дваранская радаводная кніга (руск.: Дворянская родословная книга) - дакумент на аснове Збору Законаў Расійскай імперыі (руск.: Свод законов Российской империи), што афармляўся прывілеямі дваранскай часткі насельніцтва кожнай губерні Расійскай імперыі. Складае і вядзе такую ​​кнігу, дзе былі ўпісаны ўсе дваранскія роды дадзенай губерні, было загадана ў імператарскай "дараванай Грамаце" Кацярыны II расійскаму дваранству 21 красавіка 1785 г.. Гэта з'ява ўласціва ў асноўным (пасля 1772 г.) перыяду беларускай, украінскай, польскай, літоўскай і іншым культурам жыцця ў Расійскай імперыі. Тая як у перыяд Вялікага Княства Літоўскага правінцыі Рэчы Паспалітай (да 1772 г.) характэрнымі для шляхты быў Гербоўнік.

Радаводная кніга складалася спецыяльнай камісіяй Дваранскага Дэпутацкага Сходу "ДДС" (руск.: Дворянское Депутатское Собрание), якая складаецца з павятовых (руск.: уездных) дэпутатаў на чале з губернскім "правадыром дваранства" (руск.: предводитель дворянства). Камісія працавала на аснове алфавітных спісаў патомных дваран (руск.: потомственные дворяне), прадстаўленых павятовым правадыром дваранства, і разглядала па кожнаму роду прадстаўленыя доказы, на падставе якіх прымалася рашэнне аб унясенні дадзенага роду ў пэўнаю частку радаслоўнай кнігі. У радаводную кнігу ўносіліся толькі спадчынныя дваране. Асабістыя дваране (руск.: личные дворяне) ў радаводную кнігу не ўносіліся.

Радаводная кніга падзялялася на шэсць частак. У кожную частку ўпісваліся дваранскія роды пэўнай катэгорыі:

1-я частка - "ўносяцца роды сапраўднага або жалаваннага" (дараванага) дваранства, падараваная ў нашчадкаваю дваранскаю годнасць імператарскім дыпломам, гербам і пячаткай.

2-я частка — "роды дваранства ваеннага": Па ўказу Пятра I ўсе обер-афіцэры атрымлівалі патэнты на дваранства. Больш познімі рэформамі Аляксандра II (1856 г.) права нашчадкавага дваранства было абмежавана толькі вышэйшымі воінскімі чынамі, пачынаючы з чыну VI-га класа - палкоўніка.

3-я частка - "роды дваранства" васьмікласнага. Згодна з Пятроўскай «Табелі аб рангах» 1722 г. «ўсе службісты расійскія ці чужаземны, якія ў васьмі першых рангаў знаходзяцца або сапраўды былі» у іх, мелі права на нашчадкавае дваранства. Больш познімі рэформамі Аляксандра II (1856 г.) права нашчадкавага дваранства было абмежавана толькі вышэйшымі грамадзянскімі чынамі, пачынаючы з чыну IV-га класа - сапраўдны стацкі саветнік.

4-я частка - "усе замежныя роды", гэта значыць замежнікі, якія прыехалі ў Расію, ужо маючы дваранскую годнасць.

5-я частка - "тытуламі адрозніваліся роды", то ёсць, якія маюць «...спадчына або па волевыяўленні каранаванай асобы назву княжую або графскую, або баронскую, ці іншае».

6-я частка - "Старажытныя высакародныя шляхетныя роды": «Старажытныя высакародныя не іншыя сутнасць, як тыя роды, якіх доказы дваранскай годнасці за сто гадоў і вышэй узыходзяць; высакароднай ж іх пачатак пакрыты невядомасцю». Паколькі для сапраўды старажытных рускіх дваранскіх родаў асноўным доказам іх старажытнасці яўлялася згадванне ў так званых "Стоўбцах" - сярэднявечных спісах аб прадстаўленні маёнткаў на час службы - то такія дваране зваліся "слупковыя" (руск.: столбовые).

Захар Якаўлевіч Карнееў

Захар Якаўлевіч Карнееў (руск.: Захáрий Я́ковлевич Корнéев; 1748—1828) — першы губернатар Мінскай губерні (1796—1806), пазней — папячыцель Харкаўскага ўніверсітэта і Харкаўскай навучальнай акругі, пісьменнік. Сенатар, сапраўдны стацкі саветнік, тайны саветнік.

Калежскі рэгістратар

Калежскі рэгістратар — ніжэйшы грамадзянскі чын XIV класа ў Табелі аб рангах у Расіі XVIII-ХIХ стагоддзяў, а таксама службовец, які валодаў такім чынам. Да 1845 даваў асабістае дваранства, затым толькі ганаровае грамадзянства.

Калежскі сакратар

Калежскі сакратар — грамадзянскі чын Расійскай імперыі X класа ў Табелі аб рангах. Асобы, якія яго мелі, займалі ніжэйшыя кіруючыя пасады.

Камчацкая вобласць (Расійская імперыя)

Камчацкая вобласць — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Расійскай імперыі.

Упершыню Камчацкая вобласць у складзе Іркуцкай губерні была ўтворана 11 (23) жніўня 1803 года. Цэнтрам вобласці быў прызначаны Верхне-Камчацк, 9 (21) красавіка 1812 года кіраванне вобласці перанесена ў Петрапаўлаўскую гавань. У 1822 годзе вобласць была скасавана. Замест яе ў складзе Іркуцкай губерні было створана Камчацкае прыморскае кіраванне з цэнтрам у Петрапаўлаўску.

У 1849 годзе з Камчацкага прыморскага кіравання і Гіжыгінскай акругі Ахоцкага прыморскага кіравання была зноў створана Камчацкая вобласць. Аднак ужо ў 1856 годзе Камчацкая вобласць была скасавана, а яе тэрыторыя ўвайшла ў склад Прыморскай вобласці.

Законам ад 17 (30) чэрвеня 1909 года Камчацкая вобласць была створана ў трэці раз. У склад вобласці ўвайшлі Петрапаўлаўскі, Ахоцкі, Гіжыгінскі, Анадырскі паветы і Камандорскія астравы, вылучаныя з Прыморскай вобласці. Адначасна на тэрыторыі Чукоткі (частка Анадырскага павета) утвораны Чукоцкі павет. У 1922 годзе Камчацкая вобласць была ператворана ў Камчацкую губерню.

Карабельны сакратар

Карабельны сакратар — першапачаткова ваенна-марскі, затым грамадзянскі чын XI класа ў «Табелі аб рангах». Да канца XVIII ст. перастаў прысвойвацца і быў скасаваны ў 1834 годзе.

Мікалай Міхайлавіч Чагін

Мікалай Міхайлавіч Чагін (1823—1909) — рускі архітэктар. Будаваў у стылі эклектыка. Кіраваў будаўніцтвам праваслаўных храмаў на захадзе Расійскай імперыі (у асноўным тэрыторыя сучасных Літвы і Латвіі). Акадэмік архітэктуры, сапраўдны стацкі саветнік, узнагароджаны ордэнамі Св. Ганны III ступені і Св. Станіслава III ступені.

Обер-шталмайстар

Обер-шталмайстар (старажытны рускі чын — ясельнічы) — прыдворны чын II класу ў Расійскай імперыі, уведзены ў 1726 годзе. Ён узначальваў прыдворныя імператарскія стайні і гаспадарку, якая да іх адносілася.

Прадвадзіцелі (маршалкі) дваранства Мінскай губерні

Губернскі прадвадзіцель дваранства (губернскі маршалак) — галава дваранскай суполкі губерні, галоўная пасада дваранскага схода губерні — органа дваранскага самакіравання губерні ў Расійскай імперыі ў 1775—1917 гг. Пасада мінскага губернскага маршалка (мінскага губернскага прадвадзіцеля дваранства) існавала (з перапынкамі) з 1793 па 1920 г. як у часы існавання Расійскай імперыі, так і пасля знікнення апошняй.

Пётр Самсонавіч Касовіч

Пётр Самсонавіч Касовіч (28 верасня 1862, Горкі, Магілёўская вобласць – 26 жніўня 1915) — расійскі аграхімік, глебазнавец і фізіёлаг раслін, сапраўдны стацкі саветнік, прафесар, старшыня Таварыства дапамогі бедным вучням Імператарскага ляснога інстытута.

Хрысціян Хрысціянавіч Стэвен

Хрысціян Хрысціянавіч Стэвен (ням.: Christian von Steven; 19 [30] студзеня 1781, Фрыдрыхсгам, Выбаргская губерня (цяпер Хаміна, Фінляндыя) — 18 (30) красавіка 1863, Сімферопаль) — расійскі батанік шведскага паходжання, доктар медыцыны, садоўнік і энтамолаг, заснавальнік і першы дырэктар Нікіцкага сада ў Крыме, сапраўдны стацкі саветнік.

З 1849 ганаровы член Пецярбургскай акадэміі навук, з 1849 — член-карэспандэнт. Стэвен апісаў мноства раслін поўдня Расійскай імперыі.

Цвярская губерня

Цвярская губерня (руск.: Тверская губерния) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў 1796—1917 у складзе Расійскай імперыі, у 1917—1929 — у складзе РСФСР у 1922—1929 — у складзе СССР. Была размешчана ў цэнтральнай Расіі, межавала з Маскоўскай і Смаленскай губернямі — на поўдні, Наўгародскай і Валагодскай губернямі — на поўначы, Пскоўскай губерняй — на захадзе і Яраслаўскай — на ўсходзе.

Плошча 56 837 вёрст² (64 686 км²).

Цвярская губерня была ўтворана ў 1796 годзе на месцы Цвярскога намесніцтва, заснаванага 25 лістапада 1775 года.

Цэнтрам губерні быў горад Цвер.

Ягор Ягоравіч Замыслоўскі

Ягор Ягоравіч Замыслоўскі (6 (18) чэрвеня 1842, Гродна — 9 (21) мая 1896) — гісторык, археограф, педагог. Прафесар гісторыі Пецярбургскага ўніверсітэта, сапраўдны стацкі саветнік, член-карэспандэнт Пецярбургскай Акадэміі Навук (з 1888 г.).

I ранг
II ранг
III ранг
IV ранг
V ранг
VI ранг
VII ранг
VIII ранг
IX ранг
X ранг
XI ранг
XII ранг
XIII ранг
XIV ранг

На іншых мовах

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.