Ігумен

Ігумен (грэч.: ἡγούμενος — «вядучы», жан. Ігумення) — настаяцель праваслаўнага манастыра.

Першапачаткова ігумен не абавязкова быў святаром, пазней сталі абірацца толькі з ліку іераманахаў.

У 1764 годзе, у ходзе секулярызацыйнай рэформы рускія манастыры былі размеркаваны па трох класах; кіраўнік манастыра трэцяга, ніжэйшага класа стаў называцца ігуменам. Адрозненне яго ад архімандрыта (настаяцеля манастыра першага або другога класа) заключалася ў тым, што пры набажэнствах ён апранаецца ў простую манаскую мантыю і набедранікШаблон:Няпэўна, тады як архімандрыт апранаецца ў мантыю са «скрыжалях», наперсный крыж, паліцу і мітру.

У XX — пачатку XXI стст. у Рускай праваслаўнай царквы ігуменства давалася як узнагароджанне кансэкраванымі асобамі святарства (сан адпавядаў протаіерэю ў белым духавенстве) і звычайна не звязвалася з удзелам у кіраванні манастыром. Толькі ігумен, які з'яўляўся начальнікам манастыра, валодаў правам нашэння кія.

У 2011 г. Архірэйскі сабор Рускай праваслаўнай Царквы, прыняўшы прапанову Патрыярха Кірыла, адмяніў надалей сан ігумена як іерархічную ўзнагароду і пастанавіў прысвячаць у ігумены не толькі іераманахам, але і архімандрытаў і нават архірэяў, калі яны ўступаюць у кіраванне манастыром[1].

Адначасова з санам ігумена павінен ўручацца кій. Пры пакіданні пасады настаяцеля (намесніка) манастыра званне ігумена будзе захавана за чалавекам у памяць аб панесеных працах. Чын пастаўлення ў ігумены змяшчаецца ў «Чыноўніку».

Гл. таксама

  • Архімандрыт — настаяцель вялікага манастыра.
  • Абат — настаяцель каталіцкага манастыра.
  • Авва — наименование настоятеля монастыря в восточной традиции

Зноскі

  1. Положение о богослужебно-иерархических наградах Русской Православной Церкви (2011) (руск.) 

Спасылкі

Святары
Епіскапы
Святары
Дыяканы
Царкоўныя служкі

На іншых мовах

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.