Voltiu

El voltiu o volt ye la unidá derivada del SI pal potencial llétricu, fuercia electromotriz y el voltaxe. Recibe'l so nome n'honor d'Alessandro Volta, quien en 1800 inventó la pila voltaica, la primer batería química. Ye representáu simbólicamente por V.

El voltiu defínese como la diferencia de potencial a lo llargo d'un conductor cuando una corriente con una intensidá de corriente llétrica d'un amperiu utiliza un vatiu de potencia llétrica.

El voltiu tamién pue ser definíu como la diferencia de potencial esistente ente dos puntos tales qu'hai que realizar un trabayu de 1 xuliu pa treslladar del ún al otru la carga de 1 culombiu:

V = 1 W·A-1 = 1 J·C-1 = 1 m²·kg·s-3·A-1.

L'instrumentu usáu pa midir el voltaxe ye'l voltímetru.

Ver tamién

Alessandro Volta

Alessandro Giuseppe Antonio Anastasio Volta (Como, 18 de febreru de 1745 – ib., 5 de marzu de 1827) foi un físicu italianu, famosu principalmente por desenvolver la pila llétrica en 1800. La unidá de fuercia electromotriz del Sistema Internacional d'Unidaes llevó'l nome de voltiu nel so honor dende 1881.

Amperiu

L'amperiu o ampere ye la unidá d'intensidá de corriente llétrica. Forma parte de les unidaes básiques nel Sistema Internacional d'Unidaes y foi nomáu asina n'honor d'André-Marie Ampère. Equival a una intensidá de corriente tal que, al circular por dos conductores paralelos, reutillínios, de llonxitú infinita, de seición circular despreciable y separtaos ente sí, nel vacíu, una distancia d'un metru, produz una fuercia ente los conductores de 2 x 10-7 newtons por cada metru de conductor. Represéntase col símbolu A.

A la carga que tresporta una corriente d'un amperiu nún segundu denómase-y Culombiu. Según la llei d'Ohm, un amperiu equival a una diferencia de potencial d'un voltiu dividíu ente una resistencia d'un Ohmiu. Faciendo referencia a la potencia, la intensidá equival a la raíz cuadrada de la potencia dividida pola resistencia. Nún circuitu que caltenga dellos xeneradores y receutores, la intensidá ye igual a:



au Σε ye'l sumatoriu de les fuercies eleutromotrices del circuitu, Σε' ye la suma de toles fuercies escontraeleutromotrices, ΣR ye la resistencia equivalente del circuitu, Σr ye la suma de les resistencies internes de los xeneradores y Σr' ye'll sumatoriu de les resistencies internes de los receutores.

Campu llétricu

El campu llétrico (rexón del espaciu na que interactúa la fuercia llétrico) ye un campu físico que se representa, per mediu d'un modelu que describe la interaición ente cuerpos y sistemes con propiedaes de naturaleza llétrica.Descríbese como un campu vectorial nel cual una carga llétrica puntual de valor sufre los efeutos d'una fuercia llétrica dada pola siguiente ecuación:

Nos modelos relativistes actuales, el campu llétrico incorpórase, xuntu col campu magnético, en campu tensorial cuadridimensional, denomináu campu electromagnético Fμν.

Los campos llétricos pueden tener el so orixe tantu en cargues llétriques como en campos magnéticos variables. Les primeres descripciones de los fenómenos llétricos, como la llei de Coulomb, solo teníen en cuenta les cargues llétriques, pero les investigaciones de Michael Faraday y los estudios posteriores de James Clerk Maxwell dexaron establecer les lleis completes nes que tamién se tien en cuenta la variación del campu magnético.

Esta definición xeneral indica que'l campu nun ye direutamente medible, sinón que lo que ye observable ye'l so efeutu sobre dalguna carga asitiada nel so senu. La idea de campu llétrico foi propuesta por Faraday al demostrar el principiu d'inducción electromagnética nel añu 1832.

La unidá del campu llétrico nel SI ye Newton por Culombiu (N/C), Voltiu por metro (V/m) o, n'unidaes básiques, kg·m·s−3·A−1 y l'ecuación dimensional ye MLT-3I-1.

Capacidá llétrica

En electromagnetismu y electrónica, la capacidá llétrica, que ye tamién conocida como capacitancia, ye la propiedá que tienen los cuerpos pa caltener una carga llétrica. La capacidá ye tamién una midida de la cantidá d'enerxía llétrica almacenada pa una diferencia de potencial llétricu dada. El dispositivu más común qu'almacena enerxía d'esta forma ye'l condensador. La rellación ente la diferencia de potencial (o tensión) esistente ente les plaques del condensador y la carga llétrica almacenada nésti, describir por aciu la siguiente espresión matemática:

onde:

Cabo destacar que la capacidá ye siempres una cantidá positiva y que depende de la xeometría del condensador consideráu (de plaques paraleles, cilíndricu, esféricu). Otru factor del que depende ye del dieléctricu que s'introduza ente los dos superficies del condensador. Cuanto mayor seya la constante dieléctrica del material non conductor introducíu, mayor ye la capacidá.

Na práutica, la dinámica llétrica del condensador esprésase gracies a la siguiente ecuación diferencial, que se llogra derivando respectu al tiempu la ecuación anterior.

Onde i representa la corriente llétrica, midida n'amperios.

Onde:
C ye la capacidá, en faradios;
A ye la área de les plaques, en metros cuadraos;
ε ye la permitividad;
d ye la separación ente les plaques, en metros.
Condensador llétricu

Plantía:Ficha de componente electrónicu

Un condensador llétricu (tamién conocíu frecuentemente col anglicismu capacitor, proveniente del nome equivalente n'inglés) ye un dispositivu pasivu, utilizáu en lletricidá y electrónica, capaz d'almacenar enerxía sofitando un campu llétrico. Ta formáu por un par de superficies conductores, xeneralmente en forma de llámines o plaques, en situación d'influencia total (esto ye, que toles llinies de campu llétricu que parten d'una van parar a la otra) dixebraes por un material dieléctricu o pol vacíu. Les plaques, sometíes a una diferencia de potencial, adquieren una determinada carga llétrica, positiva nuna d'elles y negativa na otra, siendo nula la variación de carga total.

Anque dende'l puntu de vista físicu un condensador nun almacena carga nin corriente llétrica, sinón a cencielles enerxía mecánica llatente; al ser introducíu nun circuitu portar na práutica como un elementu "capaz" d'almacenar la enerxía llétrica que recibe mientres el periodu de carga, la mesma enerxía que vence dempués mientres el periodu de descarga.

Electrón-voltiu

L'electrón-voltiu, abreviao como eV, ye una unidá d'enerxía equivalente a la enerxía cinética qu'alquier un electrón aceleráu por una diferencia de potencialde 1 voltiu nel vacíu . Talu valor obtiénse esperimentalmente, polo que nun ye una cantidá exauta. 1 eV = 1,602176462 × 10-19 J

Ye una de les unidaes aceutaes pal so usu nel Sistema Internacional d'Unidaes pero que nun pertenecen estrictamente a elli. Como l'electrón-voltiu ye una unidá mui pequeña, úsense davezu múltiplos como'l Megaelectrón-voltiu MeV o'l Xigaelectrón-voltiu GeV (ver prefixos del SI).

Dalgunos múltiplos típicos son:

1 keV = 10³ eV

1 MeV = 10⁶ eV

1 GeV = 10³ MeV = 10⁹ eV

1 TeV = 10³ GeV = 10⁶ MeV = 1012 eVEn física de partícules úsase indistintamente como unidá de masa o d'enerxía, yá qu'en relatividá entrambes magnitúes refiérense a la mesma cosa. La rellación d'Einstein E=m·c² da llugar a la unidá de masa eV/c².

1 eV/c²; = 1,783 × 10-36 kg

1 keV/c²; = 1,783 × 10-33 kg

1 MeV/c²; = 1,783 × 10-30 kg

1 GeV/c²; = 1,783 × 10-27 kgNota: La ventaya d'espresar la masa de les partícules en múltiplos del electrón-voltiu ye que, cuando falamos de la so aniquilación o del coste de producción d'éstes, el pasu d'enerxía a masa ye direutu. Ye dicir, que si se destruyó un electrón tendránse xenerao 511 keV d'enerxía yá que la masa d'esa partícula ye de 511 keV/c², que ye un valor idénticu al de la so enerxía en reposu. Por eso, frecuentemente omítese poner c² nes unidaes y fálase d'electrón-voltios tanto si mos referimos a masa como a enerxía.

Faradiu

Denómase Faradiu (F), n'honor a Michael Faraday, a la unidá de capacidá llétrica del SI d'unidaes.

El faradiu pue definise como la capacidá d'un condensador nel que, sometíes les sos armadures a una diferencia de potencial de 1 voltiu, estes alquieren una carga llétrica de 1 culombiu.

Georg Simon Ohm

Georg Simon Ohm (Erlangen, Baviera; 16 de marzu de 1789-Múnich, 6 de xunetu de 1854) foi un físicu y matemáticu alemán qu'apurrió a la teoría de la lletricidá la llei de Ohm. Conocíu principalmente pola so investigación sobre les corrientes llétriques, estudió la rellación qu'esiste ente la intensidá d'una corriente llétrica, la so fuercia electromotriz y la resistencia, formulando en 1827 la llei que lleva'l so nome qu'establez qu'I = V/R. Tamién s'interesó pola acústica, la polarización de les piles y les interferencies lluminoses. La unidá de resistencia llétrica, el ohmiu, recibe esti nome nel so honor. Terminó ocupando'l puestu de conservador del gabinete de Física de l'Academia de Ciencies de Baviera.

Henriu

El henriu ye una unidad derivada del SI, unidá d'inductancia, que'l so símbolu ye H .

El henriu ye la inductancia d'un circuitu nel qu'una corriente que cimbla a razón de 1 amperiu por segundu da como resultáu una fuercia lletromotriz autoinducía de 1 voltiu.

Tien como dimensión V·A-1·s = m²·kg·s-2·A-2 unidaes SI.

El so nome tómalu n'honor del científicu estauxunidense Joseph Henry

Michael Faraday

Michael Faraday, FRS, (Newington, 22 de setiembre de 1791 - Londres, 25 d'agostu de 1867) foi un físicu y químicu británicu qu'estudió'l electromagnetismu y la ellectroquímica.

Foi discípulu del químicu Humphry Davy; ye conocíu cimeramente pol so descubrimientu de la inducción electromagnética, que permitió l'aniciu de xeneradores y motores llétricos, y de les lleis de la electrólisis, polo que ye consideráu como'l verdaderu fundador del electromagnetismu y de la electroquímica.

En 1831 trazó'l campu magnéticu alredor d'un conductor pol que circula una corriente llétrica, ya descubiertu por Oersted, y esi mesmu añu descubrió la inducción electromagnética, demostró la inducción d'una corriente llétrica por otra, y inxirió'l conceptu de llinies de fuercia, pa representar los campos magnéticos. Durante esti mesmu periodu, investigó sobre la ellectrólisis y descubrió les dos lleis fundamentales que llevan el so nome:

La masa de sustancia lliberada nuna ellectrólisis ye direutamente proporcional a la cantidá de lletricidá que tien pasao al traviés del electrólitu masa = equivalente ellectroquímicu, pola intensidá y pol tiempu (m = c I t)Las masas d'estremaes sustancies lliberaes pola mesma cantidá de ellectricidá son direutamente proporcionales a los sos pesos equivalentes.Coles sos investigaciones diose un pasu fundamental nel desendolcu de la lletricidá al afitar que'l magnetismu anicia lletricidá per aciu del movimientu.

Nómase faradio (F), n'honor a Michael Faraday, a la unidá de capacidá llétrica del SI d'unidaes. Defínese como la capacidá d'un conductor talo que cargáu con una carga d'un culombiu, adquier un potencial electrostáticu d'un voltiu. El so símbolo ye F.

Ohmiu

L'ohmiu ye la unidá de resistencia llétrica del Sistema Internacional d'Unidaes.

Un ohmiu ye la magnitú que mide'l valor de la resistencia llétrica que presenta un conductor al pasu d'una corriente llétrica d'un amperiu d'intensidá, cuando la diferencia de potencial ente los sos estremos ye d'un voltiu.

Represéntase cola lletra griega Ω (omega). El so nome derívase del apellíu del físicu alemán Georg Simon Ohm, autor de la Llei d'Ohm.

Sintetizador

Un sintetizador ye un preséu musical electrónicu que xenera señales llétriques que depués son convertíes a soníos al traviés d'altavoces o auriculares. Los sintetizadores pueden asonsañar otros preseos o xenerar nuevos timbres. Usualmente son executaos al traviés d'un tecláu, pero pueden ser controlaos con dellos tipos de dispositivos d'entrada, incluyendo secuenciadores, controladores, fingerboards, sintetizadores de guitarra, preseos electrónicos de vientu, y bateríes electróniques. Los sintetizadores que nun cunten con dalgún tipu de controlador son llamaos "módulo", y son controlaos al traviés de MIDI o control de voltaxe.

Los sintetizadores usen dellos métodos pa xenerar una señal. Ente les más populares técniques de síntesis tán: síntesis aditiva, síntesis substractiva, de modulación de frecuencia, de modeláu físicu, modulación de fase y síntesis basada en samples. Otres formes non tan comunes de síntesis (ver Tipos de síntesis) inclúin síntesis subarmónica, una variante de la síntesis aditiva al traviés de subarmónicos (usada pol mixture Trautonium), y síntesis granular, una síntesis basada en samples al traviés de síntesis de soníos, xeneralmente da como resultáu paisaxes sonoros.

Sistema ceguesimal

El Sistema Ceguesimal d'Unidades, tamién llamáu Sistema CGS o Sistema Gausianu, ye un sistema d'unidaes basáu nel centímetru, el gramu y el segundu. El so nome deriva de les lletres iniciales d'estes tres unidaes. Foi reemplazáu cuasimente na so totalidá pol Sistema Internacional d'Unidaes, anque inda continúa n'usu: munches de les fórmules d'electromagnetismu son más cencielles n'unidaes CGS, una gran cantidá de llibros de física les usen y, bien de vegaes, son más convenientes nun contestu en particular. Les unidaes CGS empléguense con frecuencia n'astronomía.

Sistema internacional d'unidaes

El Sistema Internacional d'Unidaes, abreviao SI (en francés, Système International d'Unités) ye'l sistema d'unidaes más espardíu. Xunto col antiguu Sistema Métricu Decimal, que ye'l so anteceddente y qu'ameyoró, el SI tamién se conoz como sistema métricu, sobre manera nes naciones nes qu'inda nun s'implantó pal so usu cotidianu. Creólu en 1960 la Conferencia Xeneral de Peses y Midíes, qu'inicialmente definió seis unidaes físiques básiques o fundamentales. En 1971 añadióse la séptima unidá básica, el mol.

Unidaes derivaes del SI

Les unidaes derivaes son parte del Sistema Internacional d'Unidaes y remanen de les unidaes básiques.

Vatiu

El vatiu o watt ye la unidá de potencia del Sistema Internacional d'Unidaes. El so símbolu ye W. Ye l'equivalente a 1 xuliu por segundu (1 J/s) y ye una de les unidaes derivaes. Espresáu n'unidaes usaes n'elletricidá, el vatiu ye la potencia producía por una diferencia de potencial de 1 voltiu y una corriente llétrica de 1 amperiu (1 VA).

Les siguientes ecuaciones rellacionen dimensionalmente el vatiu coles Unidaes básiques del Sistema Internacional:

El vatiu recibe'l so nome de James Watt, poles contribuciones d'esti al desendolcu de la máquina de vapor.

Videu

El videu o vidéu ye la teunoloxía de la grabación, procesamientu, almacenamientu, tresmisión d'imáxenes y reconstrucción por medios electrónicos dixitales o analóxicos d'una secuencia d'imáxenes que representen escenes en movimientu. Etimológicamente, la pallabra video provien del verbu llatín video, vides, videre, que se traduz como'l verbu 'ver'. Suelse aplicar esti términu a la señal de videu y munches vegaes usa la denominación «el videu» o «la video» a manera d'abreviatura del nome completu de la mesma.

La teunoloxía de video foi desenvuelta per primer vegada pa los sistemes de televisión, pero derivó en munchos formatos pa dexar la grabación de video de los consumidores y qu'amás pueda ser vistu al traviés d'Internet.

En dellos países llámase asina tamién a una grabación d'imáxenes y soníu en cinta magnética o en discu ópticu, anque cola apaición d'estos postreros dichu términu identifícase xeneralmente coles grabaciones anteriores en cinta magnética, del tipu VHS, Betamax. Munchos videos colgar en sitio web, como por casu YouTube, que contién distintos tipos de reproducciones.

Primeramente la señal de video ta formada por un númberu de llinies arrexuntaes en dellos cuadros y estos al empar estremaos en dos campos porten la información de lluz y color de la imaxe. El númberu de llinies, de cuadros y la forma de portar la información d'el color depende del estándar de televisión concretu. L'amplitú de la señal de video ye de 1Vpp (1 voltiu de picu a picu) tando la parte de la señal que porta la información de la imaxe percima de 0V y la de sincronismos per debaxo'l nivel de 0V. La parte positiva puede llegar hasta 0,7V pal nivel de blancu, correspondiendo a 0V el negru y los sincronismos son pulsos que lleguen hasta -0,3V. Na actualidá hai ensame d'estándares distintos, especialmente nel ámbitu informáticu.

Weber (unidá)

El weber ye la unidá de fluxu magnéticu o fluxu d'inducción magnética nel Sistema Internacional d'Unidaes equivalente al fluxu magnéticu que al travesar un circuitu d'una sola espira produz na mesma, una fuercia lletromotriz de 1 voltiu si s'anula talu fluxu en 1 segundu por decrecimientu uniforme. Represéntase simbólicamente por Wb. El nome d'esta unidá dióse n'honor al físicu alemán Wilhelm Weber.

1 Wb = 1 V·s = 1 T·m² = 1 m²·kg·s-2·A-1.

El so equivalente nel Sistema Ceguesimal d'Unidaes (CGS) ye'l Maxwell. 1 maxwell = 10-8Wb

Xuliu (unidá)

El Xuliu o joule (J) ye la unidá del Sistema Internacional pa enerxía y trabayu. Defínese como'l trabayu fechu pola fuercia de 1 newton nun desplazamientu de 1 metru y toma'l so nome n'honor al físicu James Prescott Joule.

El xuliu tamién ye neto a 1 vatiu segundu, polo que llétricamente ye'l trabayu fechu por una diferencia de potencial de 1 voltiu y con una intensidá de 1 amperiu demientres un tiempu de 1 segundu.

Equivalencies:

1 vatiu-hora = 3.600 xulios.

1 xuliu = 0,24 caloríes (nun trafulcar con kcal).

1 caloría termoquímica (calth) = 4,184 J

1 Tonelada equivalente de petroleu = 41.840.000.000 xulios = 11.622 quilovatiu hora.

1 Tonelada equivalente de carbón = 29.300.000.000 xulios = 8.138,9 quilovatiu hora.De miente aprosimao, un joule ye la cantidá d'enerxía necesaria pa llevantar un quilogramu a una altura de 10 cm de la superficie de la Tierra

N'otres llingües

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.