Requena de Campos

Requena de Campos ye un conceyu y llocalidá de la contorna de Tierra de Campos al so pasu pola provincia de Palencia, na comunidá autónoma de Castiella y Llión, España. Cruciada pol Canal de Castiella y pol Camín de Santiago, forma parte de Tierra de Campos. Nesti conceyu la Canal de Castiella camuda d'aguada pasando del ríu Pisuerga al Carrión. Los pueblos cercanos son: Boadilla del Camino, Marcilla de Campos, Frómista, Lantadilla, Itero de la Vega y Les Cabanes del Castillo o Las Cabañas de Castilla (perteneciente a Osorno, Osorno la Mayor). La economía llocal basar nel cultivu de ceberes de secanu, ganadería d'oveyes (ovín). Les tierres son magrices y fuertes.

Blue globe icon.svgRequena de Campos
Iglesia de San Miguel, Requena de Campos 02
Alministración
PaísBandera d'España España
AutonomíaFlag of Castile and León.svg Castiella y Llión
ProvinciaBandera de la provincia de Palencia.svg Provincia de Palencia
Tipu entidá conceyu d'España
Códigu postal 34469
Xeografía
Coordenaes 42°18′28″N 4°20′37″O / 42.307777777778°N 4.3436111111111°OCoordenaes: 42°18′28″N 4°20′37″O / 42.307777777778°N 4.3436111111111°O
Requena de Campos is located in España
Requena de Campos
Requena de Campos
Requena de Campos (España)
Superficie 13 km²
Altitú 790 m
Llenda con Boadilla del Camino, Frómista, Marcilla de Campos, Lantadilla y Itero de la Vega
Demografía
Población 21 hab. (2018)
Porcentaxe 0.01% de Provincia de Palencia
Densidá 1,62 hab/km²
Más información
Estaya horaria UTC+01:00
www.geocities.com/requenadecampos

Demografía

Ayuntamiento de Requena de Campos
Casa consistorial
1900 1910 1920 1930 1940 1950 1960 1970 1981 1991 2010 2012 2015
293 328 296 291 301 237 197 156 70 59 28 24 21
Institutu Nacional d'Estadística, 1857-2011

Fauna y Flora

  • Dos güelgues o pequeñes llamargues
  • Aves:cigüeñes, perdiz colorada, falpayar, palombu torcaz, avutardes, sisones, estorninos, pegues, grajas, grullas, garces, bilanos, aguilucho, águiles culebreras, azulón, polla d'agua, Peñerina Primilla, etc.
  • Anfibios: Sapu común, ranita San Antonio *

Reptiles: llagartu ocelado (Timon lepidus), culiebra bastarda, lagartija * Mamífero: Topín, corpuspín, topos, Llebres, coneyos, papalba y rapiegos

  • Álamos (chopos), Fresnos (Fraxinus), carrizos, llirios d'agua, aneas, junqueras
Burgos - Museo de Burgos, sepulcro de Don Gomez Manrique y Doña Sancha Rojas, s. XV, procedente de Fresdelval
Sepulcru de Gómez Manrique y Sancha de Rojas, primeros señores de Requena, nel Muséu de Burgos

Historia

La villa foi adquirida pol matrimoniu formáu por Gómez Manrique de Lara, I señor de Requena, Adelantráu Mayor de Castiella y fíu ilexítimu de Pedro Manrique de Lara, III señor de Treviño, y pola so esposa Sancha de Rojas y Guevara, señora de Santa Gadea. El señoríu foi heredáu por una de les fíes d'esti matrimoniu, Elvira Manrique de Lara, muyer de Juan Rodríguez de Rojas, Marquesáu de Poza señor de Poza del Sal.[1]

A finales del sieglu XV y empiezos del XVI pertenecía a Gómez de Rojas y la so muyer, Isabel de Carvajal, que'l so fíu'l preláu Antonio de Rojas Manrique siguió la construcción de la ilesia parroquial. Señoríu de los Rojas y los Velasco, patrones de Villasillos,

Pedro Yáñez de Ulloa, del conseyu de los reis Enrique III y Xuan II foi señor de la villa.[2]

En marzu de 1925 celebróse la fiesta del árbol col plantíu de 100 chopos.

Nel añu 2013 la titular del condáu de Requena ye María del Carmen Eugenia Fitz-James Stuart y Gómez.

El empobrecimiento actual de la villa nada tien que ver cola riqueza de la so hestoria y patrimoniu. Nel sieglu XIV cuntaba con cuatro sacerdotes y otros cinco clérigos pa la so ilesia de San Miguel y la so ermita de Santa Marina.

Nel so archivu parroquial, depositáu nel obispáu de Palencia, guardar buldes de los papes Clemente VIII (1603), Llión X (1517) ya inclusive una del añu 1414 expedida por Benedicto XIII el papa Lluna, que conceden indulxencies a la Ilesia de Requena.[3]

Patrimoniu artísticu

  • Ilesia parroquial
  • Cruz Procesional, depositada nel muséu provincial.[4]
  • Cases d'adobe.
  • Ponte del Canal de Castiella (1781-1791)[5] ente la ponte de Las Cabañas de Castilla y la esclusa 16 de Boadilla del Camino.
  • Acueductu, ponte y acequia de Requena, parte integrante de la Canal de Castiella (B.I.C. 13/06/1991)-
  • Fachaes de viviendes colos escudos d'armes González, Ferreros.
  • Dalgunos palombares de planta circular y cuadrada.

Patrimoniu históricu

Iglesia de San Miguel, Requena de Campos 02
Ilesia de San Miguel

Ilesia parroquial

La ilesia parroquial del sieglu XVI, consagrada a San Miguel, foi construyida por mandatu d'Antonio de Rojas cuando yera obispu de Granada escontra l'añu 1520. La torre d'esti templu ye otra de les guapures arquiteutóniques de la llocalidá. Nella atopamos dos magníficos escudos del obispu Rojas asitiaos nes esquines. El retablu mayor actual ye del XVIII.

El retablu orixinal, dedicáu a San Juan Bautista, foi encargu d'Antonio de Rojas Manrique (XVI) y atópase en paradoriu desconocíu en saliendo a la vienta en Barcelona en 1969. El so autor pudo ser Bartolomé de Castro, que pa un detalle ornamental de la composición de la llacuada de Herodías inspirar nun grabáu de Marcantonio Raimondi a partir d'un dibuxu de Rafael de Venus y Cupido.[6][7][8]

Ramón Revilla Vielva nel so llibru Partíos de Carrión de los Condes y Frechilla escritu por en 1948 cita un retablu góticu del XV

Partes d'un antiguu retablu pasaron a formar parte del retablu de la Piedá (1596) de San Cebrián de Campos.[9]

Cruz de plata del primer terciu del sieglu XV llabrada pol plateru burgalés Rodrigo Alfonso.[10]

Cruz procesional románicu bizantina del sieglu XIII, orixinalmente esmaltada. Los especialistes rellacionar cola cruz procesional de Villavelayo. Foi espuesta na Esposición Internacional de Barcelona de 1901 y en Les Edaes del Home de Palencia en 1999.[11][12] Puede vese nel muséu diocesanu de Palencia.

  • Camín Llebaniegu Castellán[13]

Reló de la ilesia

Reló de la torre de la ilesia donáu por D. Baltasar González a principios del sieglu XX (26-xunetu-1908), obra de Moisés Díez,[14] importante reloxeru y campaneru palentín con obra internacional. La so principal carauterística yera un toque a muertos a los dolce de la nueche y al mediudía n'alcordanza d'un deudo del donante que morrió a esa hora. Un reló bien similar atópase en Cózar (Ciudá Real).

Hola

Ver tamién

  • Condáu de Requena

Referencies

  1. (1996) La fortuna y el poder: estudios sobre les bases económiques de l'aristocracia castellana, S. XIV-XV. Universidá de Cádiz, 361. ISBN 84 778630 24.
  2. Salzar de Mendoza, Pedro (1621). Orixe de les dignidaes seglares de Castiella y Llión, p- 382.
  3. Maiso González, José. «Bula del archivu parroquial de Requena de Campos (Palencia)». Publicaciones de la Institución Tello Téllez de Meneses (46). ISSN 0210-7317. http://dialnet.unirioja.es/servlet/ficheru_articulo?codigo=2489363&orde=0.
  4. Sánchez Serrano, Clara María. «Cruz procesional de Requena de Campos». Boletín del Seminariu d'Estudios d'Arte y Arqueoloxía:BSAA (4). ISSN 0210-9573.
  5. SIRGA (2006). en O.Y: La canal de Castiella. Analís de la Planificación pa un desenvolvimientu sostenible (n'español).
  6. Ávila, Ana, «Influencia de Rafael na pintura española del Renacimientu», catálogu de la esposición Rafael n'España, Madrid, Muséu del Prado, 1985.
  7. Xibla Maroto, Pilar. «En redol a la pintura del primer terciu del sieglu XVI en Palencia». Añales d'Hestoria d'Arte, Universidá Complutense de Madrid (6). http://www.ucm.es/BUCM/revistes/ghi/02146452/articulos/ANHA9696110163A.PDF.
  8. (1993) Imagen y símbolos na arquiteutura pintada española (1470-1560). Anthropos. ISBN 84-7658-417-2.
  9. de la Casa, Elena María. pp-401-420. «El retablu de la Piedá de San Cebrián de Campos». Publicaciones de la Institución Tello Téllez de Meneses (73). ISSN 0210-7317. http://dialnet.unirioja.es/servlet/ficheru_articulo?codigo=669573&orde=0.
  10. Franco Mata, Angela. «UN TIPU DE CRUZ DE PLATA DE TALLER BURGALÉS DEL SIEGLU XV Y PROBABLES DERIVACIONES». Boletín del Muséu Arqueolóxicu Nacional (Madrid) XII 1994. http://docplayer.es/docview/40/21085521/#file=/storage/40/21085521/21085521.pdf. Consultáu 'l 2016.
  11. «Les Edaes del Home».
  12. Pa les atribuciones renancentistas d'obres que pertenecieron a la ilesia de Requena de Campos, vease: Parráu de la Llamera, Jesús María. «Sobre delles escultures del sieglu XVI». Boletín del Selmanariu d'Estudios d'Arte y Arqueoloxía:BSAA 60-70. ISSN 0210-9573. http://dialnet.unirioja.es/servlet/ficheru_articulo?codigo=1404314&orde=0.
  13. http://www.palenciaturismo.es/conteníu/dd502b06-25bb-11y7-9127-fb9baaa14523 (Consulta: 26-6-2017)
  14. Páxina de Campaners de la Catedral de València

Enllaces esternos

Boadilla del Camino

Boadilla del Camino ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Palencia (Castiella y Lleón). Nél coinciden tres singularidad xeográfiques: La primera ye la Tierra de Campos; Boadilla ye'l llende Este de la gran estepa castellana, colos sos campos de cebera y les sos nidies ondulaciones. La segunda ye'l Camín de Santiago; dende'l sieglu X, cuando la frontera cristianu-musulmana estabilizar nel Douru, los pelegrinos fueron abandonando los Caminos del Norte pa dirixise a Santiago per una ruta más llevadera: el camín francés, la siguiente llocalidá ye Frómista. La tercera ye la Canal de Castiella; empecipiada a finales del sieglu XVIII, esta colosal obra de la Ilustración riesga'l paisaxe.

Itero de la Vega

Itero de la Vega ye un conceyu y llocalidá d'España asitiada al este de la provincia de Palencia, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Atópase na contorna natural de Tierra de Campos y forma parte, coles mesmes, del partíu xudicial de Palencia. Allugar na vega del ríu Pisuerga, delimitada al oeste nesti puntu por elevaciones d'orixe caliar qu'algamen los 860 metros nel Oteru Llargu.Los sos oríxenes remontar a la repoblación efectuada na zona ente los sieglos IX y X tres la intervención d'Alfonsu III d'Asturies, momentu nel que se repoblaron la mayor parte de les tierres palentines. Nel sieglu X Fernando Mentález, señor de Melgar de Fernamental, estendió los sos dominios pol Pisuerga y repobló la zona fundando poblaciones, otorgando fueru nel añu 950 a Itero de la Vega xuntu con otres llocalidaes. Allugada nel Camín de Santiago, ante l'aumentu de la so notoriedá los monarques esmolecer del mesmu, daqué qu'afectó a Itero cola construcción de la so ponte en tiempos d'Alfonsu VI de Lleón.Llugar de crianza de les infantes Berenguela y Blanca, fíes d'Alfonsu VIII de Castiella y Leonor Plantagenet, tres los servicios emprestaos a Enrique IV de Castiella, este concedió privilexos a la llocalidá, llogrando los sos derechos de soberanía en 1529. Villa de realengu, tres la cayida del Antiguu Réxime quedó constituyida en conceyu constitucional. La so población foi menguando progresivamente dende'l postreru terciu del sieglu XX de resultes del avieyamientu de la población y l'emigración escontra nucleos más dinámicos. Ente'l so patrimoniu destaca la ilesia de San Pedro, la ponte Fitero, la ermita de La nuesa Señora de la Piedá y el rollu de xusticia, esti postreru declaráu Bien d'Interés Cultural en 1966.La so economía basar nel sector primariu, tal que yá afirmaben Sebastián Miñano y Pascual Madoz nel sieglu XIX. En dómina contemporánea danse trigu, cebada y xirasol en secanu y maíz, remolacha y alfalfa en regadío, xuntu con ganadería d'oveyes y vaques. Ente les celebraciones que tienen llugar a lo llargo del añu destaquen el festival de música Tachurock, que'l so oxetivu ye recaldar fondos con fines solidarios, y les fiestes patronales de la Virxe de la Piedá, a principios de setiembre.

Lantadilla

Lantadilla ye una llocalidá y conceyu español en plena Tierra de Campos de la provincia de Palencia, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón.

Marcilla de Campos

Marcilla de Campos ye una llocalidá y conceyu de la contorna de Tierra de Campos na Provincia de Palencia, perteneciente a la comunidá autónoma de Castiella y Llión, España.

Tierra de Campos

Tierra de Campos ye una contorna natural española, asitiada na rexón de Castiella y Llión, que s'estiende poles provincies de Palencia, Valladolid, Zamora y Llión. El xentiliciu ye terracampino.

El so orixe ta nos llamaos Campus Gallaeciae (campos galaicos), que ye'l primer topónimu documentáu qu'alude a esta contorna,[ensin referencies] pa darréu ser llamaos «Campos Góticos» (Campi Gothici o Campi Gothorum), zona d'especial importancia pal Reinu Visigodu por cuenta de que'l gruesu de la población visigótica asitióse de primeres en dicha contorna a fines del sieglu V, cuando foi espulsada del sur de la Galia pol expansionismo de los francos.[ensin referencies] Más tarde esta población esvalixar por otros puntos de l'antigua Hispania o s'asitió en Toledo, la capital del so reinu.

La primer alusión como «Campos Góticos» a esta contorna llabradora apaez per primer vegada na Crónica Albeldense, na cita «Campos quos dicunt Goticos usque adflumen Dorium eremauit, et xpistianorum regnum extendit». Entá ensin constancia documental dalguna, suelse afirmar qu'esta denominación provien de la etapa visigoda.

O meyor dichu, al igual que la contorna Narbonense carolinxa pasaría a ser llamada Gothia o "Marca Hispánica", les Tierres de Campos denominaríense «gótiques» por ser zona fronteriza del reinu visigodu, pa los que proveníen d'Asturies o Astorga, —dientro del reinu de los Suevos—, vecín al de los Godos, reasitiaos nel restu de la península. La zona tuvo espuesta, por llargu tiempu, a les escaramuzas ente dambos reinos, dáu'l so valor estratéxicu.

Esta contorna, a pesar del so gran sentíu d'identidá, con carauterístiques xeográfiques, económiques, sociales y hestóriques allegaes, nun cunta cola necesaria reconocencia llegal pal so desenvolvimientu alministrativu, lo que llevó a los sos conceyos a entamase en mancomunidaes como única fórmula llegal que-yos dexa la optimización de la xestión de dellos servicios públicos municipales.

N'otres llingües

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.