Edá de Bronce

La Edá del Bronce ye un periodu na civilización en que se desendolcó en metalurxa l'emplegu d'esti metal, resultáu de mecer cobre y estañu. Foi inventáu n'oriente mediu haza'l IV mileniu e.C. sustituyendo al Calcolíticu aunque n'otros llugares ésta última edá foi desconocida y el bronce sostitui direutamente al periodu Neolíticu. Nel África prieta, el Neolíticu ye seguíu de la Edá de Fierro.

La fecha d'adopción del bronce varía según les cultures:

N'Asia central el bronce llega alrodiu del 2000 e.C. n'Afganistán, Turkmenistán, ya Irán.

En China, adóptalu la dinastía Shang.

Nel mar Exéu establezse un área de intensu comerciu del metal en Xipre, onde esistíen mines de cobre, l'estañu trayíase incluso de les islles britániques.

La navegación foi desenrrollada d'aquella.

L'imperiu minoicu apaeció gracies a esti comerciu, sostituyíu más tarde pol micénicu.

N'Europa central , esta edá introduxose faza'l añu (1800-1600 e.C.), seguida del periodu del bronce mediu (1600-1200 e.C.), caracterizáu polos entierramientos en túmulos, que demuestren un altu grau d'estratificación social.

El Bronce tardíu desendólcase faza'l (1300-700 e.C.), caracterízase pola amburienta de los calabres, práutica que continúa en Polonia hasta l'añu 500 e.C. dientro yá de la Edá de Fierro nel periodu cultural Hallstatt, (700-450 e.C.).

Mycenaean sword and Wietenberg culture axes at National Museum of Transylvanian History 2007
Espada Micénica fecha en Bronce, afayada n'Europa del Este
Alemaña

Alemaña (n'alemán Deutschland), oficialmente República Federal d'Alemaña ye un país d'Europa central que forma parte de la Xunión Europea. Llenda pel norte col mar del Norte, Dinamarca y el mar Bálticu; al este con Polonia y la República Checa; al sur con Austria y Suiza, y al oeste con Francia, Luxemburgu, Bélxica y los Países Baxos. El territoriu d'Alemaña abarca 357.021 km² y tien un clima templáu. Con más de 82 millones d'habitantes, representa la mayor población ente los estaos miembros de la Xunión Europea y ye'l llar del tercer mayor grupu d'emigrantes internacionales.

Les pallabres alemán y Alemaña provienen del llatín y yeren utilizaes na antigüedá polos romanos pa nomar a los alamanes —nun ye lo mesmo qu'alemanes—, el pueblu xermánicu más averáu al territoriu del Imperiu Romanu. D'ehí foi usada pa nomar al país enteru. Amás d'alemán, ta tamién espardíu l'usu del xentiliciu xermanu, deriváu del nome con que los romanos se referíen a les tribos non romanes de la fastera central d'Europa, territoriu al que llamaben Xermaña. Dende'l sieglu X, los territorios alemanes formaron una parte central del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu qu'avagó hasta 1806. A lo llargo del sieglu XVI, les rexones del norte del país convirtiéronse nel centru de la Reforma Protestante. Como un modernu estáu-nación, el país foi mecío en mediu de la Guerra franco-prusiana en 1871. Tres la Segunda Guerra Mundial, xebró en dos estaos a lo llargo de les llinies d'ocupación aliaes en 1949 pero reunificóse de nuevu en 1990. Foi miembru fundador de la Comunidá Europea (1957), que se convirtió na Xunión Europea en 1993. Ye parte de la zona Schengen y adoptó la moneda común europea, l'euru, en 1999.

Ye una república parllamentaria federal de selce estaos (Bundesländer). La capital y ciudá más grande ye Berlín. Ye miembru de les Naciones Xuníes, la OTAN, el G8, les naciones G4, y firmó'l Protocolu de Kioto. Ye la tercer mayor economía mundial en cuantes al PIB nominal, la primera d'Europa, y el mayor esportador de mercancíes del mundu en 2007. En términos absolutos, asigna'l segundu mayor presupuestu añal de l'ayuda al desendolcu nel mundu, mientres que los sos gastos militares ocuparon el sestu llugar. El país desendolcó un altu nivel de vida y afitó un sistema completu de seguridá social. Tien una posición clave nes decisiones europees y caltién una estrecha rellación con delles asociaciones a nivel mundial. Ye reconocida como xefa nos seutores científicu y teunolóxicu.

Avena

L'Avena, o en delles fasteres tamién Alcacer (Avena sativa), ye una planta de la familia de les poácees, utilizada como alimentu y como pación pa los animales.

Antigüamente l'avena nun tuvo la mesma importancia del trigu o la cebada, n'Asia Central cultivábase'n bona cantidá, magar que yera considerada una mala yerba. L'arqueoloxía atopare pruebes del usu de l'avena n'Europa Central mientres la Edá de Bronce, y tamién s'alcontraren pebides d'esti cereal n'escavaciones exipcianes, magar que nun se pudo probar que furen cultivaes.

Ye una planta herbácea añal, perteneciente a la familia de les gramínees. Les especies más cultivaes son Avena sativa y Avena byzantina, nesi orde.

Ye rica en proteínes d'altu valor biolóxicu, grases y un gran númberu de vitamines, minerales. Ye'l cereal con mayor proporción de grasa vexetal, un 65% de grases non saturaes y un 35% d'ácidu linoleicu. Tamién caltién hidratos de carbonu de fácil absorción, arriendes de sodiu, potasiu, calciu, fósforu, magnesiu, fierro, cobre, cinc, vitamines B1, B2, B3, B6 y E. Arriendes caltién una bona cantidá de frebes, que nun son tan importantes como nutrientes pero qu'aiden al bon funcionamientu intestinal.

Esti cereal úsase principalmente pa l'alimentación del ganáu, como plata forraxera y en menor cantidá pa alimentación humana, magar que, pesie a les sos propiedaes enerxizantes, nun s'usa muncho. L'avena ye abondo recomendáo p'aquelles persones que tienen d'aumentar la so capacidá enerxética, como los estudiantes, persones ablayaes o con muncha sensación de suañu o estrés permanente. Esto conviérte l'avena nun alimentu mui importante pa entamar el día.

Los mayores productores d'avena son Rusia, Canadá, Estaos Xuníos, Australia, Finlandia, Alemaña, Polonia y Suecia.

Baviera

Baviera (n'alemán Bayern; Freistaat Bayern ) o, na so denominación oficial, Estáu Llibre de Baviera (Freistaat Bayern), ye ún de los 16 estaos federaos d'Alemaña. La so capital ye Munich.

Con 70.500 km² ye'l mayor estáu d'Alemaña y el segundu más pobláu darréu de Renania del Norte-Westfalia con 12,8 millones d'habitantes.

Llenda pel este cola República Checa, sureste y este con Austria, suroeste col Bodensee y con otros estaos alemanes como Baden-Württemberg nel oeste, Hesse al noroeste, Turinxa al norte y Saxonia al noreste. La ciudá más grande de Baviera ye Munich, siguíu por Nürnberg y Augsburg.

Pel sur da cola fastera oriental de la cordelera de los Alpes, siendo tola parte sur del estáu territoriu prealpín hasta'l ríu Danubiu. Del ríu p'arriba hai un tarrén con montes de menor altor.

Baviera ye una república parllamentaria col Parllamentu bávaru como poder llexislativu y el Gobiernu bávaru con un primer ministru como poder executivu.

Bronce

El bronce ye'l nome col que se denomen toa una serie d'aleaciones metáliques que tienen como bas el cobre, ente un 3-20% d'estañu y proporciones variables d'otros elementos como cinc, aluminiu, antimoniu, fósforu. Otros elementos con carauterístiques de durez superiores al cobre faen ameyorar les sos propiedaes mecániques.

Bual

Bual ye un conceyu d'Asturies, nel occidente la rexón. Llenda al norte con El Franco y Cuaña, al sur con Vilanova d'Ozcos y Eilao, al oeste con Castropol y al este con Villayón. La so llingua tradicional ye'l gallego-asturianu o eonaviegu.

Carreño

Carreño ye un conceyu asturianu. Llenda al oeste con Corvera, con Gozón, al norte, col Mar Cantábricu y con Xixón al este y al sur. Forma, xunto al conceyu vecín de Gozón, la Mancomunidá del Cabu Peñes. Cunta con una población de 10.963 habitantes (INE, 2011).

Nun ye un conceyu accidentáu, pero si poseye una serie de llombes que treviesen el conceyu d'oeste a este y que formen cinco valles.

Creciente Fértil

El Creciente Fértil, tamién llamáu "Media Lluna Fértil", ye una rexón histórica que se correspuende con parte de los territorios del Llevante mediterraneu, Mesopotamia y Persia. Considérase que foi'l llugar onde s'anició la revolución neolítica n'Occidente.

El términu foi acuñáu pol arqueólogu James Henry Breasted (Universidá de Chicago) pola forma de Lluna creciente de la área xeográfica referida. Por semeyanza histórica, tamién suel denominase asina a otros territorios onde surdieron la agricultura y la ganadería: les altiplanicies mexicanes (cultura del maíz), ciertes rexones de China (cultura del arroz), los Andes suramericanos (cultura de la papa) o del África subsahariana (cultura del sorgo).

Bañar los ríos Nilo, Xordán, Orontes, Tigris y Éufrates y ocuparía unos quinientos mil kilómetros cuadraos. La rexón entendería dende'l valle del Nilo y la vera oriental del Mediterraneu hasta'l norte del desiertu de Siria, y dende el norte d'Arabia, toa Mesopotamia hasta'l golfu Pérsicu. Territorios que pertenecen a los actuales países d'Exiptu, Israel, Cixordania, la Franxa de Gaza y El Líbanu, lo mesmo que de partes del ríu Xordán, Siria, Iraq, el sudeste de Turquía y el sudoeste d'Irán. Envalórase que la so población na Antigüedá rondaría los 40 o 50 millones de persones. Na actualidá, ye una zona de gran inestabilidá política y tensiones estatales.

Nel Creciente fértil atópense munchos restos d'importante actividá humana d'antigües dómines. Apaecieron cadarmes de primitivos humanos modernos y premodernos (p. ex. na Cueva de Kebara n'Israel), restos de cultures cazadores-pañadores nómades del Pleistocenu y semisedentarias del Epipaleolítico (natufianos); pero la zona vencéyase principalmente a los oríxenes de l'agricultura y la ganadería.

La zona occidental de la contorna del ríu Xordán y al norte del Éufrates (onde s'inclúin llugares como Xericó) dio llugar a la primera cultura Neolítica, datada en redol al 9000 e.C. Esta rexón, xuntu con una Mesopotamia definida al este del Creciente, ente los ríos Tigris y Éufrates, tremó una complexa realidá de cultures a partir de la Edá de Bronce, polo que la zona recibió'l nome de Trubiecu de la Civilización.

Dende la Edá de Bronce, la zona de cultivu foi ampliándose gracies al regadío, del qu'entá depende una producción agrícola que se topa en condiciones de calor y salín edáfica. L'apaición de la agricultura paez debese non yá a la regación d'estos ríos, sinón tamién a la facilidá climática pa favorecer la crecedera de plantes añales y de granes comestibles, con una mayor productividá a lo llargo de les estaciones que les plantes perennes. Nel Creciente atopen los antepasaos de les plantes neolítiques más importantes (p. ex. del farro, el trigu escaña, la cebada, el llinu, el garbanzu, el arbeyu, la llenteya o'l yero) y los cinco especies d'animales adomaos más importantes: la vaca, la cabra, la oveya, el gochu y el caballu.

Daga

Una daga (del llatín vulgar daca) ye un arma blanca de llámina achaplada y remate agudu. Ye más llarga qu'un puñal y más curtia qu'una espada, suel tener doble filu y guarda pa protexer el puñu. Utilizábase como arma secundaria, complementando a la espada. Tamién solíen llevales les muyeres como proteición.

Les dagues más tempranes apaecen nel tercer mileniu e.C., na edá de bronce. Los materiales colos que se facíen yeren güesos, marfil y síles.

En tolos casos, les dagues y los cuchiellos son consideraos armes secundaries o terciaries.

Les dagues suelen ser rellacionaes cola ambigüedá. Tamién son asociaes cola cobardía y la traición. El casu más famosu d'un asesinatu con una daga foi'l de Xuliu César, emperador romanu, que sofrió 33 puñalaes por caún de los miembros del Senáu. Pero, irónicamente, les dagues son rellacionaes tamién col determín y la coraxía.

Edá de Piedra

La Edá de Piedra ye'l periodu nel que los seres humanos crearon ferramientes de piedra. La madera, los güesos y otros materiales tamién fueron utilizaos, pero la piedra (en particular el pedernal) foi utilizada pa fabricar les ferramientes y armes de corte.

El tiempu qu'abarca esti periodu ye heteroxeneu según de la rexón de que se fale. Anque ye posible falar d'un periodu xeneral, nomáu la Edá de Piedra pal conxuntu de la humanidá, nun se pue escaecer que dalgunos grupos humanos enxamás desenrollaron la teunoloxía del metal fundíu y polo tantu quedaron sumios na Edá de Piedra hasta que s'alcontraron con cultures teunolóxicamente más desarrollaes.

En xeneral, creyese que la Edá de Piedra emprincipió en dalguna parte del mundu va entre 2 y 5 millones d'años, cola apaición de la primera ferramienta humana (o pre-humana). Esti periodu foi siguíu pola Edá de Bronce, nesti, les ferramientes de bronce llegaron a ser comunes. El pasu d'una a otra edá foi ente los 6000 y 2500 A.C.

Tradicionalmente vien dividiéndose esta Edá en: Paleolíticu, con un sistema económicu de caza-recolección y Neolíticu, nel que se produz la revolución haza el sistema económicu productivu: agricultura y ganadería.

Emiratos Árabes Xuníos

Los Emiratos Árabes Xuníos (n'árabe دولة الإمارات العربية المتحدة‎ 'Dawlat al-ʾImārāt al-ʿArabīyyah al-Muttaḥidah'), tamién denomaos EAX o Los Emiratos, ye un estáu allugáu al sudeste de la península arábica nel Golfu Pérsicu, n'Oriente Mediu compuestu por siete emiratos: Abu Dhabi, Ajmán, Dubái, Fujairah, Ras Al-Jaima, Sarja y Umm al-Qaywayn. Llenda con Omán al sureste y con Arabia Saudita al oeste y sur. Esti réxime de monarquía absoluta ye una federación de los siete emiratos nomaos anantes; caún tien un gobernante propiu, y xuntos los siete formen el Conseyu Supremu Federal, dirixíu por ún que tien el títulu de Presidente. La población del estáu (2013) ye de 9,2 millones d'habitantes; d'ellos 1,4 millones son ciudadanos emiratíes, y los otros 7,8 millones son expatriaos.

La ocupación humana remóntase, nesta fastera de la península arábiga, al momento de l'aparición de los humanos modernos: hai restos de 125.000 años d'antigüedá nel xacimientu Faya-1 en Mleiha (Sharjah). Consérvense llugares d'enterramientu del Neolíticu, y tamién de la Edá de Bronce; el más antiguu d'ellos, del V Mileniu e.C., ye'l de Jebel Buhais. Tres décades de conflictos marítimos, a primeros del sieglu XIX los emiratos entamaron a ser conocíos como Estaos de la Tregua tres de la firma d'un tratáu perpetuu de paz marítima colos ingleses en 1819. Esti tratáu, ratificáu en 1853 y 1892, convirtió a estos emiratos nún protectoráu británicu. El alcuerdu finó col establecimientu d'una federación independiente d'emiratos el 2 d'avientu de 1971. Seis de los siete emiratos que formen los EAX anguaño formaron la federación inicial, a la que se añedió l'emiratu de Ras al-Jaima el 10 de febreru de 1972.

La llingua oficial del país ye l'árabe, y la relixón oficial l'Islam. Les reserves de petroleu del país son les séptimes mayores del mundu, y les de gas natural les decimoséptimes. Sheikh Zayed, gobernante d'Abu Dhabi y primer presidente de los EAX, dirixó'l desarrollu del país, invirtiendo los beneficios del petroleu n'educación, asistencia sanitaria ya infraestructures. La economía del país ye la más diversificada d'ente les de tolos del Conseyu de Cooperación pa los Estaos Árabes del Golfu, y la so ciudá más populosa, Dubái, ye una importante ciudá global y un nudu perimportante de comunicaciones aérees y de comerciu marítimu. Amás, el país depende muncho menos de los beneficios del petroleu y el gas qu'en décades pasaes, y ta dirixendo la so economía hacia'l turismu y los negocios.

Los Emiratos Árabes Xuníos tienen una presencia internacional creciente, y ye una de les potencies medianes de la rexón. Ye miembru de les Naciones Xuníes, la Lliga Árabe, la Organización pa la Cooperación Islámica, la Organización de Países Esportadores de Petroleu y el Conseyu de Cooperación pa los Estaos Árabes del Golfu.

Espada

Una espada (del griegu spatha que más sero denominó a la espada llarga y reuta romana de caballería) ye un arma blanca d'ún o dos filos que consiste básicamente nuna fueya reuta cortante, puntiada —o dambes—, con empuñadura, y de cierta envergadura o marca (marca: aproximao dende mediu metru). Según la definición estricta nun sedríen espaes los sables, les katanes, etc.

Nun sentíu más ampliu tiende a entendese por espada cualquier arma blanca de cierta envergadura, independientemente del estilu de la fueya. El diseñu y construcción de la espada pueden variar muncho. Según la llonxitú de la fueya, la so forma, los sos filos, les sos empuñadures, gavilanes, la so procedencia, etcétera, recibíen ún o otru nome.

Tienen la so fueya metálica afilada nún o los dos filos si ye de tayu, o ensin filos con puntes agudes y dures si ye d'espetar —o dambes carauterístiques. La empuñadura facíase de munchos y diversos materiales, sobre manera si yeren espaes pa "ciñir" o de "parada" aristocrátiques, pero solía emplegase la madera o cuernu recubierto —o non— de cueru o cordel.

Siendo la so apaición mui temprana, 4u mileniu enantes de la nuesa era, la so fueya fízose al principiu de cobre (perdébil), posteriormente de bronce, fierro y, a la fin, d'aceru templao.

Galaicos

Los galaicos foron un conxuntu de pueblos célticos y precélticos allugaos en Gallaecia nel noroeste peninsular acupando parte de l'actual Galicia, Asturies, Norte de Portugal y parte de Lleón. La Gallaecia, dividíase en Conventus Lucensis, Conventus Bracarensis y Conventus Asturicensis.

Grecia

Grecia, o formalmente República helénica, ye un país nel sureste d'Europa na fastera más meridional de la Península balcánica. Tien llendes con Bulgaria, Macedonia del Norte y Albania al norte; y con Turquía al este. Les agües del Mar Exéu bañen les costes orientales, mentanto n'occidente asítiase'l Mar Xónicu y al sur el Mediterraneu. Considerada por munchos como'l trubiecu de la civilización occidental, Grecia tien una llarga historia, na que la so cultura influyó en tres continentes.

Kali Yuga

Si quies ver l'artículu rellacionáu cola diosa Kali, visita Kālī.

Kali-iuga (n'inglés kali yuga) ye un periodu qu'apaez nes escritures hinduistes. Comúnmente llámase «era de riña» o «era de riña ya hipocresía». N'idioma sánscritu káli significa ‘dadu' (o más bien el llau del dadu marcáu con un unu: el llau perdedor del dadu) y iuga: ‘era'.

Libia

Libia (n'árabe: ‏ليبيا o‎ Lībiyā), ye un país del norte d'África, asitiáu nel Magreb. Llenda col Mar Mediterraneu al norte, al oeste con Tunicia y Arxelia, al suroeste con Níxer, al sur con Chad, al sureste con Sudán y al este con Exiptu. L'estáu compriende'l territoriu de trés rexones históriques: Tripolitania, Fezán y Cirenaica. Ye, colos sos cerca de 1,8 millones de km², el cuartu mayor país d'África, y el 16ᵘ del mundu por estensión. La so ciudá mayor y capital, Trípoli, asítiase na fastera occidental del país, y concentra más d'una sesta parte de la población del país. La so segunda mayor ciudá, Bengasi, allúgase na fastera oriental del país.

Libia tien sío habitada por bereberes dende la Edá de Bronce final. Los fenicios establecieron factoríes comerciales na fastera occidental del país, mentantu que na oriental colonos griegos establecieron ciudaes-estáu. Cartaxineses, perses, exipcios y griegos dominaron el territoriu de Libia primero de que pasara a formar parte del Imperiu romanu. Dempués, Libia foi ún de los primeros centros de la nueva relixón cristiana y, tres de la cayida del Imperiu romanu d'Occidente, foi ocupada polos vándalos hasta'l sieglu VII, cola llegada de los invasores árabes que traxeron con ellos l'Islam. Nel sieglu XVI l'Imperiu español y los Caballeros de San Xuan ocuparon Trípoli, pero foron espulsaos d'ella pol Imperiu otomanu en 1551. Entamaron asina más de trés sieglos d'ocupación, demientres les qu'asocedieron les nomaes Guerres berberisques (sieglos XVIII y XIX), que finaron cola ocupación italiana, que fizo de Libia una colonia ente 1911 y 1943. Demientres la Segunda Guerra Mundial el territoriu foi un importante teatru d'operaciones, lo que fizo colar del país a munchos italianos.

Libia algamó la so independencia, en forma de reinu, en 1951. El rei Idris I foi depuestu por un golpe d'estáu dirixíu por Muammar al-Gaddafi, que dirixó'l país dende 1969, proclamó la Revolución Cultural Libia en 1973 y foi depuestu y asesináu en 2011, demientres la Guerra Civil Libia. Nesi contestu dos autoridaes reclamaron el so derechu a gobernar el país: el Conseyu de Diputaos, con sé en Tobruk, y el Congresu Nacional Xeneral de 2014, con sé en Trípoli, que considerose a sigo mesmu el socesor del Congresu Nacional Xeneral elexíu en 2012. Col sofitu de les Naciones Xuníes estableciose un Gobiernu de Concentración Nacional en 2015, magar que delles partes del país quedaron fuera del so control y en manes de guerrilles islamistes y tribales.

Libia ye miembru de les Naciones Xuníes (dende 1955), del Movimientu de Países ensin Alliniar, la Lliga Árabe, la Organización pa la Cooperación Islámica y la Organización de Países Esportadores de Petroleu (tien les décimes mayores reserves de crudu del mundu). La relixón oficial del país ye l'Islam; el 96,6% de la so población son musulmanes suníes.

Prehistoria

La prehistoria ye la dómina hestórica que trescurre ente la apaición del primer ser humanu y el descubrimientu de la escritura, por tantu les sos llendes tán lloñe de ser nidies.

Per un llau, les primeres etapes de la prehistoria tan claramente enraigonaes na paleontoloxía, col estudiu de los primeros homínidos, la so rellación colos nuesos parientes los primates antropoides y tolos nuesos antepasados comunes.

Mui emparentada cola prehistoria, como disciplina, y actuando mutuamente como disciplines ausiliares, podemos considerar la antropoloxía física y l'estudio de los pueblos primitivos d'anguaño, como una de las especialidaes de la etnografía.

Per otra parte, los últimos estadíos de la prehistoria, la protohistoria, suelen incluyise tanto nel estudiu de la prehistoria como nos primeros momentos de la historia antigua.

La prehistoria, a la vegada, pue subdividise en periodos:

Paleolíticu

Mesolíticu y Epipaleolíticu

Neolíticu

Calcolíticu

Edá de Bronce

Edá de FierruNómase protohistoria a aquella parte final de la prehistoria de la que se tien dalguna pero mui poques referencies escrites y cuyo estudiu, polo tanto, ta prauticamente en manes de la arqueoloxía.

Al periodu de tiempu anterior a la apaición del home conozse-y como historia xeológica.

Sieglu X e.C.

El sieglu X e.C. empezó'l 1 de xineru de 1000 a. C. y terminó'l 31 d'avientu de 901 a. C.

Superhéroe

Un superhéroe o superhome ye un personaxe de ficción que les sos carauterístiques superen les del héroe clásicu, xeneralmente con poderes sobrehumanos anque non necesariamente , y entroncado cola ciencia ficción. Xeneraos a finales de los años 1930 na industria del comic book estauxunidense, que contribuyeron a llevantar,gociaron d'ensame d'adaptaciones a otros medios, especialmente'l cine.

Xipre

Xipre (Griegu: Κύπρος, Kypros), oficialmente República de Xipre, ye una islla del mar Mediterraneu asitiada al sur de Turquía.

Ye un Estáu internacionalmente reconocíu, pero sólo remana los dos tercios del sur de la islla. El terciu norte ocupólu Turquía en 1974, instaurando la República Turca del Norte de Xipre. Esti caberu territoriu namái ta reconocíu por Turquía. La islla de Xipre ta allugada nel Mar Mediterraneu a 113 km al sur de Turquía, 120 km al oeste de Siria y 150 km al este de Grecia (islla Kastellorizo).

Xipre ingresó como miembru de les Naciones Xuníes el 20 de setiembre de 1960.

N'otres llingües

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.