Llibru

Un llibru (del llatín liber, libri, 'membrana' o 'corteya d'árbol') ye una obra impresa, manuscrita o pintada nuna serie de fueyes de papel, pergamín, vitela o otru material, xuníes per un sitiu (esto ye, encuadernaes) y protexíes con tapes, tamién denomaes cubiertes.

Según la definición de la Unesco, un llibru tien de tener 49 o más páxines (25 fueyes o más).

  • Dende cinco hasta 48 páxines sería un folletu (dende trés hasta 24 fueyes).
  • Dende una hasta cuatro páxines considérense fueyes sueltes (una o dos fueyes).

Tamién se llama "llibru" a una obra de gran estensión publicada en dellos llibros, llamaos "tomos" o "volúmenes". Otres vegaes tamién se denoma "llibru" a caúna de les partes d'una obra, anque físicamente se publiquen toes nun mesmu volume.

Latin dictionary
Llibros.
Autobiografía

La autobiografía ye la narración d'una vida o parte d'ella, escrita por el mesmu protagonista, amosando la so nacencia, los sos llogros, los sos fracasos, los sos gustos, les sos esperiencies y los demás acontecimientos relevantes que viviera o a qu'asistiera. Ye un xéneru lliterariu qu'en gran midida asítiase na frontera ente lliteratura y hestoria y ta cercanu a otros como la biografía, el epistolariu, el llibru de viaxes, les memories, el currículum, el diario, etc.

Biblia

La Biblia ye un llibru sagráu de diverses relixones del mundu. El términu biblia quier dicir llibros en griegu, pol fechu de qu'esti llibru en realidá ye una coleición d'escritos más pequeños que varía de relixón en relixón. Asina por exemplu, la biblia xudía, tamién conocida como Tanakh, tien 39 llibros, toos ellos formen parte de lo que los cristianos llamen Vieyu Testamentu. Les biblies cristianes tamién son estremaes yá qu'en cuasi toles ilesies el númberu de llibros total ye de 66, distribuyíos ente'l Vieyu Testamentu y el Nuevu Testamentu, sacante na católica y les versiones de les Ilesies ortodoxes orientales, que tienen 72 llibros y delles partes adicionales. Estos escritos reciben el nome de deuterocanónicos, o del segundu canon, yá que nun yeren aceutaos polos primeros cristianos.

Biblioteca Nacional de la República Arxentina

La Biblioteca Nacional de la República Arxentina ye la biblioteca más importante d'esi país. Creada en 1810 nel Cabildru de Buenos Aires, anguaño atópase allugada nel barriu porteño de Recoleta.

Cambridge University Press

Cambridge University Press (conocida n'inglés coloquialmente como CUP) ye una editorial que recibió la so Royal Charter de la mano d'Enrique VIII nel añu 1534, y ye considerada una de los dos editoriales privilexaes d'Inglaterra (la otra ye la Oxford University Press). Publicó'l so primer llibru nel añu 1584, llegando a publicar un llibru añalmente de magar, lo que la convierte na editorial más antigua del mundu. Tien por igual un tayu académicu y educacional, tratar d'una factoría de llibros, siendo amás la qu'imprime los documentos oficiales de la Universidá de Cambridge. Ente'l autores que publicaron en Cambridge inclúyense: John Milton, [[William

Harvey]], Isaac Newton, Brian J. Ford y Stephen Hawking. La CUP foi de les primeres instituciones exentes d'impuestos n'Inglaterra dende'l 1976.Na actualidá ye una organización global con un estilu d'operar bien rexonal, tien oficines n'América, Reinu Xuníu, Europa, Oriente Mediu y África, según n'Asia y el Pacíficu. Tien les sos oficines centrales en Cambridge, y centros d'almacenaxe en Cambridge, Nueva York, Melbourne, Madrid, Ciudá del Cabu, São Paulo y Singapur, con oficines y axencies n'otros países.

Diplomáticu

Un diplomáticu ye un funcionariu públicu, seya de carrera o por designación política, qu'exerz la representación del Estáu nes rellaciones internacionales.

Les funciones básiques d'un diplomáticu son la representación del Estáu al que pertenez, la negociación y l'información.

Esti oficiu puede exercela nuna misión diplomática o consular, ante un organismu internacional, nel Ministeriu de Rellaciones Esteriores al que pertenez o destacáu ante cualesquier repartición estatal nel interior del so país.

Son tantos les temes a tratar por un diplomáticu nel intre de la so carrera que resulta materialmente imposible apoderalos toos. Basta dicir qu'el Programa de les Naciones Xuníes pal Desarrollu (PNUD) nel so momentu clasificó más de diez mil tarrezas a ser llevaos por una Cancillería. Por ello, los diplomáticos suelen especializase solo en delles temes. Arriendes d'ello, por seguridá nel siguimientu de cada tema, cada Ministeriu de Rellaciones Esteriores tien de tener un especialista mayor nel mesmu y un collaborador, el que col tiempu convertir n'especialista.

Dende la dómina antigua les rellaciones diplomátiques ocuparon a filósofos, políticos y monarques, que s'esforciaron por caltener rellaciones estables colos sos estaos vecinos, refugando confrontamientos armaos - o provocándolos según seya más provechosu - enxareyando económicamente los Estaos primitivos. Como munchos otros, el diplomáticu francés Paul Claudel considera al rei San Esteban I d'Hungría como'l más grande diplomáticu de l'alloñada Edá Media, pos el llibru de conseyos que dexó al so fíu aconseyándo-y como reinar apropiadamente incluyía ente dalgunos de los sos puntos l'enferronase a la Ilesia católica, recibir incondicionalmente a los foresteros, reinar ensin odiu, sobeyosa y roxura sobre los sos nobles y gobernadores, y enferronase a un códigu moral basáu na humildá y bondá.

Diámetru

Euclides d'Alexandría define ansí'l diámetru nos sos Elementos, llibru I, definición 17:

"Un diámetru d'un círculu ye una recta cualesquiera que pasa pol centru y que finaba en dambes direiciones na circunferencia'l círculu; esta llinia recta tamién divide'l círculu en dos partes iguales" (Euclides d'Alexandría, Elementos, llibru I, definición 17.

La rellación ente la llonxitú de la circunferencia y el so diámetru ye una constante que se conoz como π (pronunciada "pi"), y val alredor de 355/113 (ó 3,14159...).

Nuna circunferencia común el diámetru equival a dos vegaes el so radiu. La rellación col so perímetru ye 2πr onde r ye'l radiu de la circunferencia.

El conceutu de diámetru ye análogu pa les esferes.

Encyclopædia Britannica

La Encyclopædia Britannica ye una enciclopedia n'inglés editada por Encyclopædia Britannica, Inc., una empresa privada. Los artículos de la Britannica tán dirixíos a llectores adultos, y tán escritos por un conxuntu de 100 editores a tiempu completu y cerca de 4000 contribuyentes espertos. Estos artículos son consideraos xeneralmente precisos, fiables y bien redactaos. Ye llargamente reconocida como la enciclopedia más erudita de toles editaes n'inglés.La Britannica ye la enciclopedia n'inglés más antigua.La so primer edición data ente 1768 y 1771, en Edimburgu, Escocia, y rápido llogró gran popularidá y tamañu, cuntando na so tercer edición en 1801 con 21 volumes. La so gran crecedera ayudó a reclutar eminentes contribuyentes, polo que la novena (1875-1889) y undécima edición (1911) fueron consideraes como les más famoses pola so erudición y estilu lliterariu. Empezando cola undécima edición, la Britannica gradualmente foi resumiendo y simplificando los sos artículos p'ampliar el so mercáu en Norteamérica. En 1933, convertir na primer enciclopedia n'adoptar una política de "revisiones continues", na cual la enciclopedia ye de cutio reimpresa y cada artículu ye actualizáu con un programa regular.El 13 de marzu de 2012, el editores de la Enciclopedia Británica anunciaron que dexaba d'imprimise en papel y que se centraríen na edición web, que debutó en 1994.L'actual edición, la decimoquinta, tien una estructura de 3 partes úniques: una Micropædia de 12 volumes d'artículos curtios (que xeneralmente contienen menos de 750 pallabres), Macropædia de 17 volumes d'artículos llargos (que contienen ente 2 y 310 páxines) y una Propædia d'un únicu volume qu'apurre un esquema xerárquicu de la conocencia humana. La Micropædia ta pensada pa una busca rápida de fechos y ye una guía pa la Macropædia; a los llectores encamiéntase-yos estudiar l'esquema de la Propædia pa entender el contestu d'una materia y atopar otros artículos más detallaos.El tamañu de la Britannica, a les traces, permaneció constante nos postreros 70 años, con cerca de 40 millones de pallabres en quinientos mil tarrezas. Anque la publicación realizar n'Estaos Xuníos dende 1901, la enciclopedia caltuvo la so tradicional ortografía británica al escribir, por casu, labour ("trabayu") en llugar del términu estauxunidense llabor.Nel intre de la so hestoria, la Britannica tuvo dificultaes pa collechar beneficios económicos, un problema común ente munches enciclopedies. Dellos artículos d'ediciones pasaes fueron criticaos por inexactitud, parcialidá, o por ser redactaos por contribuyentes non abondo cualificaos. Asina mesmu, la precisión de delles partes de la edición vixente foi cuestionada; sicasí, eses crítiques fueron refugaes pola alministración de la enciclopedia.

Handbook of the Birds of the World

Aves del Mundu, embrivíu como ADM (n'inglés: Handbook of the Birds of the World, HBW), ye una serie lliteraria que consiste en dellos volumes producíos pola editorial española Lynx Edicions en collaboración con BirdLife International. Tien la distinción de ser el Manual d'animales más grande y completu qu'esiste na actualidá, Ye'l primer manual destináu pa cubrir toles especies vivientes conocíes d'aves. La serie ye editada por Josep del Fuexu, Andrew Elliott, Jordi Sargatal y David A Christie. Amás acredítase de ser la serie lliteraria más importante a nivel mundial producida n'España, solo superada polos trabayos de Miguel de Cervantes.

Los 16 volumes que fueron publicaos. diéronlu por primer vegada a un animal d'investigación científica, el tener toles sos especies ilustráu y tratar en detalle nuna sola obra lliteraria. Esto nun se fixo antes pa nengún otru grupu nel reinu animal.

El material conteníu en cada volume arrexuntar por primer vegada según la familia d'aves, con un artículu introductoriu pa cada familia; esto ye siguíu poles carauterístiques individuales de les especies (taxonomía, subespecies y distribución, notes descriptives, el hábitat, l'alimentación y, la reproducción, los movimientos, l'estáu y el caltenimientu, bibliografía). Amás, tolos volumes, sacante'l primeru y el segundu contién un ensayu sobre una tema ornitolóxicu particular. Más de 200 especialistes de sonadía y 35 ilustradores (incluyendo Toni Llobet , Hilary Burn , Chris Rose y H. Douglas Pratt ) de más de 40 países contribuyeron al proyeutu hasta agora, según 834 fotógrafos de too el mundu.

Dende la salida del primer volume qu'apaeció en 1992, la serie recibió dellos premios internacionales. El primer volume foi escoyíu como Llibru de páxaros del Añu poles revistes Birdwatch y British Birds , y el quintu volume foi reconocíu col Outstanding Academic Title por Eleición de la revista australiana Choice Magacín, y la revista de l'American Library Association. El séptimu volume, según anteriores foi nomáu Llibru d'Aves del Añu por Birdwatch y British Birds, tamién recibió la distinción de Meyor Llibru de consulta de Páxaros nos 2.002 Book Awards WorldTwitch, Con esta mesma distinción tamién foi galardonáu'l Volume 8, un añu dempués nel 2003.

Los volumes individuales son especialmente grandes, con 32 cm por 25 cm, y un pesu d'ente 4 a 4,6 kg; comentóse nuna reseña que'l nome "camión sostenedor elevador de llibros" sería un meyor títulu.

Como complementu a la Guía de les Aves del Mundu y col oxetivu final d'espublizar la conocencia sobre la avifauna del mundu, en 2002 Lynx Edicions empezó la colección del páxaru d'Internet o Internet Bird Collection (IBC). Tratar d'un llibre accesu, pero non llibre con llicencia, en llinia de la biblioteca audiovisual de les aves del mundu coles mires de publicar videos, semeyes y grabaciones de soníos qu'amuesen una variedá d'aspeutos biolóxicos (por casu, subespecies, plumaxes, alimentación, cría, etc) pa cada especie. Ye un esfuerciu ensin fines d'arriquecimientu impulsáu pol material procedente de más d'un centenar de collaboradores de too el mundu.

Otru complementu ye la base de datos en llinia HBW Alive que foi llanzáu a principios de xunetu de 2013 y qu'inclúi les cuentes de la especie a partir de los 17 volumes publicaos HBW.

ISBN

El International Standard Book Number (n'asturianu, Númberu Estándar Internacional de Llibros o Númberu Internacional Normalizáu del Llibru), embrivíu ISBN, ye un identificador únicu pa llibros, previstu pa usu comercial. Creóse nel Reinu Xuníu en 1966 poles llibreríes y papeleríes britániques W. H. Smith y denomóse orixinalmente Standard Book Numbering (n'asturianu, ‘numberación estándar de llibros’), embrivíu SBN. Adoutóse como estándar internacional ISO 2108 en 1970.

Pa publicaciones periódiques (revistes, periódicos) úsase'l Númberu Internacional Normalizáu de Publicaciones Seriaes (ISSN, International Standard Serial Number, n'asturianu Númberu Internacional Normalizáu de Publicaciones Periódiques).

ISSN

L'ISSN (inglés: International Standard Serial Number, Númberu Internacional Normalizáu de Publicaciones Seriaes) ye un númberu internacional que dexa identificar de manera única una coleición, evitando'l trabayu y posibles fallos de trescribir el títulu o la información bibliográfica pertinente. Acútase a les espublizaciones en serie como los diarios y les publicaciones periódiques. El ISSN dexa normalizar les clasificaciones, nes biblioteques por exemplu.

En llibros usa'l Númberu Estándar Internacional de Llibru (ISBN, International Standard Book Number)

El ISSN ta normalizáu pol testu ISO 3297 (ICS nᵁ 01.140.20).

Ibídem

Ibidem (del llatín ibīdem, embrivíu ib. o ibid.) ye un llatinismu que significa 'nel mesmu llugar' y úsase nes cites o notes d'un testu pa referise a una fonte que yá foi declarada na cita previa. Nesti contestu significa 'igual que la referencia anterior', pa nun repitir la referencia que yá foi enunciada. Nesti sentíu, tien la mesma función que la llocución opere citato ('na obra citada', embrivíu op. cit.) o llocu citato ('nel llugar citáu', embrivíu loc. cit.); sicasí, dambos úsense en distintos casos, y nun tienen de confundir se.

L'abreviatura ibid. solo fai referencia a la cita darréu anterior, significando que dambes cites traten del mesmu autor y del mesmu llibru; por ello, esos datos nun s'asitien nuevamente y solo señálase la páxina correspondiente en cada casu. N'obres dixitales de referencies dinámiques como Wikipedia, tien de tenese cuidu al usalo por cuenta de la eventual movilidá ente referencies orixinalmente axacentes, o por cuenta de qu'en ciertes circunstancies un usuariu posterior seique podría ensertar conteníu ente los dos cites.[ensin referencies]Tamién s'usa abondo nes biografíes pa indicar que'l llugar de fallecimientu de la persona en cuestión ye'l mesmu que'l de nacencia.[ensin referencies]

Identificador d'oxetu dixital

L'identificador d'oxetu dixital, conocíu n'inglés como dixital object identifier y embrivíu DOI, ye un sistema paecíu a los identificadores URI. L'oxetu puede ser cualquier entidá o cosa, física, dixital o abstracta. Una forma común d'emplegar el sistema DOI ye dar a les publicaciones científiques un númberu específicu que cualesquier pue usar p'alcontrar al traviés de la Rede'l citáu artículu. A diferencia del sistema URL, usáu nes páxines web, el sistema DOI nun camuda col pasu del tiempu anque l'artículu seya reasitiáu nuna direición distinta, yá que lleva la información incorporada en forma de metadatos.

El sistema de control DOI ellaborólu la Corporación Nacional pa Iniciatives d'Investigación (CNRI), una asociación estauxunidense non llucrativa destinada a promover el desenvolvimientu de les teunoloxíes de la información y la comunicación nel campu de la investigación científica.

En Brasil, la Plataforma Lattes nacional de Desenvolvimientu Científicu y Teunolóxicu (CNPq), por casu, usa'l DOI como una forma dixital de la certificación de la producción de lliteratura grabada polos investigadores nos sos C.V. Lattes. Cuando un programa navegador atopa un númberu DOI, utiliza'l prefixu p'atopar la base de datos del editor y asina tener accesu a la información sobre'l llibru o periódicu, que puede incluyir datos de catálogu, crítiques y enllaces. Esti sistema empezó a usase apocayá en Brasil, y ta aplicándose en delles soluciones DRM.

Islam

L'islam (pallabra árabe que significa "sumisión", n'árabe الإسلام) ye una de les tres relixones monoteístes xunto col cristianismu y el xudaísmu. Algama'l segundu llugar pol númberu de siguidores tres la Ilesia Católica.

Los sos siguidores conócense pol nome de musulmanes o mahometanos. Anguaño'l términu más espardíu ye'l primeru, yá que'l segundu ye ofensivu pal islam ortodoxu (nel islam la divinidá ye Alá, non el profeta Mahoma).

Surdió nel sieglu VII n'Arabia y llueu espardióse per Oriente Mediu y pel norte d'África, llegando mesmo hasta la Península Ibérica.

Llista Bermeya de la UICN

La Llista Roxa d'Especies Amenazaes de la UICN (tamién denominada en delles ocasiones como'l Llibru Coloráu), creada en 1963, ye l'inventariu más completu del Estáu de caltenimientu d'especies d'animales y plantes a nivel mundial. La llista ye ellaborada pola Unión Internacional pal Caltenimientu de la Naturaleza (UICN), la principal autoridá mundial na materia. Munchos gobiernos y organizaciones faen les sos propies llistes coloraes rexonales basaes xeneralmente na ellaborada pola UICN, nel que clasifiquen a les especies de la so rexón que s'atopen so amenaza.

Llista de florilexos y códices botánicos

En botánica, la pallabra florilexu aplícase especialmente a una colección de pintures de plantes detallaes y precises, feches por ilustradores botánicos a partir d'exemplares vivos. Los florilexos son dalgunos de los llibros más lluxosos y caros de producir debíu al inmensu trabayu qu'implica la so creación, litograbáu, impresión y, finalmente, pintura a mano.

Per otru llau, denómase códiz a un documentu col formatu de los llibros modernos, de páxines separtaes pero enllibraes. Magar que téunicamente cualquier llibru modernu ye un códiz, esti términu llatín utilízase comúnmente pa los llibros escritos a mano, fechos nel periodu que toma dende l'antigüedá clásica hasta'l fin de la Edá Media. Nesti anexu llístense cronolóxicamente los florilexos y códices botánicos dende enantes de la dómina cristiana hasta'l sieglu XIX.

Open Library

OpenLibrary (Biblioteca Abierta) ye un proyeutu que tien l'oxetivu de crear una base de datos de llibros collaborativa y d'accesu públicu. Ta realizáu pola organización ensin ánimu d'arriquecimientu Internet Archive y ta patrocinada parcialmente por una beca de la California State Library.El códigu fonte del sitiu d'Internet ta publicáu so la llicencia Affero General Public License version 3.

L'oxetivu, talo como lo esponen los sos creadores ye tener «una páxina web per cada llibru que se publicara enxamás». N'ochobre de 2009 tenía 30 millones de rexistros de los cualos aprosimao 14 millones tán yá disponibles nel sitiu.Utiliza un wiki semánticu abiertu que recueye metadatos bibliográficos de les biblioteques y editoriales más importantes del mundu. Inclúi referencies a colecciones de llibros electrónicos, biblioteques tradicionales y llibreros. Como en toa wiki, los usuarios pueden amestar los sos propios rexistros cuando nun esisten na base de datos.

Dende'l puntu de vista bibliotecolóxicu, intenta nun arreyase a un estándar en particular, sinón sumalos a toos, polo que como sistema de clasificación usa CDU, Dewey, LC, etc.

Ye un proyeutu similar a Online Computer Library Center nel sentíu de dexar la catalogación compartida, pero estremándose pol so calter llibre y gratuitu.

Poder llexislativu

El poder llexislativu ye una de les tres rames nes que tradicionalmente se dixebra el poder d'ún Estáu. La so función específica ye l'aprebación de les Lleis. Xeneralmente, ta a cargu d'un cuerpu deliberativu (congresu, parllamentu o asamblea nacional).

Charles de Secondat, Barón de Montesquieu propunxo nel so renomáu llibru "El espíritu de les lleis", que yera necesario que les funciones del Estáu se dixebraren ente distintos poderes (llexislativu, executivu y xudicial), pa que per aciu de delles regles, el poder remane'l poder, col envís d'evitar la tiranía.

Munches constituciones modernes, tienen un poder llexislativu bicameral, quier dicir, ensamáu por dos cámares, por exemplu el senáu y la cámara de diputaos. En munchos otros países, a la escontra, hai un sistema unicameral.

Sieglu XIII

El sieglu XIII d. C. (sieglu decimoterceru dempués de Cristu) o sieglu XIII EC (sieglu decimoterceru de la yera común) empezó'l 1 de xineru de 1201 y terminó'l 31 d'avientu de 1300.

Species Plantarum

Species Plantarum (embrivíu Sp. Pl.) foi espublizáu en 1753, como un trabayu en dos volúmenes por Carlos Linneo. La so principal importancia anicia en que ye'l puntu de partida de la nomenclatura botánica que s'usa anguaño. Esto quier dicir que nun s'acepten como «válidamente publicaos» los nomes de taxones anteriores a la fecha de publicación d'esti llibru, y los primeres taxones «válidamente publicaos» son los qu'apaecen nesti llibru.

Les sos carauterístiques son les siguientes:

Contenía toles plantes entós conocíes, en total 5940 especies.Dexaba la fácil identificación de plantes, por aciu un sistema de clasificación que les arrexuntaba en especies, xéneros, órdenes y clases. Por aciu el conteo de pistilos y estames, cualquier persona, entá ensin munches conocencies sobre plantes, yera capaz de llegar a nivel de xéneru al cual la planta pertenecía.Estableció los nomes de les especies como un nome binominal y arrexuntar en xéneros y families, dando orixe a les categoríes taxonómiques.El primer volume de la primer edición toma 11 páxines ensin numberar nes páxines d'introducción, del 1 al 560; ente que'l segundu volume referir a les páxines 561 a 1200, más 31 páxines ensin numberar d'índiz, amiestes y errates.

Dempués de la so primer edición, esta obra tuvo delles ediciones posteriores, siguiendo dempués de la muerte del so autor orixinal. Species Plantarum tamién marca'l puntu de partida d'una gran puxanza na popularidá de la ciencia, y podría dicise que ye una de les publicaciones más importantes de la bioloxía.

Linneo publicó la segunda y tercer edición d'esta obra. La segunda, en dos volúmenes, foi publicada ente 1762 y 1763, coles páxines de correcciones y material complementario. La tercer edición foi en realidá bien paecida a la del segundu, pero coles correcciones y material complementario integráu nel testu, y publicóse en 1764.

Dempués de la muerte de Linneo, Carl Ludwig Willdenow llevó a cabu una nueva edición, bien ampliada del trabayu. Esta edición titulóse Editio Quarto , o «cuarta edición», y foi publicada en seis volumen, en trelce partes, dende 1797 hasta 1830, y foi terminada dempués de la muerte de Willdenow. La sesta edición foi publicada baxu Heinrich Friedrich Link y Albert Gottfried Dietrich en dos volúmenes ente 1831 y 1833.

Índiz Internacional de Nomes de les Plantes

L'Índiz Internacional de Nomes de les Plantes (n'inglés, International Plant Names Index o IPNI) ye (según la definición qu'apaez na mesma páxina web) una base de datos sobre los nomes de los vexetales qu'apurre tamién indicaciones bibliográfiques sobre les espermatofites.

El so oxetivu ye desaniciar la necesidá de repetir, nes publicaciones científiques, información sobre les distintes denominaciones de les especies. Los datos aconceyaos son d'accesu llibre y progresivamente estandarizaos y comprobaos. Esti índiz nun ye completu y nél lleguen a apaecer nomes con errores d'ortografía. Nél inclúyense nomes d'especies, clases y families. Pa los nomes de recién incluye tamién nomes de rangu infraespecíficu.

Les abreviatures de los autores tamién s'estandaricen y siguen les directrices del llibru de Richard Kenneth Brummitt y C. Emma Powell, Authors of Plant Names (1992).

El IPNI ye la resultancia de la collaboración ente tres instituciones: el Real Xardín Botánicu de Kew, Herbarios de la Universidá de Harvard y l'Herbariu Nacional Australianu.

N'otres llingües

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.